ကိုယ္တြင္း က ရန္သူမ်ား

အျခား ျပင္ပ ဘယ္အရာ ႏွင့္မွ ယွဥ္ျပိဳင္တိုက္ခိုက္ ေနရန္ မလိုအပ္ေပ။ ၎ သည္ မိမိ စြမ္းအားကို အခ်ည္းႏွီး ျဖဳန္းတီး ပစ္ျခင္း သာ ျဖစ္ သည္။ မိမိ၏ ရင္တြင္း ကို ျပန္ လ်ိဳး ဝင္ၾကည့္ရန္ တစ္ခုတည္း သာ – လိုပါသည္။ မိမိ အတြင္း သႏၱာန္ ၌ တိုက္ခိုက္ ယွဥ္ ဖက္ ရန္ အရာ အမ်ားအျပား ရွိေနသည္ကို မေမ့ အပ္္။

ဆိုစို႔ – မိမိ ၏ အတၱ၊ မာန၊ ေလာဘ၊ အလိုဆႏၵ၊ သိမ္းပိုက္လို စိတ္ အာသာ ရမၼက္၊ မသိမႈ ၊ ေဒါသ၊ မစၦရိယ စသည္- စသည္။ ထိုသို႔ အမ်ား အျပား ရင္တြင္း ခုိဝင္ ကိန္းေအာင္း ေနပါ လ်က္ ႏွင့္ – အျပင္ပ ရန္သူ ကိုသာ ရွာေဖြ – တိုက္ခိုက္ ရန္ တာစူ ေနျခင္း သည္ မိုက္ရူးရဲျခင္း သာ ျဖစ္ေနေပ လိမ့္မည္။ အက်ိဳးမဲ့ သာ ျဖစ္လိမ့္မည္။ စစ္မွန္ ေသာ ၊ မိမိ ရင္တြင္း ၌သာ ျဖစ္ေသာ – ထို ရန္သူ တို႔ကို အႏိုင္တိုက္ ႏိုင္ရန္ သည္ သာ ရည္ရြယ္ခ်က္ ျဖစ္သင့္သည္။ တိုက္ခိုက္ရန္ နည္းနာ၊ (ဝါ) လက္နက္ မွာ လည္း ဘာဝနာ သာ လ်ွင္ ျဖစ္ပါသည္။

ဘာဝနာ သည္ – မိမိ သႏၱာန္ အတြင္း သို႔ မ်က္ေျခ မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေန ရံုမ်ွ ျဖစ္သည္။ အသိႏွင့္ သတိ ရွိေနရံုမ်ွ တည္ေနၾကည့္ ရံုမ်ွ လည္း ျဖစ္သည္။ ထိုထိုေသာ ရင္တြင္း ရန္သူ အမ်ားစု သည္ ယင္းသို႔ ေစာင့္ၾကည့္ ခံရရံုမ်ွျဖင့္ အလ်ိဳ အလ်ိဳ ေပ်ာက္ကြယ္ ထြက္ေျပး သြားၾက ၏။ ဆိုပါစို႔ – သင္ ေဒါသ ပြားေန မိခ်ိန္ မ်ိဳး။ ထိုအခါ မ်ိဳး တြင္ – သတိ မလြတ္ – ေစာင့္ၾကည့္ေန ၾကည့္ပါ။ ယင္း ေဒါသ စိတ္ သည္ – ရုတ္ျခည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေၾကာင္း ေတြ႕ရပါလိမ့္မည္။

မေန႔၊ မနက္၊ မနက္ျဖန္ တို႔၏ ပစၥဳပၸန္

အခ်ိန္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး တိတိပပ ေရးခဲ့ေလ့ မရွိေပမယ့္ – ေရးမိခဲ့သမ်ွ ေရွ႕အပုဒ္ ပို႔စ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဟာ အခ်ိန္ နဲ႔ တိုက္ရိုက္ (သို႔မဟုတ္) သြယ္ဝိုက္ သက္ဆိုင္ ပါ တယ္။ ဒီေနရာမွာ – ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ – ဟိုတစ္ေန႔က အကို တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အေမးစကား ရွိတယ္။ သူက ဘာဝနာ နဲ႔ ဆက္ႏြယ္ျပီး ေမးခြန္းျပဳတဲ့ စကား ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ – က်ေနာ္လည္း ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ အဲ့ အေမး၊ အေျဖ ႏွစ္ခုစလံုး ကို ဒီမွာ ပူးတြဲ တင္ရွိ ပါတယ္။ အဲ့ဒါ အျပင္ – ျဖည့္စြက္ အေနနဲ႔ – ေနာက္ဆက္ ထပ္ေရးတယ္။

(ေဇယ်)

…………….

