အခ်ိန္ႏွင့္ စက္ေသာ
May 17, 2012 Leave a comment
အသိဥာဏ္အလင္း ကို သင္ မရွာေဖြ ႏိုင္ေပ။ ၎သည္ ရွာေဖြျခင္း အားျဖင့္ ရရွိေသာ အရာ မဟုတ္ေပ။
ရွင္းပါမည္။ ရွာေဖြသည္ ဟူသည္မွာ သင္ သိျပီးသား အရာ ကိုသာ ရွာေဖြႏိုင္ သည္။ ရွာေဖြျခင္း ၏ အျခား အဓိပၸာယ္မွာ လိုခ်င္ျခင္း ျဖစ္၍ သင္မသိေသာ အရာကို သင္ကိုယ္တိုင္ မည္သို႔ ရွာေဖြမည္နည္း။ ရွာေဖြ ရန္ တမ္းမွန္းေသာ အားထုတ္မႈ ဟူသည္ – ယင္းရွာေဖြ လိုေသာ အရာကို သင္ကိုယ္တိုင္ အနည္း အက်ဥ္း ခံစားျပီး၊ သိ ရွိျပီးမွသာ လ်ွင္ ရွာေဖြ၍ ရသည္။ ယင္းမွသာ အဓိပၸာယ္ ရွိေပမည္။ အသိဥာဏ္ အလင္း ကို တစ္ၾကိမ္တစ္ခါ ခံစား သိရွိျပီးလ်ွင္ ယင္း အတြက္ ရွာေဖြရန္ မွာ ျပႆနာ မရွိေပ။ အသိဥာဏ္အလင္း၊ (ဝါ) သႏၱိ ေအးျမမႈ ကို မသိ ပါဘဲႏွင့္ ယင္း မသိေသာ အရာကို ရွာေဖြမည္ ဆိုလ်ွင္ ယင္း ရွာေဖြမႈ မွာ အဓိပၸာယ္ မရွိေပ။
သို႔ေသာ္ – ဤေနရာ၌ သတိျပဳရန္ ရွိပါသည္။ “အသိဥာဏ္ အလင္းကို မရွာေဖြႏိုင္” ဟု ဆိုျခင္းသည္ “အသိဥာဏ္ အလင္းကို မရရွိႏိုင္” ဟု ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္။ အသိဥာဏ္ အလင္း (ဝါ) သႏၱိကို မည္သို႔မ်ွ မရရွိႏိုင္ဟု ဆိုလိုျခင္း မဟုတ္။ အသိဥာဏ္ အလင္းကို မရွာေဖြ ႏိုင္ေသာ္ လည္း၊ သူ႕ ကို ေတြ႕ရွိႏိုင္ သည္ ဟု တိတိပပ ဆိုလိုပါသည္။
သႏၱိ ေအးခ်မ္းမႈ ကို ေတြ႕လိုေဇာျဖင့္ ပို၍ ပို၍ ရွာေဖြေလ၊ သူ႕ကို ေတြ႕ရွိႏိုင္ရန္ ရာခိုင္ႏႈန္း နည္းပါး သြားေလ ျဖစ္လိမ့္ မည္။ ရလိုေသာ ေဇာျဖင့္ ရွာေဖြျခင္း ကိုယ္၌က သင့္အတြက္ အဟန္႔အတား၊ ဝန္ထုပ္ ဝန္ပိုး သာ ျဖစ္ေနမည္။ မ်ားမ်ား ရွာေလ၊ လံုးဝ မေတြ႕ ရေလ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။ ထို႔ေၾကာင့္ – သင္ တစ္ၾကိမ္ မွ မေတြ႕ၾကံဳဖူးေသာ အရာကို ရွာေဖြေနသည့္ အစား၊ သင္ ယခု ရရွိေနသည့္ အရာ ကို အတြင္း ပိုင္း အထိ ထိုးထြင္း ရွဳျမင္ႏိုင္ရန္ လိုသည္။ “သိျပီးသည့္ အရာကို ထိုးထြင္း ရွဳျမင္ျခင္း” သည္ပင္ မသိျခင္းသို႔ ပြင့္ဝင္သည့္ တံခါးေပါက္ ဟု ေရွးဆရာမ်ား ဆိုပါသည္။
