သို႔ျဖင့္ ~

ကၽြႏ္ုပ္ သည္ လူရူး ျဖစ္ ၏။ ဤအဆို သည္ ေျမၾကီး လက္ခတ္ မလြဲ မွန္ပါ၏။ အဘယ္ ကဲ့သို႔ လူရူး ျဖစ္လာ ပါသနည္း ဆိုသည္ကိုမူ သင္ သိလို လိမ့္မည္ ထင္ပါသည္။ ရွင္းပါမည္။ ျဖစ္ပံုက ဤသို႔ -

နတ္ဘုရား အေျမာက္ အမ်ား၊ ေပါခ်င္း ေသာခ်င္း – ထြက္ မလာၾကခင္ တစ္ေန႔ က အစျပဳသည္။ အတန္ၾကာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ ေန ျပီး ေနာက္ ကၽြႏု္ပ္ ႏိုးထ လာ သည္။ ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္ မိသည္ က – ကၽြႏု္ပ္၏ မ်က္ႏွာဖံုးမ်ား အားလံုး မရွိ ေတာ့ ျခင္း ျဖစ္ သည္။ ။ အဘယ္ မွာမွ ရွာမရ။ အတန္ၾကာ – အိပ္မႈန္ စံုမႊားျဖင့္- အထိတ္ တလန္႔ ျဖစ္ ေနမိေသး၏။ ျပီးမွ သူရို႕- အခိုးခံ လိုက္ရ ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း ဆင္ျခင္ ၍ သိလိုက္ သည္။

စင္စစ္ ကၽြႏု္ပ္ မ်က္ႏွာဖံုး မ်ား ကို ကၽြႏု္ပ္ ျမတ္ႏိုး ခဲ့ပါသည္။ သူတို႔ အားလံုး ကို လည္း – ကိုယ္တိုင္ ဒီဇိုင္း ဆြဲ- စိတ္တိုင္းက် ဖန္တီး ထား ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ သည္။ ႏွစ္သက္ စြာ လည္း ဝတ္ဆင္ လာ ခဲ့ သည္ မွာ ၾကာျပီ။ အခု မရွိေတာ့ျပီ။ – လာခိုး သြား ၾကသည္တဲ့ – က်ိန္ဆဲခ်င္ စရာ ေကာင္း လိုက္ ပါဘိ။

စိုးရိမ္ တၾကီးျဖင့္ အိမ္ျပင္ ထြက္သည္။ လမ္းလယ္ေခါင္ ေရာက္သြား သည္။ – မ်က္ႏွာဖံုး မပါေသာေၾကာင့္ မိမိ မ်က္ႏွာက ေျပာင္ေျပာင္ တင္းတင္း ။ သို႔ေသာ္ ယင္း အျဖစ္ကို သတိမထားမိ။ -

“သူခိုးဗ်ိဳ႕ – သူခိုး – သူခိုး ! – ေအေပး သူခိုးေတြ – က်ဳပ္ မ်က္ႏွာဖံုးေတြ အကုန္ ခိုးသြား သဗ်ိဳ႕” – စိတ္လိုလက္ရ ကုန္း ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။

လမ္းသြား လမ္းလာ က်ား၊ မ အမ်ားစု (ဝါ) အားလံုး က ကၽြႏု္ပ္ ကို စိမ္းစိမ္း ၾကည့္ သည္။ ေစ့ေစ့ ၾကည့္ သည္။ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္ၾကသည္။ အခ်ိဳ႕ဆိုလ်ွင္ ကၽြႏု္ပ္၏ မ်က္ႏွာ ကို ၾကည့္၍ ေၾကာက္လန္႔ သြားၾက ဟန္ တူ၏။ သူရို႕ အိမ္ခန္း မ်ား ထဲသို႔ ေျပးဝင္ ကုန္ၾက၏။ ကၽြႏု္ပ္ လည္း ယင္း အခ်ိန္က ပစၥည္း မႊန္ မႊန္ေန ပါသည္- အမႈ မထား ခဲ့မိ။

ႏွလံုး ဝတ္လႊာခ်ပ္ေလးမ်ား

လူသားတိုင္း အတြက္ ႏွလံုးအိမ္ဟာ အခ်ုိဳ႕အတြက္ သိသိသာသာ အာရံုခံႏိုင္တာ ရွိေပမယ့္ အခ်ိဳ႕အတြက္ အာရံုခံႏိုင္စြမ္း ရွိခ်င္မွ ရွိတယ္။ ဘာလို႔ဆို တစ္ခ်ိဳ႕က အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီး၊ တစ္ခ်ိဳ႕ အတြက္သာ ႏိုးၾကားေနလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ က်န္းမာေနတဲ့သူ ၊ စိတ္ပိုင္း ဆိုင္ရာ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေနသူေတြကလည္း မ်က္ျမင္ေလာကမွာ ေရာျပြန္းေနတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ – လူတစ္ဦးအတြက္ မိမိ ရဲ႕ အာရံုဖြံ႕ျဖိဳးမႈ အား အစြမ္းဟာ မိမိရဲ႕ အသိအျမင္ ၾကည္လင္မႈ ေပၚမွာသာ မူတည္ေနတယ္။ အဲ့ဒီ အက်င့္အၾကံ ၊ သိျမင္မႈ အားအစြမ္း အတိုင္းသာ – ၎ရဲ႕ ႏွလံုးအိမ္ဟာ ဖြံ႕ျဖိဳး မႈ ရွိတယ္။ ပန္းေလး တစ္ပြင့္နဲ႔ တူတယ္။ ေရခံ ေျမခံ၊ သဘာဝ အား အျဖည့္ခံေတြ ေတာင့္တင္း ၾကည္လင္ေနႏိုင္ မွသာ အသာယာ ဆံုး ပြင့္လန္း ႏိုင္တယ္။ ေလဒဏ္ ေနဒဏ္ေတြေၾကာင့္ ထိုက္သင့္ သေလာက္ ဖူးပြင့္ခြင့္ မရဘဲ ေၾကြလြင့္ သြားတဲ့သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒး ရွိၾကပါတယ္။

