ေဂါေဏ သည္ ေဂါေဏာ ၏ ~

How Can A Troubled Mind
Understand The Way?

ရွဳပ္ေထြး ပူေလာင္ေနတဲ့ စိတ္ဟာ
လမ္းကုိ ဘယ္လို ျမင္မလဲ~

စင္စစ္ ရွဳပ္ေထြးပူေလာင္တဲ့ စိတ္ဟာ လမ္းကို ျမင္မယ့္ အစား၊ လမ္းကိုေတာင္ အေမွာင္ဖံုး၊ ေခ်ဖ်က္ခ်ပစ္တတ္ေသးတယ္။

ဗုဒၶရဲ႕ အနီးအနားမွာ ပရိသတ္က ေထာင္နဲ႔ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီ ရွိတယ္။ သစၥာ တရား ရွာေဖြသူ ေတြ အမ်ားဆံုး ရွိမယ္။ ေထာင္ဂဏန္းနဲ႔ ခ်ီျပီး ဗုဒၶ အပါး ခ်ဥ္းကပ္ တယ္။ ျပႆနာ ပုစၦာေပါင္း အမ်ားအျပား ေမး တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေမး ပုစၦာေတြဟာ ဗုဒၶ အတြက္ အဓိက မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ အေမးပုစၦာေတြ အတြက္ အေျဖေတြ ရွာေပး ဖို႔ ဗုဒၶ ရွိေနတာ လည္း မဟုတ္ဘူး။ ျပႆနာ ေပါင္း၊ ေမးခြန္းေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ နဲ႔ ရွဳပ္ေထြးေန တဲ့ လူအမ်ားအတြက္ – အဲ့ ပုစၦာ တစ္ခုခ်င္း စီရဲ႕ အေျဖေတြထက္- အားလံုး ကို ေျပရွင္း လြတ္ေျမာက္ သြားေစမယ့္ သဲလြန္စ ကို ညႊန္ျပေပး ဖို႔ သာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူသားေတြ ၾကားထဲ အၾကီးမား ဆံုး ျပႆနာ ေတြ ထဲက တစ္ခု ကို ထုတ္ပါ ဆိုရင္ ~ လူအမ်ား ဟာ မိမိ ဘာသာ ေမးခြန္းေတြ တရစပ္ ထုတ္ ရင္း၊ အေျဖေပါင္း ေျမာက္ျမား စြာ ၾကိဳတင္ စုေဆာင္း တတ္ တဲ့ အက်င့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်င့္ ကို လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တိုင္း မွာ အစြဲ အျမဲ ထားရွိေလ့ ရွိတယ္။ လူတိုင္း မွာ အဲ့ဒီ စိတ္ကူး အေတြးေတြနဲ႔ အေျဖေတြ သာ စုေဆာင္း ေမ်ွာ္လင့္ ထားတယ္။ အဲ့လို အေမး ပုစၦာေတြ ျပဳ၊ အေျဖ ကို ေတာင္းခံ၊ အေျဖ တစ္ခု ျပန္ရ ~ ျပႆနာ တစ္ခု ဖန္တီး။ ဒီ သံသရာ ၾကားမွာ လူတိုင္း လိုလို ေမ်ာလြင့္ တယ္။

အေမးပုစၦာ တိုင္း အတြက္ အေျဖေတြ ထပ္ျဖည့္ေပး မယ့္ အစား၊ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြ၊ အဌကထာ ဋီကာ ေတြ ထပ္ျဖည့္စြက္ ေပးတဲ့ အစား ~ အဆင္သင့္ စုေဆာင္းျပီး အေျဖေတြ ကိုပါ ဖ်က္ခ် ရင္း၊ အႏုမာန အယူအဆ ေတြကို ထိုးခြင္း ဖယ္ခ်ပစ္သူက ဗုဒၶ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လည္း အိႏၵိယ ဟာ ဗုဒၶကို ဘယ္လိုမွ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ ခဲ့တာ ျဖစ္ တယ္။ ဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳျပီး တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္၊ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံရဲ႕ အစဥ္အလာ ဓေလ့ ထံုးတမ္း တြယ္ညိ စိတ္၊ အယူအဆ လက္ကိုင္ ထား စိတ္ဟာ – ဗုဒၶ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ ခဲ့ တဲ့ အရာေတြ ကို ေျမလွန္ ဖ်က္ဆီး ပစ္ေတာ့ တယ္။ ဗုဒၶ ကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳး ခဲ့တဲ့ – အဲ့ဒီ အိႏၵိယေျမေပၚ က ႏွင္းဆီပန္းခင္း ေပါင္း မ်ားစြာ ဟာ မီးေလာင္ ျပာက် သြားၾက တယ္။ အဲ့ဒီ တိုင္းျပည္ ကေန ဗုဒၶ ဘာသာ ကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ့ရ တာဟာ ကေန႔  အထိ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶ ဟာ အိႏၵိယ ျပည္ရဲ႕ အထြန္းေတာက္ဆံုး လူသား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အတြက္ အမွတ္အသား အားလံုး – အကာအကြယ္မဲ့ တိုက္ဖ်က္ ခံခဲ့ရတယ္။ ဗုဒၶ ရဲ႕ ညႊန္ျပ သြန္သင္ခ်က္ေတြ ဟာ – တိုင္းတပါး မွာသာ ေထာက္တည္ ကပ္ေရာက္ ေနရ ေတာ့ တယ္။

ဒါဟာ မေတာ္တဆ ၾကံဳဆံု ရတဲ့ ထူးထူးျခားျခား သမိုင္း ျဖစ္ရပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႕သမိုင္းမွာ အျမဲတမ္း ျဖစ္ေနတဲ့ ေယဘုယ် လကၡဏာ တစ္ရပ္ သာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ေယရွဳ ခရစ္ကို ဂ်ဴး ေတြ က ျပစ္တင္ေမာင္းမဲ တယ္။ ဒီ ဂ်ဴးေတြပဲ ကားစင္တင္ သတ္ျဖတ္ ပစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပ မယ့္ ေယရွဳ ခရစ္ဟာ ဂ်ဴးေတြထဲကမွ ထိပ္ဆံုး၊ ကေန႔ ကမၻာေပၚမွာ ရွိတဲ့ ဂ်ဴးေတြအမ်ားၾကီး ထဲ အထြန္းေတာက္ ဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပ မယ့္ အဲ့သည္ အခ်ိန္က သူ႕ကို ဂ်ဴးေတြ ဘာလို႔ ျငင္းပယ္ ခဲ့ၾကသလဲ။ တကယ္ က – သူတို႔ လူမ်ိဳးမွာ ရွားရွား ပါးပါး ေပၚထြန္းလာတဲ့ သူ႕လို လူ အတြက္ ဝမ္းသာ အယ္လွဲ ျဖစ္ေနသင့္တယ္ ။ အျခားလူမ်ိဳးေတြထက္ ၾကီးျမတ္လွပါလားလို႔ – ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေအာင္ပြဲ ခံေန သင့္တယ္ မဟုတ္ လား။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါထက္- ခြင့္ေတာင္ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

