Freedom

Jiddu Krishnamurti

လြတ္လပ္ေရး ဆိုတာဘာလဲ

ဒႆနဆရာ အမ်ားစုက လြတ္လပ္ေရး၊ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေရးသားေျပာၾကားေနၾကတယ္။ က်ေနာ္ တို႔လည္း လြတ္လပ္မႈ အေၾကာင္း ေျပာၾကတယ္ ။ ဘယ္လို လြတ္လပ္မႈလဲ။ မိမိ စိတ္ၾကိဳက္လုပ္ပိုင္ခြင့္၊ မိမိ နွစ္သက္ရာ ကိုင္တြယ္ခြင့္၊ မိန္းမတစ္ေယာက္ကို /ေယာက်ၤား တစ္ေယာက္ကို လြတ္လပ္စြာ ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ခြင့္၊ မိမိနွစ္သက္ရာ ဖတ္ရွဳခြင့္၊ မိမိ မႏွစ္သက္ရာ ပစ္ပယ္ခြင့္ စသည္။ က်ေနာ္ တို႔ ကိုယ္ကိုယ္ က်ေနာ္တို႔ လြတ္လပ္တယ္လို႔ ဆိုတာနဲ႔ ေမးစရာ ရွိလာတဲ့ တစ္ခုက – အဲ့လြတ္လပ္မႈနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ ဘာလုပ္ၾကသလဲ ဆိုတာပါ။ က်ေနာ္တို႔ ကိုယ္ က်ေနာ္တို႔ ေဖာ္က်ဴးျပႏိုင္ဖို႔ လြတ္လပ္မႈကို သံုးတယ္။ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ၾကိဳက္လုပ္ႏိုင္ဖို႔ လြတ္လပ္မႈ ကို သံုးတယ္။ အဲ့လို ဘဝကို လြတ္လပ္ခြင့္ေတြ ေပးလာရင္း ေပးလာရင္း ေနာက္ဆံုး ဘာျဖစ္လာမလဲ ျပည္သူအလယ္မွာ၊ ပန္းျခံထဲမွာ မိတ္လိုက္ၾက၊ သံဝါသ ျပဳလာၾကေတာ့တယ္။

က်ေနာ္တို႔မွာ လြတ္လပ္မႈ ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိေနပါတယ္။ အဲ့အတိုင္းလည္း လုပ္ကိုင္ေနၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ထင္ၾကတာက ေရြးခ်ယ္စရာ ကိစၥတစ္ခုခု ေပၚေပါက္လာျပီဆိုရင္ လြတ္လပ္မႈ ဆိုတာ ဝင္လာတာပဲ ။ အဲ့လိုမဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ား ျပင္ဦးလြင္သြားမလား၊ ရန္ကုန္မွာ ေနမလား။ ဒီအလုပ္ဆက္လုပ္မွာလား ၊ အလုပ္ထြက္မွာလား ။ ဆိုလိုတာက ဒါေတြဟာ ေရြးခ်ယ္မႈ သက္သက္ပါ။ ေရြးခ်ယ္မႈက လြတ္လပ္မႈကို ေပးတာ ဟုတ္ပါသလား။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အျမင္၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေတြးေတြကသာ ရွင္းလင္း ေနရင္ ျပတ္သားေနရင္ ေရြးခ်ယ္မႈ ဆိုတာ ေပၚေပါက္လာစရာ မရွိပါဘူး။ အဲ့ဒီ ျပတ္သားတဲ့ အျမင္ကေနသာ မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္ ထြက္ေပၚလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ သံသယေတြ ၊ မက်ိန္းေသ မေသခ်ာမႈေတြ ရွိလာတဲ့ အခါမွသာ က်ေနာ္တို႔ ေရြးခ်ယ္တဲ့ လုပ္ငန္းကို စၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာလို႔ ရမယ္ဆို ေျပာခ်င္ပါတယ္ – ေရြးခ်ယ္ခိုင္းတာဟာ လြတ္လပ္မႈကို ပိတ္ပင္တာ တစ္မ်ိဳးပါပဲ။