ဒါေပတဲ့ အားလံုးမွာ တူညီေနတာ ရွိတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ ဘဝရဲ႕ ဖြင့္ဆိုရွင္းျပေနတဲ့ အသံ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘဝဟာ က်ေနာ္တို႔ အားလံုး အေပၚ ညီတူညီမ်ွ ဖြင့္ဆို ျပထားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရဲ႕ ခဏတိုင္းမွာ အညီအမ်ွ စီးဆင္းေပးေနတယ္။ သူ႕ရဲ႕ စီးဆင္းျဖတ္သန္း သြား တဲ့ ႏႈန္းဟာ အတူတူပဲ။ က်ေနာ္တို႔ ေတြမွာ မတူညီၾကရျခင္းဟာ အဲ့ဒီ ဘဝအေပၚ သိျမင္မႈ ရွိျခင္း၊ မရွိျခင္း အေပၚမွာသာ မွီတည္ေန ပါတယ္။

ေကာင္းကင္ယံမွာ သာေနတဲ့ လကေလး နဲ႔ တူပါတယ္။ လေသာ္တာ ဟာ တစ္ခါတစ္ရံ မွာ တျခမ္းပဲ့ေလး လည္း ျဖစ္ႏိုင္ ပါတယ္။ ျပည့္ခ်င္ လည္း ျပည့္ ေနႏိုင္တယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ လံုးဝ ေပ်ာက္ကြယ္ ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္ တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ရဲ႕ အျမင္မွာ လေလးက ပိန္လိုက္ ေဖာင္းလိုက္၊ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားလိုက္ ျဖစ္ေန ေပမယ့္ – လရဲ႕ ပင္ကိုယ္ သဘာဝေလး မွာေတာ့ နကိုကတည္း က ျပည့္တင္း ျပီးသားပဲ။ တစ္ေနရာ၊ တပါဒ မွ ေလ်ာ့ပါး မသြားဘူးရယ္။ လူေတြ ရဲ႕ အျမင္အာရံု မမွီႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္မွာ လည္း ျပည့္တင္းျမဲ ျပည့္ တင္း တည္ရွိေနတယ္။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္ ? ။ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ ဘဝ သံစဥ္ဟာ အဲ့ဒီ လကေလးနဲ႔ အျပည့္အဝ တူညီပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဝင္းထိန္ေအာင္ သာေနေပမယ့္ – တိမ္သလႅာ ကြယ္လို႔ ေမွာင္နဲ႔ မည္းမည္းသာ တဝဲ လည္လည္ ျဖစ္ေန ရတာမ်ိဳး ရွိေနရတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ရင္ထဲက တိမ္သလႅာေတြကို ဘယ္လိုဖယ္မလဲ။ အားလံုးမွာ ညီတူညီမ်ွ ဝင္းၾကည္ေနတဲ့ လကို က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လိုျမင္ ရမလဲ။ ဒီ အျမင္ရရွိဖို႔ တိမ္သလႅာဖယ္ရွားတဲ့ အျဖစ္ဟာ ဆူဖီ ဆရာေတြရဲ႕ လမ္းမွာ အေရးပါတဲ့ အရာတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိ အတုအေယာင္ ( ဝါ) မိမိရဲ႕ အတၱ ( နာ့ဖ္ ) (ဝါ) false self ဟာ တိမ္သလႅာလို႔ ဆိုရင္ အဲ့ဒီ တိမ္သလႅာကို ဖယ္ရွားႏိုင္ဖို႔ ဟာ ဆူဖီ ဆရာမ်ားရဲ႕ အက်င့္အၾကံမွာ ပါဝင္ပါတယ္။ ဆရာေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးဟာ အဲ့ဒီ အတၱနဲ႔ ပိတ္ေလွာင္ေနရာ က ရုန္းထြက္ ဖို႔ အဲ့ဒီ အက်င့္အၾကံေတြနဲ႔ လံုးပန္း တယ္။

Oh! God.

ဘုရားသခင္ သည္ ေန႔လည္း ျဖစ္သည္။ ညလည္း ျဖစ္သည္။
ေဆာင္းလည္း ျဖစ္သည္။ ေႏြလည္း ျဖစ္သည္။
စစ္မက္ လည္း ျဖစ္သည္။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလည္း ျဖစ္သည္။
ျခိဳးျခံျခင္း လည္း ျဖစ္သည္။ အလိုရမၼက္ ရွိျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။

ပင္လယ္ေရသည္ တစ္ခ်ိန္တည္း တြင္ပင္ ၾကည္လင္လ်က္ ႏွင့္ ေနာက္က်ိ၏။
ငါး သတၱဝါတို႔ အတြက္ ေသာက္သံုး ေစႏိုင္၍ က်န္းမာေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ ႏိုင္သကဲ့သို႔
လူတို႔ အတြက္ ေသာက္သံုး မရႏိုင္ေအာင္ျပဳ၍ မရဏကို ဖန္တီးေပးတတ္၏။

ေန႔ႏွင့္ည၏ သဘာဝကား ဧက၊ တစ္ခုတည္းသာ တည္း။
အထက္တက္ျခင္း၊ ေအာက္နိမ့္ျခင္းတို႔သည္လည္း တစ္မ်ိဳး၊ တစ္ခုတည္းသာတည္း။

အိပ္ေပ်ာ္သူမ်ား သည္ ( တစ္နည္းအားျဖင့္ ) ႏိုးၾကား ေနၾကသူမ်ားပင္ ျဖစ္၍
ေလာကဓာတ္ အတြင္း ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္၏။

စက္ဝိုင္းတစ္ခု ကဲ့သို႔ပင္
အစ နွင့္ အဆံုးသည္ ထပ္တူညီ ေနၾကရ၏။

Heraclitus
The Hidden Harmony

Then God said, “Let us make man in our image, in our likeness, and let them rule over the fish of the sea and the birds of the air, over the livestock, over all the earth, and over all the creatures that move along the ground.” So God created man in his own image, in the image of God he created him; male and female he created them.

