အိုရွိဳး – မက္ေဆ့ခ်္

A: အိုရွိဳး – ခင္ဗ်ား ေျပာခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္က ဘာလဲ။

B: က်ေနာ္ ေျပာခ်င္တဲ့ မက္ေဆ့ခ်္က ရွင္းပါတယ္။ ဘဝကို အျပည့္ အဝ ႏိုးၾကား ရွင္သန္ ေနဖို႔ပဲ ျဖစ္တယ္။ ခဏတိုင္းမွာ အသက္ အႏၱရာယ္ က်ေရာက္ ေနေတာ့ မလို သတိတမံ စိတ္နဲ႔ အျမဲ ႏိုးၾကားေနမယ္။ ဒီဘဝကလြဲရင္ အျခား ဘုရားသခင္ ဆိုတာ မရွိဘူးရယ္။ က်ေနာ္ ေပး မယ့္ မက္ေဆ့ခ်္က အဲ့ဒါပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဖရက္ဒရစ္ နစ္ရွ က ဘုရားသခင္ ေသဆံုးခဲ့ျပီ လို႔ ေျပာခဲ့တယ္။ တကယ္က မွားပါတယ္။ ဘုရားသခင္က နကိုကတည္းက မရွိခဲ့ဘူးရယ္။ မရွိခဲ့တဲ့ ဘုရားသခင္က ဘယ္လို ေသဆံုးသြားရဦးမွာလဲ။ စင္စစ္ ရွိေနတာက ဘဝ ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားဆီမွာ ခင္ဗ်ား ဘဝသာ ရွိေန တယ္။ ရွိခဲ့တယ္၊ အခုရွိေနတယ္။ ရွိေနလိမ့္ဦးမယ္။ ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ား ခြင့္ျပဳထားရလိမ့္မယ္။ ထပ္ေျပာပါမယ္- ဘဝကို အျပည့္ အဝ ရွင္သန္ဖို႔ ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ား ခြင့္ျပဳထားရလိမ့္မယ္။

ျပီးခဲ့တဲ့ ကာလေတြက ရွိခဲ့ျပီးသား ဘာသာဂုိဏ္းဂဏ အမည္နာမေတြဟာ – ခင္ဗ်ားကို ဆန္႔က်င္ဘက္ အရာေတြသာ သြန္သင္သလို ျဖစ္ေနေတာ့တယ္။ သူတို႔က – စြန္႔ခြာဖို႔-ေတာထြက္ပစ္ဖို႔ ေျပာပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ရွင္သန္ဖို႔ ၊ ခ်ဥ္းကပ္ ေပါင္းစည္းဖို႔ ေျပာတယ္။ သူတို႔က လက္ရွိကို ျငင္းပယ္တယ္။ က်ေနာ္က လက္ရွိကို အခိုင္အမာ လက္ခံတယ္။ သူတို႔က – ဘဝဟာ အေမွာင္တိုက္၊ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ေနာင္ တမလြန္မွာ ခင္ဗ်ား အတြက္ ေကာင္းရာ မြန္ရာ တည္ရွိေနေၾကာင္း စိတ္ကူး ပံုေဖာ္ေျပာေနမယ္။ က်ေနာ္ကေတာ့ အခုခဏသာ အစစ္အမွန္ ျဖစ္ျပီး၊ အဲ့ဒီ တမလြန္၊ ဘုရားသခင္ ဆိုတာေတြဟာ အတုအေယာင္၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ထင္ေယာင္ထင္မွား ေတြသာ ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာတယ္။ သူတို႔က စိတ္ကူးထည္၊ အယူဝါဒကို ဒူးတုတ္ ညႊတ္တြား ခိုင္း ေနခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ား သိဖို႔ကိုပဲ ေျပာတယ္။