ကိုဓ

လက္တစ္ဖက္ ဆံုးရင္ လက္တစ္ဖက္ ခ်င္း၊ မ်က္လံုး တစ္ဖက္ ကန္းရင္ မ်က္လံုး တစ္ဖက္ ခ်င္း ဆိုတဲ့ ဟမၼဴရာဘီရဲ႕ ကိုဓ ဥပေဒက ၾကီးစိုးလ်က္ ပဲလား။ လူေတြ ရင္ထဲမွာ ရန္ အငုတ္၊ အေျငွာင့္ေတြနဲ႔ ဆိုတာ ရွိေနတာပဲလား ။ အဲ့လို ေတြးျဖစ္လာတဲ့ သတင္း ဖတ္မိတာ ေျပာရင္ -

Ameneh Bahrami

၁၆ ရက္ေန႔ ေန႔စြဲနဲ႔ တင္ရွိလာတဲ့ ေလာ့စ္ အိန္ဂ်လိ တိုင္းမ္မွာ ျပီးခဲ့တဲ့ ခုနွစ္နွစ္ေလာက္ အခ်ိန္က အီရန္ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္ ကို အက္ဆစ္နဲ႔ ပက္ခဲ့တဲ့သူ – အဲ့လူကို အခု ဘယ္လို ျပစ္ဒဏ္ ခ်မလဲ ။ ခံုရံုးက အၾကိတ္အနယ္ စဥ္းစားေနရတယ္။ ေရႊ႕ဆိုင္းလိုက္ရတယ္ ၊ ဆိုင္းငံ့ထားရတယ္လို႔ ၾကားတယ္။

မာဂ်စ္ မိုဗာဟယ္ဒီ ဆိုတဲ့ ၂၁ ႏွစ္အရြယ္ လူငယ္က သူ႕ကို လက္ထပ္ဖို႔အတြက္ ျငင္းဆန္ရေကာင္းလား ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ျပခ်က္နဲ႔ အမီနာ ဘာရာမီဆိုတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကို ဆာလဖ်ဴရစ္ အက္ဆစ္ တစ္ဂါလံ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာင္းခ်ခဲ့တယ္ ဆိုပဲ။ အဲ့အခ်ိန္က လြန္ခဲ့တဲ့ ခုနွစ္နွစ္ ၊ ၂၀၀၄ ခုနွစ္က ။ အဲ့တုန္းက ဘာရာမီက တဲဟ္ရန္းမွာ ေနတယ္။ ေအာင္လည္း ေအာင္ျမင္ေနတဲ့၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ ရည္မွန္းခ်က္ လည္း ၾကီးတဲ့ မိန္းကေလး အင္ဂ်င္နီယာ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ ဘဝရပ္တည္ ေနခဲ့တာ။ အခုေတာ့ သူ႕အတြက္ ဆာဂ်ရီ ခြဲစိတ္မႈ ျပဳရာ စပိန္မွာ ေန ေနပါတယ္။

ဒီလို ျပစ္ဒဏ္မ်ိဳးကို အီရန္ႏိုင္ငံရဲ႕ အစၥလာမ္ ျပစ္မႈဆိုင္ရာ ဥပေဒေတြမွာ ခြင့္ျပဳပါတယ္။ qisas လို႔ ေခၚမယ္။ retributive justice တဲ့။ တရားခံရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကို တူမ်ွတဲ့ ျပစ္ဒဏ္ ခ်မွတ္ျခင္း တစ္မ်ိဳး လို႔ပဲ ဆိုရမယ္။

ဘိုင္ရု က အစၥလမ္ေလ့လာေရး ပညာရွင္ အာမက္ မူဆာလီ ရဲ႕ အေျပာအရေတာ့ ဒီ retributive justice ဆိုတာ ပုဂၢိဳလ္ေရး အခ်င္းခ်င္း ျပစ္မႈ ေျဖရွင္းရာမွာ ဘံုသံုးေလ့ ရွိတဲ့ နည္းလမ္း တစ္ခုပဲတဲ့။ တရားရံုး ေတြမွာ ျပစ္ဒဏ္ ခ်မွတ္တာ ထက္ အမ်ားအားျဖင့္ မိသားစုဝင္ အခ်င္းခ်င္း ၾကားမွာပဲ ေျဖရွင္းေလ့ ရွိတဲ့ နည္းပဲ လို႔ ဆိုပါတယ္။

