ဆူဖီ ဇင္ အပိုင္းအစမ်ား

Sufism ဆိုတာေလး အေၾကာင္း ေျပာၾကည့္မယ္။ ဆူဖီဝါဒ လို႔ပဲ အလြယ္ေခၚမလား မေျပာတတ္ေပမယ့္ – Sufism ဟာ -ism ( ဝါဒ ) မဟုတ္ပါဘူး။ သူက ဇင္ လိုပဲ- ဝါဒ၊ တံဆိပ္က ကင္းလြတ္ေနတဲ့ ဘဝေနထိုင္ျခင္း သက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒႆန စနစ္ မဟုတ္ဘူး။ သီဝရီေတြ ရွင္းျပမေနဘူး။ ဆူဖီ ဝါဒ လို႔ ေျပာရင္ အစၥလာမ္ဘာသာရဲ႕ လက္ခြဲ တစ္ခုလို ျမင္တတ္ၾကေပမယ့္ – ဆူဖီေတြဟာ မိုဟာမက္ဒင္ေတြ မတိုင္မီ ကတည္းက ရွိခဲ့ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ေနာ္ သမိုင္းကိုေတာ့ ျပန္မသြားေတာ့ဘူးရယ္။

Sufism ကို က်ေနာ္ ေရးေနက် Taoism, Zen တို႔နဲ႔ ထပ္တူပါပဲလို႔ ေျပာခ်င္တယ္။ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ယူဆရင္လည္း ရွိပါေစ။

အိုရွိဳးက Sufism ကို ဒီလို ေျပာခဲ့ဖူးတယ္။

“Sufism is not speculative. It is utterly realistic, pragmatic, practical. It is down-to-earth, it is not abstract. Hence, it has no world-view. And also, because, because it is not a system, it does not systematize knowledge.”

“It is not a system because it never gives any complete explanation about anything. It gives only very, very small hints, flashes of insight. It does not spin and weave philosophies; it spins and weaves stories, anecdotes, metaphors, parables, poetry. It is not metaphysics, it is metaphor. It is a figer pointing to the moon. You cannot understand the moon by analyzing the finger. But if you follow the direction with sympathy, if you fall EN RAPPORT, then you will come to see the moon. The figure is not the moon, the finger cannot be the moon, yet the finger can point the way.”

ဇင္မွာ အဓိက သံုးမယ့္ ေဝါဟာရဟာ “Mindfulness” သတိ၊ သိမႈစြဲျမဲထားရွိဖို႔ ဆိုရင္ Sufism ရဲ႕ အဓိက သံုးမယ့္ ေဝါဟာရဟာ “Heartfulness” ႏွလံုးသားနဲ႔ ေနထိုင္မႈ သက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဇင္ဟာ စိတ္အေတြးအၾကံကို ေက်ာ္လြန္ဖယ္ရွားထားခ်ိန္မွာ ဆူဖီေတြက စိတ္ကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ထက္ ႏွလံုးအိမ္ကို အဓိက ထားတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ပစ္မွတ္ဟာ ႏွလံုးသား ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္အေတြးအၾကံအေပၚ ဘယ္တစ္ခုမွ ေျပာဆိုေနမွာ မဟုတ္ဘူး ရယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း “ဇင္” ဟာ တစ္ခ်ိန္က ဆာမူရိုင္း စစ္သည္ေတြရဲ႕ လက္ကိုင္တုတ္ ျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ – ဆူဖီဝါဒကေတာ့ ဘယ္အရာရဲ႕ လက္ကိုင္တုတ္မွ မျဖစ္ခဲ့ဘူးလို႔ ဆိုတယ္။