ဘုရားသခင္ ( God ) ဆိုတာ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦး တစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘုရားသခင္ ကို ပုဂၢိဳလ္ တစ္စံုတစ္ဦး အျဖစ္နဲ႔ က်ေနာ္တို႔ လူေတြ အျမဲတေစ ယူဆ တတ္ၾကလြန္းလို႔ – ကမၻာမွာ ျပႆနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ ၾကံဳေနရတယ္။ ဘုရားသခင္ အေျချပဳ -ဘာသာ တရား ေလ့လာတဲ့ Theology ဘာသာရပ္ ကေန– ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာ ထုတ္ေပးလိုက္သမ်ွ ေမးခြန္းပုစၦာ ျပႆနာေတြ အားလံုးဟာ– အဲ့ဒီ အသံုးမက်တဲ့ သင္ခန္းစာ ေတြ ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ အရင္းအျမစ္က – ဘုရားသခင္ကို ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး အျဖစ္ မွတ္ယူ ေနလို႔ပဲ။

ဘုရားသခင္ဟာ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦး မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္လည္း မျဖစ္ ႏိုင္ဘူး။ – ဒီအခ်က္ကို နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း ျမင္သာ ႏိုင္ဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။ ဥပမာ ေျပာၾကည့္ မယ္။ ဂ်ဴး၊ ခရစ္ယာန္၊ မိုဟာမက္ဒင္ စတဲ့ ဘာသာဝင္ ေတြ အျဖစ္ ၾကီးျပင္း လာသူ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားဟာ ဘုရားသခင္ ကို ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦး အျဖစ္ ခံယူ ထားတတ္ ၾကတယ္။ ခံယူ ထားတတ္ၾကတာ မ်ားတယ္။ ဘုရားသခင္ ဆိုတာ ပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း လက္ခံႏိုင္ဖို႔ ေတာ္ေတာ္ ခဲယဥ္းတယ္။ လူပံုစံ အျဖစ္၊ ပုဂၢိဳလ္ အျဖစ္ ဘုရားသခင္ကို ေတြးထင္ ၾကမယ့္ အျမင္ဟာ တကယ္က – အတၱ ဗဟုိျပဳတဲ့ အျမင္၊ လူသား ဗဟုိျပဳတဲ့ အျမင္ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ သမၼာက်မ္းစာ မွာ -“ဘုရားသခင္ဟာ သူနဲ႔ ပံုစံတူ အျဖစ္ လူသားကို ဖန္ဆင္းတယ္” လို႔ ေဖာ္ျပထားတာ ရွိတယ္။ ႏို႕ေပမယ့္ တကယ့္ လက္ေတြ႕မွာ ေျပာင္းျပန္ပဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ လူေတြ ကသာ သူတို႔နဲ႔ ပံုစံတူ အျဖစ္ ဘုရားသခင္ ကို ဖန္တီး ေနၾကတယ္။ လူေတြ ဆိုတာ ကလည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပား ေနတယ္ ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ကမၻာမွာ ဘုရားသခင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး -အေျမာက္ အျမား ေပၚေပါက္ လာရေတာ့တယ္။

မုဒုစ

မုဒု – ဆိုတာဟာ ႏူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္း၊ ၾကည္လင္ျခင္း၊ ရွင္းလင္း ေနျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ေမတၱာတရား ကို အမွန္စင္စစ္ ပြားမ်ားႏိုင္ဖို႔ လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္း တစ္ရပ္ ပါ။ ဒါေပမယ့္ မုဒု – ကို နာခံလြယ္ျခင္း လို႔လည္း ေခၚဆို နားလည္ ၾကတယ္။ တကယ္ေတာ့ အတူတူ ပါပဲ။

မုဒု ဆိုတာကို ဒီထက္ ပို ရွင္းေအာင္ ေျပာရင္ – စိတ္ကူး၊ အေတြး ဘာမွ မရွိတဲ့ ျဖစ္ရပ္ အေျခအေန ပါ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သႏၱာန္မွာ အေတြးေတြ၊ ခံစားခ်က္ ေတြ အကုန္အစင္ ဖယ္ရွား ထားျပီးျပီ ဆိုတဲ့အခါ ၊ သိစိတ္ အစဥ္ တစ္ခုလံုး ရွင္းသန္႕သြားတဲ့ အခါ အဲ့ဒီ အေျခအေန ကို မုဒု လို႔ ေခၚပါတယ္။ စင္စစ္ မုဒု ဟာ ျမင့္ျမတ္ရာကို ဝင္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ တံခါး ေပါက္ ျဖစ္ပါတယ္ ။ စိတ္အစဥ္ အသြင္ သ႑ာန္ ေတြကို ျဖဳတ္ခ်ျပီး ျဖစ္တည္ ရံုမ်ွ ျဖစ္တည္ေနပါေစ — မုဒု ကို ခင္ဗ်ား သိရွိရ ပါလိမ့္မယ္။

ဆင္ျခင္ အေတြးေတြ ၊ ခံစားခ်က္ေတြ နဲ႔ ရွိေနစဥ္မွာ ခင္ဗ်ားဟာ လက္ရွိ ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ခင္ဗ်ား အျဖစ္ကေန အေဝးၾကီးကို ေရာက္ေနတယ္။ ခင္ဗ်ား ပိုျပီး ေတြးေခၚ စဥ္းစားေလ ၊ ခင္ဗ်ား ျဖစ္တည္ခ်က္ ကေန ပိုပိုျပီး ေဝးသြားေလပဲ။ ခင္ဗ်ား အေတြးစဥ္ကို တစ္ခုခ်င္း ဖယ္ဖ်က္ခ် ၾကည့္ပါ၊ ခံစားခ်က္ေတြကို ေျဖေလ်ာ့ ၾကည့္လိုက္ပါ၊ အခုလက္ရွိ ျဖစ္တည္ေနတဲ့ ျဖစ္စဥ္ေလး ကိုသာ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေတြ႕ရပါ လိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား ဘာကိုမွ ေတြးေခၚ မေနေတာ့ဘူး၊ ခင္ဗ်ား စိတ္မွာ ဘယ္ စကားလံုး၊ ဘယ္ ပံုရိပ္မွ ရွိမေနဘူး။ ခင္ဗ်ားဟာ ခင္ဗ်ား အျဖစ္သာ အထီးတည္း ၾကြင္းက်န္ရစ္ ေနပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ – ခင္ဗ်ား ဦးေႏွာက္ အတြင္း သယ္ေဆာင္ ေနသမ်ွ ဝန္ထုပ္ အားလံုး ျဖဳတ္ခ်သြားတာကို မုဒု လို႔ ရိုးရိုးရွင္းရွင္း သတ္မွတ္ႏိုင္တယ္။ ဝန္ထုပ္ေတြ ခင္ဗ်ားမွာ ရွိေနတယ္။ အဲ့ဒီ ဝန္ထုပ္ေတြဟာ ခင္ဗ်ား အတြက္ တကယ္ေတာ့ အက်ိဳးမဲ့ေတြခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား အေတြးစဥ္ ေတြက အတိတ္ေတြကို ျပန္ေခၚယူေနမယ္ ဆိုပါစို႔။ အတိတ္ အေၾကာင္းေတြ၊ အတိတ္ ပံုရိပ္ေတြ၊ ျပီးခဲ့တဲ့ မေန႕က၊ မနက္က၊ မႏွစ္က၊ ဟိုး လြန္ေလျပီးေသာ အခါက- စသျဖင့္ – ခင္ဗ်ား အာရံုက်ရာ ပံုရိပ္ေတြဟာ ခင္ဗ်ား အခု ဒီစာ ဖတ္ေနစဥ္မွာပဲ ခင္ဗ်ားေခါင္းထဲ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေတြးစဥ္ ထဲကို တစ္ဝဲလည္လည္ ဝင္ေရာက္လာၾကမယ္။