Question: ပစၥဳပၸန္ ရဲ႕ အခ်ိန္ အပုိင္းအၿခား က ဘယ္ေလာက္ ရွိသလဲ မသိဘူးဗ်။ ေနာက္ျပီး – အနာဂတ္ အေၾကာင္း (သိပ္) မစဥ္းစား ပဲ လုံးလုံး – ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ မွာ ေနတယ္ ဆုိတာေကာ ၿဖစ္ႏုိင္ ပါ့ မလား ဗ်ာ။ သိခ်င္လို႔ပါ။

Answer: ‎(က်ေနာ့ကို by name တပ္ ထားတဲ့ အတြက္- က်ေနာ့ အေနနဲ႔ ေျပာရင္) ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ ဟာ အခ်ိန္ မဟုတ္ဘူး အကို။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခ်ိန္ အပိုင္းအျခား လို႔ ေျပာ စရာ ကို ရွိမေနပါဘူး။

ဘာလို႔ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ကို ၾကည့္ၾကည့္ပါမယ္ ။ က်ေနာ္တို႔ အခ်ိန္လို႔ ေျပာတဲ့ အရာေတြ ( ပစၥဳပၸန္ ဖယ္ျပီး အတိတ္နဲ႔ အနာဂတ္ – အခ်ိန္ဆိုတာေတြဟာ ) က်ေနာ္တို႔ စိတ္ကူး ထည္ေတြ၊ အခ်က္အလက္ ေတြသာ ျဖစ္ေန တာ ေတြ႕ရပါ လိမ့္မယ္။

ဆိုပါစို႔ – အတိတ္ ။ ဒီ အတိတ္ ဆိုတာ- က်ေနာ္တို႔ အခုအခ်ိန္ မွာ ယခင္ျဖစ္ျပီးသားကို ျပန္လွန္ ေတြးတဲ့ စိတ္ကူး ထည္ (ဒါမွမဟုတ္) စာအုပ္ တြင္း ပါ၊ ျဖစ္ရပ္ မွတ္သားခ်က္ ၊ အခ်က္အလက္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အလားတူ – အနာဂတ္ ။ သူကလည္း – က်ေနာ္တို႔ အခု အခ်ိန္မွာ – ေမ်ွာ္ေတြးတဲ့ စိတ္ကူး ထည္၊ အလို ဆႏၵ၊ (ဝါ) အႏုမာန၊ စီမံ ခ်က္၊ မွန္းဆ ခ်က္ ေတြ သာ ျဖစ္ ပါ တယ္။

ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ မွာ ေနလို႔ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား ဆိုရင္ — ေနၾကည့္ပါလို႔ပဲ က်ေနာ္ ေျပာရ ပါလိမ့္မယ္ အကို။ ဘာလို႔ဆို – ေတြးၾကည့္လို႔ မရဘဲ- ေနၾကည့္လို႔ သာ – ရေန လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ တို႔ စိတ္နဲ႔ ေတြးၾကည့္ရင္သာ — မေနႏိုင္ဘူး လို႔ ထင္ျမင္ရတယ္။– ဒါေပတဲ့ – က်ေနာ္ တုိ႔ (စိတ္၊နာမ္ မဟုတ္တဲ့) ရုပ္ခႏၶာ နဲ႔ သဘာဝ အားလံုး ဟာ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ မွာ သာ တကယ္ ရွိေန တာ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ တစ္ေနရာမွာ ေျပာခဲ့ သလို၊ ပစၥဳပၸန္မွာ ေနၾကည့္ဖို႔ – ေတြးမယ္ ဆိုရင္ — ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ ပါဘူး အကို။ ပစၥဳပၸန္မွာ ေနၾကည့္ဖို႔ က –တကယ္ သတိနဲ႔ “ေနၾကည့္ ဖို႔” တစ္ခု တည္း သာ ျဖစ္ ပါတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ – အေတြး မဝင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း ေတြ႕ႏိုင္ ပါတယ္။

အဲ့ဒါကို အကို သိႏိုင္ဖို႔ က – အခ်ိန္ လည္း သိပ္ၾကာၾကာ မလိုပါ ဘူး။ အခု ဒီစာဖတ္ေနရင္း တစ္ခဏ ဒီ စာလံုးေတြ အေပၚ၊ ဒါမွ မဟုတ္ အကို႕သႏၱာန္ အခု – ထင္ရွားရာ အေပၚ သတိျပဳ ၾကည့္ရင္ — အကိုေတြးလို႔ မရေတာ့ေၾကာင္း – အခု ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။

ထပ္တူျပဳသမ်ွ – သံုးဘာဝ

ဘာဝနာ သည္ ထပ္တူျပဳျခင္း အားလံုး ( “ငါသည္ ဤဟာ ျဖစ္သည္။ ထို ဟာ ျဖစ္ သည္” ဟု – စသည္ တမ္းစြဲ သတ္မွတ္ အေျချပဳ ေန သမ်ွ ) ကို အေျဖ ေမႊေႏွာက္ ၍ ေျဖေဖ်ာက္ ၏။