ဇင္ေရာ – ဆူဖီေတြေရာ ႏွစ္ဦးစလံုးဟာ ပံုျပင္ေလးေတြ သံုးေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ ဇင္ပံုျပင္ေတြ ဟာ သိရခက္တယ္။ အဓိပၸာယ္မဲ့ေနတတ္တယ္။ ပေဟဠိ ေတြ ျဖစ္ေနျပီး၊ ေျဖရွင္းဖို႔ ဘယ္လိုမွ မရတဲ့ ပုစၦာေတြ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ဇင္ရဲ႕ ကိုအာန္ ပုစၦာေတြဟာ ခင္ဗ်ား ေျဖရွင္းဖို႔ ခ်ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ေျဖရွင္းႏိုင္စြမ္းမဲ့မႈကိုသာ အျပည့္အဝ ေဖာ္က်ဴးႏိုင္ဖို႔ပဲ။ ဥပမာ – “တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့ လက္ခုပ္သံ” “အဓိပၸာယ္မရွိတဲ့ စကားလံုး၊ စကားလံုးမရွိတဲ့ အဓိပၸာယ္ ဘယ္ဟာ ပိုနားလည္ရလြယ္သလဲ” စသျဖင့္~ အဲ့ဒါေတြဟာ ေစ့ေစ့ငွငွ ခြဲျခားၾကည့္ရင္ အေၾကာင္းအက်ိဳး ယုတၱိေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ အေမးပုစၦာေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဇင္ဆရာေတြဟာ အဲ့ဒီ ကိုအာန္ပုစၦာေတြနဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ေရာင္းရင္းေတြကို ဘာဝနာ ျပဳခိုင္းေလ့ ရွိတယ္။ ဒီ ပုစၦာေတြကို ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ေျဖရွင္းမွာလဲ။ ဘယ္အေျဖ ရွာမွာတဲ့လဲ ။ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း အဲ့ဒီပုစၦာအေပၚ အာရံုစူးစိုက္တည္ေနရင္း အေျဖကို ရွာတဲ့ အခါ ဘယ္လုိ အေျဖ ရလာလာ – အဲ့အေျဖဟာ မွားေနမွာပဲ ။ ဇင္ရဲ႕ ပုစၦာေတြဟာ စင္စစ္ အေျဖရွာေတြ႕ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ အေျဖရွာေဖြေနတဲ့ မိမိသႏၱာန္ – နိတၳိတံ အဆံုးသတ္ သြားဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆူဖီ ပံုျပင္ေတြကေတာ့ ကြဲျပားတယ္။ သူတို႔ပံုျပင္ေတြဟာ ပုစၦာေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ရည္ရြယ္ရင္းဟာ ခင္ဗ်ား ႏွလံုးအိမ္ထဲ တိုက္ရိုက္ ေရာက္ရွိသြားဖို႔။ ဒီတစ္ခုတည္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားကလည္း စိတ္ႏွလံုးကို အဖြင့္သားနဲ႔ နားေထာင္ေနဖို႔သာ လိုအပ္တယ္။ ဆူဖီေတြရဲ႕ ပံုျပင္ဟာ ခင္ဗ်ား အတြက္ အျမင္ကို ေပးဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္ တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ ဘဝေနထိုင္ပံု၊ ေလာကကို အသစ္ ေျပာင္းလဲသြားေစဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္မို႔ Sufism ဟာ ဝါဒ မဟုတ္ဘူးလို႔ အထက္မွာ က်ေနာ္ ေျပာခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆူဖီ ဆရာေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ စိတ္အေတြးအၾကံကို ဘယ္လို နည္းနဲ႔မွ မေႏွာင့္ယွက္ဘူး။ “ဒႆနိကေဗဒဆန္ဆန္၊ သိပၸံနည္းက်၊ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ညီညီ” စသျဖင့္ ဒီေဝါဟာရေတြ၊ နည္းနာေတြဟာ က်ေနာ္တို႔ ဘဝ ေနထိုင္မႈကို တင္းအား ( Tension ) ျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေပးတယ္။ ဒါေပမယ့္ – Sufism ကေတာ့ အဲ့ဒီ အခ်က္ေတြထဲက ဘယ္အခ်က္နဲ႔မွ ညိစြန္း မေနဘူးလို႔ ဆိုလိုပါတယ္။ ဒါဆို ဆူဖီ ဝါဒကို ဘယ္လိုေဝဖန္မလဲ ~ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္ ေျပာၾကည့္မယ္။

မုလႅနဆရုဒင္ ဆိုတဲ့ ဆူဖီဆရာ တစ္ေယာက္ ကို ဘာသာေရးရာ မိႈင္းသြင္းမႈ၊ မိစၦာအယူသြတ္သြင္းမႈ စသျဖင့္ စြပ္စြဲခ်က္ေတြနဲ႔ တရားရံုးကို ဆင့္ေခၚတယ္။ တရားရံုးမွာ သူ႕ရဲ႕ အမႈကို စစ္ေဆး ဆံုးျဖတ္ဖို႔ ဒႆနဆရာေတြ၊ ဘာသာေရး ဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ တရားသူၾကီး၊ ဂ်ဴရီ လူၾကီးမင္းေတြ ေစာင့္ေန ၾကတယ္။ နဆရုဒင္ ေရာက္လာေတာ့ – ခံုသမာဓိ တရားသူၾကီးက သူ႕ကို အရင္ေလ်ာက္လဲခ်က္ ထုတ္ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာတယ္။ နဆရုဒင္က – “က်ေနာ္ စာရြက္နဲ႔ ခဲတံ သာ လိုအပ္ပါတယ္” လို႔ ေျပာတယ္။ တရားသူၾကီးက ခြင့္ျပဳတယ္။