ေယရွဳခရစ္ ရွင္သန္ ရွိေနတာဟာ – သူတို႔ အတြက္ သိမ္ငယ္ ေၾကာက္ရြံ႕စရာ တစ္ခုလို ခံစားခဲ့ တယ္။

ဘာဝနာ သည္သာ ဘဝရွင္သန္မႈ ပံုစံ

ဘာဝနာ ဟာ အခုခဏ အတြင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုခဏမဆိုင္း – သိမွတ္ရင္း ရွင္သန္ ေနမႈ မ်ွသာ ျဖစ္တယ္။ အခု ပစၥဳပၸန္ ဒီခဏ ကလြဲလို႔ အျခားမရွိ။ ဘယ္မွ မထြက္သြားဘူး။ ဘယ္ဆီမွ မသက္ေရာက္ဘူး။ ဒီခဏအတြင္းမွာတင္ အျပည့္အဝ အသိရွိေနျခင္း သက္သက္ ကို ဆိုလိုပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္က ဗုဒၶကို လူတစ္ေယာက္က ေလ်ာက္ထား တယ္။
“ဘာဝနာ ဘယ္လို ျပဳရပါမလဲ”
ဗုဒၶက ျပန္ေျဖတယ္။

“ခင္ဗ်ား ဘယ္အရာကို လုပ္လုပ္၊ လုပ္တိုင္း မျပတ္ မလပ္ သိမွတ္ေနမႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ဘာဝနာ လို႔ ေခၚဆိုတယ္။ စၾကၤန္ေလ်ာက္တဲ့ ခဏ ၊ သတိ ~ အသိ နဲ႔ ေလ်ာက္တယ္။ အဲ့ခဏမွာ ေလ်ာက္ျခင္း အျပည့္အဝ ရွိတယ္။ စားေသာက္ တယ္ ဆိုတဲ့ ခဏ၊ သတိ၊ အသိ နဲ႔ စားတယ္။ အဲ့ခဏမွာ စားျခင္း အျပည့္အဝ ရွိတယ္။ အလားတူ ~ ထ၊ ထိုင္၊ ရပ္သြား အရာအားလံုးမွာ သိမႈ သတိ သာ အစဥ္ကပ္လ်က္ ရွိ ေနတယ္။ သင့္ရဲ႕ စိတ္သႏၱာန္ဟာ ဒီ ပစၥဳပၸန္ တခဏ ကေန တစ္ေနရာ တစ္ပါး ကို ေျပးမသြားဘဲ၊ ခဏခ်င္းမွာ ျမဲျမံေနတယ္။ ျပည့္ဝ ျငိမ္ဆိတ္ေနတယ္။ ဒါကို ဘာဝနာလို႔ ကၽြႏ္ုပ္ ေခၚဆို ပါတယ္”

စင္စစ္ ဘာဝနာ ဟာ က်ေနာ္တို႔ ဘဝ ျဖစ္စဥ္ လုပ္ငန္းေတြ ထဲမွာ သီးျခား လုပ္မေနရတဲ့ အရာ ပါ။ သိမႈ အသိ နဲ႔ ရွင္သန္ေနတဲ့ ဘဝ ~ ဒီ ဘဝ တစ္ခုလံုးရဲ႕ အမည္ ဟာ “ဘာဝနာ” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒ့ါေၾကာင့္ တစ္ေန႔ တစ္နာရီေလာက္ ျပဳတဲ့ ဘုရားစင္ေရွ႕ တရား ထိုင္ေန ရံုမ်ွ ေလာက္ နဲ႔ ဘာဝနာ ကို မတင္းတိမ္ ေစဖို႔ ေျပာလိုပါတယ္။

တစ္ေန႔ တစ္နာရီပဲ ဘာဝနာ ျပဳမယ္ ဆိုပါစို႔။ အဲ့ဒါဟာ ~ ေနာက္ေန႔ ဆက္တိုးပြား ခ်င္မွ တိုးပြား ႏိုင္မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း သိထားဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ စင္စစ္ တစ္ေန႔ တစ္နာရီေလာက္သာ ဘာဝနာ ျပဳဖို႔ ၾကံရြယ္သူဟာ – တစ္ေန႔တာ ရရွိတဲ့ ႏွစ္ဆယ့္ ေလးနာရီ မွာ ႏွစ္ဆယ့္ သံုးနာရီ ကို အခ်ည္းႏွီး ထားရွိျပီး – တစ္နာရီကို သာ အသံုးျပဳေန တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုပါစို႔ – ခင္ဗ်ား တစ္ရက္ကို တနာရီစာ ဘာဝနာ ျပဳ မယ္။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ဆယ့္သံုးနာရီမွာ ေနခ်င္သလိုေနမယ္။ ဒါဆို- အဖိုးတန္တဲ့ ဘာဝနာျပဳခ်ိန္ တစ္နာရီစာ ေလးဟာ အမွတ္သတိ မရွိ – အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္တဲ့ – ႏွစ္ဆယ့္ သံုးနာရီ ေအာက္ မွာ တိမ္ျမဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတယ္။ အလဟႆ ျဖစ္သြား ပါလိမ့္ မယ္။ ဘာဝနာ ဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့ အခါ ဝင္ေရာက္လာ ေနက် သမားရိုးက် အမိႈက္ အညစ္ ေတြဟာ ~ ၾကိဳးစားပမ္းစား ရရွိတဲ့ တစ္နာရီစာ အေလ့ အလာ ျဖစ္တဲ့ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အဖိုးတန္ ဘာဝနာ အမႈ ကို ဖံုးအုပ္ ျမွဳပ္ပစ္ လိုက္ ၾကမွာပဲ။

