ခ်မ္းေျမ့မႈ ရွိမွ ဘာဝနာ ဟု ဆိုပါမည္

ဘာဝနာကို လူအမ်ား လုပ္ဖို႔ ခဲယဥ္းရျခင္းဟာ – ဘာဝနာ အေပၚ အမွတ္အယူ မွားေနလို႔ သာ ျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဘာဝနာကို အေဝးမွာ ထားရင္း ေငး ရံု သာ ရွိတဲ့ သူတို႔ အေနနဲ႔ ဘာဝနာဟာ ေလးနက္ လြန္းေနတဲ့ အရာ ျဖစ္ေန တတ္ တယ္။ ဟိုးအျမင့္ၾကီးမွာ -မမွီမကန္း- ရွိေန တယ္။ ျမင့္ျမတ္ျဖဴစင္ေနျပီး မိမိ ကိုယ္ကိုယ္နဲ႔ မထိုက္တန္တဲ့ အရာ တစ္ခုလိုမ်ား ထင္မွတ္ မိေနဟန္ တူပါ တယ္။ ေက်ာင္းကန္ ဘုရား၊ ဘုရားခန္း တြင္း ေရာက္မွ ပြားမ်ားႏိုင္တဲ့ အရာ ျဖစ္ တယ္ လို႔ ျမင္တယ္။

အဲ့ဒီ အျမင္နဲ႔ – ဘာဝနာ ကို ျပဳတဲ့ အခါ – သူတို႔ေတြရဲ႕ သႏၱာန္ မွာ တင္းအား (ဝါ) အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာဝနာ ျပဳမယ္ ဆိုတဲ့ အခါ လည္း ရုပ္ေသ ေတြ ျဖစ္ သြား ရ ေတာ့ တယ္။ ေလးနက္ဟန္ အျပည့္နဲ႔ ခန္႔ခန္႔ ဆန္႔ဆန္႔ ၾကီးေတြ ျဖစ္ျဖစ္ သြားတတ္တယ္။ မိမိ တို႔ သႏၱာန္မွာ ရႊင္လန္းမႈ မရွိ၊ ႏွစ္သိမ့္မႈ မရွိ၊ ေနာက္က်ိ ထံုမိႈင္း ေန တယ္။ ေလးနက္ခ်င္ရာ သႏၱာန္ ကေန – တကယ့္ အျဖစ္မွာ ေလးပင္ သြား ရတယ္။ အေၾကာင္းက – ဘာဝနာ ကို နား မလည္ ျခင္း ေၾကာင့္ လို႔ ဆိုပါ မယ္။ ေနာက္ တစ္ေၾကာင္း က – အျခား ဘာဝနာ ျပဳၾက သူေတြရဲ႕ ဟန္ပန္ ကို အတုျပဳ လိုစိတ္ အမ်ားအားျဖင့္ ရွိ ေနတာ ေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္တယ္။

ရႊင္လန္းမႈ၊ ခ်မ္းေျမ့မႈ၊ ႏွစ္သိမ့္မႈ ဆိုတာေတြဟာ ဘာဝနာရဲ႕ အရည္ အေသြး ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာဝနာ အစစ္ အမွန္ ပြားမ်ား ထားသူဟာ – ရႊင္လန္းမႈ ရွိ တယ္။ ေပါ့ပါး လန္းဆန္းမႈ ရွိတယ္။ ဘဝဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ စရာ အတိ ျဖစ္ ေၾကာင္း – ဘာဝနာ ေကာင္းေကာင္း ထံုမႊမ္းႏိုင္ ခ်ိန္မွာ သိျမင္ ႏိုင္တယ္။ ဘာဝနာ ျပဳသူ ဟာ – ခ်မ္းေျမ့ မႈ ျပည့္ဝ တဲ့ မိမိ သႏၱာန္ နဲ႔ ~ ဘဝ ကို ကစားပြဲ တစ္ခု လို မိမိ ဘာသာ ျငိမ္ဝပ္ ေစာင့္ၾကည့္ ေန သူ သာ ျဖစ္ ပါတယ္။

ဘာဝနာ အစစ္အမွန္ ပြားမ်ား ထားသူ မွန္ရင္ – သူဟာ မ်က္ေမွာင္ ကုတ္ ေလးနက္ ေနတဲ့ သူ မဟုတ္ဘူး။ အျပည့္အဝ ခ်မ္းေျမ့ လန္းဆန္း ေနသူ သာ ျဖစ္တယ္။ ဒါကို မေမ့ေလ်ာ့ဖို႔ လိုပါတယ္။ သူ႕အတြက္ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ အေျခ အေန ဆိုတာ အေရးမၾကီးဘူး။ အေျခအေန တိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္း ဟာ ဘာဝနာ ျပဳဖို႔ လံုေလာက္ တယ္။ ဘာဝနာ နဲ႔ မိမိ ခဏကို မျပတ္ အသိရွိ ႏိုးၾကားတယ္။ ဘာဝနာ ရွိေနသူဟာ ဘဝကို အသိ ရွိရွိ ႏိုးၾကား ရွင္သန္ ေနသူသာ ျဖစ္တယ္။