အဲ့ဒီ အတိတ္ဆိုတာဟာ စင္စစ္ ဘာမွ အသံုးမဝင္ေတာ့တဲ့ ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပဲ ။ အဲ့ဒီ ျဖစ္စဥ္က ျဖစ္ပ်က္ ျပီးေနျပီးသားပဲ ။ အသစ္ တစ္ၾကိမ္ ထပ္တူ က်ေအာင္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ သေဘာတစ္ခု သက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ အခု က်ေနာ္ ေျပာတာကို ခင္ဗ်ား အလြယ္တကူ ေခါင္းညိမ့္ နိုင္ပါလိမ့္မယ္ ။ ဘာလို႔ ဆို ခင္ဗ်ား ဒီလို စကားလံုးမ်ိဳး အထပ္ထပ္ ၾကားဖူးခဲ့လို႔ပါ။ က်ေနာ္ ဆိုလိုတာက – တကယ္ အသံုးမက်တာကို သိရင္ – အဲ့ဒီ အေတြးေတြ ခင္ဗ်ား တကယ္စြန္႔ပစ္ႏိုင္လား ။ စင္စစ္ ခင္ဗ်ား မစြန္႔လႊတ္ ႏိုင္ဘူးရယ္။ အေတြး ပံုရိပ္ေတြ၊ ခံစား ခဲ့သမ်ွေတြကို ခင္ဗ်ား တဝဲလည္လည္ သိမ္းပိုက္ ယူေနဦးမယ္။ ခင္ဗ်ား အဲ့ဒီ အေပၚ သာယာ ေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္လည္း ျပန္မရႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆိုတာ သိရက္နဲ႔ ခင္ဗ်ား ဆြဲေခၚ ထားေနတုန္းပဲ။ ခင္ဗ်ား ထင္ျမင္ ယူဆထား တဲ့ “မွတ္ဥာဏ္” ဆိုတာၾကီး အထဲမွာ ခင္ဗ်ား အထပ္ထပ္ ရိုက္ထည့္ သိမ္းဆည္း ထားေနတုန္းပဲ။

ဘာဝနာကို ထံုမႊမ္းထားၾကည့္ရင္ ျမင္ႏိုင္တာက – စိတ္ဆိုတာ ဟာ တစ္ၾကိမ္မွာ တစ္ခုပဲ လုပ္ႏိုင္ ပါတယ္။ အဲ့ဒါဟာ ဘယ္ သတၱဝါ မဆို အတြက္ မွန္ကန္ေနတဲ့ သေဘာ တစ္ရပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စိတ္ရဲ႕ ျဖစ္ပ်က္ႏိုင္စြမ္းဟာ လိုက္မမွီ ေလာက္ေအာင္ လ်င္ျမန္တယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားဟာ တစ္ၾကိမ္တည္းမွာ အမ်ားၾကီး အာရံု ခံစား ႏိုင္တယ္ လို႔ ထင္ေနတယ္။

ဆုေတာင္း ဘာဝနာ

Question: က်ေနာ္ ဘုရားသခင္ဆီမွာ ဆုေတာင္းခ်င္တယ္။ ဘယ္လို ဆုေတာင္းရမလဲ ေျပာျပႏိုင္မလား။

Answer : ဘုရားသခင္ က သူ႔ျပႆနာ နဲ႔ သူ ရွဳပ္ေနမွာပါဗ်။ က်ေနာ့ အေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ေတာ့ – ခင္ဗ်ား သူ႔ကို သြား မေနွာင့္ယွက္ လိုက္ပါနဲ႔ ။ သူ ဖန္ဆင္း ခဲ့တဲ့ သူေတြ တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေသေန ၾကတာ ခင္ဗ်ား ျမင္ေတြ႔ ေနရတယ္ မဟုတ္လား။ အဲ့ေတာ့ ခင္ဗ်ား ျပႆနာကို ခင္ဗ်ား ပဲ ေျဖရွင္းတာ အေကာင္းဆံုးပါ။ ဘာလို႔ သူ႔ဆီမွာ သြားျပီး ဆုေတာင္း ေနမလဲ။ ဘုရားသခင္က ခင္ဗ်ား ဆုေတာင္းေတြ ကို မလိုအပ္ဘူးရယ္။ တကယ္တမ္း အဲ့ ဆုေတာင္းေတြ ကို လိုလား ေနတာက – ခင္ဗ်ား ပါ။ ခင္ဗ်ား က ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဆႏၵေတြကို အသံနဲ႔ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာပစ္ လိုက္ခ်င္တာ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္ေတြ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ မေက်နပ္ခ်က္ ေတြ ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ကြန္ပလိန္းေတြ ( Complains ) – အဲ့ဒါေတြကို စကားလံုး စီျပီး ဖြင့္ထုတ္ ပစ္လိုက္ ခ်င္တာ။ ဒါဟာ လူေတြက “ဆုေတာင္း” ဆိုျပီး အမည္ ေပးထားတဲ့ အရာေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ “ဒီလို ကိစၥ ကေတာ့ ျဖင့္ ဒီလို မျဖစ္သင့္ ပါဘူးဗ်ာ” ဆိုတဲ့ ကြန္ပလိန္းေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု၊ တစ္ခုျပီး တစ္ခု၊ ခင္ဗ်ား ရြတ္မယ္။ ခင္ဗ်ား ရြတ္တဲ့ အဲ့ဒီ စကား ေတြ က ဆုေတာင္း ေတြ နဲ႔ အတူတူ ပါပဲ။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ ခင္ဗ်ားက ဘုရားသခင္ကို ကူညီခ်င္တာ သက္သက္ပါ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီထက္ လိမၼာ ပါးနပ္တဲ့ နည္းကို သံုးရပါ လိမ့္မယ္။

