စိတ္ ေကာင္းကင္ ေဝယံ က

မိုးၾကိဳးသြားတစ္ခ်က္
စိတ္တံခါးကို ႏွက္ေတာ့
အလို – ၾကည့္စမ္း
အိုမင္းမစြမ္းတစ္ဦး
တစ္ကိုယ္တည္း ေပ်ာ္ျမဴးလို႔

ဒီကဗ်ာမွာ ပါတဲ့ အိုမင္းမစြမ္းတစ္ဦး ( The Old man ) ဟာ ဇင္ သမားေတြ အတြက္ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ပံုရိပ္လိုမ်ိဳးပါ။ God နဲ႔ အလားသ႑ာန္ တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ – အခု အမ်ား ယူဆသလို ဖန္ဆင္းရွင္ ဘုရားသခင္ ကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး။ ေရွးက်တဲ့ သဘာဝ ကိုပဲ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ သဘာဝဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ သဘာဝလည္း ျဖစ္တယ္။ တကယ္ လည္း အဖိုးအိုပါပဲ။

စိတ္သမၸဇဥ္ကို ပစ္ခ်
အေတြးအေခၚေတြ ရပ္တန္႔
သက္ဝင္ႏိုးၾကား ၾကည့္ရေအာင္။

ေတာေတာင္နဲ႔ ေက်းငွက္သာရကာမွာ
ကန္႔လန္႔ကာ ျခားဆက္ မရွိ
ပကတိ အၾကည္သားနဲ႔ ဝင္းပလို႔။

ၾကားဆက္မရွိ
ဆံုၾကည့္ရေအာင္။

သစၥာ ဆိုတာ
အခု ဒီေနရာမွာ
လက္ငင္း ဝင္းပ။

ရွာေဖြလို႔ မရ
ရွဳျမင္လို႔သာ ရတဲ့ အရာ
သစၥာတဲ့ – ဒီေနရာမွာ။

ႏိုးထၾကစမ္းပါ့
အခါခါ လႈပ္ႏိႈး
ထစမ္းပါ့ ကိုယ့္လူ။

နားလည္တဲ့ ေတြးေခၚစိတ္ေတြ
အေဝး မသြား၊ အနီးအပါးတင္ ထားခဲ့။
အသိသညာဟာ ပညာကို ဖံုးကြယ္ -
အဲ့ အဖံုးအကာေတြ ထားရစ္ခဲ့။

Osho: Clash of Thunder

………………………………..
A : ဒီကဗ်ာကို ျမင္ေတာ့ – ပထမဆံုး ေမးခြန္း ေပၚလာပါတယ္။
How to stop Thinking?
က်ေနာ္တို႔ အေတြးစဥ္ကို ဘယ္လိုရပ္ရမွာလဲ။

ေျဖၾကည့္မယ္။

က်ေနာ္တို႔ စိတ္ရဲ႕ အေတြးစဥ္ကို ရပ္ပစ္လို႔ မရပါဘူး။ အေတြးကို ရပ္တန္႔ပစ္ဖို႔ မၾကိဳးစား ေစခ်င္ဘူး။ အေၾကာင္းက အေတြးဟာ သူ႔ အလိုအေလ်ာက္သာ ရပ္တန္႔သြား ႏိုင္တယ္။ ကိုယ္က ျပဳျပင္အားစိုက္လို႔ မရဘူး။ ဒါကို – အတင္းအက်ပ္ ျပဳျပင္အားစိုက္ျပီး လုပ္ယူရင္ ရူးသြားဖို႔သာ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ဂရုျပဳေစခ်င္ပါတယ္။

ဇင္ မွာ ေျပာေလ့ေျပာထ ရွိတဲ့ No-mind အေတြးစိတ္ မရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေန ဆိုတာ အေတြးေတြ ရပ္သြားတဲ့ အေျခအေနကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ဘူး။ အေတြးစဥ္ ဆက္လက္ျပီး မရွိေတာ့တာ ကိုသာ ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွဳပ္သြားလား မသိ။ တစ္နည္း ျပန္ေျပာပါမယ္။