ဘာဝနာ မရွိလ်ွင္ – က်ေနာ္ တို႔သည္ မိမိ ကိုယ္ကို – မိမိ ခႏၶာ ႏွင့္ ထပ္တူျပဳ မွတ္ယူ စျမဲ ျဖစ္သည္။ ပဏာမ အေနျဖင့္ ဘာဝနာကို အဆင့္ ခြဲျခားပါလ်ွင္- ဘာဝနာ ၏ ပထမ အဆင့္ တြင္ – ယင္း ထပ္တူျပဳ မႈ ကို ၿဖိဳခြင္း သည္။ က်ေနာ္ တို႔ သည္ က်ေနာ္ တို႔ ခႏၶာ မဟုတ္ေပ။ ယေန႔ အခါတြင္ ဘာသာေရး ရာ ေဆြးေႏြး သူ မ်ား သည္ ယင္း ကို ေကာင္းစြာ လက္ခံ တတ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္- စာသိ အဆင့္ သာ ရွိလ်ွင္ မည္သို႔မ်ွ အက်ိဳး ရွိမည္ မဟုတ္ေပ။ ဘာဝနာ က ယင္း အျဖစ္ ကို စာ မွ ေက်ာ္လြန္ ၍ မိမိ အျမင္ အေန အားျဖင့္ – ေကာင္း စြာ သိျမင္ သြား ေစရန္ စြမ္းေဆာင္ ေပးသည္။

ထိုမွ ေနာက္တစ္ဆင့္ – - က်ေနာ္တို႔သည္ မိမိ ကိုယ္ကို မိမိ စိတ္ ႏွင့္ ထပ္တူျပဳ ၍ မွတ္ယူ တတ္ျပန္ သည္။ ဤထပ္တူျပဳခ်က္ သည္ အမ်ားစု၌ ျဖစ္ၾက သည္။ လူ၊ သတၱဝါ အမ်ားစု သည္ အေတြးစဥ္ ကို မိမိ ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္သည္ ဟူ၍ မွတ္ယူ ရန္ လြယ္ကူ သည္။ သိမႈ သက္ သက္ ျဖင့္ ေစာင့္ၾကည့္ မႈ မရွိ သည့္ အခါ (ဝါ) ဘာဝနာ မရွိသည့္အခါ – မိမိ ၏ ခုန္လႊား ေျပး သြားေန တတ္ေသာ ဤစိတ္ကို မိမိ သာ ျဖစ္ ၏ ဟု မွတ္ယူသည္သာ မ်ားသည္။

ဘာဝနာ ၏ ဒုတိယ အဆင့္ သည္- ယင္း ထပ္တူျပဳခ်က္ကို လည္း ျဖိဳခြင္း ပါ သည္ ။ က်ေနာ္ တို႔ ၏ အေတြးစဥ္၊ ဆႏၵ၊ ခံယူခ်က္ တို႔သည္ က်ေနာ္တို႔ မဟုတ္ေၾကာင္း – ဘာဝနာ အတန္ငယ္ ရင့္က်က္သူသည္ ဘဝင္ တက် ျမင္ႏိုင္ သည္။ ဘာဝနာ အားျဖင့္ ဆိုလ်ွင္ – ဤ စိတ္ကူး၊ အေတြး အလႊာသည္ – အေစာင့္ ၾကည့္ ခံ အရာမ်ား သာ ျဖစ္ ေၾကာင္း သိသည္။ စင္စစ္ အေတြးစဥ္ တို႔ သည္ – ငါလည္း မဟုတ္။ သူ လည္း မဟုတ္။ ထိုမွတစ္ပါး – အျခားလည္း မဟုတ္ေပ။

ထိုေနာက္ က်ေနာ္ တုိ႔ အတြက္ အေလးနက္ဆံုး ႏွင့္ အေရးပါဆံုး ထပ္တူျပဳမႈ သည္ – “မိမိ ႏွလံုး၊ မိမိ သိမွတ္ မႈ ကိုပါ မိမိ ျဖစ္သည္ ထပ္တူ ျပဳေနျခင္း” ဟူ၍ တတိယ အဆင့္ အားျဖင့္ ျဖစ္ လာသည္။ ဤေနရာ ၌ ခံစားခ်က္၊ ေစတသိက္ မ်ား ကူးလူး ယွက္ႏြယ္ လ်က္ ရွိသည္။ အခိုင္မာဆံုး တြယ္ညိ ထားေသာ – ထပ္တူျပဳ စြဲလမ္းမႈ အဆင့္ လည္း ျဖစ္သည္။ အတၱမ၊ ဝိညာဥ္ စသျဖင့္ ျဗဟၼဏ ဝါဒ တို႔ ေခၚေဝၚၾက ၍ မိမိကုိယ္ကို ထပ္တူျပဳ ထားေလ့ ရွိေသာ – အႏူးညံ့ဆံုး၊ အသိ ရခက္ ဆံုး ႏွင့္ အစြဲျမဲ ဆံုး အရာ လည္း ျဖစ္ သည္။ ဘာဝနာ သည္ ယင္း ထပ္တူျပဳ မူ ကိုလည္း ဖ်က္ခ် ပါသည္။