ဘာဝနာ သည္သာ ဘဝရွင္သန္မႈ ပံုစံ

ဘာဝနာ ဟာ အခုခဏ အတြင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုခဏမဆိုင္း – သိမွတ္ရင္း ရွင္သန္ ေနမႈ မ်ွသာ ျဖစ္တယ္။ အခု ပစၥဳပၸန္ ဒီခဏ ကလြဲလို႔ အျခားမရွိ။ ဘယ္မွ မထြက္သြားဘူး။ ဘယ္ဆီမွ မသက္ေရာက္ဘူး။ ဒီခဏအတြင္းမွာတင္ အျပည့္အဝ အသိရွိေနျခင္း သက္သက္ ကို ဆိုလိုပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္က ဗုဒၶကို လူတစ္ေယာက္က ေလ်ာက္ထား တယ္။
“ဘာဝနာ ဘယ္လို ျပဳရပါမလဲ”
ဗုဒၶက ျပန္ေျဖတယ္။

“ခင္ဗ်ား ဘယ္အရာကို လုပ္လုပ္၊ လုပ္တိုင္း မျပတ္ မလပ္ သိမွတ္ေနမႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ဘာဝနာ လို႔ ေခၚဆိုတယ္။ စၾကၤန္ေလ်ာက္တဲ့ ခဏ ၊ သတိ ~ အသိ နဲ႔ ေလ်ာက္တယ္။ အဲ့ခဏမွာ ေလ်ာက္ျခင္း အျပည့္အဝ ရွိတယ္။ စားေသာက္ တယ္ ဆိုတဲ့ ခဏ၊ သတိ၊ အသိ နဲ႔ စားတယ္။ အဲ့ခဏမွာ စားျခင္း အျပည့္အဝ ရွိတယ္။ အလားတူ ~ ထ၊ ထိုင္၊ ရပ္သြား အရာအားလံုးမွာ သိမႈ သတိ သာ အစဥ္ကပ္လ်က္ ရွိ ေနတယ္။ သင့္ရဲ႕ စိတ္သႏၱာန္ဟာ ဒီ ပစၥဳပၸန္ တခဏ ကေန တစ္ေနရာ တစ္ပါး ကို ေျပးမသြားဘဲ၊ ခဏခ်င္းမွာ ျမဲျမံေနတယ္။ ျပည့္ဝ ျငိမ္ဆိတ္ေနတယ္။ ဒါကို ဘာဝနာလို႔ ကၽြႏ္ုပ္ ေခၚဆို ပါတယ္”

စင္စစ္ ဘာဝနာ ဟာ က်ေနာ္တို႔ ဘဝ ျဖစ္စဥ္ လုပ္ငန္းေတြ ထဲမွာ သီးျခား လုပ္မေနရတဲ့ အရာ ပါ။ သိမႈ အသိ နဲ႔ ရွင္သန္ေနတဲ့ ဘဝ ~ ဒီ ဘဝ တစ္ခုလံုးရဲ႕ အမည္ ဟာ “ဘာဝနာ” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒ့ါေၾကာင့္ တစ္ေန႔ တစ္နာရီေလာက္ ျပဳတဲ့ ဘုရားစင္ေရွ႕ တရား ထိုင္ေန ရံုမ်ွ ေလာက္ နဲ႔ ဘာဝနာ ကို မတင္းတိမ္ ေစဖို႔ ေျပာလိုပါတယ္။

တစ္ေန႔ တစ္နာရီပဲ ဘာဝနာ ျပဳမယ္ ဆိုပါစို႔။ အဲ့ဒါဟာ ~ ေနာက္ေန႔ ဆက္တိုးပြား ခ်င္မွ တိုးပြား ႏိုင္မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း သိထားဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ စင္စစ္ တစ္ေန႔ တစ္နာရီေလာက္သာ ဘာဝနာ ျပဳဖို႔ ၾကံရြယ္သူဟာ – တစ္ေန႔တာ ရရွိတဲ့ ႏွစ္ဆယ့္ ေလးနာရီ မွာ ႏွစ္ဆယ့္ သံုးနာရီ ကို အခ်ည္းႏွီး ထားရွိျပီး – တစ္နာရီကို သာ အသံုးျပဳေန တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုပါစို႔ – ခင္ဗ်ား တစ္ရက္ကို တနာရီစာ ဘာဝနာ ျပဳ မယ္။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ဆယ့္သံုးနာရီမွာ ေနခ်င္သလိုေနမယ္။ ဒါဆို- အဖိုးတန္တဲ့ ဘာဝနာျပဳခ်ိန္ တစ္နာရီစာ ေလးဟာ အမွတ္သတိ မရွိ – အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္တဲ့ – ႏွစ္ဆယ့္ သံုးနာရီ ေအာက္ မွာ တိမ္ျမဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတယ္။ အလဟႆ ျဖစ္သြား ပါလိမ့္ မယ္။ ဘာဝနာ ဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့ အခါ ဝင္ေရာက္လာ ေနက် သမားရိုးက် အမိႈက္ အညစ္ ေတြဟာ ~ ၾကိဳးစားပမ္းစား ရရွိတဲ့ တစ္နာရီစာ အေလ့ အလာ ျဖစ္တဲ့ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အဖိုးတန္ ဘာဝနာ အမႈ ကို ဖံုးအုပ္ ျမွဳပ္ပစ္ လိုက္ ၾကမွာပဲ။