ႏွလံုးမွသာ ျဖတ္စီး၍

ခင္ဗ်ား က သိပ္ ခ်ိဳခ်ဳိ သာသာ ေျပာတတ္ တယ္ – စကား သိပ္တတ္တယ္ ဆိုပါေတာ့ ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ရင္ထဲမွာ ေအးျငိမ္းမႈ ၊ ျငိမ္ဝပ္ ေနမႈ အတိ အက် မရွိဘူး – ဒါဆိုရင္ – အဲ့ဒီ ခ်ိဳသာ စကား တတ္မႈ ဟာ အလကား ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ စကားလံုး ေဝါဟာရ ေတြဟာ အသက္ဝင္ ေနဖို႔ ဆိုရင္ – တိတ္ဆိတ္ တဲ့ ခင္ဗ်ား အတြင္းသႏၱာန္ က ထြက္လာမွ ရတယ္။ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ႏွလံုးက မထြက္ လာႏိုင္ရင္ သူတို႔ ဟာ အျမဲတမ္း အခ်ည္းႏွီး၊ အလဟႆ အႏွစ္မဲ့ ျဖစ္ေနမွာပဲ။

တစ္စံုတစ္ခုကို သိျမင္တဲ့ အခါ ၊ တစ္စံုတစ္ခုကို အရွင္းဆံုး ျဗဳန္းခနဲ ျမင္သိသြားတဲ့ ခင္ဗ်ား ကိုယ္ပိုင္ အေတြ႕အၾကံဳ တစ္ခုခု အေပၚ ၾကည့္ၾကည့္ ပါ။ အဲ့ ခဏမွာ အဲ့ဒီ အေတြ႕အၾကံဳကို ေျပာျပဖို႔ ခင္ဗ်ား မွာ စကားလံုး မရွိဘူး ဆိုတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အသိ သက္သက္ မွာ ျငိမ္ဝပ္ ေနတဲ့ သႏၱာန္ ရွိတယ္ ။ အဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကို ခင္ဗ်ား တစ္ဦးတည္း ေကာင္းေကာင္း သိတယ္ ။ ေျပာျပ ႏိုင္ ဖို႔ရာေတာ့ – ရင္တြင္း မွာ တိတ္ဆိတ္ ေနမယ္။ ဗလာသက္သက္ သာ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ျဖစ္တယ္။

အဲ့အခ်ိန္ မွာသာ ျပဳမူ ေျပာဆိုသမႈ တစ္ခုခု ရွိ ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ – အဲ့ဒီ ျပဳမူ ေျပာဆို သမ်ွ ဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ျပည့္ဝမႈ ၊ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳ ကို ေကာင္းေကာင္း ထင္ဟပ္ ေန ပါလိမ့္ မယ္။ ဒါကို သိျမင္ေနရတဲ့ ဒုတိယ လူကလည္း အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာမျပႏိုင္သည့္ တိုင္ အနည္း အက်ဥ္းေတာ့ သိရွိ တယ္။ ျငိမ္းေအး တဲ့ ႏွလံုးက ထြက္ရွိလာတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ စကားေတြ ဟာ သူတို႔ အတြက္ တိတ္ဆိတ္ ေအးျငိမ္း တဲ့ ရသ ေတြ ကိုပဲ လိမ္းက်ံ ထား လိမ့္မယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ – ျငိမ္ဝပ္ တဲ့ စိတ္ႏွလံုး နဲ႔ အစဥ္တစိုက္ ျပဳမူေျပာဆိုၾကည့္ပါ လို႔ က်ေနာ္ တိုက္တြန္း လိုပါတယ္ ။ ဒီအလုပ္မွာ သတိ တစ္ခုသာ ခင္ဗ်ား လိုအပ္ တယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ရဲ႕ ခဏတိုင္း အေပၚ ျငိမ္ဝပ္ တိတ္ဆိတ္ ေနပါလိမ့္မယ္ ။ ဒါဆို ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ မွာ ဂီတသံ ေတြ ျမိဳင္ေနမွာပဲ။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ စကားေတြ ဟာလည္း စီကံုး သီဖြဲ႕မယ္လို႔ မရည္ရြယ္ သည့္တိုင္ ကဗ်ာ ၊လကၤာေတြ ျဖစ္ေနမွာပဲ။

မိမိ စိတ္ႏွလံုး ကို တိတ္ဆိတ္ေအာင္ မေနႏိုင္ပါဘဲ – ခင္ဗ်ား စကားတစ္ခုခုကို မေျပာမျဖစ္ ေျပာရျပီ ဆိုတဲ့ အခါ မိမိ စကားေတြကုိ မိမိ သတိျပဳၾကည့္ ပါ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား စကားေတြဟာ အဓိပၸာယ္ ရွိမေနဘူး ရယ္။ အႏွစ္သာရ မရွိ၊ “ရသ” ရွိမေနဘူးပဲ။

ေယရွဳ ခရစ္ဟာ ခင္ဗ်ား ေျပာတတ္တဲ့ စကားမ်ိဳးကို ေျပာတယ္ ။ ေနာက္ထပ္ – ဗုဒၶ ။ ဗုဒၶ ေဟာၾကားတဲ့ စကားေတြဟာလည္း ခင္ဗ်ား ၾကိမ္ဖန္ မ်ားစြာ အသံုးျပဳေနႏိုင္တဲ့ ေဝါဟာရမ်ိဳး၊ စကားမ်ိဳးပဲ ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြ ကြာျခားခဲ့ပါသလဲ ။ သတိျပဳ မိပါသလား ။

မဖန္တီး ခဲ့၍ ဖ်က္မရျခင္း အေၾကာင္း

A: စိတ္ကူး အေတြးေတြက တစ္ရံမလပ္ တရစပ္ ထြက္တယ္။ ဒါက ျမင္သာ ထင္ရွားပါတယ္။ အဲ့ဒါကို က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လို ရပ္တန္႔ ပစ္ရမလဲ။

B: အဲ့ဒီ “စိတ္” ဆိုတဲ့ အရာၾကီးကို ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ စတင္ ဖန္တီး ခဲ့တာ မဟုတ္ ပါဘဲနဲ႔- ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ရပ္တန္႔ မလဲ။ ရပ္တန္႔ဖို႔ အားစိုက္ မၾကိဳးစားပါနဲ႔လို႔ က်ေနာ္ ေျပာလို ပါတယ္။ အေၾကာင္း က – အခ်ိန္ကုန္၊ လူပန္း ရံုသာ ရွိတယ္ ~ ခင္ဗ်ား စိတ္ကူး အေတြးေတြ ကို ရပ္လို႔ မရ ဘူး။ ဘာလို႔ဆို ~ သူ တို႔ကို ခင္ဗ်ား စတင္ ခဲ့တာ၊ ဖန္တီး ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး။ လုပ္ရမွာက ~ သူတို႔ကို ရိုးရိုးရွင္းရွင္း “ေစာင့္ၾကည့္ေန ဖို႔” သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆက္ကာ ဆက္ကာ သတိ မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ရံုေလး ပဲ။ အဲ့ဒီ အခါ အဲ့ဒီ စိတ္အေတြးေတြ ဟာ သူရို႕ဘာသာ သူတို႔ ရပ္တန္႔ သြားၾက တယ္။