မျမင္မခ်င္း လည္ေနရသည္ ျဖစ္၍

A: ဒီ စက္ဝုိင္း ထဲမွာပဲ ထပ္ခါ ထပ္ခါ လည္ပတ္ ရွင္သန္ ေနရတယ္ ၊ တစ္ခဏျပီး တစ္ခဏ ၊ တစ္ ဘဝျပီး တစ္ဘဝ လွည့္ပတ္ေနရတယ္ လို႔ ဆို ပါတယ္- အဲ့ဒါ ဘာေၾကာင့္ လဲ။

B: ရိုးရွင္း တဲ့ အခ်က္ က – ခင္ဗ်ား တကယ္ ရွင္သန္ မေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ပဲ – ထပ္ေက်ာ့ ျဖစ္ ျဖစ္ ေန ရတယ္။ အစစ္အမွန္ ရွင္သန္ ေနထိုင္ေနျပီ ဆို ရင္ေတာ့ – ထပ္ေက်ာ့ ျဖစ္ေန စရာ မလို ဘူး ရယ္။ ခင္ဗ်ား ခ်စ္ဖူးမယ္- အခ်စ္အေၾကာင္းကို သိမယ္ – ၾကည့္ၾကည့္ ပါ – အဲ့ အခ်စ္ဟာ ထပ္ေက်ာ့ေနစရာ မလိုေန ဘူး – အဲ့ဒီ ခ်စ္တဲ့ ေနရာ မွာ တင္ ျပီးဆံုး ပါတယ္။ ကိစၥရပ္ တစ္ခုကို ရွင္းရွင္း လင္းလင္း မသိရင္/ အျပည့္အဝ နားမလည္ေသးရင္ – ခင္ဗ်ား ထပ္ေက်ာ့ ျဖစ္ေန မွာပဲ။

အမွား တစ္ခု ကို လုပ္မိမယ္ — အဲ့ဒါကို မွားမွန္း မသိဘူး ဆိုပါစို႔- ခင္ဗ်ား ထပ္မွားေနမွာပဲ ။ ဒါကိုမွ – ခင္ဗ်ား အမွား ကို ခင္ဗ်ား ရင္တြင္း အျပည့္အဝ (လံုးဝ) သိျမင္ျပီးျပီ ဆိုရင္ေတာ့ – ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ မွာ အဲ့အမွား ထပ္ျဖစ္စရာ မရွိေတာ့ဘူးပဲ။

ဒါ့ေၾကာင့္ — မသိေသးတဲ့ အျဖစ္၊ မရွင္သန္ ႏိုင္ေသးတဲ့ အျဖစ္ ေၾကာင့္သာ – ခင္ဗ်ား ခဏ ခဏ ေသေန ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ေနရာျပီး တစ္ေနရာ သြားေန ရတာ ျဖစ္ပါ တယ္။ – ဒီစက္ဝုိင္း အတြင္း တြယ္ျငိေန ရတာ ျဖစ္တယ္။

ပံုမွန္ ဒံုးရိုး အတိုင္းပဲ ဆိုပါစို႔။ – ခင္ဗ်ားမွာ ဆႏၵေတြ ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား ေရွ႕မွာ ပန္းတိုင္ မွန္းထားတာ ရွိတယ္။ အနာဂတ္ အခ်ိန္ ကို ေမ်ွာ္ၾကည့္ တယ္။ က်ိန္းေသတာက – ခင္ဗ်ား အခုအခ်ိန္ တည့္တည့္ မွာ မရွိဘူး။ “အခု” ကို မခ်စ္ႏိုင္ဘူး — ေရွ႕လာမယ့္ အခ်ိန္ မွာ ျပည့္ဝ ေနဖို႔၊ လိုခ်င္ေနတာ ရွိေနေသး တယ္။ ေမ်ွာ္လင့္တယ္။

စင္စစ္ မိမိ ေသဆံုးသြားမွ၊ ဒီခႏၶာကိုယ္ ျပတ္စဲ သြားမွ- ေနာက္ဘဝ မဟုတ္ဘူး။ “အခုခဏ” ရဲ႕ အျပင္ ဘက္ – အျခား “ခဏ” ကို ေမ်ွာ္ၾကည့္ တဲ့ အျဖစ္ ကိုယ္၌က — ခင္ဗ်ား အျခား ဘဝ၊ အျခား တခဏ ကို တမ္းတတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ (ဝါ) ပန္းတိုင္ သည္ ရွင္သန္ရန္ အေၾကာင္း မဟုတ္