ဆိုပါစို႔။ သင္သည္ ျမင့္ျမတ္မႈ၊ အသိဥာဏ္အလင္းကို ရွာမေတြ႕ ႏိုင္ေသး ေသာ္ လည္း သင္ ခ်စ္ဖူးလ်ွင္ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာကို မူ သိရွိႏိုင္သည္။ ခံစားႏိုင္သည္။ ထို ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာ ၏ အတြင္း သႏၱာန္သို႔ ငုပ္လ်ိဳး ဝင္ၾကည့္ ေစလိုသည္။ ယင္း ခ်စ္ျခင္း အတြင္း ၌ တိုးဝင္ လ်ိဳၾကည့္ ႏိုင္ေလ – ခ်စ္သူ ႏွင့္ အခ်စ္ခံရသူ တို႔ စင္စစ္ တည္ရွိ မေနေၾကာင္း ျမင္ရေလ ပင္ ျဖစ္သည္။ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာ၏ အတြင္း အႏွစ္ သည္ ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါ၊ ခ်စ္သူ – အခ်စ္ခံရသူ မဟုတ္။ ျဖဴစင္ ေနေသာ ျမင့္ျမတ္ မႈ သက္သက္ သာ ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမင့္ျမတ္ေသာ အရာ ကို မသိမျမင္ ရေသး ပါဘဲ ရွာေဖြ ေနျခင္း ထက္၊ လက္ရွိ လက္ဝယ္ ရွိျပီးေသာ၊ သိျပီးေသာ အရာျဖင့္သာ စတင္အပ္ သည္။ အေဝး ကို ေမ်ွာ္ေနျခင္းထက္ ၊ အနီးဆံုး ေျခ တစ္လွမ္းျဖင့္ စတင္ သင့္ သည္။ ပထမ ေျခလွမ္းမွ မလွမ္းေသးမီ၊ အေဝးကို ေမ်ွာ္ၾကည့္၍ စိတ္ေဇာ လြန္ကဲ ေနျခင္း သည္ အခ်ည္းႏွီး အလဟႆသာ ျဖစ္ပါမည္။ ေနာက္ဆံုး အဆင့္ ကို ခ်က္ခ်င္း ေတာင္းခံ၍ မရႏိုင္ေပ။ ပထမ စရသည့္ ေျခလွမ္းသည္ ယခု စရျခင္း ျဖစ္ သည္။ အေဝးက ရွိသည့္ အရာ သည္ ကၽြႏု္ပ္ တို႔ ႏွင့္ မဆိုင္ေသး၊ ကၽြႏု္ပ္ တို႔ သက္ဆိုင္သည္မွာ ယခု – ဤေနရာ – ဤအခ်ိန္ သာ ျဖစ္ သည္။
ဤေနရာ ကို ထပ္ရွင္းမည္။ “ရွာေဖြျခင္း” သည္ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခု အတြင္း ျဖစ္ ရသည္။ ရွာေဖြေနသည္ ဆိုကတည္းက – အနာဂတ္ အခ်ိန္ သည္ လိုအပ္ သည္။ တနည္းအားျဖင့္ ရွာေဖြေနျခင္း ဟူသည္ ယခု တည့္တည့္တြင္ မရွိေနႏိုင္ ဟု ဆုိလိုျခင္း လည္း ျဖစ္၍ ရွာေဖြေနသူ ဟူသည္ “ယခု” ကို ေမ့ေလ်ာ့ ထားသူ သာ ျဖစ္သည္။ ယခု – ခဏ – ယခု တည့္တည့္ တြင္ ဘယ္အရာကို ရွာေဖြ မည္ နည္း။ “ယခု” ဟူသည့္ အရာ၌ ရွာေဖြရန္ တစ္စံုတစ္ခုမ်ွ ရွိမေနေပ။ Read more of this post
