မိုး ေျမ ၾကားက ႏွလံုးသား တစ္စံု

အခုအခါ မွာ က်ေနာ့အတြက္ ဗုဒၶနဲ႔ ေလာက္ဇူဟာ မိုးနဲ႔ ေျမ ျဖစ္ပါတယ္။

မိုးနဲ႔ ေျမ — ဆိုတဲ့ စကားကို ကြာဟခ်က္ ၾကီးလြန္းေၾကာင္း ျပဆိုလိုတဲ့ အခါမွာ က်ေနာ္တို႔ သံုးေလ့ရွိ တယ္။ ဒါေပတဲ့- က်ေနာ္ ဒီမွာ ဆိုလိုတဲ့ မိုးနဲ႔ ေျမ ဆိုတာ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ယွဥ္တြဲေနတယ္ ဆိုတဲ့ သေဘာတစ္ခုထဲ လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္ ။ မိုးေကာင္းကင္ မရွိဘဲ ေျမျပင္ မရွိစေကာင္း၊ ေျမျပင္ မရွိဘဲ မိုးေကာင္းကင္ မရွိစေကာင္း လို႔ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶဟာ မိုးေကာင္းကင္ျပင္ တစ္ခြင္လံုးပဲ လို႔ ဆိုခြင့္ရွိမလား ။ က်ေနာ္ အဲ့လို ဆိုခ်င္ပါတယ္ ။ သူက က်ေနာ့ အထက္မွာ အျမဲတမ္း ရွိေနတယ္။ ဒီ ေကာင္းကင္ျပင္ မွာ တစ္ခါတစ္ေလ တိမ္ေတာင္ေတြ မင္ေရးျခယ္ ေနတတ္ သလို၊ တစ္ခါတစ္ေလ ရွင္းလင္း ၾကည္လင္ ေနတတ္တယ္။ ေနေရာင္ ေတြ စူးစူး ရဲရဲ ေတာက္ပ ေနတတ္သလို၊ ညရဲ႕ အသြင္အျပင္နဲ႔ ေမွာင္မိုက္ ေနတတ္ေသးတယ္။ နားလည္ရ ခက္ေပမယ့္ တက်ယ္တေျပာ လြတ္လပ္ရွင္းလင္း ေနတဲ့ အျဖစ္ ကို ရဲရဲရင့္ရင့္ ပိုင္ဆိုင္ထားတယ္။ က်ေနာ္ တအံ့တဩ ေငးေမာ ခဲ့ရဖူးတဲ့ အလႊာျပင္ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

ခင္ဗ်ားေရာ ဗုဒၶကို ဘယ္လို ျမင္ပါသလဲ။ ေျမျပင္မွာ ျဖတ္ေလ်ာက္သြား၊ တရားေဟာၾကားေနတဲ့ လူထူးလူဆန္း တစ္ပါး အျဖစ္လား။ ကမၻာေက်ာ္ ဒႆန ဆရာၾကီး အေနနဲ႔လား။ ဒါမွမဟုတ္ လူသားတစ္ပါးက ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ နတ္ေဒဝတာလား။ အတူ မရွိ၊ အတုမရွိ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး လား။ ဒါမွ မဟုတ္ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ သူလား။

ထပ္ဆိုပါမယ္။ က်ေနာ့ အတြက္ ဗုဒၶဟာ မိုးေကာင္းကင္ တစ္ျပင္လံုးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္တိုင္း ေတြ႕ေတြ႕ေနရတဲ့ မ်က္ႏွာျပင္လႊာ၊ ေတြ႕မိတိုင္းလည္း အသိရခက္တဲ့ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ အဆံုးအစမဲ့ အုံ႕ဆိုင္းေနတယ္။ ဒါ့အျပင္ က်ေနာ္ စိတ္ဝင္တစား ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ မိုးၾကိဳးလ်ွပ္စီးေတြ ထစ္ခ်ဳန္း ျပက္လက္ရာ ေနရာတစ္ခု လည္း ျဖစ္ေသးတယ္။ အံ့အားသင့္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ အသိရ ခက္တဲ့ အရာလို႔ ဆိုရမလား။ ဆိုႏိုင္ပါတယ္ ။ ခင္ဗ်ား လည္း ဗုဒၶကို ေကာင္းကင္ျပင္ၾကီး လို ရွဳျမင္ႏိုင္ေကာင္း ရွဳျမင္ႏိုင္လိမ့္မယ္။ ( ဒါမွမဟုတ္ အဲ့အတိုင္း ျမင္ခ်င္မွလည္း ျမင္မယ္ ) ခင္ဗ်ား ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုလံုး ေကာင္းကင္ျပင္ထဲ ႏွစ္ျမဳပ္ထားလို႔ ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ထဲမွာ ရွိမွန္း သိခ်င္မွ သိမယ္။