နဆရုဒင္ က – “အခု ထိုင္ေနတဲ့ ဂ်ဴရီလူၾကီး၊ ဒႆနဆရာမ်ားနဲ႔၊ ဘာသာေရး ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား ။ ဒီ စာရြက္ေတြထဲမွာ တစ္ခုကို ေရးေပးပါ။ ကိုယ့္အေတြး ကိုယ့္အၾကံနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေရးပါ။ ~ ေရးရမယ့္ အရာက ~ ေပါင္မုန္႔ဆိုတာ ဘာလဲ”

ဒီလိုေမးေတာ့ – ခံုသမာဓိ တရားသူၾကီး အပါအဝင္ တရားခြင္ စင္ျမင့္ေပၚက ဆရာ့ဆရာမ်ား ကိုယ္စီ ကိုယ္စီ ေရးသားၾကတယ္။ ေရးျပီးသား စာရြက္ေတြကို စုစည္းယူလာျပီး နဆရုဒင္က ဖတ္ျပတယ္။

A: ေပါင္မုန္႔ဆိုတာ ဂ်ံဳနဲ႔ ေရ ေရာနယ္ျပဳျပင္ထားတဲ့ စားစရာ
B: ဂ်ံဳျဖစ္ အစားအစာ၊
C: ဘုရားသခင္ရဲ႕ အသားေတာ္
D: ေန႔စဥ္မွီဝဲရေသာ အရာတစ္ခု
E: အာဟာရ တစ္မ်ိဳး
F: ဝတၳဳတစ္ခုသာျဖစ္သည္။
G: အမ်ိဳးအမည္ခြဲျခားရန္ မလို။ အသံုးအေဆာင္သက္သက္မ်ွသာ။

စသျဖင့္ ~ အဲ့ဒါေတြကို ဖတ္ျပျပီး နဆရုဒင္က ဆက္ေျပာတယ္ ~ “အခု ဒီစင္ျမင့္ေပၚမွာ ထိုင္ေနတဲ့ လူၾကီးမင္းမ်ားဟာ – က်ဳပ္တို႔ ေန႔စဥ္စားသံုးေနတဲ့ ဒီအရာေလး တစ္ခုကိုေတာင္ -အတူအမ်ွ အျမင္မရွိၾကဘူး၊ မဆံုးျဖတ္၊ မသတ္မွတ္ႏိုင္ၾကဘူး ဆိုရင္ မေန႔တေန႔ကမွ ရွင္သန္လာတဲ့၊ မေန႔တေန႔ကမွ ၾကားသိရတဲ့ က်ဳပ္ကို ဘယ္လို၊ ဘယ္ အခ်က္ေတြနဲ႔မ်ား သတ္မွတ္ ဆံုးျဖတ္ၾကမွာတဲ့လဲ”

ဆူဖီေတြဟာ ဇင္ဆရာေတြလို တခဏတာရဲ႕ က႑ အေပၚ အေလးထားပါတယ္။ ရွင္သန္မႈ ဘဝကို တန္ဖိုးထားရွဳျမင္ထားတယ္။ ဘုရားသခင္ဟာ ေသဆံုးျပီးတဲ့ ေနာက္မွ ခင္ဗ်ား ေရာက္ရွိမယ့္ ေနရာ၊ဌာန၊ ပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္ဘူး။ ရွင္သန္ေနတဲ့ အခု ခဏသည္သာ ဘုရားသခင္ နဲ႔ ထပ္တူ ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား အခု ရွင္သန္ေနသလား ~ အခုခဏ ႏွလံုးအိမ္အတိုင္း ျဖစ္တည္ေနသလား ~ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ ျငိမ္းေအး ေနသလား~ ဒါဆို စင္စစ္ ခင္ဗ်ားဟာ ဘုရားသခင္ ျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုလိုပါတယ္။ “I AM THE GOD” လို႔ ေၾကြးေၾကာ္မိခဲ့ဖူးတဲ့ ဆူဖီဆရာတစ္ပါးကိုေတာ့ ဘာသာေရး အစြန္းေရာက္မ်ားကကြပ္မ်က္ခဲ့ဖူးၾကတယ္။

……………….

http://zayya.blog.com/

http://zayya.wordpress.com/

http://zayyablogger.blogspot.com/

………………