စိတ္အေတြးစဥ္ကို ရပ္တန္႔ဖို႔ အားစိုက္ ထုတ္ၾကည့္ရင္ ပိုျပီး အာရံု ရွဳတ္ေထြး လာတာကို ေတြ႔ရမယ္။ ဒါမွမဟုတ္ သိစိတ္အစဥ္က ေဝဝါး သြားတယ္။ အေတြး အခ်င္းခ်င္း ပဋိပကၡ ျဖစ္ကုန္တယ္။ ဒီထက္ လြန္ကဲလာရင္ ခင္ဗ်ား သတိလစ္ သြားမယ္။ အဲ့ဒီ အေျခအေနမွာ ခင္ဗ်ား ေတာ္ေတာ္ ၾကာၾကာ ရပ္တည္ေကာင္း ရပ္တည္ ေနနိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ ဆိုလိုတဲ့ ေနရာကိုေတာ့ ေရာက္မွာ မဟုတ္ဘူးရယ္။

တစ္ခါတစ္ေလမွာ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာ တစ္ခု အထိ စိတ္အေတြးေတြ ျငိမ္သက္က် သြားႏိုင္တယ္။ အဲ့အေျခအေနကို လူတိုင္း နီးပါး လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ အဲ့ဒါဟာ ဇင္မွာ ေျပာေလ့ရွိတဲ့ No-mind ေနရာ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒီ အေျခအေနဟာ အဲ့ဒီ ခဏတာ အတြင္းပဲ ရပ္တန္႔သြားတာ သက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔ကို ျပန္လႈပ္ႏိႈးရင္ ခင္ဗ်ား နကို အေျခအေနကိုပဲ ျပန္ေရာက္ လာတယ္။

ေရသာမ်ား၍ ငါးမေတြ႕

ငါးသည္ ေရတြင္ေမြး၍
အၾကင္သူ သည္ Tao တြင္ ေမြးဖြားသည္ ။

ေရတြင္ ေမြးေသာ ငါးသည္ ေရ၏ နက္ရာသို႔ တိုးဝင္၍
အလိုျဖည့္သကဲ့သို႔
Tao တြင္ ေမြးဖြားေသာ အၾကင္သူ သည္
ဥပါဒါန္၊ လိုအင္ဆႏၵတို႔ ကင္းခ်ဳပ္ေစ၍
အသခၤါရ အျပဳအမူကို နက္နဲေစျခင္း အားျဖင့္သာ
ဘဝ၏ ေဘးကင္းရာသို႔ လ်ိဳးဝင္သည္။

Chaung Tzu
Osho: When The Shoe fits

က်ေနာ္တို႔ ဘဝေတြမွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ( Needs ) ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္စြမ္းေကာင္း ျဖည့္စြမ္းႏိုင္ ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုအင္ဆႏၵ၊ လိုဘ ( Desire ) ကိုေတာ့ ျပည့္စံုေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖည့္စြမ္း ေပးႏိုင္ဘူး။

လိုအပ္ခ်က္ ဆိုတာက ရိုးစင္းပါတယ္။ သဘာဝ ကပဲ လာပါတယ္။ လိုအင္ဆႏၵ ဆိုတာ ကေတာ့ ရွဳပ္ေထြးသြားတယ္။ ဆိုလိုတာက – သူက သဘာဝ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ရဲ႕ စိတ္အၾကံ၊ အစြဲေတြ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက အနာဂတ္ ဆိုတာ အတြက္ပဲ အျမဲ ရွိတယ္။ ရွင္သန္ေနမႈ ဘဝ ျဖစ္တည္ခ်က္ က ဖန္တီးတာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္၊ အၾကံအေတြး ေတြက ပံုရိပ္ထိုး လံႈ႕ေဆာ္ ေပးထားတာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လိုအပ္ဆႏၵ ဟာ အဲ့သလို စိတ္ကူး ပံုရိပ္နဲ႔ လံႈ႕ေဆာ္ထားတဲ့ အရာတစ္မ်ိဳး သက္သက္က လြဲရင္ သူတို႔ဟာ တကယ့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ မဟုတ္ၾကဘူး လို႔ က်ေနာ္ ဆိုခ်င္တယ္။