Read more of this post

စာတစ္တန္ ခံေနဆဲ

နိမိတ္ပံုစံ ထားရွိ တဲ့ ဇာတ္လမ္း ေလးတစ္ပုဒ္ ေျပာၾကည့္ ပါမယ္။ ဆြာမိ ရာမ္တိယာ့ႆ္ ေျပာခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေလး ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္း ဆိုတာထက္ အနက္ပံုေဆာင္ ဇာတ္သြားေလး သက္သက္လို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။။

သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦး ရွိတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ – ေယာက်္ားေလး ျဖစ္သူ ဟာ ခ်စ္သူ မိန္းကေလးကို ထားရစ္ျပီး တျပည္ အေဝးကို ထြက္သြား တယ္။ ထြက္သြားျပီး ကတည္းက တစ္ေခါက္မွ ျပန္မလာ ေတာ့ဘူး လို႔ ဆိုပါတယ္ ။ သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္သူ မိန္းကေလး ဟာ ေကာင္ေလး ထြက္သြား တဲ့ လမ္း ကို ေန႔တိုင္း ေမ်ွာ္ၾကည့္တယ္။ တစ္ေန႔လာႏိုး၊ တစ္ေန႔ လာႏိုး ေမ်ွာ္လင့္ ေနခဲ့၊ ေစာင့္စား ေန ခဲ့တယ္။ တစ္ရက္ ျပီး တစ္ရက္ ေစာင့္ဆိုင္းရင္း ေမာဟိုက္ လာတဲ့- တစ္ေန႔ ေတာ့ ေကာင္ေလး ဆီက စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ စာထဲမွာ သူ ဘယ္ေန႔ ျပန္လာပါမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္ထိ လြမ္းေဆြး ေနမိပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း – ခ်စ္ေၾကာင္းေတြ ဖြဲ႕သီ ထားတယ္။

ေကာင္မေလး က ဝမ္းပန္းတသာ နဲ႔ အဲ့ဒီ ေန႔ရက္ကို ထပ္ေစာင့္တယ္။ ခ်စ္သူ ခ်ိန္းဆိုတဲ့ ရက္မွာ ျပန္ေရာက္လာပါေစ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္း ရင္း ျဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေကာင္ေလးက ျပန္မလာႏိုင္ ခဲ့ဘူးရယ္။ ေနာက္ထပ္ ရက္ေတြ သာ ၾကာသြား တယ္။ ေကာင္မေလး က ေမ်ွာ္ေနရဆဲပဲ။ ေနာက္ထပ္ စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာျပန္တယ္။ ပထမ စာအတိုင္းပဲ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ ျပန္လာပါမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ပါတယ္။ တစ္ေစာင္ ေရာက္တိုင္း တစ္ခါ ေမ်ွာ္ေနရင္းနဲ႔ – ခ်စ္သူရဲ႕ စာေတြ တစ္ေစာင္ျပီး တစ္ေစာင္သာ ဖတ္ရင္း၊ ေစာင့္ရင္း ေန႔ရက္ေတြ ကုန္လြန္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပတ့ဲ ေကာင္ေလးကိုေတာ့ အရိပ္အေရာင္ ေတာင္ မေတြ႕ရဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။

ဆက္ျပီး သည္းမခံႏိုင္ မေစာင့္ႏိုင္ ေတာ့တဲ့ တစ္ေန႔ – ေကာင္မေလး က ခ်စ္သူ ရွိရာ အေဝးျမိဳ႕ ဆီကို ခရီး ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ လမ္းခရီး မွာ ဟိုေမး သည္စမ္း နဲ႔ လာခဲ့တာ – ခ်စ္သူ ေနထိုင္ရာ ျမိဳ႕ကို ေရာက္တယ္။ ခ်စ္သူရွိရာ ရပ္ကြက္ လမ္း ကို ေရာက္ တယ္။ ေနာက္ဆံုး ခ်စ္သူ ရဲ႕ အိမ္ တံခါးဝ ကို ေရာက္သြား တယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ အိမ္တံခါး ဟာ ဟင္းလင္း ဖြင့္ထားရက္သားေလး ပဲ ။ အခ်ိန္က လည္း ညေနေစာင္း ျပီ။ ေနညိဳျပီ ဆိုပါေတာ့။