No-Mind

ဇင္မွာ ေျပာေလ့ ရွိတဲ့ “No-Mind” ကို မိမိ ကိုယ္တိုင္ မသိျမင္တဲ့ အခါ အေကာက္အယူ မွားေလ့ ရွိပါတယ္။ No-Mind ရဲ႕ အျဖစ္ဟာ – ခင္ဗ်ားစိတ္ကို အျပီးတိုင္ ဖ်က္ခ် ပစ္မယ္၊ ပစ္ဖယ္ထားပစ္ လိုက္မယ္ လို႔ ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားစိတ္ကို ခင္ဗ်ား လံုးဝ အသံုး မျပဳေတာ့ဘူး လို႔ ေျပာတာ လည္း မဟုတ္ ဘူး။ စိတ္က ခင္ဗ်ားကို မခိုင္းေစ ႏိုင္ေတာ့ဘူး လို႔ အရွင္းဆံုး ဆိုလိုတာ သာ ျဖစ္ပါတယ္။

No-Mind ဟာ ခင္ဗ်ားက မိမိ စိတ္ကို ဖ်က္ဆီး ပစ္လိုက္တယ္လို႔ အဓိပၸာယ္ မထြက္ပါဘူး။ မိမိ စိတ္သႏၱာန္ ကို ဖယ္ခြာ ခ်ထားႏိုင္တယ္ လို႔ သာ ဆိုလိုပါတယ္။ မိမိ ေလာကနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ ဖို႔၊ သူ႕ကို အသံုးျပဳ ဖို႔ – လိုအပ္တဲ့ အခါ ခင္ဗ်ား သူ႕ကို အသံုးခ်ႏိုင္တယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ -သူဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေစခံ သာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအျဖစ္ကို မသိနားမလည္ရင္ေတာ့ – အခုအခ်ိန္မွာ- သူက ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အရွင္သခင္၊ ဆရာတစ္ပါးပဲ။ မိမိ ဘာသာ တစ္ဦးတည္း ျငိမ္သက္ ထုိင္ေနစဥ္မွာလည္း – ခင္ဗ်ား စိတ္က ဆက္ကာ ဆက္ကာ အေႏွာင့္အယွက္ ေပးေန ဦးမယ္။ ခႏၶာ တစ္ခုလံုး ျငိမ္သက္ေနေပမယ့္ – မိမိ စိတ္သႏၱာန္ တစ္ခုလံုး တြန္းထိုး လႈပ္ရွား ေနဦးမယ္။ သူ႕ကို မတြန္း ႏိုင္ မလွန္ႏိုင္ ရွိရင္း – သူျပဳ သမ်ွ – ခင္ဗ်ား ႏုေနရပါဦးမယ္။ သူ႕ရဲ႕ ကၽြန္အျဖစ္က လြတ္ေျမာက္ ဖို႔ အျခားတစ္ပါးသူ ကလည္း ကူလို႔ ကယ္လို႔ မရဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ လက္ရွိအားျဖင့္- သူ႕ရဲ႕ လက္ေအာက္ အကူမဲ့ အကယ္မဲ့ ခင္ဗ်ား တစ္ကိုယ္တည္း အထီးတည္း လိမ့္ပိန္႔ ကၽြန္ခံ ရဆဲ ပဲ။

ရုတ္ျခည္းျဖစ္ျခင္း (ဝါ) တစ္ဆင့္ခ်င္း

အသိဥာဏ္ပညာ နဲ႔ အသိဥာဏ္ အလင္း ဟာ တစ္ေျဖးေျဖး ခ်င္း ၊ တစ္ဆင့္ခ်င္း ျဖစ္တာ လား။ ဒါမွ မဟုတ္ – ဆာတိုရီ လို ရုတ္ျခည္း ျဖစ္တတ္ တာ မ်ိဳးလား။

အသိဥာဏ္ အလင္းဟာ သီးျခား ထပ္ျဖစ္လာတဲ့ အရာတစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ အျခားက ဘယ္ေတာ့မွ မလာဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ရုတ္ျခည္း ျဖစ္တာလည္း မဟုတ္သလို၊ တဆင့္ဆင့္ ျမင့္တက္ လာတယ္ ဆိုတဲ့ ျဖစ္စဥ္မ်ိဳး လည္း မဟုတ္ဘူး။ အသိဥာဏ္ အလင္း (ဝါ) နားလည္ သေဘာ ေပါက္မႈ ဟာ ခင္ဗ်ား ဆီမွာ တည္ရွိျပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အခု အခ်ိန္ ၊ အခု ေနရာ မွာပဲ ရွိတယ္။ အနာဂတ္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ အတြင္း သီးျခား ျဖစ္မယ့္ အရာ တစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။

မ်ိဳးေစ့ တစ္ေစ့မွာ အပင္ျဖစ္ပြားဖို႔ သတၱိ သယ္ေဆာင္ ထားသလို၊ အမိဝမ္းမွာ သားငယ္ ရွိေန၊ ေမြးဖြားဖို႔ ရွိေနသလိုမ်ိဳး ခင္ဗ်ားလည္း သူ႕ကို ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ထဲ သယ္ေဆာင္ ထားျပီးသား ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အသိဥာဏ္ အလင္း ကို ခင္ဗ်ား အျပင္ သယ္ထုတ္ ႏိုင္တယ္။ အဲ့အတြက္ ကေတာ့ ခင္ဗ်ား အေပၚမွာသာ မူတည္ ပါတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အစြမ္း သတၱိ ျပင္းျပအား အျပည့္အဝ ရွိမလား။ ဒါဆို ခ်က္ခ်င္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ခင္ဗ်ား အစြမ္း မျပည့္ဝ ေသးဘူးလား – ဒါဆို ျပည့္ဝသည္ အထိ တဆင့္ဆင့္ ျဖစ္ရ ပါလိမ့္မယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ေျပာေလ့ ရွိတဲ့ စကားက -