ဆုေတာင္း ဆိုတဲ့ စာသား စကားေတြ ဖယ္ပစ္လိုက္ပါ။ အဲ့ဒါေတြက မလိုအပ္ဘူး။ တကယ္ လိုအပ္တာက ဘုရားသခင္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မသက္ဆိုင္တဲ့ ဘာဝနာ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာဝနာ ကသာ ခင္ဗ်ားကို ပံုေျပာင္း ယူတယ္။ သူ႔မွာ ဘုရားသခင္ ဆိုတဲ့ နာမည္ မပါဘူး။ ေနာက္ျပီး ဒီေနရာမွာ ၾကံဳတုန္း ေျပာရရင္ – ဘုရားသခင္ လို႔ သံုးစြဲေနတဲ့ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ ဘုရားသခင္ ကို မသိပါဘူး။ “ဘုရားသခင္” ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ မသံုးဘဲ မသိကိန္း X, Y, Z စသျဖင့္ တစ္ခုခု သံုးမယ္ ဆိုပါေတာ့ ။ ဘယ္လိုပဲ ေျပာင္းသံုးသံုး – အဲ့ဒီ မသိတဲ့ တစ္ခုခု ကို ခင္ဗ်ား ဘယ္လို သြားျပီး ဆုေတာင္းမလဲ။ ခင္ဗ်ား ဘုရားသခင္ ကို ဆုေတာင္း တဲ့အခါ ဘယ္ ဘာသာစကားကို သံုးပါသလဲ။ God လား၊ ဘုရားသခင္လား၊ အျခား တစ္ခုခု လား။ ဘယ္လို သံုးသံုး- ခင္ဗ်ား ဘုရားသခင္ကို မသိဘူး။ ေျပာတတ္ၾကတဲ့သူ အခ်ိဳ႕ ရွိတယ္။ “ဘုရားသခင္ ကို ဆုေတာင္းေနျခင္း အားျဖင့္ သင္တို႔သည္ ဘုရားသခင္ကို တျဖည္းျဖည္း သိျမင္ လာၾကပါမည္” ဆိုတဲ့ စကား ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ “ဆုေတာင္း” ဆိုတဲ့ စကား အတိုင္း – ခင္ဗ်ား တကယ္ သိမွသာ ေတာင္းလို႔ ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား တစ္ခုခုကို အရင္သိျပီးမွ အဲ့တစ္ခုခု ဆီက ခင္ဗ်ား လိုခ်င္တာ ေတာင္းႏိုင္မယ္။ ဥပမာ – ခင္ဗ်ား မျမင္ဖူး မသိဖူး တဲ့ သူတစ္ေယာက္ကုိ ခင္ဗ်ား ခ်စ္ဖူး သလား။ – မခ်စ္ဖူးပါဘူး။ ခင္ဗ်ား တကယ္ ျမင္ေတြ႔ဖူး၊ သိဖူးမွ ခ်စ္လို႔ ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုပဲ က်ေနာ္ တို႔ မျမင္ မသိရတဲ့ ဘုရားသခင္ ကို က်ေနာ္တို႔ ဘယ္လို ၾကိဳျပီး ခ်စ္ေန ႏိုင္မလဲ။ ဘယ္လို သြားျပီး ဆုေတာင္း ေနမလဲ။ စင္စစ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ စိတ္ထဲ တင္းက်ပ္ ေနတာကို စကားလံုးေတြ သံုးျပီး ဖြင့္ထုတ္ ပစ္ဖို႔ပဲ မဟုတ္လား။

ဘာဝနာ ကေတာ့ ရွဳေထာင့္ အျမင္ လံုးဝ ကြဲျပား သြားပါတယ္။ ကဗီရ္ ကလည္း ဘာဝနာကို ပဲ လမ္းညႊန္ျပလိမ့္မယ္။

ငါ သူတို႔လို ျဖစ္ရမယ္ ( မိမိကိုယ္ကိုယ္ ထူးျခားခ်င္သူ )

ဟိုနည္းနည္း ဒီနည္းနည္း သိလာပါျပီ ဆိုတဲ့ အရြယ္ေတြက စလို႔ လူတိုင္းနီးပါး ဟာ ကိုယ္ကိုယ္ကိုယ္ ထူးျခားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ၾက ပါတယ္။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ဟိုပုဂၢိဳလ္လို ျဖစ္ရမယ္။ ဒီပုဂၢိဳလ္လို ျဖစ္ရမယ္ ေတြးေတာ ပံုေဖာ္ၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး မိဘ အသိုင္းအဝိုင္း ကလည္း မင္း ဘယ္လိုၾကီး ျဖစ္ရမယ္။ ဟိုမွာၾကည့္စမ္း…သူ႔လို ျဖစ္ရမယ္။ အဲ့ဒီလူလို ၾကိဳးစားရမယ္။ ေကာင္းတာေတြ အတုခိုးစမ္းပါ … ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳး သင္ေပးၾကျပန္တယ္။

အဲ့ေတာ့ အခုလက္ရွိ ခင္ဗ်ားပဲ ရွိေနမွာမို႔ ခင္ဗ်ားကိုပဲ ေမးပါမယ္။ ခင္ဗ်ားေကာ ထူးျခား တဲ့သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ ေနတာ ပါလား။ “ထူးျခားတဲ့သူ၊ အမ်ားနဲ႔ မတူ တမူ ထူးတဲ့သူ ျဖစ္ေအာင္ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ။” လို႔ ခင္ဗ်ား ေမးမလား။