ဒါကို ခင္ဗ်ား ပိုျပီး နားလည္လာႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ – ခင္ဗ်ား ဘဝ ရွင္သန္မႈမွာ ပိုျပီး ေအးခ်မ္းလာႏိုင္ လိမ့္မယ္။ ဒါဆို လိုအင္ဆႏၵ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ေစ့ေစ့ငွငွ ေမးျပီ ဆိုပါေတာ့။ အနာဂတ္ကို ေမ်ွာ္ေခၚေနတဲ့ စိတ္အဟုန္ တစ္ခု လို႔ က်ေနာ္ ဆိုရပါမယ္။ လိုအပ္ခ်က္ ( Needs ) နဲ႔ လိုအင္ ဆႏၵ ( Desires ) က မတူဘူး။ လိုအပ္ခ်က္ ဆိုတာ အခု ဒီ “ခဏ” နဲ႔ သက္ဆိုင္တယ္။ ခင္ဗ်ား အခု ဆာလာရင္ – အခု အစာ စားခ်င္တယ္။ အစာ ျဖည့္ေပးမယ္။ ျဖည့္လိုက္တယ္။ ဒါ ေထြေထြထူးထူး ျပႆနာ မရွိေလာက္ဘူး မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ား အခု၊ ဒီေနရာမွာတင္ ေရဆာတယ္၊ အဲ့အတြက္ ေရရွာတယ္။ ေသာက္လိုက္တယ္။ ဒါဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရွင္သန္ေနမႈမွာ ၊ ဘဝမွာ ရွိတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ ရိုးရိုးေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ လိုအင္ဆႏၵ ကေတာ့ အဲ့လို မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားမွာ စားစရာ မရွိမွာ စိတ္ပူတယ္။ ေသာက္စရာ မရွိမွာ စိတ္ပူတယ္။ ဒါေပတဲ့ ဒါေလးက ရိုးေသးတယ္။ စားစရာ ေသာက္စရာ ရလာျပန္ရင္ ခင္ဗ်ား လိုဘ ( Desire ) က ထပ္ေတြးတယ္။ ငါေနထိုင္မေကာင္း၊ မက်န္းမမာ ျဖစ္ရင္ သံုးဖို႔ စြဲဖို႔ ရွာရဦးမယ္။ – အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ လိုဘ ဆႏၵ ( Desires ) ေတြ တစ္စစ မ်ားျပားလာတယ္။

ဆိုပါစို႔ရယ္ ခင္ဗ်ား ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတၾကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒါ လိုအပ္ခ်က္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး – ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ စိတ္ကူး ဆိုတာၾကီး သက္သက္။ ခင္ဗ်ား အနာဂတ္ကို ပံုေဖာ္ခ်င္တဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အတၱ သက္သက္။ ဒါမွ မဟုတ္ဘဲ ခင္ဗ်ားက ေကာင္းကင္ဘံု ေရာက္ခ်င္တယ္။ ဒါလည္း ခင္ဗ်ား အနာဂတ္ကို ေမ်ွာ္ၾကည့္ေနတဲ့ အရာ တစ္ခုပဲ။ – ဒါမွ မဟုတ္ ခင္ဗ်ား ဘုရား ျဖစ္ခ်င္တယ္ – ဒါလည္း ခင္ဗ်ားရဲ႕ အနာဂတ္ ေမ်ွာ္ေတြးေနမႈပဲ ျဖစ္ပါတယ ။

က်မ္းတစ္အုပ္ ရဲ႕ အစ

ေျပာျပႏိုင္ေသာ ဓမၼ ( Tao ) သည္
ျပီးျပည့္စံုေသာ ဓမၼ ( Tao ) မဟုတ္ေပ။

ဒါဟာ ေတာက္တယ္က်င္း စာအုပ္ငယ္ရဲ႕ ပထမဆံုး က်မ္းစာပိုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီက်မ္းစာအုပ္ ျဖစ္ေပၚလာပံုကို ေျပာသင့္တယ္လို႔ ထင္တယ္။ အဲ့ဒါမွ ဒီစာပိုဒ္ကို နားလည္ဖို႔ အေထာက္အကူ ရပါလိမ့္မယ္။