ဒါကို ခင္ဗ်ားက ဇြတ္အတင္းအက်ပ္ ဖမ္းယူ ရပ္တန္႔ မယ္ ဆိုပါေတာ့။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ သူတို႔က ပိုေတာင္ ဆိုးသြားဦးမယ္။ ျမန္သည္ ထက္ ျမန္ျမန္ ေျပးေန ေတာ့မယ္။ ခင္ဗ်ား ရပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားေလ ~ သူတို႔နဲ႔ ခင္ဗ်ား အတိုက္အခံ ျဖစ္ရေလပဲ။ ခင္ဗ်ား အတြက္ ျပႆနာေပါင္း မ်ားစြာ အသစ္ ထပ္ေလာင္း ေပးသြားရံု က လြဲလို႔ ဘာမွ ျဖစ္မလာ ႏိုင္ဘူးပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ရပ္တန္႔ပစ္ဖို႔ ဘယ္ေတာ့ မွ ဇြတ္ အတင္း မၾကိဳးစားပါနဲ႔ လို႔ က်ေနာ္ ေျပာရပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခု ေမးၾကည့္ခ်င္ ပါတယ္ ~ ဒီစိတ္ ဆိုတဲ့ အရာ ကို ခင္ဗ်ား စတင္ ဖန္တီး ခဲ့တာ ဟုတ္ပါ သလား။ ဒါဟာ ရိုးရွင္းတဲ့ ေမးခြန္း မဟုတ္လား။ အေျဖ အတြက္က – ခင္ဗ်ား ေခါင္းခါ ဖို႔သာ ရွိတယ္ မဟုတ္လား။ ဒါဆို – ဒီ စိတ္ကို အခု ခင္ဗ်ားသေဘာ နဲ႔ ခင္ဗ်ား ရပ္တန္႔ပါမယ္ လို႔ ဘာလို႔ ဆႏၵ ရွိရတာလဲ။ ဒီလို ရပ္တန္႔ရေအာင္ – က်ေနာ္တို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ ကေရာ ~ သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ ႏိုင္နင္း ေန သလဲ။

စင္စစ္ – မိမိ သေဘာနဲ႔ မိမိ လုပ္ကိုင္ လိုတဲ့ ဆႏၵေတြ ဟာ – တကယ္စင္စစ္ ခင္ဗ်ား ရပ္တန္႔ ပစ္ခ်င္ေနတဲ့ အဲ့ဒီ စိတ္ အေတြးအၾကံ ေတြရဲ႕ တစိတ္တပိုင္း သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ ကို ေစာင့္ၾကည့္ မသိႏိုင္ရင္ ~ သူတို႔ကို မရပ္ႏိုင္ဘူး ရယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီ စိတ္အေတြးေတြကို ရပ္တန္႔ ပစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္ကူး ကိုယ္တိုင္ ဟာ ခင္ဗ်ား အတြက္ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုး ျဖစ္လာ ပါတယ္။

အဲ့ဒီေတာ့ ခင္ဗ်ား ျပန္ေျပာမယ္ ~ “ေကာင္းျပီေလ – က်ဳပ္ သူတို႔ကို ရပ္ႏိုင္ေအာင္ – ခင္ဗ်ား ေျပာတဲ့ အတိုင္း – ေစာင့္ၾကည့္ ဆိုေတာ့လဲ ေစာင့္ၾကည့္ ရတာေပါ့” အဲ့လို ဆိုရင္လည္း ခင္ဗ်ား ထပ္လြဲ ပါဦးမယ္။

အဲ့အခ်ိန္ – ခင္ဗ်ား ေမ်ွာ္လင့္တၾကီး နဲ႔ – ေစာင့္ၾကည့္မႈ သတိ (အပၸမာဒ) ကို လုပ္ယူ ဖန္တီးၾကည့္ မယ္ ဆိုပါစို႔။ အဲ့ဒါဟာ အျပည့္အဝ အကူအညီ မရဘူးရယ္။ ( အက်ိဳး မျဖစ္ထြန္းဘူး လို႔ မဆိုလို ပါဘူး ~ မထိေရာက္ ႏိုင္ေသးဘူး လို႔သာ ဆိုလို ပါတယ္) အေၾကာင္းက – “အတင္းရပ္တန္႔ ခ်င္ေနတဲ့” ပထမ စိတ္ကူး နဲ႔ ထူးမျခားနား ရည္ရြယ္ခ်က္ – ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ေနာက္ခံ ရွိေနေသး လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့လို မ်ိဳး အခံ နဲ႔ ခင္ဗ်ား ေစာင့္ၾကည့္ တဲ့ အခါ – ႏွစ္၊လ၊ ရက္ရွည္ ၾကာျမင့္ သည့္တိုင္ ခင္ဗ်ား ျဖစ္ခ်င္ တဲ့ ဆႏၵ ျပည့္ဝမွာ မဟုတ္ဘူး။ “ရပ္တန္႔ခ်င္တဲ့ စိတ္ အေတြးအၾကံ” ေတြ က တကယ္ ရပ္တန္႔ သြားဦးမွာ မဟုတ္ဘူး။

သစ္ေျခာက္ပင္

ဒုကၡ၏ အနက္အဓိပၸာယ္ သည္ မရွိသည့္ အရာကို ရွာေဖြျခင္း ျဖစ္သည္။ အျခား တစ္နည္း ျဖင့္ ဆိုလ်ွင္ ဒုကၡ၏ အနက္အဓိပၸာယ္သည္ သဲထဲက ဆီထုတ္ယူရန္ ၾကိဳးစားျခင္း ျဖစ္သည္။ မရွိေသာ ေကာင္းကင္ပန္းကို ခူးဆြတ္ဖို႔ ၾကိဳးစားျခင္းလည္း မည္သည္။ ယုန္သတၱဝါ၌ မရွိေသာ ဦးခ်ိဳကို ရွာျခင္း ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒုကၡ၏ အနက္ အဓိပၸာယ္သည္ မျဖစ္ႏိုင္သည့္ အရာကို လိုလားေတာင့္တ ျခင္း ျဖစ္သည္။