ေကာင္မေလး ဟာ တံခါးဝမွာ ရပ္ရင္း အိမ္တြင္း ထဲကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ႏွစ္ေပါင္း လေပါင္း မ်ားစြာ မေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ သူ႕ ခ်စ္သူ ေကာင္ေလး ဟာ အိမ္ထဲမွာ ရွိေနတယ္။ အိမ္အတြင္းခန္း၊ သူ႕ရဲ႕ ေရွ႕တည့္တည့္ မွာ ထိုင္ေနလ်က္ ရွိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက သူ႕ကို မျမင္ဘူး။ စာတစ္ေစာင္ကို အားက်ိဳးမာန္တက္ ေရးေနတယ္။ အဲ့ဒီ စာထဲမွာ သူက အာရံု အျပည့္ ႏွစ္ထား တဲ့ ပံု ရွိတယ္။ သူ အာရံုႏွစ္၊ စ်ာန္ဝင္ေနတဲ့ စာဟာ ခ်စ္သူ ဒီ ေကာင္မေလးဆီ ကို ေပးပို႔ဖို႔ စာျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ စူးစိုက္မႈ အျပည့္နဲ႔ ေရးေနတယ္ လို႔ ေကာင္မေလး က သိလိုက္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ကြဲကြာ ေနခဲ့တဲ့ အတူတူ ေတာ့- ဒီတခဏေလးကို ေစာင့္ဆိုင္းေနလိုက္ေတာ့မယ္ လို႔ ေကာင္မေလးက ေတြးတယ္။ ခ်စ္သူကို လွမ္းမေခၚရက္၊ မေႏွာင့္ယွက္ ရက္ဘူးရယ္။ အသံမေပး၊ စကား မဆိုဘဲ – အသာေလး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။

ေကာင္ေလးကေတာ့ စာအေပၚမွာ ခံစားခ်က္ အျပည့္ နဲ႔ေပါ့။ သူ႕မ်က္ဝန္းအိမ္ က မ်က္ရည္ေတြေတာင္ အေတြသား တလွိမ့္လွိမ့္ က်လာ ေနေသးတယ္။ သူ႕အေတြးစဥ္ ထဲမွာ ခ်စ္သူအေပၚ လြမ္းဆြတ္မႈ ဒဏ္ကို အျပည့္အဝ ခံစားေနရတယ္။ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ဦး – ေဝးကြာေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ။ အခ်ိန္ေတြတင္ မက၊ ေနရာ ေဒသေတြကပါ ေဝးကြာေနခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ အဲ့ဒီ အေပၚ လြမ္းဆြတ္တဲ့ စိတ္ဟာ ေကာင္ေလးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဒဏ္ရာ တစ္ခုလို ကိုက္ခဲေနတယ္။ ခ်စ္သူအေပၚ လြမ္းဆြတ္စိတ္က လာတဲ့ ဒဏ္ေၾကာင့္ ေကာင္ေလး မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ ဟာ ညွိဳးငယ္ ေနတယ္။ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ၾကားထဲက – စာေတြ တစ္လံုးျပီး တစ္လံုး စီကာပတ္ကံုး ေရးတယ္။ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေရးရင္း – အခ်ိန္ဟာ တစ္နာရီ မက- နွစ္နာရီ ေက်ာ္ သံုးနာရီ – ၾကာလင့္ သြား ခဲ့ေတာ့တယ္။ ေကာင္မေလးကေတာ့ သူ႕ေရွ႕မွာ စံုရပ္ရင္း – ခ်စ္သူကို ေငးေမာ – ေစာင့္ဆိုင္းေနလ်က္ပဲ။