ေလာက္ဇူဟာ ႏွစ္ကိုးဆယ္ ေနထုိင္ ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ႏွစ္ကိုးဆယ္ လံုးလံုးမွာ “ေနထိုင္ခဲ့တယ္” ဆိုတာက လြဲလို႔ အျခား ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ သူဟာ သူ႕ဘာသာ “အျပည့္အဝ ေနထိုင္ သြားတယ္” ။ သူ႕အနီးအပါး က ေရာင္းရင္းေတြက သူ႕ကို စာ တစ္ေစာင္ ေပတစ္ဖြဲ႕ ေရးသား ထားခဲ့ဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ တိုက္တြန္း တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့လို တိုက္တြန္း တိုင္း သူ ျပန္ေျပာေလ့ ရွိတဲ့ စကားက – Tao ဟာ ေျပာလို႔ရျပီ ဆိုရင္ Tao စင္စစ္ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး။ သစၥာတရား ကို ေျပာျပျပီ ဆိုတာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ အဲ့ဒီ ေျပာစကား “သစၥာ” ဟာ စစ္မွန္တဲ့ သစၥာတရား မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ ဘာမွ မေျပာ သလို၊ ဘာမွလည္း မေရးခဲ့ဘူး။

ဒီလိုဆိုရင္ ခင္ဗ်ားက ျပန္ေမးမယ္။ သူ႕ေရာင္းရင္းေတြဟာ သူနဲ႔ အတူေနျပီး ဘာလုပ္ၾကသလဲ လို႔။ သူတို႔ဟာ ေလာက္ဇူနဲ႔ အတူ ေနထိုင္ေန ရံုမ်ွေလးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူနဲ႔ အတူ ယွဥ္တြဲ ျဖစ္တည္ေနတယ္။ သူနဲ႔ အတူ ရွင္သန္ ေနထိုင္တယ္။ သူ ေလ်ာက္တဲ့အတိုင္း ေလ်ာက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ အတြင္းမွာ သူတို႔ အားလံုး ေရာေထြး စိမ့္ဝင္ ေနၾကတယ္။ သူ႕အနားမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ အတြက္ သူတို႔ အားလံုးက သူ႕ဆီက ဖြင့္အာ လာမယ့္ တစ္ခုခုကို ရဖို႔ ၾကိဳးပမ္းၾကတယ္။ သူတို႔ အျခား ကိစၥေတြကို မေတြး ျဖစ္ဖို႔၊ မစဥ္းစား ျဖစ္ဖို႔ လံုးပမ္း ၾကတယ္။ သူ႕အနားမွာ ေနတဲ့ အတြက္ သူတို႔အားလံုး တိတ္ဆိတ္ျပီးရင္း တိတ္ဆိတ္ ေနဖို႔ အားထုတ္ လာၾကတယ္။ အဲ့ဒီ တိတ္ဆိတ္မႈ အားျဖင့္သာ ေလာက္ဇူဟာ သူတို႔ဆီကို သက္ေရာက္ႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တိ္တ္ဆိတ္မႈ အတြင္းကေန သူတို႔ဆီကို ေရာက္လာမယ္ – သူတို႔ရဲ႕ တံခါးကို ေခါက္မယ္။