ေလးဖက္ ေလးတန္၌ မေအာင္ျမင္မႈမ်ား စုပံုေနလိမ့္မည္။ ယင္း အစုအပံုသည္ သင္၏ သခ်ၤဳိင္းဂူ သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကာမဂုဏ္ အာရံု၌ အရသာ ေတြ႕ေနသေရြ႕ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာ ရွိေနသည္ ဟူ၍သာလ်ွင္ ထင္ျမင္ေနေပလိမ့္မည္။ မိမိ ၏ မ်က္လံုး အတြင္း သႏၱာန္ထဲ ေရာက္ မသြား မခ်င္း ခ်မ္းသာ သုခသည္ မိမိ၏ အတြင္း သႏၱာန္၌ ရွိသည္ ဆိုသည့္ အေၾကာင္းကို သိျမင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ ယင္း အေျခအေနမ်ိဳး ေရာက္မလာမခ်င္း ဣေျႏၵမ်ားသည္ ထိန္းခ်ဳပ္၍ မရႏိုင္ ျဖစ္တတ္သည္။ မိမိ၏ အျမင္သည္ လြဲမွားေသာ အျမင္ ျဖစ္ေန ပါက ဣေျႏၵ ထိန္းခ်ဳပ္မႈ သည္ ျဖစ္မလာႏိုင္ေပ။

စင္စစ္ ဣေျႏၵၾကီးရင့္မႈ ဟူသည္ တစ္ဖက္ေစာင္းနင္း မျဖစ္ေသာ တည့္မတ္ျဖဴစင္သည့္ အျမင္၏ အက်ိဳးဆက္ ျဖစ္သည္။ စာဆန္ဆန္ ဆိုရလ်ွင္ ဣျႏၵိယ သံဝရသည္ သမၼာဒိ႒ိ၏ အက်ိဳးဆက္ ျဖစ္၏။ “သမၼာ” ၏ အနက္အဓိပၸာယ္သည္ ရွိသည့္ အရာကို ရွိသည့္ အတိုင္း ျမင္ျခင္း ျဖစ္ သည္။ မရွိသည့္ အရာကို မရွိသည့္ အတိုင္း ျမင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘဝ၌ သုခပန္း ပြင့္လ်ွင္ စိတ္ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ႕မႈ ျဖစ္ေပၚမလာဘဲ ေနမည္ မဟုတ္ေပ။

ဓမၼပဒ၌ ~

“ကာမဂုဏ္ အာရံု အရသာ၌ အေကာင္းကို ၾကည့္ေနေသာ ဣေျႏၵမ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း မရွိေသာ၊ ခဲဘြယ္ ေဘာဇဥ္ စားသံုးရာ၌ အတိုင္းအရွည္ ပမာဏ မသိေသာ၊ ပ်င္းရိေသာ၊ လံုလဝီရိယ ကင္းမဲ့ေသာ သူကို ‘မာရ’ သည္ ေလမုန္တိုင္းက သစ္ပင္ေျခာက္ကို လဲက်သြားေအာင္ ျပဳလုပ္သကဲ့သို႔ လဲက်သြားေအာင္ ျပဳလုပ္လိမ့္မည္”

မိုး ေျမ ၾကားက ႏွလံုးသား တစ္စံု

အခုအခါ မွာ က်ေနာ့အတြက္ ဗုဒၶနဲ႔ ေလာက္ဇူဟာ မိုးနဲ႔ ေျမ ျဖစ္ပါတယ္။

မိုးနဲ႔ ေျမ — ဆိုတဲ့ စကားကို ကြာဟခ်က္ ၾကီးလြန္းေၾကာင္း ျပဆိုလိုတဲ့ အခါမွာ က်ေနာ္တို႔ သံုးေလ့ရွိ တယ္။ ဒါေပတဲ့- က်ေနာ္ ဒီမွာ ဆိုလိုတဲ့ မိုးနဲ႔ ေျမ ဆိုတာ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ယွဥ္တြဲေနတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာတစ္ခုထဲ လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္ ။ မိုးေကာင္းကင္ မရွိဘဲ ေျမျပင္ မရွိစေကာင္း၊ ေျမျပင္ မရွိဘဲ မိုးေကာင္းကင္ မရွိစေကာင္း လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဟာ မိုးေကာင္းကင္ျပင္ တစ္ခြင္လံုးပဲ လို႔ ဆိုခြင့္ရွိမလား ။ က်ေနာ္ အဲ့လို ဆိုခ်င္ပါတယ္ ။ သူက က်ေနာ့ အထက္မွာ အျမဲတမ္း ရွိေနတယ္။ ဒီ ေကာင္းကင္ျပင္ မွာ တစ္ခါတစ္ေလ တိမ္ေတာင္ေတြ မင္ေရးျခယ္ ေနတတ္ သလို၊ တစ္ခါတစ္ေလ ရွင္းလင္း ၾကည္လင္ ေနတတ္တယ္။ ေနေရာင္ ေတြ စူးစူး ရဲရဲ ေတာက္ပ ေနတတ္သလို၊ ညရဲ႕ အသြင္အျပင္နဲ႔ ေမွာင္မိုက္ ေနတတ္ေသးတယ္။ နားလည္ရ ခက္ေပမယ့္ တက်ယ္တေျပာ လြတ္လပ္ရွင္းလင္း ေနတဲ့ အျဖစ္ ကို ရဲရဲရင့္ရင့္ ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္။ က်ေနာ္ တအံ့တဩ ေငးေမာ ခဲ့ရဖူးတဲ့ အလႊာျပင္ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

ခင္ဗ်ားေရာ ဗုဒၶကို ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲ။ ေျမျပင္မွာ ျဖတ္ေလ်ာက္သြား၊ တရားေဟာၾကားေနတဲ့ လူထူးလူဆန္း တစ္ပါး အျဖစ္လား။ ကမၻာေက်ာ္ ဒႆန ဆရာၾကီး အေနနဲ႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ လူသားတစ္ပါးက ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ နတ္ေဒဝတာလား။ အတူ မရွိ၊ အတုမရွိ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး လား။ ဒါမွ မဟုတ္ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ သူလား။

ထပ္ဆိုပါမယ္။ က်ေနာ့ အတြက္ ဗုဒၶဟာ မိုးေကာင္းကင္ တစ္ျပင္လံုးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္တိုင္း ေတြ႕ေတြ႕ေနရတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္လႊာ၊ ေတြ႕မိတိုင္းလည္း အသိရခက္တဲ့ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ အဆံုးအစမဲ့ အုံ႕ဆိုင္းေနတယ္။ ဒါ့အျပင္ က်ေနာ္ စိတ္ဝင္တစား ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ မိုးၾကိဳးလ်ွပ္စီးေတြ ထစ္ခ်ဳန္း ျပက္လက္ရာ ေနရာတစ္ခု လည္း ျဖစ္ေသးတယ္။ အံ့အားသင့္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အသိရ ခက္တဲ့ အရာလို႔ ဆိုရမလား။ ဆိုႏိုင္ပါတယ္ ။ ခင္ဗ်ား လည္း ဗုဒၶကို ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီး လို ရွဳျမင္ႏိုင္ေကာင္း ရွဳျမင္ႏိုင္လိမ့္မယ္။ ( ဒါမွမဟုတ္ အဲ့အတိုင္း ျမင္ခ်င္မွလည္း ျမင္မယ္ ) ခင္ဗ်ား ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုလံုး ေကာင္းကင္ျပင္ထဲ ႏွစ္ျမဳပ္ထားလို႔ ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ထဲမွာ ရွိမွန္း သိခ်င္မွ သိမယ္။