သူ ဘာလုပ္ခဲ့တာလဲ။ သူ ဘာလဲ။ က်ေနာ္ မသိပါဘူး။ ေတြ႕လည္း မေတြ႕ခဲ့ ဖူးဘူး။ ခၽြင္းခ်န္ က်န္ေနရစ္တဲ့ အမွတ္အသား ေတြ၊ လကၡဏာ ေတြ သာ ရွိေနခဲ့တယ္။ ဒါေတြနဲ႔တင္ သူဟာ မိုးေကာင္ကင္ ဟုတ္မဟုတ္ ခြဲျခားသိႏိုင္ဖို႔ က်ေနာ့အတြက္ လံုေလာက္ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ အမွတ္ လကၡဏာ ေတြမွာ တည္ျငိမ္ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အရိပ္အေရာင္သာ ရွိတယ္။ အရိုးရွင္းဆံုး၊ အျပတ္သားဆံုး ျဖစ္တည္ ေနပါတယ္။ အရိုးရွင္းဆံုး မို႔လည္း အသိရခက္တာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။

ေလာက္ဇူ။ သူကေတာ့ မတူညီဘူး။ ဗုဒၶလို မဟုတ္ဘူး။ သီးျခား ကြဲျပား ျဖစ္တည္ေနတယ္။ သူ႕ကို အသိရခက္တယ္ ဆိုတဲ့ စကား – သံုးစြဲလို႔ မရေလာက္ ဘူးရယ္။ ဘာလို႔ ဆို – သူ႕မွာ သိစရာ ဘာမွ မရွိလို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕မွာ သူ႕ရဲ႕ အျဖစ္ သက္သက္သာ ရွိတယ္။ “သူ” လို႔ ခြဲျခား ေျပာရတာဟာလည္း တကယ္တမ္း က်ေနာ့အတြက္ေတာ့ မွား ေနပါေသးတယ္။

TCB ( ေရွးတရုတ္တို႔ဝါဒ-အၾကမ္းမ်ဥ္း )

ဟိႏၵဴဘာသာေရးတြင္ “ဘုရားသခင္ႏွင့္ ၎၏နာမေတာ္သည္ ဧက၊ တစ္သေဘာတည္း၊ တစ္ခုတည္း” ဟု ဆိုသည္။ တာအိုဘာသာတြင္မူ “သတ္မွတ္ေခၚေဝၚႏိုင္ေသာ အမည္နာမသည္ အမည္နာမ စစ္စစ္ မဟုတ္” ဟု ဆိုျပန္သည္။ အဘယ္ဟာ မွန္ပါသနည္း။

ဒ႑ာရီ အရ ဖူရွီ ( Fu Shi ) သည္ တရုတ္ မဟာအင္ပါယာ ဘုရင္ၾကီး (ဝါ) ဧကရာဇ္ သံုးပါးတြင္ ပထမဆံုး သမိုင္းဝင္ ဧကရာဇ္ ျဖစ္သည္။ ( က်ေနာ့စိတ္ထင္ – က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာအမ်ား ၾကားသိဖူးၾကေသာ မဟာသမၼတမင္းတို႔က ၎ထက္ ပိုေစာမည္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိ။ ) ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ ႏွစ္သံုးေထာင္ အေစာပိုင္းက တရုတ္ျပည္လံုးကို စိုးမိုး အုပ္စိုးခဲ့သူ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ ဖူရွီသည္ တရုတ္ေရွးေဟာင္းက်မ္းတစ္ဆူ ျဖစ္ေသာ I-Ching ယီက်င္း ( သခၤါရက်မ္း/ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာတရား က်မ္း ) ပါ ၾတိမူဟ ရွစ္ခုတို႔ကို ေဖာ္ထုတ္ရွင္းလင္းခဲ့သူလည္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕က ယင္းတို႔သည္ တရုတ္တို႔၏ အရုပ္ဆန္ေသာ လက္ေရးစကားလံုးတို႔၏ အေျခခံလည္း ျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။