ေလာက္ဇူဟာ ႏွစ္ကိုးဆယ္ လံုးလံုး တစ္ခုခုဆိုတာကို ေရးသားဖို႔ ေျပာၾကားဖို႔ ျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕ အရင္းအက်ဆံုး အေၾကာင္းက – အမွန္တရား ဆိုတာ သင္ၾကားေပးလို႔ မရဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ။ ခင္ဗ်ားက အမွန္တရား ဆိုတာရဲ႕ အေၾကာင္းကို တစ္ခုခု ေျပာျပီ ဆိုရင္ – အဲ့ဒါ အမွန္တရား စင္စစ္ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား စကားေတြက အမွန္တရားကို မွားေအာင္ လုပ္တာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အဲ့လိုပဲ – အမွန္တရားကို ခင္ဗ်ား သင္ၾကားေပးလို႔ မရဘူး။ အလြန္ဆံုး လုပ္ႏိုင္တာက ခင္ဗ်ား ညႊန္ပဲ ညႊန္ျပႏိုင္တယ္။ အဲ့ဒီ ညႊန္ျပတယ္ ဆိုတာက ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဘဝ တစ္ခုလံုးကို ဆိုလိုပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ဘယ္လို စကားလံုးေတြနဲ႔ အျပည့္အဝ ညႊန္းဆို ျပမလဲ။ သူက စကားလံုးေတြ ကို ဆန္႔က်င္တယ္။ ဘာသာစကား ဆိုတာေတြကို ေခ်ဖ်က္ ပစ္တယ္။

ကၽြဲေပ်ာက္ ရွာျခင္း

၁၂ ရာစုႏွစ္၊ တရုတ္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ခါ့ခြမ္ ဆြဲသားတဲ့ ကၽြဲေပ်ာက္ရွာျခင္း ပန္းခ်ီကား ဆယ္ခ်ပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ အေစာပိုင္း – တာအိုဝါဒ ရဲ႕ အျမင္ေတြကို အေျခခံ ထားျပီး လကၤာနဲ႔ အဖြင့္ ေရးသား ထားခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕ အျမင္ကို ဇင္ စင္စစ္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေနွာင္းပိုင္းမွာ လက္ခံလာ ၾကပါတယ္။ အသိဥာဏ္ရဲ႕ အဆံုးသတ္ ပြင့္လင္းရာကို အနီးစပ္ဆံုး ေဖာ္က်ဴးႏိုင္ဖို႔ – ရွစ္ခုေျမာက္ ပန္းခ်ီကားမွာ ဘာမွ မပါဘဲ ဗလာသက္သက္ ထားရစ္ခဲ့တယ္ ။ ဒီမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ပံုဆယ္ပံု ဟာ က်ိဳတို Woodblock Artist – Tomikichiro Tokuriki က ျပန္ျပီး ေရးဆြဲထားတာပါ ။ ဇင္ ပံုျပင္ေတြထဲမွာ ဘဝနဲ႔ ဘဝခရီးကို လွလွပပ ေျပာျပေနတဲ့ ပံုျပင္ေတြ အမ်ားၾကီးထဲက တစ္ပုဒ္ပါ။

ဒါကို ဆရာဦးသာႏိုုး တစ္ခ်ိန္က ျပန္ဆို ထုတ္ေဝ ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ -ေသေသခ်ာခ်ာ ေတာ့ မမွတ္မိ။ ဒီမွာ က်ေနာ္ ဘာသာ ျပန္ဆို၊ ေရးထားတာဟာ အဲ့တုန္းက ဆရာ့ရဲ႕ ျပန္ဆိုေရးသား မႈကို ေျခဖ်ားေတာင္ မွီမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ျပီးေတာ့ – က်ေနာ္ – လံုးေစ့ပတ္ေစ့ ျပန္ဆိုထား တာလည္း မဟုတ္ပါဘူး ။ မိမိသႏၱာန္မွာ ေပၚလြင္ေနတဲ့ အတိုင္းသာ ေရးခ်ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မူရင္းနဲ႔ တိုက္ဆိုင္ၾကည့္လို႔ – ကြဲျပားေနပါတယ္ ဆိုရင္ သည္းခံပါ။ ေက်းဇူးပါ။

………………………………………………..