သူ ဘာလုပ္ခဲ့တာလဲ။ သူ ဘာလဲ။ က်ေနာ္ မသိပါဘူး။ ေတြ႕လည္း မေတြ႕ခဲ့ ဖူးဘူး။ ခၽြင္းခ်န္ က်န္ေနရစ္တဲ့ အမွတ္အသား ေတြ၊ လကၡဏာ ေတြ သာ ရွိေနခဲ့တယ္။ ဒါေတြနဲ႔တင္ သူဟာ မိုးေကာင္ကင္ ဟုတ္မဟုတ္ ခြဲျခားသိႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ့အတြက္ လံုေလာက္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အမွတ္ လကၡဏာ ေတြမွာ တည္ျငိမ္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အရိပ္အေရာင္သာ ရွိတယ္။ အရိုးရွင္းဆံုး၊ အျပတ္သားဆံုး ျဖစ္တည္ ေနပါတယ္။ အရိုးရွင္းဆံုး မို႔လည္း အသိရခက္တာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

ေလာက္ဇူ။ သူကေတာ့ မတူညီဘူး။ ဗုဒၶလို မဟုတ္ဘူး။ သီးျခား ကြဲျပား ျဖစ္တည္ေနတယ္။ သူ႕ကို အသိရခက္တယ္ ဆိုတဲ့ စကား – သံုးစြဲလို႔ မရေလာက္ ဘူးရယ္။ ဘာလို႔ ဆို – သူ႕မွာ သိစရာ ဘာမွ မရွိလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕မွာ သူ႕ရဲ႕ အျဖစ္ သက္သက္သာ ရွိတယ္။ “သူ” လို႔ ခြဲျခား ေျပာရတာဟာလည္း တကယ္တမ္း က်ေနာ့အတြက္ေတာ့ မွား ေနပါေသးတယ္။

ခဏ တံခါး

ဆရာပါရဂူရဲ႕ သနႏၱန ဓမၼ ဟာ Osho ရဲ႕ The Dhammapada: The Way of Buddha ကို – အႏွစ္ခ်ဳပ္ ေကာက္ႏႈတ္ျပန္ဆို ထားခဲ့ တာ ျဖစ္ ပါတယ္။ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ျပီး ျဖစ္တဲ့ ဆရာပါ့ကို ဒီကေန႕ မၾကာခဏ သတိတရ စိတ္ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒီလို နဲ႔ – စာအုပ္ပံုကို ျပန္ေမႊရင္း ဆရာပါ့ စာအုပ္ေတြ ျပန္ဖတ္ ျဖစ္တယ္။ ဟိုဖတ္ သည္ဖတ္ ျပန္ေႏႊး – ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ – တစ္ခု ေရြးယူျပီး တင္ပါတယ္။ ဆရာ့စာရဲ႕ အခ်ိဳ႕ အလံုးက် ေလးေတြကိုသာ နည္းနည္း ျဖည့္စြက္ ထားတယ္။

………………………………………..

ခဏတံခါး

‘ခဏိက’ သို႔မဟုတ္ ‘ခဏဘဂၤုရ’ ၏ အနက္ အဓိပၸာယ္သည္ ‘တခဏသာ ခံျခင္း’ ျဖစ္သည္။ ခဏိက သေဘာကို နားလည္ျခင္းသည္ တစ္ခဏျပီး တစ္ခဏ ( သို႔မဟုတ္ ) ခဏတိုင္း၊ ခဏတိုင္း ေနျခင္း၊ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။

မိမိတို႔ လက္ထဲ၌ ပစၥဳပၸန္ တခဏမွ တစ္ပါး အျခား မရွိ ဟု ဆိုလိုသည္။ ယင္း အခ်က္ကုိ နားလည္သည္ ႏွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ – ‘မည္သူ႕ ထံတြင္မွ ခဏ ႏွစ္ခု တျပိဳင္တည္း ရွိမေနေၾကာင္း’ ထပ္ဆင့္ သေဘာေပါက္ျပီး ျဖစ္လိမ့္မည္။ ခဏ တစ္ခဏ သည္ ေရာက္လာျပီး ေနာက္ ထြက္ခြာသြားသည္။ ေနာက္ အျခား တစ္ခဏ ေရာက္လာသည္။ လက္ထဲ၌ ယင္း ခဏ တစ္ခဏသာ ရွိသည္။

ယင္း တခဏ အတြင္း မည္သို႔ မည္ပံု ေနထိုင္ မည္နည္း။ ယင္း ေနနည္း ထိုင္နည္းသည္ ဘဝေနနည္း ထိုင္နည္း အတတ္ပညာ ပင္ ျဖစ္သည္။ ပိုင္ဆိုင္ေသာ ခဏ တစ္ခဏ ကို ခ်န္ရစ္၍ အျခား တစ္ခဏသို႔ ကူးသြားျခင္းသည္ သာမာန္ ဘဝ ေနနည္း ျဖစ္သည္။ ပိုင္ဆိုင္သည့္ ခဏ တစ္ခဏ ၏ နက္ရွိဳင္းရာ သို႔ ဆင္း သြားျခင္း သည္သာ ဝိေသသ ထူးျခားသည့္ ဘဝေနနည္း ျဖစ္သည္။

ဖေလာ္ဆိုဖီ ပရိုင္းမိတ္

၁။ ဒႆနိကေဗဒ ဆိုတာ ကိုယ္မသိတဲ့အရာကို – တကယ္လည္း မသိဘဲ – “အဲ့ဒီ အရာ” ရဲ႕ “အေၾကာင္း” ေတြကိုသာ သိေနတဲ့ ပညာရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕မွာ ၾကိဳတင္ ေတြးဆခ်က္၊ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ ေတြပဲ ရွိတယ္။ “အဲ့ဒီ အရာ” ေတာ့ မရွိဘူး။ လူသားေတြ ဖန္တီး တည္ေဆာက္ တဲ့ စိတ္ကူးစံသတ္မွတ္ခ်က္၊ ျပယုဂ္ ေတြကလြဲရင္ က်န္တာ ဘာမွ မရွိပါဘူး။