လက္ရွိ တရုတ္တို႔၏ ပင္မ ဒႆန ေရစီးေၾကာင္း နွစ္ခုမွာ တာအိုဝါဒႏွင့္ ကြန္ျဖဴးရွပ္ဝါဒ တို႔ ျဖစ္ျပီး ၎ဝါဒတို႔သည္ ဖူရွီ ၏ အစဥ္အလာမွ ဆင္းသက္လာၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု အယူရွိၾကသည္။ ခရစ္ေတာ္ မေပၚမီ ေျခာက္ရာစုမွ စတင္၍ ၎ဝါဒႏွစ္ဆူ ကြဲျပားသြားခဲ့ျပီး တာအိုဝါဒ၏ ဖခင္ – ေလာက္ဇူ ( BC 604-531 ) ၊ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ဝါဒ – ဖခင္ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ( BC 551-479 ) ဟူ၍ အမွတ္အသားရွိသည္။

တရုတ္တို႔၏ ဘာသာေရး အတြင္းမွ တတိယ ေရစီးေၾကာင္းမွာ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ျပီး အစဥ္အလာ အိႏၵိယမွ ဆင္းသက္သည္။ အိႏၵိယ ဗုဒၶဘာသာ မေထရ္မ်ား A.D ပထမ ရာစုတြင္ တရုတ္ျပည္သို႔ စတင္ဝင္ေရာက္ သာသနာျပဳသည္။ ယင္း အိႏၵိယ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား၏ ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာ ေျပာစကားမ်ား အရ တရုတ္လူမ်ိဳးတို႔သည္ အေစာပိုင္း ကာလ ကတည္းက အိႏၵိယသို႔ ဘုရားဖူးအျဖစ္၊ ( သို႔မဟုတ္ ) ကုန္သည္အျဖစ္ ေရာက္ရွိလာၾကျပီး ဗုဒၶဘာသာ ယဥ္ေက်းမႈကို တရုတ္ျပည္သို႔ သယ္ေဆာင္သြားၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုကာလမွစ၍ တရုတ္ျပည္တြင္ ပင္မ ဘာသာေရး ၾကီး သံုးခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေခတ္ႏွင့္ အညီ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ေပါင္းစပ္၍ က်င့္သံုး လက္ခံၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႔ျမင္ၾကရသည္။

စင္စစ္ အမ်ိဳးအမည္ မတူညီေသာ ဘာသာတို႔ကို ေပါင္းစပ္ရန္မွာ မလြယ္ကူေပ။ ဘာသာတစ္ခုမွ ကြဲျပားသြားဖို႔ရာသာ လြယ္ကူသည္။ သို႔ေသာ္ တရုတ္တို႔ ၏ ဘာသာၾကီး သံုးခု ျဖစ္ေသာ တာအိုဝါဒ၊ ကြန္ျဖဴးရွပ္ဝါဒ၊ ဗုဒၶဝါဒတို႔သည္ တခုႏွင့္ တစ္ခု ကူးလူးယွက္ႏြယ္ေနၾကသည္။ အနီးစပ္ဆံုးမွာ တာအိုဝါဒႏွင့္ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ဝါဒတို႔ ျဖစ္ျပီး

မရွိျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ -

တကယ္တမ္းတြင္ က်ေနာ္ ဘယ္ေနရာက စခဲ့ပါသနည္း။ က်ေနာ္၏ ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀သည္ ယခုအခါ မရွိေတာ့ျပီ။ ငယ္ငယ္က ဓါတ္ပံုမ်ား ကို ျပန္ၾကည့္ေသာ အခါ က်ေနာ္ မဟုတ္ေသာ က်ေနာ့ကို ေတြ႔ရသည္။ ထိုဓါတ္ပံုမ်ားထဲတြင္ ေဇယ်ဆိုေသာ က်ေနာ္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။ အလားတူ ေဇယ် မွ လြဲ၍ အျခားသူလည္း မဟုတ္ပါ။ အတန္ငယ္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ႏိုင္ေသာ ျဖစ္ရပ္ ဟု ယူဆႏိုင္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ တကယ္ ပင္ ျဖစ္ေနသည္။ ဘ၀ဇတ္ေၾကာင္းကို ေတာက္ေလ်ာက္အစဥ္ ရိုက္ကူး လာခဲ့သည့္ ေခြတစ္ေခြ ရွိသည္ ဆိုပါစို႔။ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္၍ အျမန္ရစ္ ၾကည့္လ်ွင္ – က်ေနာ့အသားစိုင္မ်ား ရိရြဲ ပုတ္ျပတ္ျပီး အသားသစ္မ်ား တဖြားဖြား တေလာင္းေလာင္း ထိုးထြက္လာေနခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရမည္ ထင္သည္။ ယင္း အသားစိုင္ မ်ားနွင့္ ယင္းအသားစိုင္မ်ားအေပၚ လွဳပ္ခတ္ တြယ္ညိေနေသာ အေတြးမ်ား ေပါင္းစပ္ျပီး ေဇယ်ဆိုေသာ က်ေနာ္၏ ရုပ္ခႏၶာက လႈပ္ရွားေနမည္။ ခံစားသည္ ဆိုေသာ စိတ္အစဥ္မ်ားက တျဖတ္ျဖတ္ ေျပးလႊားေနမည္။

နူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္းသည္သာလ်င္

လူသည္
ေမြးဖြားလာစဥ္က ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏူးညံ့၏။
ေသဆံုးေသာအခါ မာေက်ာေတာင့္တင္း၏။
အရာရာသည္လည္း ဤအတိုင္းပင္ ျဖစ္သည္။
သစ္ပင္ ပန္းမန္တို႔သည္
ရွင္ေနစဥ္က ေပ်ာ့ေပ်ာင္း၏။
ေသေသာအခါ ေျခာက္ေသြ႔ေတာင့္တင္းၾကကုန္၏။

ဤသည္တို႔ကို ၾကည့္လ်င္
မာေက်ာသန္မာျခင္းသည္
ေသျခင္းနွင့္ ယွဥ္တြဲေနေသာ လကၡဏာမ်ား ျဖစ္ျပီး
နူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္းသည္
ရွင္သန္ျခင္းနွင့္ ယွဥ္ေသာ လကၡဏာမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။

အင္အား၏ ခိုင္မာသန္စြမ္းမႈကို အားကိုးေနသူသည္
ေသျခင္းတရားနွင့္ စပ္၏။ က်ရွံဳးျခင္းတရားနွင့္သာ စပ္ဆိုင္၏။
ပံုပမာအားျဖင့္ -
သန္စြမ္း ေတာင့္တင္း ခိုင္မာ၍
အခက္အလက္မ်ား ေဝဆာေနေသာ သစ္ပင္သည္
သစ္ခုတ္သမားအား ဖိတ္ေခၚေနသကဲ့သို႔ ပင္တည္း ။

ထို႔ေၾကာင့္
မာေက်ာခက္ထန္ျခင္းသည္ အနိမ့္ဘံုတြင္ရွိ၍
နူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္းသည္သာ အထက္ဘံု၌ တည္ရွိေၾကာင္း
သိအပ္ေတာ့သည္။

( ေတာက္တယ္က်င္း အပုိဒ္ေရ ၇၆ )

Some Principles of Taoism

TAOISM is based on the Tao Teh Ching, a slim work dated to the fourth century b.c., but attributed to the legendary mystic Lao Tzu, who was born about two hundred years earlier, around 604 b.c.

Tao means The Way. Taoism was expanded upon by various sages. It provided a metaphysics that was lacking in Confucianism and

Lao Tzu

facilitated the emergence of neo-Confucianism during the Sung Dynasty from 960 to 1279. It also helped the entrance of Buddhism into China and the development of Ch’an (Zen) Buddhism. With Confucianism, Taoism forms the foundation of Chinese thought. Little is known about Lao Tzu. Whether or not he even existed is controversial among scholars. According to the biographer Ssuma Ch’ien (145–86 b.c.), Lao Tzu came from the southern state of Ch’u, which is now the provinces of Hunan and Hupei. His family name was Li, his personal name was Erh, his courtesy name was Po-yang and his posthumous name was Tan. He worked as custodian of the imperial archives of the Chou House in the city of Loyang. He reportedly granted an interview to Confucius, who was some fifty years younger and came to him with questions about rituals. Lao Tzu’s cultivation of Tao allegedly enabled him to live for more than two hundred years, outliving Confucius by 129 years, according to Ssuma Ch’ien. He retired from his job when the Chou House began to decline. As he took the pass westward, Hsin Yi, the warden of the pass, asked him to write a book for his enlightenment. Lao Tzu agreed, and wrote a two-part book on the meaning of the Tao (The Way) and the Teh (Virtue or Power), totalling 5,350 words. Initially, the book was called Lao Tzu. The name was changed to the Tao Teh Ching, or “Classic of the Way of Its Virtue,” sometime during the Western Han dynasty, 202 b.c. to a.d. 9. Approximately one thousand commentaries have since been written on the Tao Teh Ching, the most notable by Han Fei Tzu (died 233 b.c.), Chuang Tzu (369–286 b.c.), Ho Shang Kung (died 159 b.c.), and Wang Pi (a.d. 226–249). Ho Shang Kung’s commentary was the first in detail and comprehensiveness and was a major influence in the later development of the religion of Taoism.