ေန႔လည္က ညီမေလး တစ္ေယာက္ လင့္ခ္ တစ္ခု ပို႔လာ တယ္။ အဲ့အထဲမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ က နာမည္ၾကီး အဆိုေတာ္ တစ္ေယာက္ အေၾကာင္း၊ ေကာ္ပီေတြ မ်ားျပီး ကိုယ္ပိုင္ဟန္ ၇၀ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ ေပ်ာက္ေနတဲ့ ( မိမိအျမင္အရ သတ္မွတ္ထားမိတဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္း ျဖစ္ပါတယ္။ မွားယြင္းပါက သည္းခံပါ ) လက္ရွိ ျမန္မာ ဂီတအႏုပညာ စီးေၾကာင္းမွာ ပံုတူေတြ မိတၱဴေတြ နဲ႔ မာန္ဝင့္ ရွင္သန္ေနပံုေလးပါ။ အဲ့ဒီ အဆိုေတာ္ ရဲ႕ မိမိကိုယ္ကိုယ္ နာမည္ၾကီးခ်င္လြန္း၊ ထူးျခားခ်င္လြန္း ေနတဲ့ သရုပ္သကန္ေလး အေၾကာင္း ဟာသ ေႏွာျပီး ေရးထားတယ္။ စာကေတာ့ သေရာ္စာ မ်ိဳးပါပဲ။ အဲ့ဒါေလး ဖတ္မိရင္း လူတစ္ေယာက္ဟာ မိမိကုိယ္ကိုယ္ အမ်ားနဲ႔မတူ တမူထူးျပီး ေနခ်င္ရင္ ဘယ္လိုေနရမလဲ။ အဲ့ဒီ ေနခ်င္တတ္တဲ့ စိတ္ကေရာ တကယ္မွန္ပါရဲ႕လား။ အေတြး ေရာက္မိပါတယ္။

အဲ့လိုနဲ႔ ဒီပို႔စ္ကို တင္ပါတယ္။

ကိုရဲထက္ရဲ႕ စာကို အခ်ိဳ႕ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပန္ျပင္၊ ျဖည့္စြက္ျပီး ေရးပါတယ္။

………………………………………

လူတစ္ေယာက္က ေမးတယ္။

“က်ေနာ္ ထူးျခား ထက္ျမက္တဲ့ သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ ( …… ).လို ထူးျခားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ က်ေနာ့မွာ ဘာလိုပါသလဲ။ က်ေနာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ။”

အေျဖ—

“Fuck” : Magical Word

ေမးတဲ့သူကလည္း ၾကံၾကံဖန္ဖန္ေမးျပီး ၊ အိုရွိဳးကလည္း ဟာသေနွာရင္း ေျဖခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ၾကမ္းတမ္း ညစ္ညမ္းတယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ အေတြးမ်ိဳး မဟုတ္ပါ။ ေဝါဟာရ တစ္ခုကို ရွင္းလင္းတယ္ လို႔သာ ျမင္ေစခ်င္ပါတယ္။

ဒါမွ မဟုတ္ဘဲ ရိုင္းတယ္ထင္ရင္ သည္းခံပါ။

………………………………………………..

ေမး။ ။ အိုရွိဳး။ က်ေနာ္တို႔ ဘာသာစကားမွာ ဘယ္ေဝါဟာရ၊ စကားလံုးဟာ အေရးအၾကီးဆံုးပါလဲ။ Tennis, meditation, chi-chi, mangoes, suntan, women, philosophy, exotic beaches, cricket , instant coffee, jazz music နဲ႔ skinheads. စသျဖင့္။

ေျဖ။ ။ ေမးတဲ့သူငယ္ မီလာရီပါ။ ခင္ဗ်ား ရူးေနျပီထင္ပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ပဲ က်ေနာ္ က ခင္ဗ်ားကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္ နဲ႔ ေျဖလိုက္မယ္ ဆိုရင္ ဒီျမိဳ႕နယ္ ရဲမင္းၾကီးက က်ေနာ့ကို လာေခၚသြားမွာပဲ။ ဘာလို႔ဆိုေတာ့ ခင္ဗ်ား ေျပာတဲ့ စကားလံုးေတြထဲမွာ တစ္လံုးမွ အေရးၾကီးတာ မပါလို႔ပါ။

ေရွးအခ်ိန္က God ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ အင္မတန္ တြင္က်ယ္ အေရးပါခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ာမန္ ဒႆနဆရာ နစ္ေရွးက “ဘုရားသခင္ ေသျပီ” လို႔ မေၾကြးေၾကာ္ခင္ အခ်ိန္အထိပဲ တြင္က်ယ္ခဲ့တာ။ နစ္ေရွးက အဲ့သလို ေၾကညာျပီး ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ဂ်ာမန္ တစ္ေယာက္က တစ္ခုခု ေျပာရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ လိုက္နားေထာင္ရေတာ့တယ္။ ဟုတ္တယ္ မလား။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ၊ ဂ်ာမန္ေတြေခတ္ကုိး။ အဲ့အခ်ိန္က ဂ်ာမန္ တစ္ေယာက္ God ေသျပီ လို႔ ေျပာရင္ ခင္ဗ်ားက မွားေနတယ္လို႔ ေျပာရဲမလား။ တကယ္ ျပႆနာတစ္ခု ျဖစ္သြားမယ္ မဟုတ္လား။

ဇင္ ( Paradox 1,2 )

ဥႆံုဗလာက်င္း ေကာင္းကင္ျပင္က်ယ္လို
ေဘာင္မရွိ၊ ကလနား မရွိ။ ။
ေလးနက္ ရွင္းလင္းတဲ့ ဒီေနရာေလး တစ္ခုသာ ရွိတယ္။

ခင္ဗ်ား ရွာၾကည့္တဲ့အခါ
ဘယ္လိုမ်ား ေတြ႔ႏိုင္ပါ့မလဲ
ခင္ဗ်ား ဘယ္လိုမ်ား ဖမ္းယူ ႏိုင္ပါ့မလဲ
ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မဆံုးရွံဳးသြားမယ့္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဖမ္းယူလို႔ မရမယ့္ ပစၥည္းမဟုတ္တဲ့ ပစၥည္းလို႔ ျမင္တဲ့အခါ ခင္ဗ်ား သူ႔ကုိ ရမွာပဲ။
တိတ္တိတ္ေလး ေနၾကည့္၊ သူ စကားေျပာလိမ့္မယ္။
စကားနည္းနည္း ေျပာၾကည့္ပါ၊ သူ အသံတိတ္သြားလိမ့္မယ္။