၁။ ကၽြဲေပ်ာက္ရွာျခင္း

ကမၻာေလာကရဲ႕ ေန႔ရက္ေတြထဲ ေနထိုင္ရင္း ကၽြဲေပ်ာက္ ရွာခ်င္တာနဲ႔ပဲ ျမက္ေတာ ခ်ံဳႏြယ္ေတြၾကား ဘဝကို အပ္ႏွံခဲ့လိုက္တယ္။ အမည္ မသိတဲ့ ျမစ္ေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္၊ ေတာေတာင္ လ်ိဳေျမာင္ေတြရဲ႕ ေကြ႕ေကြ႕ေကာက္ေကာက္ လမ္းေတြၾကား ဝိုးတဝါး ေလ်ာက္ခဲ့။ ခြန္အားေတြလည္း ကုန္ခန္းခဲ့ျပီ။ အားအင္ေတြလည္း ခ်ိနဲ႔ခဲ့ျပီ။ က်ေနာ့ကၽြဲကို ရွာမေတြ႕။ ခပ္ေဝးေဝး ေတာအုပ္က သတၱဝါတို႔ရဲ႕ ခိုညည္းသံ ကိုသာ ညည ဆို အခါခါ ၾကားေနမိခဲ့။

အဖြင့္။ ။ ကၽြဲက ဘယ္တုန္းကမွ မေပ်ာက္ခဲ့ဘူး။ ဘာကို ရွာေနရဦးမလဲ။ က်ေနာ့ရဲ႕ တကယ့္ ဘဝကို စြန္႔ပယ္ထားတဲ့ နည္းအားျဖင့္သာ က်ေနာ္ ရွာမေတြ႔ႏိုင္ခဲ့ရတာ ျဖစ္တယ္။ အာရံုေတြ ေနာက္က်ိကုန္တယ္။ ေျခရာေတြ ေပ်ာက္ကုန္ရတယ္။ အိမ္ကေန အေဝးထြက္ရင္း၊ လမ္းမွား ေတြလည္း ေရာက္ကုန္ရတယ္။ ဘယ္ဟာက မွန္ရာ လမ္းလဲ – က်ေနာ္ မသိႏိုင္ေတာ့။ လိုခ်င္မႈ ေလာဘ၊ ေၾကာက္ရြံ႕မႈ ဘယာ၊ ေကာင္းျမတ္ျခင္း ကုသိုလ္တရားနဲ႔ ဆိုးမိုက္ျခင္း အကုသိုလ္ တရားတို႔သာ က်ေနာ့္ကုိ အထပ္ထပ္ ေနွာင္ခ်ည္ ေနမိခဲ့တယ္။

မိမိ ကိုယ္ကို နားလည္ျခင္း ( သို႔ ) ေလာက္ဇူ

ေျပာျပရံုမ်ွျဖင့္ ျပည့္စံုသြားမည့္ ဓမၼသည္
ျပီးျပည့္စံုသည့္ ဓမၼ မဟုတ္။

ဆန္႔က်င္ဘက္ တို႔၏ အညမည ၊ သဟဇာတ အားျဖင့္

ေလာကသား တို႔သည္ အလွတရားကို အလွတရား အျဖစ္ သိျမင္ၾကေသာအခါ
အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ျခင္းသည္ ေပၚေပါက္လာရ၏။

ေလာကသား တို႔သည္ ေကာင္းျမတ္ျခင္း ကို ေကာင္းျမတ္ျခင္း အျဖစ္ သိျမင္ လာၾကေသာ အခါ
ဆိုးယုတ္ျခင္း မိစၦာ သည္ ေပၚေပါက္လာရ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္
ျဖစ္တည္ျခင္း ႏွင့္ မျဖစ္တည္ျခင္းတို႔သည္
ၾကီးထြားမႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခိုသည္။
ခက္ခဲျခင္း နွင့္ လြယ္ကူျခင္း တို႔သည္
ျပည့္စံုမႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခို၏။
ရွည္ျခင္း ႏွင့္ တိုျခင္း တို႔သည္
ႏိႈင္းယွဥ္မႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခိုသည္။
ျမင့္ျခင္း ႏွင့္ နိမ့္ျခင္း တို႔သည္
တည္ေနရာ ေဒသ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခို၏။
ဂီတ ႏွင့္ ဆူညံသံ တို႔သည္
အသံတြဲဆက္မႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခိုသည္။
အေရွ႕ေရာက္ျခင္း ႏွင့္ အေနာက္ေရာက္ျခင္း တို႔သည္
တြဲဖက္ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခို၏။