Key Principles of Taoism

Taoism is permeated with mysticism, which makes it an ideal medium for dreamwork. Tao is the Absolute Truth, the Ultimate Reality, the Eternal Ground of Being. It is the origin of all temporal phenomena, including the One, which is the creative principle of Tao and preceded all other things. Unlike Logos, the personal Godhead of Christianity, or Heaven, the remote but purposeful Supreme Being of Confucianism, Tao is impersonal. Tao has a dual nature. The Eternal Tao is unnameable, indescribable, and beyond discussion. It is the mysterious essence of the universe, unborn, nonbeing, above and beyond heaven, above and beyond the universe. Manifest Tao is the named, the being.

တိမ္မရွိတဲ႔ညေနဆိုတာ ဘာမွကို မရွိတာ။

ဘာမွမေျပာဘဲ သိတဲ႔သူ

စကားလံုးမရွိဘဲ ေရးတဲ႔ကဗ်ာ
အတြက္အခ်က္မပါတဲ႔ သခ်ၤာ
အသံမပါတဲ႔ ဂီတ
အေတြးမပါတဲ႔ ဘဝအသိ
ေႏြးေထြးမႈ မပါတဲ႔ အိမ္  နဲ႔
တိမ္မရွိတဲ႔ ညေန

အားလံုးကို တလင္းေပၚမွာ ခ်ျပီး
ဖြဖြေလး ပြတ္ေခ်ၾကည့္လိုက္ေတာ့
ဗလာနဲ႔ နတၳိ၊ ဟပ္မိတဲ႔ အျဖစ္ေၾကာင့္
ကိုယ့္သတၱိနဲ႔ ကိုယ္

ဒီတစ္ညေတာ့
ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္

My Favorite Prose:Tao Teh Ching verse no-81

Sincere words are not fine;
Fine words are not sincere.
Those who are skilled in the Way
do not dispute about it;
the disputatious are not skilled in it.
Those who know the Way
are not extensively learned;
the extensively learned do not know it.
The Sage does not accumulate for himself.
The more he expends for others,
the more does he posses of his own;
the more he gives to others
the more does he have himself.
With all the sharpness of the Way of Heaven,
it does no injury;
with all the doing in the way of the Sage,
he does not strive.

ထိန္းေက်ာင္းမႈ အက်င့္အၾကံတရား

TAO

တစ္ခ်ိန္က အကိုေလးေမာင့္စံ ႏွင့္ အကိုေတာ္ ၅၀၇ တို႔ ေတာင္းဆို ထားခဲ့သည့္ ဆႏၵမ်ား အထိုက္အေလ်ာက္ ေျပပါေစရန္ ဤပို႔စ္ကို ေရးပါသည္။ အက်ဥ္းေရးခဲ့ေသာ ပို႔စ္မ်ားတြင္ က်ေနာ့ တစ္ဦးတည္း သေဘာျဖင့္သာ ေရးခဲ့ေသာေၾကာင့္ လစ္ဟာခဲ့သည္မ်ား အမ်ားအျပား ရွိသည္။ တာအိုဝါဒႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆက္လက္တင္သြားပါမည္ ဟုလည္း ကတိခံခဲ့ပါသည္။ ဤပို႔စ္သည္ ယင္းဂတိအတြက္ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း ျဖစ္သည္။

ေရွးေဟာင္း တရုတ္တို႔ တာအိုဝါဒ က်မ္းစာ  ေတာက္တယ္က်င္း (ဟု နီးစပ္ အသံထြက္သည္ ) “Tao – Teh – Ching” တြင္ လကၤာစာပိုဒ္ေရ ၈၁ ပိုဒ္ ပါရွိေၾကာင္း ေရွ႕က ဆိုခဲ့ျပီးပါျပီ။ ယခုမွာ ယင္း စာပိုဒ္မ်ားမွ အပိုဒ္ေရ ၅၉ ကို ထုတ္ႏႈတ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။ တရုတ္ဘာသာကို က်ေနာ္ မသိပါ။ ယင္းဘာသာမွ အဂၤလိပ္ဘာသာသို႔ ျပန္ဆိုထားေသာ စာမူကြဲမ်ား အမ်ား အျပား ရွိသည္ကို လည္းေကာင္း၊ ျမန္မာျပန္ျပီးသားတြင္ ရွိျပီးျဖစ္သည့္ ဆရာသက္လံု၏ ေစ့ထားေသာ တံခါးမ်ား အတြဲ ၂ ကို အထူးသျဖင့္ ကိုးကား၍ ( အမ်ားစုကို တိုက္ရိုက္ကူးယူ၍ ) လည္းေကာင္း ေရးပါသည္။