Understanding never comes to you- you are understanding.
Enlightenment is not something that happens to you – you are enlightenment.
နားလည္သေဘာ ေပါက္မႈဟာ သီးျခား ျဖစ္လာတာ မဟုတ္ဘူး ။ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္က နားလည္သေဘာေပါက္မႈ ျဖစ္တယ္။
အသိဥာဏ္ အလင္း ဟာ သီးျခား ျဖစ္တဲ့ ျပင္ပ အရာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္က အသိဥာဏ္ အလင္း ျဖစ္ပါတယ္။

အမွတ္ရ ေနဖို႔က ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈ တစ္ခုတည္း ျဖစ္ပါတယ္ ။

Stop ~ Meditation

Osho

ဘာဝနာ ကို သီးျခား အခ်ိန္ ေပး မလုပ္ ႏိုင္ဘူး ဆိုသူ ေတြ ရွိတယ္။ ထိထိ ေရာက္ေရာက္ နဲ႔ တိုတိုက်ဥ္းက်ဥ္း ပဲ သိလိုတယ္ ဆိုတဲ့ သူေတြ ရွိတယ္။ ဘာဝနာ နည္းနာ ေတြ ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေတြ ၾကားထဲမွာ – အခု – ပံုစံေလး တစ္ခု ကို ေျပာခ်င္ ပါတယ္။ ထိလည္း ထိေရာက္ သလို ~ အပို တန္ဆာပလာ သိပ္မပါ ~ ေျပာင္ေျပာင္ တင္းတင္း ခပ္ရွင္းရွင္းပဲ။ အခ်ိန္ သီးျခား ေပးဖို႔ မလိုသလို၊ ေနရာ ဌာန ေရြးခ်ယ္ ေနဖို႔လည္း မလိုဘူး။

၁၉၈၉ ခုနွစ္က စတင္ထုတ္ေဝတဲ့ “Orange Book” စာမ်က္ႏွာ ၅၈ မွာ အိုရွဳိး ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါ တယ္။ လုပ္ဖို႔က လြယ္တယ္ ~ နာမည္ကိုက – “Stop ~ Meditation” လို႔ တပ္ေခၚ ထားတယ္။

အဲ့ဒီ နည္းက ရိုးရွင္းပါတယ္ – တစ္ေန႔ ေျခာက္ၾကိမ္ အနည္းဆံုး လုပ္ဖို႔ေတာ့ လိုတယ္။ ေျခာက္ၾကိမ္ ဆိုလို႔ မ်ားတယ္ မထင္ပါနဲ႔။ တစ္ၾကိမ္ မွာမွ – စကၠန္႔ သံုးဆယ္ ေလာက္ ပဲရယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ေန႔လံုး စာ အေနနဲ႔ – ခင္ဗ်ား ဘာဝနာ ျပဳခ်ိန္ဟာ သံုးမိနစ္ သာသာပဲ ရွိပါတယ္။ ခင္ဗ်ား တစ္ေန႔တာ အတြက္ သံုးမိနစ္ေလာက္ ေတာ့ ထံု႔ပိုင္းျပီး အခ်ိန္ေပးႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား။ ကမၻာမွာ အတုိဆံုး ၊ အက်ဥ္းဆံုး ဘာဝနာေတြထဲက ထိေရာက္တဲ့ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

ခင္ဗ်ား လမ္းေလ်ာက္ သြားေနခ်ိန္၊ တစ္ခုခု စားေနခ်ိန္၊ အလုပ္ အစည္းအေဝး ထဲ အစဦး ေရာက္ေနခ်ိန္ စသျဖင့္- ရရာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ျဖစ္ေစ – စကၠန္႔ သံုးဆယ္ေလာက္ ရုတ္တရက္ အခ်ိန္ယူလိုက္ပါ။ ခင္ဗ်ား လႈပ္ရွား လုပ္ကိုင္ေနတာ ေတြ ရွိေနရာက ရုတ္ျခည္း ခင္ဗ်ား သတိရတဲ့ အခါ တိုင္း အဲ့ဒီ စကၠန္႔ သံုးဆယ္ေလာက္ေတာ ့အခ်ိန္ယူလိုက္ပါ။ လုပ္ရမွာက – ခင္ဗ်ား လတ္တေလာ ျပဳေနတဲ့ အရာ – ဘယ္အရာ မဆို- အျပည့္အဝ ရပ္တန္႔ လိုက္ဖို႔ပဲ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ – မလႈပ္ မယွက္တမ္း ရွိေနမယ္။ – လက္ရွိ တခဏ စကၠန္႔ သံုးဆယ္ စာ ေလာက္သာ ခင္ဗ်ား ျငိမ္ျငိမ္ေလး ရွိေနဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာဝနာ

ဘာဝနာ ဟာ စိတ္အေတြးအၾကံ ကင္းရွင္းေနတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သႏၱာန္ အေျခအေန ျဖစ္ပါတယ္။ သိမႈ အျဖဴထည္နဲ႔ အျခား ဘယ္အရာမွ မႏြယ္ယွက္ထားတဲ့ အေျခအေန ကို ဘာဝနာ လို႔ က်ေနာ္ ေခၚဆိုတယ္။