Read more of this post

အဆံုးသတ္ ခဏတိုင္

နားစည္ကို ရိုက္ခတ္၍ ညက္ေညာစြာ ထြက္ရွိလာ၏။ “Until the Last Moment ~ ေနာက္ဆံုး ခဏထိတိုင္” ~ ဟု အမည္တပ္ဆိုပါမည္။ ၎၏ တသြင္သြင္ စီးေမ်ာေနသည့္ သႏၱာန္ က ညင္ညင္သာသာ ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ တစ္လံုးခ်င္း ပီပီသသ ။ အဓိပၸာယ္ ရွာေဖြေနသမ်ွ ေခတၱ ရပ္တန္႔ ၍ ရွဴရွိဳက္ေနေသာ ထြက္သက္ ဝင္သက္တို႔ – တန္ဖိုး အနဂၣ ေဆာင္က်ဥ္းသြားၾကသည္။ ေပ်ာ့ေပ်ာင္း ေသာ္လည္း ခိုင္မာသည့္ ဟန္ အျပည့္။

ဤအရာကို မည္သို႔ ခြဲျခား၊ ညႊန္းဆို ျပရပါမည္နည္း။ သူႏွင့္ က်ေနာ္ အၾကား ဘာမ်ွ မလို။ “ဟုတ္ကဲ့ ႏွင့္ ဟင့္အင္း” – အၾကား – မည္သည့္ အရာမ်ွ ျခားနား ထားျခင္း မရွိ။ ျပံဳးရယ္သမ်ွ ႏွင့္ ငိုေၾကြးျမည္တမ္း သမ်ွ အၾကား – တံတိုင္း အဆီးအတား မရွိ။ ဆန္႔က်င္ဘက္ ဒြိသဘာဝမ်ား မဟုတ္ဘဲ တစ္သားတည္း စီးဆင္း ေနရာယူသည္။ သူသည္ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းလွပါပေကာ ~ ႏႈတ္ခမ္း ႏွစ္လႊာ၏ အလႈပ္အဟ ၾကားတြင္ တင္းအားတို႔ ေျပေလ်ာ့ ကုန္ၾကသည္။

ျဖဴလြင္လြင္ ယိမ္းႏြဲ႕ေနေသာ္လည္း – အေသအခ်ာ ရွဳၾကည့္မည္ ဆိုပါက – ျငိမ္ဝပ္ေသာ သူ႕သြင္ျပင္ကို သင္ အတိုင္းသား ျမင္ႏိုင္ ပါလိမ့္မည္။ တလႈပ္ရြရြ ကင္းျပတ္ ကုန္ဆံုး သြားၾကေသာ အရာရာတိုင္းကို ေက်နပ္စြာ ခံယူလ်က္ သူ ျပံဳးေန လိမ့္မည္။ တခဏတိုင္း မျပတ္ ေရာက္ရွိလာေသာ ဧည့္သည္ မိတ္သဂၤဟ အေပါင္းတို႔ တြင္ သူသည္ တစ္ခါတစ္ရံ မဂၤလာလည္း ရွိ၏။ တစ္ခါတစ္ရံ အမဂၤလာလည္း ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ သူ႕အတြက္ မဂၤလာ၊ အမဂၤလာ တို႔သည္ ကိစၥမရွိ။ နတၳိ ဗလာက်င္းေနသည့္ သူ၏ ရင္ဘတ္ အစံု သည္ ခရီးသြား ေဆာင္သည္ တို႔ ဥဒဟို ျဖတ္သန္းသည္ ျဖစ္၍ သလာယံ ဇရပ္ ျဖစ္လ်က္ ရွိ၏ ဟု ဆိုပါမည္။