မဟာ့မဟာတံခါးဝက လက္တံရွည္ၾကီးနဲ႔ ဟင္းလင္းဖြင့္ထားေလရဲ႕
အဆီး မရွိ၊ အတားမရွိ။

၁။
အရွင္းလင္းဆံုးက စေျပာတာ ေကာင္းမယ္။ ဇင္ ဟာ ဘုရားသခင္ဝါဒ မဟုတ္ဘူး။ သူက ဘာသာေရး တစ္ခုပဲ ။ ဘုရားသခင္ ဝါဒ မဟုတ္တဲ့ ဘာသာေရးပါ။ ရွာမွရွားပဲ ဆိုပါေတာ့။ အျခား အျခား ဘာသာေရး ေတြ ကမၻာမွာ ရွိတယ္။ အားလံုးနီးပါး ဘုရားသခင္ ဆိုတဲ့ အယူ အေပၚမွာ အေျခခံၾကတယ္။ ဘုရားသခင္ ဝါဒေတြလို႔ ျခံဳျပီး ေခၚႏိုင္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္ကို သာ အဓိက ဗဟိုျပဳထားျပီး လူသားကို အဓိက မထားဘူး။ လူသားမွာ အဆံုးမသတ္ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ အဆံုးသတ္က ဘုရားသခင္ ဆိုတာမွာသာ ရွိပါတယ္။ သို႔ေပမယ့္ ဇင္ကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ဇင္ဟာ လူသားကို ပန္းတိုင္ ထားတယ္။ လူသားဟာ သူကိုုယ္တိုင္မွာသာ အဆံုးသတ္ရွိတယ္။ လူသားရဲ႕ အထက္မွာ ဘုရားသခင္ မရွိဘူး။ ဘုရားသခင္ ဆိုတာ ရွိခဲ့ရင္ လူသားအတြင္း ပုန္းကြယ္ေနတဲ့ တစ္စံုတစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဆိုလိုတာကေတာ့ ဇင္မွာ ဘုရားသခင္ အယူအဆ မရွိဘူး။ ရွိေစခ်င္ရင္လည္း ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဇင္ဟာ ဘာသာေရး မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါဆို ခင္ဗ်ားက ျပန္ေမးမယ္။ ဘုရားသခင္ မရွိဘဲ ဒီ ဇင္ကို ဘာသာေရးလို႔ ဘာလို႔ ေခၚရတာလဲ လို႔။ စင္စစ္ ခရစ္ယာန္၊ မိုဟာမက္၊ ဟိႏၵဴ၊ ဂ်ဴး တို႔လို ဘာသာေတြဟာ ဇင္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ မတူဘူး။ ဒါဆို ဘုရားသခင္ ဆိုတာ မရွိဘူး ဆိုရင္ ဘုရားမဲ့ဝါဒ ေပါ့လို႔ ခင္ဗ်ား ထပ္ေမးမယ္။ ဘုရားသခင္မပါတဲ့ ဘုရားဝါဒပါလို႔ က်ေနာ္ ျပန္ေျဖရပါလိမ့္မယ္။

အရင္းခံ အက်ဆံုး တစ္ခုက ဒီလိုပါ။ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တြင္းကို ခင္ဗ်ား နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း ျမင္ၾကည့္ဖို႔သာ လိုတယ္။ အဲ့အခါ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း နားလည္သြားမွာပဲ။

စိတ္ႏွင့္ ရုပ္ ျပႆနာ အေၾကာင္း

စိတ္ ဟူသည္မွာ အင္မတန္ လ်ွင္ျမန္သည္ ဟု ေျပာၾကသည္။ မည္မ်ွ လ်ွင္ျမန္သနည္း ။
ေနာက္တစ္ခု စိတ္ကို ကိုယ္မွ ခြာ၍ ထားႏိုင္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ မည္သို႔ ခြာထားၾကသနည္း။

ယင္းသို႔ စိတ္အေၾကာင္းကို စဥ္းစားသည့္ အခါ – စိတ္ကို စိတ္က ျပန္ၾကည့္ရေသာေၾကာင့္လား မေျပာတတ္။ ပတ္လည္ ခ်ာလည္ ရိုက္ေနပါသည္။ မ်က္လံုးသည္ မိမိ ကိုယ္ကိုယ္ မိမိ ျပန္မျမင္သကဲ့သို႔ စိတ္ကလည္း စိတ္ကို ျပန္မျမင္ျခင္းလား ။ ေတြးမိသည္။ ကိုယ္ ဥာဏ္မမွီ၍ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကမၼ႒ာန္းတိုက္ ၊ တရားစခန္း သြားေရာက္ ၾကားနာ၊ က်င့္ၾကံ ၾကသူမ်ားကေတာ့ ေျပာတတ္ၾကသည္။ စိတ္ က စိတ္ကို ျပန္ၾကည့္ရသည္မွာ အေျပာလြယ္သေလာက္ ခက္သည္ ဟု ဆိုသည္။ တကယ္ ခက္သည္လား က်ေနာ္ ၾကိဳးစားၾကည့္ခဲ့ဖူးသည္။ ထားေတာ့ ။ ဤသည္က က်ေနာ္ ေျပာခ်င္ေသာ အေၾကာင္း မဟုတ္။