ပိေတာက္ ဆိုနာတာ

ပိေတာက္သည္ က်ေနာ္တို႔ေၾကာင့္ ပြင့္လာျခင္း မဟုတ္ေပ။

မနက္ျဖန္ ပိေတာက္ပန္းမ်ား ပြင့္ၾကမည္ ဟု တစ္စံုတစ္ေယာက္က က်ေနာ့ကို ေျပာသည္။ ပိေတာက္ပန္း ပြင့္ျခင္းသည္ ခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္း တစ္ရပ္ ျဖစ္ဖို႔ ( တစ္နည္း ) ပိေတာက္ပန္း ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ပန္းပြင့္ဖို႔ ရာတြင္ ထိုသူက ေျပာျပျခင္းသည္ အေျခအျမစ္ က်ေသာ အေၾကာင္းတရား မျဖစ္ႏိုင္ေခ်။ ပိေတာက္ပန္း ပြင့္ရန္ အတြက္ လံုေလာက္ေသာ ရည္ညႊန္းခ်က္ သူ႔တြင္ ရွိပါသည္ ဆိုလ်ွင္လည္း သူသည္ ပိေတာက္ပန္း ပြင့္ရန္ ဖန္ဆင္းသူ မဟုတ္ေပ။ ပိေတာက္ပန္း ပြင့္ရန္အတြက္ ခိုင္လံုေသာ အေၾကာင္းတရားသည္ ပိေတာက္ပန္းမ်ား ပြင့္လာျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ထိုထက္ ဘာမ်ွ မပိုေပ။

ေဖနဲ႔ သားနဲ႔-

ျပာရီေမွာင္ ညိဳ႕စဥ္က

ခေလာက္သံ ညံစီေပး
ေျခေအး ဝမ္းေရာင္
ေနာက္မိုးေခါင္ ျပာညိဳထက္ဆီက
သိုင္းဖြဲ႕လို႔ ေမွာင္။

ရုန္းလိုက္ဟဲ့ ငါ့အေကာင္။
တမိုး တေရႊ – ေအာင္ တဲ့ မွ
ေတာင္တစ္ရိုးခင္ ရြာစဥ္ေရႊ႕မယ္
ေဖ့ခ်စ္တဲ့ ေမာင္။

သစၥာ ဟူသည္

ျပီးခဲ့သည့္ ( ၉ ) ရက္ေန႔က ဆရာပါရဂူ ကြယ္လြန္ေၾကာင္း သိခဲ့ ရျပီးေနာက္ပိုင္း ဆရာ့စာေတြကို မွတ္မွတ္ရရ ျပန္ဖတ္ျဖစ္သည္။ ျပန္ရွာ ျဖစ္သည္။ ထိုထက္ ပိုသည္က ဆရာ သြန္သင္ ခဲ့သည္ မ်ားကို ျပန္ ဆင္ျခင္ေနမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာမွတစ္ဆင့္ သိခဲ့ရသည့္ ျပည္ပ ဆရာမ်ားထဲတြင္ တဂိုး၊ ရာဟုလာ သံကိစၥည္း၊ ခရစ္သ်ွနား၊ ဟာမန္ဟက္စ္ နွင့္ ေပါလ္ေကရပ္ တို႔ ျဖစ္၏။ က်ေနာ္ ေနာက္ပိုင္း အဖတ္အမ်ားဆံုး ရွိလာခဲ့သည္က ေပၚလ္ေကရပ္ ( Paul Carus ) ၏ စာမ်ား ျဖစ္သည္။

ပထမဆံုး ေပါလ္ေကရပ္ ၏ အေရးအသားကို စြဲလမ္းေစခဲ့သူမွာ ဆရာပါရဂူ ျဖစ္သည္။ သူ၏ ( ေပါလ္ေကရပ္၏ ) နိဗၺာန္ ( ၀တၳဳတို ႏွစ္ပုဒ္ ) တြင္ ဆရာပါရဂူက ၎ကိုယ္တိုင္ ေရးသားထားသည့္ နိဗၺာန္ ဟူေသာ အမည္ပါ စာတမ္း ႏွင့္ ကံ ဟူေသာ အမည္ပါ စာတမ္း တို႔ကုိ ပူးတြဲထည့္သြင္း၍ ဘာသာ ျပန္ဆိုထားသည္။ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက ဆရာပါရဂူ ကိုေရာ၊ ဆရာ ေပါလ္ေကရပ္ ကိုပါ ေလးစားခဲ့သည္။ ၎တို႔၏ စာမ်ားကို တခုတ္တရ ရွာေဖြၾကည့္လာခဲ့ရာ အျပည့္အစံု မဟုတ္ေသာ္ျငားလည္း အခ်ိဳ႕ကိုမူ စုေဆာင္းမိသည္။

သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းေၾကာင္းနွင့္ မဖတ္ျဖစ္။ ထို မဖတ္ျဖစ္ ခဲ့ေသာ စာမ်ားကို ယခုအခါ ( က်ေနာ့အတြက္ တာ၀န္တစ္ရပ္ အေနျဖင့္ မလိုအပ္ေသာ အလုပ္အခ်ိဳ႕ကို ေလ်ာ့၍ ) အခ်ိန္ေပး ဖတ္ျဖစ္လာသည္။ ယင္းတို႔ အနက္မွ ဖတ္မိသေလာက္ အခ်ိဳ႕ကို ျပန္ဆိုေရးသားလိုေသာ ဆႏၵလည္း ရွိခဲ့သည္။

လူတို႔တြင္ အိပ္မက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၊ ရည္မွန္းခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကသည့္ အေလ်ာက္ က်ေနာ့တြင္လည္း ဆရာမ်ား၏ စာမ်ား ဖတ္ရွဳလိုျခင္း အာသီသ အိပ္မက္ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ က်ေနာ္နွင့္ ထပ္တူ အာသီသ ရွိၾကသူမ်ား ကိုလည္း ရည္ရြယ္ျပီး ေကာင္းႏိုးရာရာ ဖတ္မိသမ်ွကို တတ္စြမ္းသေရြ႕ ၾကိဳးစား ေရးၾကည့္ဖို႔လည္း စိတ္ကူးခဲ့ဖူးပါသည္။

ယခု ဆရာ ေပါလ္ေကရပ္၏ အမွန္တရားနွင့္ အျခားကဗ်ာမ်ား ( Truth and other poems ) စာအုပ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ အမွန္တရား ( Truth ) ကဗ်ာ ကို က်ေနာ္ ဖတ္မိသည့္အတိုင္း ျမန္မာျပန္ဆို၍ ျပန္လည္ ေ၀ငွျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းသို႔ ျပန္ဆိုရာတြင္ အခ်ိဳ႕ကို အက်ဥ္း၊ အခ်ိဳ႕ကို အက်ယ္ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုထားျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း ။

သစၥာ

စင္စစ္ အရာ၀တၳဳတိုင္း၏ အတိုင္းအတာကား လူသားပင္ ျဖစ္သည္။
လူသားကိုလည္း
အလားတူ
အရာအားလံုး ( သို႔မဟုတ္ ) ဧက ၊ တစ္ပါးတည္းေသာ ဓမၼတရားက အုပ္ခ်ဳပ္သည္။

လူသည္ ေလာကဓာတ္ အေသးစား ျဖစ္၏။
ဧေကာဓေမၼာ၊ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာလမ္းနွင့္ ေလ်ာက္လွမ္းမိေသာ အခ်ိန္တိုင္း၌
ျပည့္၀ေသာ လူ႕သဘာ၀သို႔ ရင့္သန္ ၾကီးထြားလာရ၏။

မရွိျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ -

တကယ္တမ္းတြင္ က်ေနာ္ ဘယ္ေနရာက စခဲ့ပါသနည္း။ က်ေနာ္၏ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀သည္ ယခုအခါ မရွိေတာ့ျပီ။ ငယ္ငယ္က ဓါတ္ပံုမ်ား ကို ျပန္ၾကည့္ေသာ အခါ က်ေနာ္ မဟုတ္ေသာ က်ေနာ့ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုဓါတ္ပံုမ်ားထဲတြင္ ေဇယ်ဆိုေသာ က်ေနာ္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ အလားတူ ေဇယ် မွ လြဲ၍ အျခားသူလည္း မဟုတ္ပါ။ အတန္ငယ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိုင္ေသာ ျဖစ္ရပ္ ဟု ယူဆႏိုင္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ တကယ္ ပင္ ျဖစ္ေနသည္။ ဘ၀ဇတ္ေၾကာင္းကို ေတာက္ေလ်ာက္အစဥ္ ရိုက္ကူး လာခဲ့သည့္ ေခြတစ္ေခြ ရွိသည္ ဆိုပါစို႔။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္၍ အျမန္ရစ္ ၾကည့္လ်ွင္ – က်ေနာ့အသားစိုင္မ်ား ရိရြဲ ပုတ္ျပတ္ျပီး အသားသစ္မ်ား တဖြားဖြား တေလာင္းေလာင္း ထိုးထြက္လာေနခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရမည္ ထင္သည္။ ယင္း အသားစိုင္ မ်ားနွင့္ ယင္းအသားစိုင္မ်ားအေပၚ လွဳပ္ခတ္ တြယ္ညိေနေသာ အေတြးမ်ား ေပါင္းစပ္ျပီး ေဇယ်ဆိုေသာ က်ေနာ္၏ ရုပ္ခႏၶာက လႈပ္ရွားေနမည္။ ခံစားသည္ ဆိုေသာ စိတ္အစဥ္မ်ားက တျဖတ္ျဖတ္ ေျပးလႊားေနမည္။

ဆရာပါ- သို႔

က်ေနာ့ဆရာ တကယ္ ထြက္သြားရျပီ။

အဲ့ အသိက က်န္တဲ့အရာေတြ နည္းတူ က်ေနာ့ကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ရိုက္ခတ္ ေနဦးမည္ ထင္သည္။ ဆရာ မနက္က ဆံုးသည္ကို က်ေနာ္ ည မိုးခ်ဳပ္မွ သိရသည္။

ဆရာပါရဂူ

သတင္း ၾကားလိုက္ရခ်ိန္က ဖုန္းကိုင္ျပီး မတ္မတ္ရပ္ ထားသည့္ ဒူး – ခပ္ဆတ္ဆတ္ တုန္သြားသည္။ မည္မ်ွ အေရးၾကီးေသာ အလုပ္ရွိေနသည္ ျဖစ္ပေစ ၊ က်ေနာ္ ခဏေတာ့ ရပ္ရေပျပီ။ က်ေနာ့ဘ၀ လမ္းကို အလင္းေရာင္ ထြန္းေပးထားခဲ့ေသာ ဆရာပါရဂူဟူသည့္ မီးျပတိုက္ၾကီး ျပိဳလဲသြားျပီေကာ – ။

က်ေနာ္ ဆရာ့ဆီက သိခ်င္တာေတြ အမ်ားၾကီး က်န္ေနေသးတယ္ ဆရာ။

တီးတိုး ေရရြတ္မိပါသည္။ ၀မ္းနည္းမိသည့္ စိတ္မ်ား ကူးလူး ယွက္သန္းသြား သည့္ ၾကားမွ အတၱစိတ္နွင့္ အေတြးက ၀င္လာ ျခင္း ျဖစ္မည္။

ဆရာ ျငိမ္းျငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္း သြားပါေစလား ။ သူ ေဆာင္ခဲ့တဲ့ ထမ္းခဲ့တဲ့ ဒီ၀န္ေတြကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထားရစ္ ခဲ့ပါေစလား။ “မွန္တာကို မွန္တယ္ဆိုတဲ့ေနရာမွာ ထားခဲ့၊ မွားတယ္ဆိုတာကိုလည္း မွားတယ္ေျပာတဲ့ေနရာမွာထားခဲ့။ အမွန္အမွား ေတြရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာ” ဆိုတဲ႔ စကားမ်ိဳးေတြကို ဆရာ့ဆီက အျပည့္အ၀ နာၾကားခဲ့ရျပီးျပီဘဲ။ သြားပါေစေတာ့လား။