“ေနာက္ဆံုး” ~ “အဆံုး” ~ “အႏၱိမ” စသည့္ စကားဝတ္ရည္တို႔ ႏွင့္ – “အတၳိ” ~ “နတၳိ” ~ “မရဏ” စသည့္ အနတဂၢမ ေဝါဟာရတို႔တြင္ – ဘယ္ စကား အစ၊ အဘယ္ ဝါက် ကိုမ်ွ စပ္ယူ၊ မသံုးစြဲလိုေပ။ “သူလည္း ျဖစ္၍ က်ေနာ္လည္း ျဖစ္သည္” ဆိုျခင္း၌ အဘယ္ ဝါစဂၤမ်ွ မလိုအပ္။ သဇင္ ေၾကြျခင္း – ေခါင္ရမ္းပြင့္ျခင္း တို႔ တစ္ျပိဳင္နက္ ျဖစ္တည္ေနသမ်ွ က်ေနာ္တို႔ အၾကား – မည္သည့္ အရာသည္ – မည္သုိ႔မ်ွ အေနွာင့္အယွက္ ျပဳႏိုင္ၾကမည္ မဟုတ္။ စင္စစ္ က်ေနာ္တို႔၏ ခ်စ္ျခင္း အတြင္း အႏွစ္သာရ ၌ သဇင္လည္း ပါသည္၊ ေခါင္ရမ္းလည္း ပါသည္။ အဘိဓာန္ မျပဳထား မိေသးေသာ လူသူ မသိ ပန္းပြင့္ ဝါဝါကေလး လည္း ပါဝင္မည္။

Read more of this post

ႏွလံုး ဝတ္လႊာခ်ပ္ေလးမ်ား

လူသားတိုင္း အတြက္ ႏွလံုးအိမ္ဟာ အခ်ုိဳ႕အတြက္ သိသိသာသာ အာရံုခံႏိုင္တာ ရွိေပမယ့္ အခ်ိဳ႕အတြက္ အာရံုခံႏိုင္စြမ္း ရွိခ်င္မွ ရွိတယ္။ ဘာလို႔ဆို တစ္ခ်ိဳ႕က အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီး၊ တစ္ခ်ိဳ႕ အတြက္သာ ႏိုးၾကားေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေနတဲ့သူ ၊ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေနသူေတြကလည္း မ်က္ျမင္ေလာကမွာ ေရာျပြန္းေနတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ – လူတစ္ဦးအတြက္ မိမိ ရဲ႕ အာရံုဖြံ႕ျဖိဳးမႈ အား အစြမ္းဟာ မိမိရဲ႕ အသိအျမင္ ၾကည္လင္မႈ ေပၚမွာသာ မူတည္ေနတယ္။ အဲ့ဒီ အက်င့္အၾကံ ၊ သိျမင္မႈ အားအစြမ္း အတိုင္းသာ – ၎ရဲ႕ ႏွလံုးအိမ္ဟာ ဖြံ႕ျဖိဳး မႈ ရွိတယ္။ ပန္းေလး တစ္ပြင့္နဲ႔ တူတယ္။ ေရခံ ေျမခံ၊ သဘာဝ အား အျဖည့္ခံေတြ ေတာင့္တင္း ၾကည္လင္ေနႏိုင္ မွသာ အသာယာ ဆံုး ပြင့္လန္း ႏိုင္တယ္။ ေလဒဏ္ ေနဒဏ္ေတြေၾကာင့္ ထိုက္သင့္ သေလာက္ ဖူးပြင့္ခြင့္ မရဘဲ ေၾကြလြင့္ သြားတဲ့သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး ရွိၾကပါတယ္။

ဒါေပတဲ့ အားလံုးမွာ တူညီေနတာ ရွိတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ဘဝရဲ႕ ဖြင့္ဆိုရွင္းျပေနတဲ့ အသံ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဝဟာ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး အေပၚ ညီတူညီမ်ွ ဖြင့္ဆို ျပထားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရဲ႕ ခဏတိုင္းမွာ အညီအမ်ွ စီးဆင္းေပးေနတယ္။ သူ႕ရဲ႕ စီးဆင္းျဖတ္သန္း သြား တဲ့ ႏႈန္းဟာ အတူတူပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ေတြမွာ မတူညီၾကရျခင္းဟာ အဲ့ဒီ ဘဝအေပၚ သိျမင္မႈ ရွိျခင္း၊ မရွိျခင္း အေပၚမွာသာ မွီတည္ေန ပါတယ္။