သာမာန္ အေျခအေန မွာ သိစိတ္ ဟာ ညစ္ေထး ေနတယ္။ ဖုန္တက္ ေနတဲ့ မွန္ တစ္ခ်ပ္ လို မႈန္မိႈင္း ေန တယ္။ မၾကည္လင္ အရိပ္ မထင္ႏိုင္တဲ့ မွန္တစ္ခ်ပ္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို ~ အေတြးအၾကံ စိတ္ေတြ ဟာ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ တျဖတ္ျဖတ္ သြားေနလို႔ ပဲ။ အလိုဆႏၵေတြ ကူးယွက္ ေနမယ္။ အတိတ္ရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ ခံစားခ်က္ ေတြ ဝင္လာမယ္။ ရည္မွန္းခ်က္ေတြ ျဖတ္သန္း သြားမယ္။ တစ္ခုနဲ႔ တစ္ခု တြန္းတိုက္ ထိခိုက္တယ္။ အခ်ိန္ျပည့္ ေရႊ႕လ်ား လႈပ္ခတ္ ေနရတယ္။ အဲ့ဒါေတြဟာ ေန႔တစ္ေန႔ အစကေန ေန႔တစ္ေန႔ အဆံုး ထိပဲရယ္ ။

ခင္ဗ်ား အိပ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာေတာင္ စိတ္ အေတြး ေတြက အလုပ္လုပ္ ေနႏိုင္တယ္။ ဆိုလိုတာက အိပ္မက္ မက္တယ္။ အိပ္မက္ ဆိုတာဟာ လည္း အေတြးအၾကံ ပံုစံ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား အိပ္မက္ ထဲမွာ စိုးရိမ္မႈ ရွိေန ႏိုင္ တယ္။ ေတြေဝ ေငးေမာ ရယ္ေမာ ေနႏိုင္ တယ္။ အိပ္မက္ ကေန ခင္ဗ်ား ႏိုးထ လာရင္လည္း ေနာက္တစ္ေန႔ အတြက္ ေတြးျပန္ တယ္။ ဒါေတြ အကုန္ လံုး ဟာ ခင္ဗ်ား စိတ္ သႏၱာန္ မွာ ျပင္ဆင္ေနမႈ ၊ ေၾကာင့္ၾကမႈ ေတြသာ အထပ္ထပ္ ျဖစ္ေနေစေတာ့ တယ္။

ဘာဝနာ မရွိတဲ့ အေျခအေနလို႔ ဒါကို ေခၚၾကစို႔။ အဲ့ဒီ အေျခအေနေလး ရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဘက္ မ်ွေလး ဟာ ဘာဝနာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္ အေတြး အၾကံ မွ လႈပ္ခတ္ မေနတဲ့ အခ်ိန္၊ အေတြးအၾကံေတြ အားလံုး ရပ္တန္႔သြားတဲ့ အခ်ိန္၊ ဘယ္အေတြးအေခၚေတြမွ လႈပ္ခတ္ မေနေတာ့ တဲ့ အခ်ိန္၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အလိုဆႏၵေတြ အကုန္လံုး ရပ္တန္႔ျပီး ခင္ဗ်ား အျပည့္အဝ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ သြားတဲ့ အခ်ိန္ ။ အဲ့ဒီ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ သြားမႈ ( Silence ) ကို ဘာဝနာ လို႔ က်ေနာ္ ေခၚဆို ပါတယ္။ အဲ့ဒီ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္ဝပ္သြားတဲ့ အတြင္းမွာသာ ခင္ဗ်ား သစၥာ တရား ကို သိရွိႏိုင္တယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ဘယ္လိုမွ ေတြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘာဝနာ ကို “အေတြးအၾကံ တို႔ လံုးဝ ဆိတ္သုဥ္းေန တဲ့ အေျခအေန” လို႔ က်ေနာ္ ေခၚဆို တယ္။

စိတ္အေတြးအၾကံ ေတြ အတြင္းမွာ ခင္ဗ်ား ဘာဝနာ ကို ဘယ္လို မွ ရွာမေတြ႕ဘူး။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ဘာဝနာ မျဖစ္ပြား ေနဘူး။ စိတ္ အေတြး ေတြက ခင္ဗ်ား ကို အျမဲ ဝင္ေရာက္ ေႏွာင့္ယွက္ ေနလိမ့္ဦးမယ္။ အဲ့ဒီ စိတ္အေတြး ေတြ ကို အၾကြင္းမဲ့ ေဘးဖယ္ ထားႏိုင္တဲ့ အခါမွ သာ ဘာဝနာ အစစ္အမွန္ကုိ ခင္ဗ်ား ရွာေတြ႕ ပါလိမ့္မယ္။ ဘာဝနာ ျပည့္စံုတဲ့ အခါ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ ခ်က္ခ်င္း ေအးက်သြား တယ္။ သတ္မွတ္ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ ရပ္တန္႔သြားတယ္။ စိတ္ကူး ယံုၾကည္ခ်က္ ေတြ ျဖတ္သန္း ကုန္ဆံုးသြားတယ္။ “ငါဟာ ဒါပဲ” ဆိုတဲ့ အေတြး စိတ္ ပါ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားေၾကာင္း ေတြ႕ရ ပါလိမ့္မယ္။