၂။ ဒႆနိကေဗဒ ဟာ အရာရာကို ဖြင့္ဆို ရွင္းျပ ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွ မေအာင္ျမင္ ဘူး။ အလြန္ဆံုး သူ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ တာဟာ အရာရာကို ရွင္းျပမယ့္ “နည္းနာေတြ” မွာသာ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ေဖာ္ထုတ္ႏိုင္ခဲ့မယ္ ။ “ အဲ့ဒီ အရာ”ေတြ ကို ဘယ္လို သိႏိုင္မလဲ ဆိုတဲ့ နည္းစနစ္၊ လမ္းေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကို ခင္းျပႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ “အဲ့ဒီ အရာ” ဟာ ဘာလဲလို႔ ရွင္းျပရာ မွာေတာ့ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဒီလိုနဲ႔ ဒႆနိက ဆိုတာ ဘဝကို ေနထိုင္ရခက္ခဲ ေအာင္ ဖန္တီးေပးတဲ့ ဘာသာရပ္ သက္သက္ ျဖစ္လာခဲ့တယ္။

၃။ ဒႆနိကေဗဒ ဟာ ဘာသာတရား ကို အစားထိုး ထားတဲ့ အျခားနာမည္ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဒႆနိက လိုက္စားသူ ေတြမွာ ဘာသာတရား ေပ်ာက္သြား တတ္ၾကတယ္။ အလားတူ ပဲ အျပန္အလွန္။ – ဘာသာတရား ေနာက္ လိုက္စားသူ ေတြ ဟာလည္း ေတြးေခၚမႈ ဒႆန အားလံုး စြန္႔ပယ္ ထားခဲ့တတ္ ၾကတယ္။

၄။ ဒႆနိက ေဗဒ ဟာ စိတ္ကူးဥာဏ္စြမ္းေတြ အျပည့္ ပံုေဖာ္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပံုရိပ္ဟာ ပံုရိပ္ပဲ။ တကယ့္ အစစ္အမွန္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူက ခင္ဗ်ားကို စကားေတြ ေျပာမယ္။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ေဆြးေႏြးမယ္။ ခင္ဗ်ား အတြက္ အလွပဆံုး ပံုရိပ္ေတြ ဖန္တီးေပးမယ္။ စိတ္ကူးထည္ စနစ္ေတြကို ခိုင္ခိုင္မာမာ တည္ေဆာက္ ေပးလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီနည္းေတြနဲ႔ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ား အစစ္အမွန္ ကို သိလိုက္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ ဖန္တီး ေပးခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီ စိတ္ကူးထည္၊ စကားလံုးေတြ နဲ႔ ခင္ဗ်ား ဘာသာ ခင္ဗ်ား ရွဳပ္ေထြး ေနာက္က်ိျပီး က်န္ရစ္ခဲ့မယ္။

၅။ တကယ္ေတာ့ ဒႆနိက မွာ အေျခခံ ၊ အေျခအျမစ္ ဆိုတာ မရွိဘူး။ ေလထဲ တိုက္အိမ္ ေဆာက္ေနတာ သက္သက္ရယ္။ ဒႆနိကက ေပးတဲ့ စိတ္ကူးေတြဟာ စိတ္ကူးေတြ သက္သက္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား က အဲ့ဒီ စိတ္ကူးေတြကို ပံုေဖာ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္ ဘဝကို စက္ယႏၱရား ျဖစ္ေအာင္ တည္ေဆာက္ သလို ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ ခင္ဗ်ား မွာ တကယ္ စင္စစ္ လွပတဲ့ ဘဝ ေပ်ာက္ဆံုး သြားပါတယ္။ ခံစားမႈ မဲ့ရင္ မဲ့သြား၊ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ ခင္ဗ်ားဟာ ဖန္တီးမႈ မဲ့သြားရတယ္။ ခင္ဗ်ား ဘဝဟာ ဒႆနိက နယ္ပယ္ ထဲမွာ ေလာင္စာထိုးျပီး လည္ပတ္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအက်ိဳးဆက္ ယႏၱရား အျဖစ္ သက္သက္သာ က်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့တယ္။

မိမိ ကိုယ္ကို နားလည္ျခင္း ( သို႔ ) ေလာက္ဇူ

ေျပာျပရံုမ်ွျဖင့္ ျပည့္စံုသြားမည့္ ဓမၼသည္
ျပီးျပည့္စံုသည့္ ဓမၼ မဟုတ္။

ဆန္႔က်င္ဘက္ တို႔၏ အညမည ၊ သဟဇာတ အားျဖင့္

ေလာကသား တို႔သည္ အလွတရားကို အလွတရား အျဖစ္ သိျမင္ၾကေသာအခါ
အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ျခင္းသည္ ေပၚေပါက္လာရ၏။

ေလာကသား တို႔သည္ ေကာင္းျမတ္ျခင္း ကို ေကာင္းျမတ္ျခင္း အျဖစ္ သိျမင္ လာၾကေသာ အခါ
ဆိုးယုတ္ျခင္း မိစၦာ သည္ ေပၚေပါက္လာရ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္
ျဖစ္တည္ျခင္း ႏွင့္ မျဖစ္တည္ျခင္းတို႔သည္
ၾကီးထြားမႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခိုသည္။
ခက္ခဲျခင္း နွင့္ လြယ္ကူျခင္း တို႔သည္
ျပည့္စံုမႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခို၏။
ရွည္ျခင္း ႏွင့္ တိုျခင္း တို႔သည္
ႏိႈင္းယွဥ္မႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခိုသည္။
ျမင့္ျခင္း ႏွင့္ နိမ့္ျခင္း တို႔သည္
တည္ေနရာ ေဒသ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခို၏။
ဂီတ ႏွင့္ ဆူညံသံ တို႔သည္
အသံတြဲဆက္မႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခိုသည္။
အေရွ႕ေရာက္ျခင္း ႏွင့္ အေနာက္ေရာက္ျခင္း တို႔သည္
တြဲဖက္ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခို၏။

သို႔ျဖစ္၍ ပညာရွိေသာသူသည္ -
အျပဳအမူ လႈပ္ရွား မပါရွိဘဲ အေရးကိစၥတို႔ကို စီမံသည္။
ေဝါဟာရ စကားတို႔ မပါရွိဘဲ နည္းလမ္း တို႔ကို ေဟာၾကားသည္။
အရာအားလံုး ျဖစ္ထြန္း လာသည္ကို လက္ခံ ရွင္သန္ေစသည္ – ေရွာင္ဖယ္ ပိတ္ပင္ ထားျခင္း မရွိ။
သူတို႔ အတြက္ ဘဝကို ေပးသည္။ သူတို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ ရယူလိုျခင္း မရွိ။
သူတို႔အတြက္ ျပဳမူေဆာင္ရြက္သည္ – သေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ျပဳမူျခင္း မ်ိဳး မရွိ။
ျပီးျပည့္စံု သြားေစသည္ – မိမိ ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္ေဖာ္ ယူျခင္း မရွိ။

ယင္းသို႔ ဂုဏ္ ေဖာ္ယူျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္လည္း
၎ထံမွ ဂုဏ္ကို မည္သူမွ လုယူမသြားႏိုင္ေတာ့ေပ။

Lao Tzu: Tao Teh Ching . Verse ( 2 )

……………………………………………….