ေကာင္းကင္ယံမွာ သာေနတဲ့ လကေလး နဲ႔ တူပါတယ္။ လေသာ္တာ ဟာ တစ္ခါတစ္ရံ မွာ တျခမ္းပဲ့ေလး လည္း ျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။ ျပည့္ခ်င္ လည္း ျပည့္ ေနႏိုင္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ လံုးဝ ေပ်ာက္ကြယ္ ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရဲ႕ အျမင္မွာ လေလးက ပိန္လိုက္ ေဖာင္းလိုက္၊ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားလိုက္ ျဖစ္ေန ေပမယ့္ – လရဲ႕ ပင္ကိုယ္ သဘာဝေလး မွာေတာ့ နကိုကတည္း က ျပည့္တင္း ျပီးသားပဲ။ တစ္ေနရာ၊ တပါဒ မွ ေလ်ာ့ပါး မသြားဘူးရယ္။ လူေတြ ရဲ႕ အျမင္အာရံု မမွီႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လည္း ျပည့္တင္းျမဲ ျပည့္ တင္း တည္ရွိေနတယ္။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္ ? ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘဝ သံစဥ္ဟာ အဲ့ဒီ လကေလးနဲ႔ အျပည့္အဝ တူညီပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဝင္းထိန္ေအာင္ သာေနေပမယ့္ – တိမ္သလႅာ ကြယ္လို႔ ေမွာင္နဲ႔ မည္းမည္းသာ တဝဲ လည္လည္ ျဖစ္ေန ရတာမ်ိဳး ရွိေနရတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ရင္ထဲက တိမ္သလႅာေတြကို ဘယ္လိုဖယ္မလဲ။ အားလံုးမွာ ညီတူညီမ်ွ ဝင္းၾကည္ေနတဲ့ လကို က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လိုျမင္ ရမလဲ။ ဒီ အျမင္ရရွိဖို႔ တိမ္သလႅာဖယ္ရွားတဲ့ အျဖစ္ဟာ ဆူဖီ ဆရာေတြရဲ႕ လမ္းမွာ အေရးပါတဲ့ အရာတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိ အတုအေယာင္ ( ဝါ) မိမိရဲ႕ အတၱ ( နာ့ဖ္ ) (ဝါ) false self ဟာ တိမ္သလႅာလို႔ ဆိုရင္ အဲ့ဒီ တိမ္သလႅာကို ဖယ္ရွားႏိုင္ဖို႔ ဟာ ဆူဖီ ဆရာမ်ားရဲ႕ အက်င့္အၾကံမွာ ပါဝင္ပါတယ္။ ဆရာေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးဟာ အဲ့ဒီ အတၱနဲ႔ ပိတ္ေလွာင္ေနရာ က ရုန္းထြက္ ဖို႔ အဲ့ဒီ အက်င့္အၾကံေတြနဲ႔ လံုးပန္း တယ္။

Read more of this post

ၾကားကား ၾကား၏ ~ မသိ

မိတ္ေဆြတို႔ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျပီး ေနၾကည့္ဖူး ပါသလား ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္အရာေပၚကိုမွ အာရံုစိုက္မေနဘဲ၊ ဘယ္အရာကိုမွ စူးစိုက္မေနဘဲ၊ တိတ္ဆိတ္မႈ သက္သက္ နဲ႔ ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ ေနဖူး သလား။ စင္စစ္ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား ပတ္ပတ္လည္က အသံအားလံုးကို ၾကားေနရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဟိုးအေဝးက အသံ၊ အနီးအပါးေလးက အသံ၊ ေနာက္ဆံုး – ခင္ဗ်ား ကိုယ္တြင္းက အသံ – ဒီ အသံေတြ အားလံုးကို တစ္ရံမလပ္ ၾကားေနရမယ္။

အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ကို တစ္ေနရာ၊ တစ္စံုတစ္ခု ထဲ စူးဝင္ေနတယ္၊ စူးစိုက္ေနတယ္လို႔ ေျပာဖို႔ ခက္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား သက္ေတာင့္ သက္သာ ရွိေနတယ္။ ထူးျခား ဆန္းၾကယ္တဲ့ ေျပာင္းလဲမႈ တစ္ခု ခင္ဗ်ား အတြင္းသႏၱာန္မွာ အဆက္မျပတ္ ျဖစ္ေပၚေနမယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ ဘာျဖစ္ေနေန၊ ကိုယ္တိုင္ကလည္း အေနွာင့္အယွက္ ကင္းကင္း တည္ရွိ ေနႏိုင္တယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ အတြက္ ခင္ဗ်ား မွာ ေမးခြန္းေတြ မရွိဘူး။ တစ္ခုခုကို စူးစမ္း ေမးျမန္း မေနဘူး။ ျဖစ္တည္သမ်ွ အျပည့္အဝ လွပေနတယ္။ နက္ရွိဳင္းတဲ့ အသိတစ္ခု အတြင္းမွာ ခင္ဗ်ား စိတ္လိုလက္ရ နစ္ျမဳပ္ဝင္ သြားတယ္။ ဒါဟာ အျပည့္အဝ နားေထာင္တတ္တဲ့ အခါမွာ ရရွိတဲ့ အႏွစ္သာရ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပတဲ့ ေမးၾကည့္ ခ်င္ပါတယ္။ အခု – က်ေနာ္တို႔ နားေထာင္တယ္ လို႔ ဆိုတဲ့ အခါ – ဘယ္လို နားေထာင္ပါသလဲ ။ တစ္ခုခုကို ၾကိဳတင္ေတြးေတာ ျပီး နားေထာင္ သလား။ စိတ္ အေတြး ထဲက သိရွိျပီး တစ္ခုခုနဲ႕ ယွဥ္ထိုး ဆံုးျဖတ္ရင္း နားေထာင္သလား။ ကိုယ္ လိုလားရာ တစ္စံုတစ္ခု ကို ပံုေဖာ္ျပီး နားေထာင္သလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ နဲ႔ နားေထာင္ သလား။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက – ကိုယ္ၾကားခ်င္တဲ့ စကားကို ေျမာင္းေပးျပီး နားေထာင္ေလ့ ရွိတယ္။ စိတ္ ေက်နပ္မႈ တစ္ခုကို ေမ်ွာ္လင့္ ျပီး နားေထာင္ တာလဲ ရွိတယ္။ တစ္စံုတစ္ခု ေက်းဇူးျပဳဖို႔၊ သက္ေတာင့္သက္သာ ေျဖေလ်ာ့ ႏိုင္ဖို႔၊ စသျဖင့္ ရည္ရြယ္ခ်က္ တစ္ခုခုနဲ႔ နားစိုက္ ေထာင္တာလည္း ရွိတယ္။ အတိုခ်ံဳးျပီး ေျပာရင္ – “တစ္စံုတစ္ခု” ဆိုတဲ့ လိုအင္ဆႏၵ နဲ႔ ကိန္းဝပ္ျပီး နားေထာင္ေနေလ့ ရွိပါတယ္။

စင္စစ္ က်ေနာ္ တို႔ အတြင္းသႏၱာန္မွာ ကိန္းေနတဲ့ အဲ့သလို -“လိုဘဆႏၵ” အခံနဲ႔သာ – နားေထာင္ေနမယ္ ဆိုရင္ – က်ေနာ္တို႔ ၾကားေနရတဲ့ အသံဟာ တစ္ဖက္သူ ရဲ႕ အသံ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္ပိုင္ အသံေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ကို နားေထာင္ေပးတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ နားေထာင္ ေနတယ္။ သူ႕ကို မၾကား ဘူး – ကိုယ့္ဟာ ကိုယ္ပဲ ၾကားေနရတယ္။

Read more of this post

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.