သို႔ျဖစ္၍ ပညာရွိေသာသူသည္ -
အျပဳအမူ လႈပ္ရွား မပါရွိဘဲ အေရးကိစၥတို႔ကို စီမံသည္။
ေဝါဟာရ စကားတို႔ မပါရွိဘဲ နည္းလမ္း တို႔ကို ေဟာၾကားသည္။
အရာအားလံုး ျဖစ္ထြန္း လာသည္ကို လက္ခံ ရွင္သန္ေစသည္ – ေရွာင္ဖယ္ ပိတ္ပင္ ထားျခင္း မရွိ။
သူတို႔ အတြက္ ဘဝကို ေပးသည္။ သူတို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ ရယူလိုျခင္း မရွိ။
သူတို႔အတြက္ ျပဳမူေဆာင္ရြက္သည္ – သေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ျပဳမူျခင္း မ်ိဳး မရွိ။
ျပီးျပည့္စံု သြားေစသည္ – မိမိ ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္ေဖာ္ ယူျခင္း မရွိ။

ယင္းသို႔ ဂုဏ္ ေဖာ္ယူျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္လည္း
၎ထံမွ ဂုဏ္ကို မည္သူမွ လုယူမသြားႏိုင္ေတာ့ေပ။

Lao Tzu: Tao Teh Ching . Verse ( 2 )

……………………………………………….

မဟာဝီရ ( မဟာဗီးရ္ : Mahavir ) နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ္ ေျပာတယ္။ က်ေနာ့ တာဝန္ တစ္ခု အေနနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ့ နွလံုးသား ထဲက ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးရယ္။ သူက သခ်ၤာ ဆန္တယ္။ နက္နဲ ခက္ခဲ ေနတဲ့ ဂမၻီရဆန္ဆန္ လူသား ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္တည္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကဗ်ာ မဆန္ဘူး။ ၾကီးျမတ္တဲ့သူ ၊ အသိဥာဏ္ အလင္း ရတဲ့သူ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကႏၱာရ တလင္းျပင္ က်ယ္ ၾကီး တစ္ခုနဲ႔ တူပါတယ္။ ဘယ္လို အိုေအစစ္မ်ိဳးမွ မေတြ႔ရမယ့္ ကႏၱာရ မ်ိဳးေပါ့။ က်ေနာ္ ေမြးဖြားလာရာ ဘာသာ ဟာ ဂ်ိန္း ဘာသာ ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔ကိုေတာ့ အရိုအေသ ေပးရတာမ်ဳိး ရွိတယ္။ သူ႔ကို တာဝန္ တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ က်ေနာ္ ေျပာရတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့ နွလံုးသား ကေတာ့ သူ႔ဆီမွာ မရွိဘူး။ သူ႔အေၾကာင္းကို စိတ္ကူး ကေနသာ ေျပာတာ သက္သက္ပဲ ။ မဟာ ဝီရ လို႔ ေခၚတဲ့ သူ႕ အေၾကာင္းကို ေျပာရင္ က်ေနာ္ စည္းအျပင္က လူတစ္ေယာက္ လို ျဖစ္လာ တယ္။ က်ေနာ့ ထဲမွာ သူမရွိဘူး – သူ႔ထဲမွာ က်ေနာ္ မရွိဘူး။