မဟာဝီရ ( မဟာဗီးရ္ : Mahavir ) နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ္ ေျပာတယ္။ က်ေနာ့ တာဝန္ တစ္ခု အေနနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ့ နွလံုးသား ထဲက ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးရယ္။ သူက သခ်ၤာ ဆန္တယ္။ နက္နဲ ခက္ခဲ ေနတဲ့ ဂမၻီရဆန္ဆန္ လူသား ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္တည္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကဗ်ာ မဆန္ဘူး။ ၾကီးျမတ္တဲ့သူ ၊ အသိဥာဏ္ အလင္း ရတဲ့သူ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကႏၱာရ တလင္းျပင္ က်ယ္ ၾကီး တစ္ခုနဲ႔ တူပါတယ္။ ဘယ္လို အိုေအစစ္မ်ိဳးမွ မေတြ႔ရမယ့္ ကႏၱာရ မ်ိဳးေပါ့။ က်ေနာ္ ေမြးဖြားလာရာ ဘာသာ ဟာ ဂ်ိန္း ဘာသာ ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔ကိုေတာ့ အရိုအေသ ေပးရတာမ်ဳိး ရွိတယ္။ သူ႔ကို တာဝန္ တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ က်ေနာ္ ေျပာရတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့ နွလံုးသား ကေတာ့ သူ႔ဆီမွာ မရွိဘူး။ သူ႔အေၾကာင္းကို စိတ္ကူး ကေနသာ ေျပာတာ သက္သက္ပဲ ။ မဟာ ဝီရ လို႔ ေခၚတဲ့ သူ႕ အေၾကာင္းကို ေျပာရင္ က်ေနာ္ စည္းအျပင္က လူတစ္ေယာက္ လို ျဖစ္လာ တယ္။ က်ေနာ့ ထဲမွာ သူမရွိဘူး – သူ႔ထဲမွာ က်ေနာ္ မရွိဘူး။

ေမာေရွ နဲ႔ မိုဟာမက္ ( Moses, Mohammed ) တို႔ကိုလည္း အလားတူပါပဲ။ သူတို႔ကို ေျပာတာမွာ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ မပါခဲ့ဘူး။ တကယ္လည္း မေျပာ ခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ က်ေနာ္ ဂ်ိန္းဘာသာဝင္ ျဖစ္ခဲ့လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဂ်ိန္းဘာသာ ဝင္ မဟုတ္ခဲ့ရင္လည္း က်ေနာ္ ေျပာျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့ မိုဟာမက္ ဘာသာဝင္ ေရာင္းရင္းေတြ၊ ဂ်ဴး ဘာသာဝင္ ေရာင္းရင္းေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ က်ေနာ့နဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ရင္ ေျပာၾကတယ္။ “ခင္ဗ်ား ဘာလို႔ မိုဟာမက္နဲ႔ မိုးဇက္ တို႔ အေၾကာင္း မေျပာရတာလဲ” တဲ့။ ဒီေမးခြန္း ရွိလာရင္ သူတို႔ကို ရွင္းျပဖို႔ ခက္ပါတယ္။ အခါ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား သူတို႔ မ်က္နွာကို ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ ေျပာဖို႔ ဆံုးျဖတ္မိေသးတယ္။ အၾကိမ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ေမာေရွ၊ မိုဟာမက္တို႔ ဆိုစကားေတြကုိ က်ေနာ္ အထပ္ထပ္ အခါခါ ၾကည့္မိ ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ တုန္႔ေႏွး သြားရျပန္တယ္။ က်ေနာ့္ နွလံုးသားမွာ ဘာအသံမွ မျမည္ဘူး။ က်ေနာ့ နွလံုးသား က မလႈပ္ရွားဘူး ၊ အသက္မဝင္ခဲ့ဘူး။ အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္ ေျပာရင္ က်ေနာ့ စကားက အသက္မဲ့တဲ့ စကားပဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။ မဟာဝီရ ( မဟာဗီးရ္ ) ကို ေျပာသလိုမ်ိဳး က်ေနာ့္ဆီမွာ တာဝန္အေနနဲ႔ေတာင္ မရွိဘူး ။

တကယ္ေတာ့ သူတို႔ သံုးေယာက္ စလံုးက ေခါင္းစဥ္တစ္ခု တည္း ေအာက္မွာ ရွိပါတယ္။ သိပ္ တြက္ခ်က္တတ္တယ္။ တစ္ဖက္ အစြန္းမွာ အျမဲ ရွိေနတယ္။ သူတို႔မွာ တစ္ဖက္ အစြန္းကို လစ္လပ္ေနတယ္။ ဖယ္ထား တယ္။ ဂီတ ႏုတ္ ( note ) အသံ တစ္သံတည္း၊ တစ္ခုတည္း လိုပဲ။ တြဲဖက္ ဟာမိုနီ ျဖစ္တာ မရွိဘူး။ သံစံု မဟုတ္ဘူး။ တစ္သံတည္း ထြက္ေနတဲ့ ဂီတႏုတ္ ဆိုတာ သူ႔အလွနဲ႔ သူ ရွိပါတယ္။ တကယ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အလွ ရွိတယ္။ ဒါေပတဲ့ တစ္သံတည္း ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခဏ ေတာ့ အဲ့ အသံက အဆင္ေျပ ေနမွာ ။ နားေထာင္ ေကာင္းေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ အသံ ခ်ည္းပဲ ဆက္လာေနရင္ ခင္ဗ်ား ပ်င္းသြားေရာ။ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ား အဲ့ဒါကို ရပ္ပစ္ ခ်င္သြားေရာ။ မဟာဝီရ ၊ မိုးဇက္၊ မိုဟာမက္ တို႔ရဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ေရး ဘဝေတြက အဲ့ဒီ တစ္သံတည္း ဂီတ ႏုတ္ေတြနဲ႔ အလား သ႑ာန္ တူပါတယ္။ ရိုးစင္းတယ္။ ျမင့္ျမတ္တယ္။ လွပတယ္။