စိတ္သည္ တကယ္ ရွိမရွိ။ စိတ္သည္ ရုပ္မွ ျဖစ္သလား။ စိတ္ေၾကာင့္ ရုပ္ျဖစ္သလား- ဟူေသာ အေၾကာင္းကိုသာ ေျပာလိုသည္။ စိတ္ သည္ က်ေနာ္တို႔ ခႏၶာကိုယ္မွ သီးျခားျဖစ္ ပါသလား။ က်ေနာ္တို႔ ဗုဒၶဘာသာတြင္ “ဖႆ ပစၥယာ ေဝဒနာ” ဟု ဆိုထားေသာေၾကာင့္ ထိေတြ႔မႈ ရွိ၍ ခံစားသိရွိရမႈ ေဝဒနာ ရွိသည္ဟု နားလည္ထား သိထားရသည္။ ( တနည္း ) “ၾကားဖူးနားဝ” ရွိထားရသည္။ သို႔ေသာ္ အဘိဓမၼာအရ ေဝဒနာသည္ စိတ္မဟုတ္ေသး။ က်ေနာ္ ဤေနရာတြင္ ေျပာေသာ စိတ္ဟူသည္ “ဝိညာဏ ပစၥယာ နာမရူပံ” ဟူေသာ ပုဒ္မွ ရုပ္နွင့္ နာမ္ ဟု ခြဲျခားရာတြင္ ပါရွိသည့္ နာမ္ သေဘာကို ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ရုပ္ႏွင့္ နာမ္ ျပႆနာသည္ ေရွးအတီေတ ကာလကတည္းက စ၍ ယေန႔အထိ အေရွ႕တိုင္းတြင္ေရာ အေနာက္တိုင္း တြင္ပါ ေတာ္ေတာ္ ျဂိဳလ္ေမႊေသာ ျပႆနာ ျဖစ္သည္။ သခ်ၤာနည္း အရ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ခြဲျခား ထားရွိေသာ အခါ အပိုင္း သံုးပိုင္း ရရွိသည္။ ယင္း အပိုင္းမ်ားမွာ ေအာက္ပါ အတိုင္း ျဖစ္ပါသည္။ ( အၾကမ္းဖ်ဥ္းဟု ဆိုထားပါသည္။ မျပည့္စံုပါ။ လိုေနပါမည္။ )

၁။ “ေလာကတြင္ ရုပ္ခ်ည္းသာ ရွိသည္။”

ဤအယူသည္ နာမ္ကို ၊ စိတ္ကို ပစ္ပယ္ျခင္း မဟုတ္ေပ။ ထိုအယူရွိသူမ်ားကို စိတ္ရွိသလား ဟုေမးလ်ွင္ ရွိသည္ဟုသာ ေျဖေပးၾကလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ဟူသည္ ရုပ္မွ ကင္း၍ မရွိ။ ရုပ္မွ ေပါက္ဖြားလာေသာ မီးညြန္႔မီးေပါက္မ်ိဳး သာ ျဖစ္သည္ ဟု ဆိုသည္။ အမ်ားအားျဖင့္ ကေန႔ေခတ္ သိပၸံတြင္ အာရံုေၾကာ ဆိုင္ရာ သိပၸံသမားမ်ားသည္ ယင္းအယူကို အေျခခံထား၍ ေလ့လာၾကသည္။

၂။ “ေလာကတြင္ နာမ္ခ်ည္းသာ ရွိသည္။”

ဤအယူသည္လည္း ရုပ္ကို ပစ္ပယ္ျခင္း မဟုတ္ေပ။ ရုပ္ပိုင္းသဘာဝ မွန္သမ်ွကို သိျမင္ၾကသည္မွာ နာမ္သာ ျဖစ္၍ ယင္း စိတ္သည္/နာမ္သည္သာ အစစ္အမွန္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပဆိုလိုရင္း ျဖစ္သည္။ ဤ သိႏိုင္ေသာ စိတ္မွ မရွိလ်ွင္ အဘယ္ရုပ္မ်ား အဘယ္သို႔ ရွိေနပါေစ- မသိႏိုင္၊ မျမင္ႏိုင္၊ ထို႔ျပင္ အသိပညာ အစုအေပါင္းျဖင့္ လက္ရွိ စမ္းသပ္ႏိုင္ေသာ ရုပ္ နယ္ပယ္ကို လြန္၍ စိတ္သည္ ျဖန္႔က်က္ႏိုင္သည္ ဟု ယူဆၾကသည္။ ပေလတို ဝါဒတြင္ Idea သည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ဘံုဌာန အျဖစ္ကို မွတ္ယူထားသည္ ရွိပါသည္။ ေနာက္ပိုင္း ယင္းအယူကဲ့သို႔ရွိသည္က ဥပမာအားျဖင့္ ဆိုလ်ွင္ ေဂ်ာ့ ဘာကေလ ျဖစ္သည္။

၃။ “ေလာကတြင္ ရုပ္ႏွင့္ နာမ္ ပူးတြဲ တည္ရွိသည္။”

ဤအယူတြင္မူ အမ်ား လက္ခံၾကသည္။ ထိုသို႔ အမ်ား လက္ခံသည့္ အေလ်ာက္လည္း အယူကြဲမ်ား အမ်ားအျပား ရွိသည္။ အေနာက္တိုင္း ဒႆနိက ဖခင္ၾကီးဟု သမုတ္ၾကေသာ ေဒးကား ( Descarte ) က ရုပ္ႏွင့္ နာမ္တို႔သည္ တြဲလ်က္တည္ရွိသည္ ဟု ဆိုေကာင္းဆိုထားေသာ္လည္း အဘယ္ကဲ့သို႔ တြဲလ်က္ ရွိသနည္း ဟူေသာ ေမးခြန္းအတြက္မူ ေျဖၾကားထားပံုမွာ ဤသို႔ ျဖစ္သည္။

ရုပ္ႏွင့္ နာမ္တို႔သည္ အလြန္ အခ်ိန္မွန္ေသာ နာရီ ႏွစ္လံုး ကဲ့သို႔ ျဖစ္သည္။ တစ္လံုးႏွင့္ တစ္လံုး တစ္သီး တျခားစီ ျဖစ္ေသာ္လည္း တူမ်ွေသာ အခ်ိန္ကို ျပေနသကဲ့သို႔ ရုပ္ႏွင့္ နာမ္တို႔သည္ အမ်ိဳးအစား မတူ တကြဲတျပား စီ ျဖစ္ေသာ္လည္း အတူတကြ အလုပ္လုပ္ၾကသည္ ဆို၏။

ထိုရုပ္ႏွင့္ နာမ္တို႔ မည္သို႔ ျဖစ္ေပၚလာေၾကာင္း အေမးရွိေသာ ေနာက္ဆံုးတြင္ “ဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းျခင္း ျဖစ္သည္” ဆိုေသာ အယူသို႔ ေရာက္ေတာ့သည္။