အေတြးစေတြကို ျငိမ္သက္ေအာင္ ၾကိဳးစားေမြးျမဴရင္း ခႏၶာကိုယ္ကိုပါ ျငိမ္သက္ေအာင္ ၾကိဳးစားလိုက္မိေသာ္လည္း မ်က္ရည္စ ေတြက အလံုးအရင္း လိမ့္က်လာသည္။ ၾကည့္ေနရာ ဤကြန္ပ်ဴတာ မ်က္နွာျပင္က ေ၀၀ါးသြားသည္။ “ငိုေၾကြး ျမည္တမ္း ျခင္းသည္ ခရီးသြားလာရမည့္သူကို ခ်ည္ေနွာင္ျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။” တဲ့ ။ ဆရာဆီက သင္ယူ ရခဲ့မိတာ ေတြက တစ္ခု။ ဤတစ္ခုေၾကာင့္ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ မျဖစ္ေအာင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထိန္းလိုက္မိသည္။

ဤျဖစ္ရပ္ နွင့္ အလား သ႑ာန္တူ ၾကံဳခဲ့ဖူးပါသည္။ အခုလို ဆရာ ထြက္သြားတာ မ်ိဳး မဟုတ္။ မိဘ၊ေမာင္နွမမ်ားထံမွ က်ေနာ္ ထြက္လာတုန္းက ။ ဆရာပါ၏ “သိဒၶတၳ” ႏွင့္ “ဃူမကၠရသ်ွတၱရ” စာအုပ္ကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ရင္း က်ေနာ့္ေျခလွမ္းေတြ ခိုင္မာခဲ့ဖူးသည္။ အားအင္ အျပည့္ ရခဲ့ဖူးသည္။ မိုက္ရူးရဲ ဆန္ေနသည္လားဟုပင္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္မိသည္အထိ တင္းမာခဲ့ဖူးသည့္ ေျခလွမ္းမ်ား ျဖင့္ ေလ်ာက္ခဲ့ ဖူးပါသည္။ အဲ့အခ်ိန္က မိသားစု ဆီ စာေရးေတာ့ အခုလိုပင္ မ်က္ရည္ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ခဲ့ဖူး ေသးသည္။ ယခုကဲ့သို႔ပင္ က်ေနာ္ ေရးေနသည့္ စကားလံုးမ်ား ကို က်ေနာ္ ကိုယ္တိုင္မျမင္ရေတာ့သည္ အထိ ေ၀၀ါးသြား ခဲ့ဖူးသည္။

သဘာ၀ကဗ်ာဆရာ

John Dewey

Now night, mother soul, broods the weary hours,
Flutt’ring fugitives from the tasks of day,
Worn and wan creeping to her waiting wings . . .
And groping were clasped together within
The capacious stillness of her bosom.

Merged in oneness of the first creation
They gather strength against the shock and strain
Of day’s wedge-like doom of separation
Ever new enforced. All embracing night,
Mystic mother, in her patience endless
And unconquerable, makes them her own,
As within death’s majestic solitude
Blend the struggling spirits of severed men,
While fretful time, subdued, waits in worship
Wond’ring at the enduring womb of God.

ကာလ ရွည္ၾကာ ရွင္သန္ေနရမႈမ်ား ေအာက္တြင္ တခဏခ်င္း ကုန္ဆံုးသြားေသာ သက္တမ္းမ်ားက ပ်င္းရိ ညည္းေငြ႔ဖြယ္ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ကုန္ဆံုး ေပးေနၾကသည္။ လူဟူေသာ သတၱ၀ါသည္

ေျမ၀ိုင္း ညီလာခံ

“ေမာင္မင္းမ်ား”

“ဘုရား”

( လိုက္လဲ လိုက္ပါ့ကြာ )

“ရြာေတာင္စြန္က ငေဖာင္ကၽြန္ ဆိုတဲ့အေကာင္ဟာ မၾကာခဏ ျဂိဳလ္ေထာင္ထ ေနတယ္လို႔ ၾကားသဟ”

“မွန္ပါ၊ ေတာင္စြန္ဖ်ား စပါးတလင္းမွာ ရြာခင္းေစာင့္ၾကပ္၊ ဘိုင္ မၾကာခဏ ျပတ္လတ္ေနတတ္တဲ့ အႏုပ္စုတ္ ဂုတ္စုတ္၊ အရွဳပ္ထုတ္သာ ျဖစ္ေၾကာင္းပါ ဘုရား”