ဘဝ (ဝါ) ရွင္သန္ေနမႈ ဟူသည္ မည္သည့္ ပန္းတိုင္သို႔မ်ွ ဦးတည္ သြားေနျခင္း မဟုတ္။ မည္သည့္ ပန္းတိုင္ ကမ်ွ ဘဝ ကို ေရွ႕ေဆာင္ ေမာင္းႏွင္ ထားသည္ မဟုတ္ေပ။

ဤသည္ကို သိရွိ နားလည္ ပါလ်ွင္ ဘဝ က်ရာ ေျခလွမ္း တိုင္းကို “ေၾကာက္ရြံ႕မႈ၊ စိုးထိတ္မႈ” ကင္းစြာ ေလ်ာက္ လွမ္းႏိုင္ ေၾကာင္း ျမင္ သိရမည္ ျဖစ္သည္။

စင္စစ္ “ဘဝတြင္ က်ရွံဳးမႈမ်ား ခ်ည္းသာ” ဟု ထင္ျမင္၍ စိတ္ႏွလံုး ညွိဳးငယ္ေနသူ သည္ ဘဝ၌ ပန္းတိုင္ တစ္ခု ထားရွိ၍ ဦးတည္ သြားခဲ့ ဖူးသူ၊ သြားေနသူ သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ – ဘဝ သည္ ေအာင္ျမင္မႈ လည္း မဟုတ္၊ ရွံဳးနိမ့္မႈလည္း မဟုတ္ ေၾကာင္း သိရန္ လိုပါသည္။ ဘဝ သည္ “ရွင္သန္မႈ၊ အျပည့္ အဝ ေနထိုင္ ၾကည္လင္ေနမႈ” သာ ျဖစ္သည္။

ထိုအခါ – မိမိ ရရွိသည့္ ယခုခဏ သည္ – “ယခု ခဏ” အတြက္ သာ ျဖစ္သည္။ မည္သည့္ အနာဂတ္ တစ္ေနရာကိုမ်ွ ဦးတည္ မေနေပ။ ဆႏၵ ရွိေသာ ပန္းတိုင္ တိုင္းသည္ အနာဂတ္ အခ်ိန္ကို လိုအပ္သည္။ စင္စစ္ မိမိတို႔ ရရွိေနသည္မွာ – ယခု ခဏ – သာ ျဖစ္ ပါသည္။ လက္ဝယ္ ရရွိထား သည့္ “ယခုခဏ” ကို မေရာက္ လာေသးသည့္ ေနာက္ “တခဏ” အတြက္ မစေတး၊ မေခ်ဖ်က္၊ မဖယ္ရွား သင့္။

အခ်ိန္ႏွင့္ စက္ေသာ

အသိဥာဏ္အလင္း ကို သင္ မရွာေဖြ ႏိုင္ေပ။ ၎သည္ ရွာေဖြျခင္း အားျဖင့္ ရရွိေသာ အရာ မဟုတ္ေပ။

ရွင္းပါမည္။ ရွာေဖြသည္ ဟူသည္မွာ သင္ သိျပီးသား အရာ ကိုသာ ရွာေဖြႏိုင္ သည္။ ရွာေဖြျခင္း ၏ အျခား အဓိပၸာယ္မွာ လိုခ်င္ျခင္း ျဖစ္၍ သင္မသိေသာ အရာကို သင္ကိုယ္တိုင္ မည္သို႔ ရွာေဖြမည္နည္း။ ရွာေဖြ ရန္ တမ္းမွန္းေသာ အားထုတ္မႈ ဟူသည္ – ယင္းရွာေဖြ လိုေသာ အရာကို သင္ကိုယ္တိုင္ အနည္း အက်ဥ္း ခံစားျပီး၊ သိ ရွိျပီးမွသာ လ်ွင္ ရွာေဖြ၍ ရသည္။ ယင္းမွသာ အဓိပၸာယ္ ရွိေပမည္။ အသိဥာဏ္ အလင္း ကို တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ ခံစား သိရွိျပီးလ်ွင္ ယင္း အတြက္ ရွာေဖြရန္ မွာ ျပႆနာ မရွိေပ။ အသိဥာဏ္အလင္း၊ (ဝါ) သႏၱိ ေအးျမမႈ ကို မသိ ပါဘဲႏွင့္ ယင္း မသိေသာ အရာကို ရွာေဖြမည္ ဆိုလ်ွင္ ယင္း ရွာေဖြမႈ မွာ အဓိပၸာယ္ မရွိေပ။

သို႔ေသာ္ – ဤေနရာ၌ သတိျပဳရန္ ရွိပါသည္။ “အသိဥာဏ္ အလင္းကို မရွာေဖြႏိုင္” ဟု ဆိုျခင္းသည္ “အသိဥာဏ္ အလင္းကို မရရွိႏိုင္” ဟု ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္။ အသိဥာဏ္ အလင္း (ဝါ) သႏၱိကို မည္သို႔မ်ွ မရရွိႏိုင္ဟု ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္။ အသိဥာဏ္ အလင္းကို မရွာေဖြ ႏိုင္ေသာ္ လည္း၊ သူ႕ ကို ေတြ႕ရွိႏိုင္ သည္ ဟု တိတိပပ ဆိုလိုပါသည္။

သႏၱိ ေအးခ်မ္းမႈ ကို ေတြ႕လိုေဇာျဖင့္ ပို၍ ပို၍ ရွာေဖြေလ၊ သူ႕ကို ေတြ႕ရွိႏိုင္ရန္ ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းပါး သြားေလ ျဖစ္လိမ့္ မည္။ ရလိုေသာ ေဇာျဖင့္ ရွာေဖြျခင္း ကိုယ္၌က သင့္အတြက္ အဟန္႔အတား၊ ဝန္ထုပ္ ဝန္ပိုး သာ ျဖစ္ေနမည္။ မ်ားမ်ား ရွာေလ၊ လံုးဝ မေတြ႕ ရေလ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ – သင္ တစ္ၾကိမ္ မွ မေတြ႕ၾကံဳဖူးေသာ အရာကို ရွာေဖြေနသည့္ အစား၊ သင္ ယခု ရရွိေနသည့္ အရာ ကို အတြင္း ပိုင္း အထိ ထိုးထြင္း ရွဳျမင္ႏိုင္ရန္ လိုသည္။ “သိျပီးသည့္ အရာကို ထိုးထြင္း ရွဳျမင္ျခင္း” သည္ပင္ မသိျခင္းသို႔ ပြင့္ဝင္သည့္ တံခါးေပါက္ ဟု ေရွးဆရာမ်ား ဆိုပါသည္။

ဆိုပါစို႔။ သင္သည္ ျမင့္ျမတ္မႈ၊ အသိဥာဏ္အလင္းကို ရွာမေတြ႕ ႏိုင္ေသး ေသာ္ လည္း သင္ ခ်စ္ဖူးလ်ွင္ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာကို မူ သိရွိႏိုင္သည္။ ခံစားႏိုင္သည္။ ထို ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာ ၏ အတြင္း သႏၱာန္သို႔ ငုပ္လ်ိဳး ဝင္ၾကည့္ ေစလိုသည္။ ယင္း ခ်စ္ျခင္း အတြင္း ၌ တိုးဝင္ လ်ိဳၾကည့္ ႏိုင္ေလ – ခ်စ္သူ ႏွင့္ အခ်စ္ခံရသူ တို႔ စင္စစ္ တည္ရွိ မေနေၾကာင္း ျမင္ရေလ ပင္ ျဖစ္သည္။ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာ၏ အတြင္း အႏွစ္ သည္ ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါ၊ ခ်စ္သူ – အခ်စ္ခံရသူ မဟုတ္။ ျဖဴစင္ ေနေသာ ျမင့္ျမတ္ မႈ သက္သက္ သာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္ေသာ အရာ ကို မသိမျမင္ ရေသး ပါဘဲ ရွာေဖြ ေနျခင္း ထက္၊ လက္ရွိ လက္ဝယ္ ရွိျပီးေသာ၊ သိျပီးေသာ အရာျဖင့္သာ စတင္အပ္ သည္။ အေဝး ကို ေမ်ွာ္ေနျခင္းထက္ ၊ အနီးဆံုး ေျခ တစ္လွမ္းျဖင့္ စတင္ သင့္ သည္။ ပထမ ေျခလွမ္းမွ မလွမ္းေသးမီ၊ အေဝးကို ေမ်ွာ္ၾကည့္၍ စိတ္ေဇာ လြန္ကဲ ေနျခင္း သည္ အခ်ည္းႏွီး အလဟႆသာ ျဖစ္ပါမည္။ ေနာက္ဆံုး အဆင့္ ကို ခ်က္ခ်င္း ေတာင္းခံ၍ မရႏိုင္ေပ။ ပထမ စရသည့္ ေျခလွမ္းသည္ ယခု စရျခင္း ျဖစ္ သည္။ အေဝးက ရွိသည့္ အရာ သည္ ကၽြႏု္ပ္ တို႔ ႏွင့္ မဆိုင္ေသး၊ ကၽြႏု္ပ္ တို႔ သက္ဆိုင္သည္မွာ ယခု – ဤေနရာ – ဤအခ်ိန္ သာ ျဖစ္ သည္။