ေမာေရွ နဲ႔ မိုဟာမက္ ( Moses, Mohammed ) တို႔ကိုလည္း အလားတူပါပဲ။ သူတို႔ကို ေျပာတာမွာ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ မပါခဲ့ဘူး။ တကယ္လည္း မေျပာ ခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ က်ေနာ္ ဂ်ိန္းဘာသာဝင္ ျဖစ္ခဲ့လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဂ်ိန္းဘာသာ ဝင္ မဟုတ္ခဲ့ရင္လည္း က်ေနာ္ ေျပာျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့ မိုဟာမက္ ဘာသာဝင္ ေရာင္းရင္းေတြ၊ ဂ်ဴး ဘာသာဝင္ ေရာင္းရင္းေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ က်ေနာ့နဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ရင္ ေျပာၾကတယ္။ “ခင္ဗ်ား ဘာလို႔ မိုဟာမက္နဲ႔ မိုးဇက္ တို႔ အေၾကာင္း မေျပာရတာလဲ” တဲ့။ ဒီေမးခြန္း ရွိလာရင္ သူတို႔ကို ရွင္းျပဖို႔ ခက္ပါတယ္။ အခါ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား သူတို႔ မ်က္နွာကို ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ ေျပာဖို႔ ဆံုးျဖတ္မိေသးတယ္။ အၾကိမ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ေမာေရွ၊ မိုဟာမက္တို႔ ဆိုစကားေတြကုိ က်ေနာ္ အထပ္ထပ္ အခါခါ ၾကည့္မိ ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ တုန္႔ေႏွး သြားရျပန္တယ္။ က်ေနာ့္ နွလံုးသားမွာ ဘာအသံမွ မျမည္ဘူး။ က်ေနာ့ နွလံုးသား က မလႈပ္ရွားဘူး ၊ အသက္မဝင္ခဲ့ဘူး။ အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္ ေျပာရင္ က်ေနာ့ စကားက အသက္မဲ့တဲ့ စကားပဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။ မဟာဝီရ ( မဟာဗီးရ္ ) ကို ေျပာသလိုမ်ိဳး က်ေနာ့္ဆီမွာ တာဝန္အေနနဲ႔ေတာင္ မရွိဘူး ။

တကယ္ေတာ့ သူတို႔ သံုးေယာက္ စလံုးက ေခါင္းစဥ္တစ္ခု တည္း ေအာက္မွာ ရွိပါတယ္။ သိပ္ တြက္ခ်က္တတ္တယ္။ တစ္ဖက္ အစြန္းမွာ အျမဲ ရွိေနတယ္။ သူတို႔မွာ တစ္ဖက္ အစြန္းကို လစ္လပ္ေနတယ္။ ဖယ္ထား တယ္။ ဂီတ ႏုတ္ ( note ) အသံ တစ္သံတည္း၊ တစ္ခုတည္း လိုပဲ။ တြဲဖက္ ဟာမိုနီ ျဖစ္တာ မရွိဘူး။ သံစံု မဟုတ္ဘူး။ တစ္သံတည္း ထြက္ေနတဲ့ ဂီတႏုတ္ ဆိုတာ သူ႔အလွနဲ႔ သူ ရွိပါတယ္။ တကယ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အလွ ရွိတယ္။ ဒါေပတဲ့ တစ္သံတည္း ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခဏ ေတာ့ အဲ့ အသံက အဆင္ေျပ ေနမွာ ။ နားေထာင္ ေကာင္းေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ အသံ ခ်ည္းပဲ ဆက္လာေနရင္ ခင္ဗ်ား ပ်င္းသြားေရာ။ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ား အဲ့ဒါကို ရပ္ပစ္ ခ်င္သြားေရာ။ မဟာဝီရ ၊ မိုးဇက္၊ မိုဟာမက္ တို႔ရဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ေရး ဘဝေတြက အဲ့ဒီ တစ္သံတည္း ဂီတ ႏုတ္ေတြနဲ႔ အလား သ႑ာန္ တူပါတယ္။ ရိုးစင္းတယ္။ ျမင့္ျမတ္တယ္။ လွပတယ္။

Empty Boat

Osho ၏ Empty Boat မွ ႏွစ္သက္မိသလို ျပန္ဆိုပါသည္။ / 27/10/2011 ( 2:00 AM )

…………………………………….

လူအမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့သူဟာ စိတ္ရွဳပ္ေထြးလ်က္နဲ႔ ရွင္သန္တယ္။
လူရဲ႕ အအုပ္ခ်ဳပ္ခံေနရသူဟာ ေသာကဗ်ာပါဒေတြနဲ႔ ရွင္သန္တယ္။
ဒါေၾကာင့္လည္း –
ဘယ္သူ႔ကိုမွ မစိုးမိုးတဲ့၊ ