စီးကရက္ တစ္လိပ္ရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံ

လာလာေလ ရဲေဘာ္တို႔
ေသာက္လိုက္ၾကစို႔လား
တစ္လိပ္ကုန္ ~ တစ္လိပ္သြား
“ျပာ” ဆိုတာ ေလာင္ကၽြမ္းမႈရဲ႕ အစအန – တရားဓမၼ ျဖစ္တယ္။

စြန္ၾကိဳး

ကဗ်ာ ဆရာ တစ္ေယာက္ က ေျပာျပ ~
~ သူဟာ စြန္တစ္ေကာင္
~ မွန္စာၾကိဳးေလး တစ္စ နဲ႔ သြယ္သြယ္ေလး ကေနရ သတဲ့
ဟုတ္မွာေပါ့ ~

သူဟာ စြန္ဆို ~ က်ေနာ္က ၾကိဳး
ဒါေပတဲ့ -
မခ်ည္တဲ့ ၾကိဳး
မျပည္တဲ့ ၾကိဳး
အျခားသူကို ျဖတ္မယ့္ၾကိဳး
မိမိဘာသာ ျပတ္မယ့္ ၾကိဳး

သူ ~ ဟိုး မိုး အထက္မွာ ဝဲပ်ံ က ေနခ်ိန္
က်ေနာ္ က မျမင္ႏိုင္တဲ့ မွန္စာမ်ွင္ တစ ~ ပါးလ်လ်
ေဟာ ေတြ႕လား
ေဟာ ဟိုမွာေလ ~ ေတြ႕ရဲ႕လား
သူ႕ဟာသူ ေကာင္းကင္မွာ
လြတ္လြတ္ရွင္းရွင္း ပ်ံဝဲေနလိုက္တာမ်ား ~

Empty Boat

Osho ၏ Empty Boat မွ ႏွစ္သက္မိသလို ျပန္ဆိုပါသည္။ / 27/10/2011 ( 2:00 AM )

…………………………………….

လူအမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သူဟာ စိတ္ရွဳပ္ေထြးလ်က္နဲ႔ ရွင္သန္တယ္။
လူရဲ႕ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံေနရသူဟာ ေသာကဗ်ာပါဒေတြနဲ႔ ရွင္သန္တယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း –
ဘယ္သူ႔ကိုမွ မစိုးမိုးတဲ့၊ ဘယ္သူကမွလည္း မစိုးမိုးၾကတဲ့ ဓမၼ ကို လိုလားအပ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ရွဳပ္ေထြးမႈေတြ ရွင္းလင္းသြားရာ၊ ေၾကကြဲမႈေသာကေတြရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္းဟာ
ေလာက ရြ႕ံႏြံအိုင္ထဲ က်င္လည္ရင္း ဓမၼနဲ႔ ရွင္သန္ေနထိုင္သြားျခင္းပဲ။

လူတစ္ေယာက္က ျမစ္တစ္စင္းကို ျဖတ္ကူးတယ္။
ေလွေလွာ္တက္အျဖစ္ သစ္ကိုင္းစေလးတစ္စကလြဲရင္ အျခားဘာမွမရွိတဲ့ ဗလာက်င္း ေလွငယ္ေလးနဲ႔။
သူက ေဒါသၾကီးတတ္တဲ့သူ ဆိုပါစို႔ရယ္။
အဲ့ ဗလာက်င္း ေလွငယ္ေလးအတြက္ေတာ့ သူ ဘယ္ေဒါသ ျဖစ္လိမ့္မလဲ။
ဒါေပမယ့္ ဒီေလွငယ္ေလးေပၚမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္/တစ္ခုခု တက္လာခဲ့ရင္
ရွင္းသြား၊ ဆင္းသြားဖို႔ သူေအာ္ေငါက္ေတာ့မွာပဲ။
မရွင္းမခ်င္း၊ မဆင္းမခ်င္း သူေအာ္ေနဦးမွာပဲ။ ျမည္တြန္ေတာက္တီး ေရရြတ္ေနဦးမွာပဲ။
ဒါေတြအားလံုးဟာ ေလွေပၚမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ တစ္ခုခု ရွိေနလို႔ ျဖစ္ရတာေတြပါပဲ။
တကယ္လို႔သာ ေလွငယ္ေလးဟာ ဗလာက်င္း၊ နတၳိ တန္ခဲ့မယ္ဆိုရင္
သူ ဘယ္ဟာကို ေအာ္ေငါက္ေနဦးမလဲ၊ သူ ဘယ္ဟာကို ေဒါသျဖစ္ေနရဦးမွာလဲ။

ခင္ဗ်ားသာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေလွငယ္ကို အားလံုးရွင္းလင္း ခါထုတ္ျပီး၊
ကမၻာတစ္ခြင္ ခရီးႏွင္ၾကည့္စမ္းပါ။

ပမာဒ

ငါ သတိေတြ လြတ္တယ္။
စကၠန္႔တိုင္း အခ်ိန္တိုင္းရဲ႕ ပံ်႕လြင့္စိတ္က
ကိုက္ခဲ ထုနွက္၊
အိုမင္းလာတဲ့ ရုပ္ရည္မွာ
မာန္မာနေတြက ကပ္ညိေနဆဲ ရွိေသးတယ္။

ငါ့ေနာက္မွာ ဘယ္သူရွိသလဲ။
ငါ သတိေတြ လြတ္တယ္။
လတ္တေလာ လိုအင္ဆႏၵေတြက
သူတို႔ေတြ အတြက္ဆိုတဲ့ ပရ-ေခါင္းစဥ္နဲ႔
ငါ့ အတၱကို ငါျပန္ ပံုသြင္းတယ္။

အရွင္-သနားေနသေလာ-မူးေနသေလာ

သူသည္ ကၽြန္ေတာ့့္အတြက္ တစ္ပြင့္တည္းေသာ စကားေျပာတတ္သည့္ ပန္းကေလး ျဖစ္ပါသည္။ နွင္းခဲ နွင္းဆိုင္ တို႔ကဲ့သို႔ ျဖဴလႊေနေသာ ပြင့္ဖတ္မ်ား ျဖင့္ ဖြဲ႕တည္ထားသည္။ စိမ္းျမေသာ ရြက္ၾကမ္းတို႔ျဖင့္ ျခံရံ၍ ပ်ား၊လိပ္ျပာတို႔ ဝတ္ရည္ကူးရန္ ဆြဲေဆာင္ ေနဟန္ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္၌က ယိမ္းထိုး လႈပ္ရွားေနပါသည္။

မိတ္ေဆြ ။ ေဒါင္ခ်ာဆိုင္း ေနေအာင္ အရက္ေသာက္ဖူးပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေတြေဝ ေပါ့ပါးေနေအာင္ ဘိန္း သံုးဖူးပါသလား။ ဘိန္း၊ အရက္၊ ( သို႔မဟုတ္ ) မူးယစ္ေဆး တစ္ခုခု ( သို႔မဟုတ္ ) လူငယ္မ်ား ေျပာေလ့ရွိသည့္ အခ်စ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ယင္း တစ္ခုခုကို သံုး၍ ညအေမွာင္မက် တက်မွာ လမ္းေလ်ာက္ ၾကည့္ဖူးပါသလား။

ယင္းအခ်ိန္တြင္ ဘဝ သံသရာနွင့္ တူေသာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ိဳးကို ရလိမ့္မည္ဟု ၾကားဖူးပါသည္။

ဆရာပါရဂူ တစ္ခါက ေျပာခဲ့ဖူးသည့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ရွိသည္။ မုလႅာနဆရုဒင္ ဆိုသည့္ လူတစ္ေယာက္ ညဘက္ အိမ္ျပန္လာသည္။ အရက္ေသာက္ထားသည္ ျဖစ္၍ သိုင္းကြက္နင္းျပီး လာသည္။ လက္ထဲက ေသာ့နွင့္ ေသာ့ခေလာက္ကို ဖြင့္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္က တုန္ရီ လႈပ္ရွားေနသည့္ အတြက္ ေသာ့ခေလာက္အေပါက္ထဲ ေသာ့က မဝင္။ ယင္းအခ်ိန္တြင္ ပုလိပ္တစ္ေယာက္က တံခါးဝတြင္ ရပ္ျပီး အခ်ိန္အတန္ၾကာသည္ အထိ ၾကည့္ေနသည္။ ေတာ္ေလးၾကာေသာအခါ ပုလိပ္က-

“နဆရုဒင္၊ က်ဳပ္ ကူညီေပးရမလား၊ ေသာ့ေပး၊ က်ဳပ္ဖြင့္ေပးမယ္” ဟု ေျပာသည္။ နဆရုဒင္က-

“ေသာ့က အေရးမၾကီးဘူး၊ လႈပ္ေနတဲ့ အိမ္ကို ခင္ဗ်ား တစ္ဆိတ္ေလာက္ မလႈပ္ေအာင္ ကိုင္ေပးပါ၊ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ေသာ့ခေလာက္ အေပါက္ထဲ ဝင္ေအာင္ ေသာ့ထည့္လို႔ ရပါတယ္” ဟု ျပန္ေျပာသည္။

ဤပံုပမာနွင့္ အလားတူပင္ ၊ မိမိဘာသာ လႈပ္ခတ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ မီးညႊန္႔ကေလးကို ၾကည့္၍ “ေလတိုက္ေသာေၾကာင့္သာ လႈပ္ခတ္ေနရသည္” ဟု အျပစ္ဖို႔တတ္ေသာ အေတြးသည္ နဆရုဒင္အိမ္လႈပ္ေနသကဲ့သို႔သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ စိတ္နွလံုးသည္ စကားေျပာတတ္ေသာ အၾကင္ ပန္းကေလးမ်ားေၾကာင့္ လႈပ္ရွားယိမ္းထိုးေနျခင္းေလာ။ စားေသာက္ေနက် စားခြက္ကို အာသာငမ္းငမ္း တြယ္တာစိတ္ျဖင့္ လႈပ္ခတ္ ေတြေဝ ေနျခင္းေလာ။ သခၤါရေလာက ကိုယ္၌က ေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲ ေနေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ အဇၥ်တၱသည္လည္း လိုက္ပါ တုန္လႈပ္ေနရျခင္းေလာ ဆိုသည္ကို မေတြးတတ္ပါျပီ။

ဘြိဳင္းေကာက္ ဋီကာ ( Download )

DOWNLOAD
HOTFILE
MEGAUPLOAD
RAPIDSHARE

မေန႔က “ယူနီဘာစီတီ ေလးခ်ိဳး” ( http://zayya.wordpress.com/2011/06/08/uni/ ) ၌ အေၾကာင္းကို ေမးထားျခင္းေၾကာင့္ အေျဖကို တင္ရွိပါသည္။ ယင္းေလးခ်ိဳးမွာ ဘြိဳင္းေကာက္ ဋီကာ ၊ ပထမအၾကိမ္ထုတ္ ၊ စာမ်က္နွာ ( PDF – page – 288 ) တြင္ ပါရွိသည္။ အဘယ္အေၾကာင္း ျဖင့္ ယင္း ေလးခ်ိဳး ျဖစ္ေပၚလာရျခင္း ဟူသည္ကို ေျဖဆိုရန္မွာ အက်ယ္ အေနျဖင့္ ဘြိဳင္းေကာက္ဋီကာ တစ္ေစာင္လံုး ရွဳၾကည့္ပါက ပိုမို အက်ိဳးမ်ား ႏိုင္ေသာေၾကာင့္ Upload တင္လိုက္ပါသည္။ အဆင္ေျပရာ လင့္ခ္မွ ေဒါင္းယူႏိုင္သည္။

မိုး

ခ်စ္သူေရ

ေဟာ့ဒီ
ေကာင္းကင္ တစ္႐ိုးက
ေရခိုးေရေငြ႕ အိုးႀကီးကို
မိုးတိမ္လို႔ ေခၚၾကေလရဲ႕။

ကိုေရႊ မုတ္သံုေလက
သူ႕ေျခေထာက္ သူ ဂ႐ုမစိုက္
အိုးႀကီးကို တည့္တည့္ ၀င္တိုက္တယ္။

အိုးႀကီးလည္း ဗိုက္ပြင့္ ကြဲေၾက
ေသပါေလေရာ။

ယူနီဘာစီတီ – ဘြဲ႕ – ေလးခ်ိဳး

(၁) “ဘြိဳင္းေကာက္”အျဖစ္မ်ာ၊ ေမတၱာ အထယ္ မေသးေသာ္ လဲ့၊ “မိႈင္း”တစ္ေယာက္ မစၥတာ – ခ်စ္ရာ မမယ္ ေသးႏိုင္ဘု၊ သစၥာ တကယ္ ေသြးေတြ ဟဲ့လို႔။ ေတြးနဲ႔ ေနာင္ဘို႔ အလို။ အိုကြယ့္ ေခတၱရာနယ္ တေၾကး ဆီက၊ ေမးရဲ႕ ေမာင္တို႔ကို။