ဤေနရာ ကို ထပ္ရွင္းမည္။ “ရွာေဖြျခင္း” သည္ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခု အတြင္း ျဖစ္ ရသည္။ ရွာေဖြေနသည္ ဆိုကတည္းက – အနာဂတ္ အခ်ိန္ သည္ လိုအပ္ သည္။ တနည္းအားျဖင့္ ရွာေဖြေနျခင္း ဟူသည္ ယခု တည့္တည့္တြင္ မရွိေနႏိုင္ ဟု ဆုိလိုျခင္း လည္း ျဖစ္၍ ရွာေဖြေနသူ ဟူသည္ “ယခု” ကို ေမ့ေလ်ာ့ ထားသူ သာ ျဖစ္သည္။ ယခု – ခဏ – ယခု တည့္တည့္ တြင္ ဘယ္အရာကို ရွာေဖြ မည္ နည္း။ “ယခု” ဟူသည့္ အရာ၌ ရွာေဖြရန္ တစ္စံုတစ္ခုမ်ွ ရွိမေနေပ။

ရႊင္ျမဴးျခင္း သည္ ဘာသာ၏ အေျခခံ

ရွိတဲ့ ဘာသာေရး အမ်ားစုမွာ ဟာသ (ရယ္ရႊင္မႈ) ကို အေျခခံ တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမွ လက္ခံ ေလ့ မရွိဘူး။ ဘာသာေရး တံဆိပ္ အမ်ားစု ရဲ႕ အေျခခံ မွာ ဟာသ မပါဝင္ ဘူး။ သူတို႔မွာ – သနား ကရုဏာ ဆိုတဲ့ နာမည္ေကာင္း တပ္ထား တဲ့ အေျခခံ အခ်ိဳ႕ ရွိတယ္။ – “ေလာကသား ေတြ ဟာ သနား စရာ ေကာင္း လိုက္ ပါဘိ” ဆိုတဲ့ အိုစာ တဲ့ အၾကည့္အျမင္ သာ အမ်ား ဆံုး ေတြ႕ ရ ပါလိမ့္ မယ္။ ဟာသ ကိုလည္း အမ်ားစု က ေပါ့သြမ္း တယ္ လို႔ ျမင္ေလ့ ရွိတဲ့အခါ – ဘာသာေရး အမ်ားစုမွာ – ဟာသ ဟာ အပစ္ပယ္ခံ အရာ ျဖစ္သင့္တယ္ လို႔ လြယ္လင့္ တကူ လက္ခံၾကတယ္။ ဒီ အေၾကာင္း ေၾကာင့္ နဲ႔ပဲ – ေလးနက္ ျဖဴစင္ တဲ့ ဘာသာေရးမွာ ဟာသ ကင္းဆိတ္ ေန တတ္ တာ ျဖစ္ ပါတယ္။

ဘာသာေရး ဟာ ႏွလံုး ရႊင္လန္းမႈ ဆိုတဲ့ ဟာသ မပါဝင္ရဘူး – ေလးနက္ေနမွ – အိုစာေနမွ – တည္တည္ ေတာင့္ ေတာင့္ ျဖစ္ ေန မွ လို႔ ဘယ္ အေၾကာင္း ေၾကာင့္ မ်ား ခံယူ တတ္ ရ သလဲ။ အဲ့ဒီလို – ဟာသ အျမင္ ကို ပစ္ပယ္တဲ့ ဘယ္ ဘာသာ ကို မဆို က်ေနာ္ ပစ္ပယ္ ပါတယ္။

ရယ္ရႊင္မႈ ဟာသ အစစ္အမွန္ ဟာ အေၾကာင္းတရားေတြက ကင္း ဆိတ္ေန ရတယ္။ ဆိုပါစို႔ – ေတြးေတာ မိရင္း ရယ္ေမာ လာတဲ့ – ဟာသ တစ္ပုဒ္ ဟာ စင္စစ္ ဟာသ မဟုတ္ဘူး- အရုပ္ ဆိုး တဲ့ ပ်က္လံုး တစ္ခုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ သာမာန္ ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္ ရယ္ေမာျခင္း သက္သက္။ အျခားသူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ ကို ၾကည့္ျပီး ရယ္ မယ္ – အျခားတစ္ပါးသူရဲ႕ လုပ္ရပ္ ကို ၾကည့္ျပီး ရယ္ရႊင္မယ္ ဆိုတာ ဟာလည္း အရုပ္ ဆိုး ေနေသး တယ္။ စင္စစ္ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္တဲ့ မိမိ သႏၱာန္ အတြင္း က ထြက္ေပၚ လာတဲ့ ရယ္ရႊင္မႈ သာ – ဟာသ အစစ္ အမွန္ ျဖစ္ ပါ တယ္။