စိတ္ ေကာင္းကင္ ေဝယံ က

မိုးၾကိဳးသြားတစ္ခ်က္
စိတ္တံခါးကို ႏွက္ေတာ့
အလို – ၾကည့္စမ္း
အိုမင္းမစြမ္းတစ္ဦး
တစ္ကိုယ္တည္း ေပ်ာ္ျမဴးလို႔

ဒီကဗ်ာမွာ ပါတဲ့ အိုမင္းမစြမ္းတစ္ဦး ( The Old man ) ဟာ ဇင္ သမားေတြ အတြက္ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ပံုရိပ္လိုမ်ိဳးပါ။ God နဲ႔ အလားသ႑ာန္ တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ – အခု အမ်ား ယူဆသလို ဖန္ဆင္းရွင္ ဘုရားသခင္ ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး။ ေရွးက်တဲ့ သဘာဝ ကိုပဲ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ သဘာဝဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သဘာဝလည္း ျဖစ္တယ္။ တကယ္ လည္း အဖိုးအိုပါပဲ။

စိတ္သမၸဇဥ္ကို ပစ္ခ်
အေတြးအေခၚေတြ ရပ္တန္႔
သက္ဝင္ႏိုးၾကား ၾကည့္ရေအာင္။

ေတာေတာင္နဲ႔ ေက်းငွက္သာရကာမွာ
ကန္႔လန္႔ကာ ျခားဆက္ မရွိ
ပကတိ အၾကည္သားနဲ႔ ဝင္းပလို႔။

ၾကားဆက္မရွိ
ဆံုၾကည့္ရေအာင္။

သစၥာ ဆိုတာ
အခု ဒီေနရာမွာ
လက္ငင္း ဝင္းပ။

ရွာေဖြလို႔ မရ
ရွဳျမင္လို႔သာ ရတဲ့ အရာ
သစၥာတဲ့ – ဒီေနရာမွာ။

ႏိုးထၾကစမ္းပါ့
အခါခါ လႈပ္ႏိႈး
ထစမ္းပါ့ ကိုယ့္လူ။

နားလည္တဲ့ ေတြးေခၚစိတ္ေတြ
အေဝး မသြား၊ အနီးအပါးတင္ ထားခဲ့။
အသိသညာဟာ ပညာကို ဖံုးကြယ္ -
အဲ့ အဖံုးအကာေတြ ထားရစ္ခဲ့။

Osho: Clash of Thunder

………………………………..
A : ဒီကဗ်ာကို ျမင္ေတာ့ – ပထမဆံုး ေမးခြန္း ေပၚလာပါတယ္။
How to stop Thinking?
က်ေနာ္တို႔ အေတြးစဥ္ကို ဘယ္လိုရပ္ရမွာလဲ။

ေျဖၾကည့္မယ္။

က်ေနာ္တို႔ စိတ္ရဲ႕ အေတြးစဥ္ကို ရပ္ပစ္လို႔ မရပါဘူး။ အေတြးကို ရပ္တန္႔ပစ္ဖို႔ မၾကိဳးစား ေစခ်င္ဘူး။ အေၾကာင္းက အေတြးဟာ သူ႔ အလိုအေလ်ာက္သာ ရပ္တန္႔သြား ႏိုင္တယ္။ ကိုယ္က ျပဳျပင္အားစိုက္လို႔ မရဘူး။ ဒါကို – အတင္းအက်ပ္ ျပဳျပင္အားစိုက္ျပီး လုပ္ယူရင္ ရူးသြားဖို႔သာ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ဂရုျပဳေစခ်င္ပါတယ္။

ဇင္ မွာ ေျပာေလ့ေျပာထ ရွိတဲ့ No-mind အေတြးစိတ္ မရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေန ဆိုတာ အေတြးေတြ ရပ္သြားတဲ့ အေျခအေနကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး။ အေတြးစဥ္ ဆက္လက္ျပီး မရွိေတာ့တာ ကိုသာ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွဳပ္သြားလား မသိ။ တစ္နည္း ျပန္ေျပာပါမယ္။

စိတ္အေတြးစဥ္ကို ရပ္တန္႔ဖို႔ အားစိုက္ ထုတ္ၾကည့္ရင္ ပိုျပီး အာရံု ရွဳတ္ေထြး လာတာကို ေတြ႔ရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သိစိတ္အစဥ္က ေဝဝါး သြားတယ္။ အေတြး အခ်င္းခ်င္း ပဋိပကၡ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒီထက္ လြန္ကဲလာရင္ ခင္ဗ်ား သတိလစ္ သြားမယ္။ အဲ့ဒီ အေျခအေနမွာ ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္ ၾကာၾကာ ရပ္တည္ေကာင္း ရပ္တည္ ေနနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဆိုလိုတဲ့ ေနရာကိုေတာ့ ေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူးရယ္။

တစ္ခါတစ္ေလမွာ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာ တစ္ခု အထိ စိတ္အေတြးေတြ ျငိမ္သက္က် သြားႏိုင္တယ္။ အဲ့အေျခအေနကို လူတိုင္း နီးပါး လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ အဲ့ဒါဟာ ဇင္မွာ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ No-mind ေနရာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒီ အေျခအေနဟာ အဲ့ဒီ ခဏတာ အတြင္းပဲ ရပ္တန္႔သြားတာ သက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ကို ျပန္လႈပ္ႏိႈးရင္ ခင္ဗ်ား နကို အေျခအေနကိုပဲ ျပန္ေရာက္ လာတယ္။