(၂) ေၾသာ္ ေ၀းခရီးက ေပမဲ့၊ အေရးႀကီး လွ်င္ျဖင့္၊ ေသြးနီရာ ပါစၿမဲ ေပမို႔၊ ဆရာလဲကြာ၊ ပထမ အရင္- ကနဦး ဆီက၊ ျမန္မာ တစ္ခြင္မွာ- သမတရွင္ ဘုရင္ မလူးခင္ပ။“ထ”ဆင္ထူး ကို၊ တျမည္ျမည္ သင္ခဲ့သမို႔၊ “ထီ”မထင္ ေက်ာင္းေတာ္သား ေတြရဲ႕၊ အမည္ အစဥ္မွာ-ေခါင္း အေပၚဖ်ား တြင္မွ မင္း႐ို႕ ဆရာကို စာရင္းတို႔ကာ ထားလိုက္ၾက ေပေတာ့၊ ေၾသာ္ ဘုရား သိၾကားေတြ မ – လို႔မို႔၊ အမ်ား ေ၀ေနယ် တို႔ဘို႔ အေရွ သမယ “ပေ၀” သေရ ေခတ္ဆီက၊ ေရႊ-ေငြ ျဖစ္သူ “ဆရာေအာင္”ရဲ႕ ျပင္၊ ျမန္မာေဘာင္ ေပါကၠံတိုင္း တြင္မွ၊ သမုိင္း တစ္ေစာင္ သစ္ခဲ့တဲ့၊ အဇၨေဂါနာ၊ ဆရာ ရွင္မထီး တို႔ လိုပ၊ ျဖစ္ၾက ေသာအခါ၊ တာ အ၀င္မွာ ၿပီးေစဖို႔၊ ခရီးသယ္ ေရာက္ရာ ႀကိဳခဲ့တယ္၊ အမ်ဳိးအတြက္ သဒၶါတရ ကိုယ္ပါေနာ္ကြယ္၊ မ်ဳိးမ်ဳိး မ်က္မ်က္၊ အက်ဳိးနက္ ေစဖို႔၊ ထုိးရက္ပါကို။

အို – မရဏ

တစ္ေနရာတြင္ Paul Carus ၏ The Truth ကဗ်ာကို “သစၥာဟူသည္” ဆိုေသာ အမည္ျဖင့္ က်ေနာ္ ဘာသာျပန္ဆိုျပီးပါျပီ။ ဆရာ ပါရဂူ နွင့္ ဆက္ႏြယ္၍ ျဖစ္သည္။ ယခု Paul Carus ၏ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ပင္ ျဖစ္ေသာ Death ( မရဏဟူသည္ ) ကို ( အစအဆံုး မဟုတ္၊ ေရွ႕ဦးပိုင္း ကြက္၍ ) ဘာသာျပန္ဆို ၾကည့္ပါသည္။ ဆီေလ်ာ္ နားလည္သလို ျပန္ဆိုမႈ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွားအယြင္း ရွိက ေထာက္ျပႏိုင္ပါရန္ မူရင္း ကိုပါ ပူးတြဲ ထည့္သြင္း ေပးလိုက္သည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ေဇယ်
……………………….

အို – မရဏ ( သင္သည္ ကၽြႏ္ုပ္၏ အေဆြ )

အို မရဏ၊
ေသျခင္းတရား ျဖစ္ေသာ သင္သည္
ကၽြႏု္ပ္တို႔ ဘဝ၊ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ရွင္သန္မႈကို ျပီးျပည့္စံုသြား ေစ၏။
သင့္အတြင္း၌ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကို ရွာေဖြရရွိမည္ ျဖစ္သည္။
အလားတူ သင့္အတြင္း၌ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းရမႈ ဒုကၡကို ရွာေတြ႔ရ လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။
ေဇာစိတ္ထၾကြသမ်ွ၊ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့သမ်ွတို႔သည္ အတိတ္တို႔ ျဖစ္ကုန္ၾကမည္။