ဟိုတိ

ဇင္ဆရာ ဟိုတိ ဆိုတာ ရွိတယ္။ သူက တစ္ရြာဝင္ တစ္ရြာထြက္ သြားေနတတ္တယ္။ သူ႕ကိုယ္ေပၚ မွာ လြယ္အိတ္ အၾကီးၾကီး တစ္လံုး လြယ္ထားျပီး၊ အထဲမွာ အရုပ္ေတြ၊ သၾကားလံုးေတြ၊ မုန္႔ေတြ ထည့္ထား တတ္တယ္။ လမ္းမွာေတြ႕ရင္ ေတြ႕တဲ့ ကေလးသူငယ္တိုင္းကို လိုက္ေဝ ေပးတယ္။ အဲ့လို ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ေတြ႕ လာရေတာ့ – တစ္ေန႔မွာ လူတစ္ေယာက္ က ေမး တယ္-

“ဟိုတိ၊ ခင္ဗ်ားကို ဒီလို လွည့္ပတ္ ေလ်ာက္သြားေန တာပဲ ျမင္ေန ရတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ၾကားသိ တာေတာ့ – ခင္ဗ်ားဟာ ဇင္ဆရာ လို႔ ေျပာတယ္။ ဒါနဲ႔မ်ား – ဒီလို လွည့္လည္ ရင္း ဟိုေလ်ာက္ သြား ဒီေလ်ာက္သြား ဘာလို႔ လုပ္ေနရသလဲ။ ကေလးေတြၾကား မုန္႔ပဲ သေရ စာ ေဝျခမ္း ေပ်ာ္ေမြ႕ ေန တယ္။ အျခား ဘာမ်ား လုပ္ေသး သလဲ။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ဇင္ဓမၼ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒီလို အိတ္ၾကီး တ ကားကား သြားလာေနတာ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ဓမၼ လား။ ဇင္ဆိုတဲ့ ဓမၼ အေၾကာင္း ေဟာေျပာ က်င့္ၾကံဖို႔မ်ား မလုပ္ ဘူးလား။ အခု က်ဳပ္တို႔ကို ေျပာစမ္းပါ။ ဇင္ ဆိုတာ ဘာလဲ”

အဲ့အခါ ဟိုတိက သူ႕အိတ္ၾကီးကို ဗုန္းကနဲ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ဘာမွ မေျပာဘဲ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ၾကည္ၾကည္ ရႊင္ရႊင္ ပဲ ထိုင္ေန ပါတယ္။ အဲ့အခါ ေမးတဲ့သူက ဘာေျပာ ရမွန္း မသိတာနဲ႔ – တစ္ေအာင့္ အခ်ိန္ ေစာင့္ျပီး ဆက္ေမးတယ္။ “ဇင္ဆိုတာ ဘာလဲ။”

ဟိုတိက – “ဒါ အကုန္ပါပဲ။ အခု ထမ္းထားတဲ့ ဝန္ကုိ ပစ္ခ် လိုက္တယ္ မဟုတ္လား။ အဲ့ဒါ အကုန္ပဲ”

ေမးသူက တအံ့ တဩ ျဖစ္သြားတဲ့ အျပင္ ထပ္သိခ်င္သြားတယ္။ “ဟုတ္ျပီ။ ဝန္ထုပ္ၾကီး ပစ္ခ်လိုက္ျပီ။ အဲ့ဒီ ေနာက္ – ေနာက္ထပ္ တစ္ဆင့္ကေရာ –”

အဲ့ အခါ ဟိုတိ လည္း စကားတစ္ခြန္း မွ မဆိုေတာ့ဘဲ –

အျပဳအမူတိုင္း၌ ၾကည္စင္ရ၏

မည္သည့္ အရာကို ျပဳသည္ ျဖစ္ေစ- သတိ၊ မေမ့မေလ်ာ့ ႏိုးၾကား စြာ ျပဳႏိုင္ ရသည္။ ယင္းသည္ ဘာဝနာ အမႈ ျဖင့္ လုပ္ရံုမ်ွ လုပ္ေန ျခင္း မဟုတ္။ ႏိုးၾကား ေသာ အသိဥာဏ္လည္း ျဖစ္ထြန္း သည္။ ေသးဖြဲ ေသာ အရာ တို႔ သည္ လည္း – အလို အေလ်ာက္- ေလးနက္ ၾကည္စင္ လ်က္ ရွိသည္။ မိမိ ရွဴရွိဳက္ လိုက္ ေသာ အသက္ေငြ႕သည္ လည္းေကာင္း၊ ၾကားနာ ရေသာ အသံေလး တစ္စ သည္ လည္းေကာင္း၊ လွမ္းေလ်ာက္ လိုက္ေသာ ေျခတစ္လွမ္း သည္ လည္းေကာင္း၊ ဆိုေျပာ ေသာ စကား တစ္ခြန္း သည္ လည္းေကာင္း သန္႔စင္ လ်က္ ရွိ၏။