အိုရွိဳး – ခရွိဝဟာရ အေမး အေျဖ ( ၂ )

၁၉၈၅ ဇူလိုင္လ ၁၇ ရက္ မွာ Good Morning America ရဲ႕ တာဝန္ရွိသူ Ken Kashiwahara နဲ႔ အိုရွိဳး တို႔ ရဲ႕ အေမးအေျဖ စကား ျဖစ္ပါတယ္။ ယခင္ ( ၁ ) ရဲ႕ အဆက္ပါ။ အခ်ိဳ႕ေတြကို ေက်ာ္ ထားခဲ့တယ္။
……………………………………..

17 July 1985 om in Jesus Grove
Questioner – Ken Kashiwahara , Good Morning America, ABC Network, USA
Answerer – Osho_Bhagwan

Q: အိုရွိဳး – ခင္ဗ်ားက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဘုရားသခင္လို႕ ယူဆထားပါသလား

A: ( ရယ္ေမာလ်က္ ) အိုး – ဘုရားသခင္ !!! – “ဘုရားသခင္” ဆိုတာ မရွိဘူးဗ်။ အဲ့အတြက္ က်ေနာ့ကိုယ္ က်ေနာ္ ဘုရားသခင္လို႔ ဘယ္လို စဥ္းစားေပး ရမလဲ။ တကယ္စင္စစ္ – ဘုရားသခင္ ဆိုတာ လူေတြ ဖန္တီးထားတဲ့ အၾကီးက်ယ္ဆံုး လိမ္စဥ္ၾကီးပါ။

Q: ဘာလို႔လဲ။

A: ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ – လူေတြဟာ အားကိုးရာ မဲ့ေနတယ္။ ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္လန္႔ ေနမယ္ ။ ဘဝ ျပႆနာေတြ တပံုတေခါင္း နဲ႔ ဝန္ပိ ေနၾကတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အတိတ္မွာ ( ဒါမွမဟုတ္ ) သူ႕ရဲ႕ အျမင္မွာ – အေဖျဖစ္သူ၊ အေမျဖစ္သူ ေတြရဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္မႈ ကို မက္ေမာတယ္။ ျပန္တမ္းတတယ္။ ဘာတာဝန္ မွ ယူစရာ မလို၊ ဘာမွ စိုးရိမ္ ေၾကာင့္ၾက ေနစရာ မလိုတဲ့ လွတပတ ေန႕ရက္ေလးေတြကို ေမ်ွာ္လင့္တယ္။ သူ႕ကို ၾကည့္ရွဳ ေစာင့္ေရွာက္မယ့္သူ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ရွိေနပါေစ လို႔ သူ႕မွာ ဆႏၵရွိေနပါတယ္။ ဒါဟာ ကေလးသူငယ္ ဆိုင္ရာ စိတ္ပညာပါ။

ဒီ စိတ္စရိုက္ သႏၱာန္ဟာ ဘာသာေရးလို႔ ေခၚတဲ့ Religion ဘာသာတရားေတြ အားလံုးအေပၚ အရိပ္ထိုး ေနပါတယ္။ ဥပမာ – ဘုရားသခင္ ကို အဖ ဘုရားသခင္ လို႔ ဆိုတာမ်ိဳး ရွိတယ္ ။ ဘုရားသခင္ ကို မိခင္ အျဖစ္ သတ္မွတ္တဲ့ ဘာသာေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒါဟာ အေျခခံ အေနနဲ႔ ကေလး သူငယ္ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း စိတ္စရိုက္ ပါ။ တကယ့္ အစစ္အမွန္ သေဘာမွာ – ဒါဟာ အေျခအျမစ္ မရွိဘူး။ ခင္ဗ်ား ေၾကာက္လန္႔ ေနရတဲ့ အခါတိုင္း၊ ခင္ဗ်ား ျပႆနာ အက်ဥ္းအက်ပ္ထဲ ေရာက္ရတဲ့ အခါတိုင္း ခင္ဗ်ား အကူအညီ လိုေနတယ္။ အကူအညီ ရွာတယ္။ ဒါေပမယ့္ အကူအညီ ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့ မွ ေရာက္မလာ ခဲ့ဘူး။

လက္ဝါးကပ္တိုင္ ေပၚက ေယရွဳ ခရစ္ေတာ္ဟာ လည္းပဲ အကူအညီ ေမ်ွာ္လင့္ ေစာင့္စား ခဲ့ေသးတာပဲ မဟုတ္လား။ ေနာက္ဆံုးမွာ စိတ္ပ်က္ သြားတယ္။ ညည္းတြား ေရရြတ္တယ္။ “အဖ ဘုရားသခင္၊ အရွင္ အကၽြႏု္ပ္ကို လ်စ္လ်ဴရွဳ ေနပါသလား” လို႔ သူေျပာခဲ့တယ္။ ဒီေမးခြန္း ေပၚလာတာ ဟာ သူ႕ အေတြးမွာ အၾကီးမားဆံုး သံသယ ေပၚလာခဲ့ လို႕ပဲ။ တကယ့္ လက္ေတြ႕ မွာ ဘာမွ ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး။ သူ ဘုရားသခင္ကုိ ႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာ ယံုၾကည္လာခဲ့တယ္ – ဘုရားသခင္က သူ႕ကို ကယ္တင္လိမ့္မယ္လု႔ိ သူ ထင္ ထားခဲ့တယ္- ဘာလို႔ဆို သူဟာ ဘုရားသခင္ ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ သားေတာ္လို႔ သူလက္ခံထားလို႔ပဲ ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ ေရာက္မလာခဲ့ဘူး။