ဤပို႔စ္တြင္ ပါရွိေသာ English Version မ်ား၊ မွတ္ခ်က္မ်ား၊ ဓါတ္ပံုမ်ားသည္ ျဖည့္စြက္ထားျခင္းျဖစ္ျပီး တစ္အုပ္လံုးအေနျဖင့္ မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ စာဖတ္သူ နားမလည္ႏိုင္မည့္ အပိုင္းမ်ား၊ စာသားမ်ား၊ စကားစပ္မ်ားကို ခ်န္လွပ္ ျပင္ဆင္ထားသည္မွ အပ က်န္သည္တို႔မွာ ဆရာသက္လံု၏ အာေဘာ္ အတိုင္း ျဖစ္သည္။

ကြယ္လြန္သြားရွာျပီျဖစ္ေသာ ဆရာသက္လံုကို ဤပို႔စ္ျဖင့္ ကန္ေတာ့အပ္ပါသည္။

…………………………
ေတာက္တယ္က်င္း လကၤာ အပိုဒ္ေရ ၅၉

ေျမၾကီးကို စိုးမိုးရာတြင္ လည္းေကာင္း၊
ေကာင္းကင္ကို ခစားရာတြင္ လည္းေကာင္း၊
ထိန္းေက်ာင္းျခင္းတရားကို သာလြန္နိုင္ေသာ အရာမရွိေခ်။

The Parallels between Modern Physics and Eastern Mysticism

I am so interested in not only Physics ,but also Eastern Philosophy,especially so-called Mysticism. The following paragraphs are copied from The Tao of Physics;it explained the current Modern Physics in the view of Eastern Religions;Taoism,Zen Buddhism and India Mysticism. I wanna translate it to Burma Language, but don’t have enough time to do .Hence,Sorry for now on, merely describing one of its chapters for my friends with so keen mindedness in these subjects just like me.

Thank you,
Zayya

Knowing and Seeing;The Parallels between Modern Physics and Eastern Mysticism

From the unreal lead me to the real!
From darkness lead me to light!
From death lead me to immortality!
Brihad-aranyaka Upanishad

Before studying the parallels between modern physics and Eastern mysticism, we have to deal with the question of how we can make any comparison at all between an exact science, expressed in the highly sophisticated language of modern mathematics, and spiritual disciplines which are mainly based on meditation and insist on the fact that their insights cannot be communicated verbally. What we want to compare are the statements made by scientists and Eastern mystics about their knowledge of the world.

To establish the proper framework for this comparison, we must firstly ask ourselves what kind of ‘knowledge’ we are talking about; does the Buddhist monk from Angkor Wat or Kyoto mean the same thing by ‘knowledge’ as the physicist from Oxford or Berkeley? Secondly, what kind of statements are we going to compare? What are we going to select from the experimental data, equations and theories on the one side, and from the religious scriptures, ancient myths, or philosophical treatises on the other?

This chapter is intended to clarify these two points: the nature of the knowledge involved and the language in which this knowledge is expressed. Throughout history, it has been recognized that the human mind is capable of two kinds of knowledge, or two modes of consciousness, which have often been termed the rational and the intuitive, and have traditionally been associated with science and religion, respectively. In the West, the intuitive, religious type of knowledge is often devalued in favour of rational, scientific knowledge, whereas the traditional Eastern attitude is in general just the opposite. The following statements about knowledge by two great minds of the West and the East typify the two positions. Socrates in Greece made the famous statement ‘I know that I know nothing’, and Lao Tzu in China said, ‘Not knowing that one knows is best.’ In the East, the values attributed to the two kinds of knowledge are often already apparent from the names given to them. The Upanishads, for example, speak about a higher and a lower knowledge and associate the lower knowledge with various sciences, the higher with religious awareness. Buddhists talk about ‘relative’ and ‘absolute’ knowledge, or about conditional truth’ and ‘transcendental truth’. Chinese philosophy, on the other hand, has always emphasized the complementary nature of the intuitive and the rational and has represented them by the archetypal pair yin and yang which form the basis of Chinese thought.