အိုရွိဳး – ခရွိဝဟာရ အေမး အေျဖ ( ၁ )

လုပ္ၾကံမႈ တစ္ခုေၾကာင့္ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ လာခဲ့ျပီး မၾကာခင္မွာ အိုရွိဳး ဟာ တရား ေဟာေျပာမႈ မလုပ္ဘဲ ေနျဖစ္သြားခဲ့တယ္။ သူ ဘာမွ မေျပာဘဲ ေန သြားခဲ့ တာဟာ ႏွစ္ အတန္ၾကာ ပါတယ္။ ယင္းေနာက္မွ တရား ေဟာေျပာ မႈ ျပန္လည္ စတင္လာခဲ့ တယ္။ အဲ့ဒီလို ျပန္လည္ ေျပာဆို လာတဲ့ ေနာက္ – အေမရိကန္ ABC Network , Good Morning America က တာဝန္ရွိသူ တစ္ေယာက္ – ေမးခြန္း အခ်ိဳ႕နဲ႔ အတူ ေရာက္ လာပါတယ္။

ေအာက္ေဖာ္ျပပါ စာဟာ ၁၉၈၅ ဇူလိုင္လ ၁၇ ရက္ မွာ အဲ့ဒီ Good Morning America ရဲ႕ တာဝန္ရွိသူ Ken Kashiwahara နဲ႔ အိုရွိဳး တို႔ ရဲ႕ အေမးအေျဖ စကား ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့ အျမင္ေလး နည္းနည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဒီ ေမးျမန္းခန္းမွာ ဂ်ာနယ္လစ္ ခါရွီဝါဟရာ ဟာ ပါးနပ္လိမၼာတဲ့ သတင္းစာ ဆရာတစ္ေယာက္၊ အင္တာဗ်ဴး သမား တစ္ေယာက္ ပါ။ အိုရွိဳးကို ေမးတဲ့ အခ်ိဳ႕ေမးခြန္း ေတြဟာ ေၾကာက္ခမန္း လိလိ – ေခ်ာင္ပိတ္ ေမးခြန္း၊ လမ္းေၾကာင္းေပး ေမးခြန္းေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ ေမးခြန္းေတြ အေပၚမွာ အိုရွိဳး ေျဖၾကားသြားပံု ကလည္း ရွင္းလင္း ေနတယ္ လို႔ ျမင္မိတယ္။ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ အေမးအေျဖ အခ်ိဳ႕ Youtube မွာလည္း ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ ေအာက္ဆံုးမွာ ရသေလာက္ လင့္ခ္ ေပးထားပါမယ္။ အိုရွိဳးရဲ႕ ဟန္အမူအရာ၊ မ်က္လံုး ကစဥ့္ကလ်ား ျဖစ္မႈ မျဖစ္မႈ၊ စကား လစ္ကြက္၊ ဟာကြက္ ရွိမရွိ စသျဖင့္ က်ေနာ္ ေစ့ေစ့ စပ္စပ္ လိုက္ၾကည့္ ခဲ့ဖူးတယ္။ က်ေနာ္ ရွာမေတြ႕ခဲ့ပါဘူး။ အိုရွိဳးရဲ႕ ေအးေဆး တည္ျငိမ္တဲ့ အသြင္၊ ဟန္ပန္၊ ေလသံ၊ စကားေတြပဲ က်ေနာ္ ျမင္ခဲ့ရတယ္။

ဆရာႏွစ္ပါးရဲ႕ အေမးအေျဖခန္း ေတြက မ်ားျပားတယ္။ က်ေနာ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ခြဲျပီး ေရးသြားပါမယ္။ အခ်ိဳ႕ မလႊဲသာ တဲ့ အခ်က္အလက္ ေတြ ဖယ္ခ်န္ ထားရတာမို႕ က်ေနာ္ အျပည့္အဝ ျပန္ဆို ထားတာ မဟုတ္ေၾကာင္း နားလည္ေပး ေစခ်င္တယ္။

………………………………………..

17 July 1985 om in Jesus Grove
Questioner – Ken Kashiwahara , Good Morning America, ABC Network, USA
Answerer – Osho_Bhagwan

Q: ဆရာအိုရွိဳး။ ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္ အနည္းငယ္ ေလာက္က ခင္ဗ်ား ဘာမွ မေျပာ ၊ ဘာမွ မေဟာၾကားေတာ့ဘဲ ေနသြားခဲ့တယ္။ အခု မၾကာေသးမီ ကမွ တရား ေဟာေျပာမႈ ျပန္စလာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ တပည့္တပန္းေတြနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ အပါအဝင္ အားလံုးကို ဒီကေန႔ ခင္ဗ်ား စကား ျပန္လည္ ေျပာဆိုေနျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ စကားျပန္ေျပာဖို႔ ၊ တရားျပန္ေဟာဖို႔ ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဆံုးျဖတ္ ျဖစ္သြားတာလဲ။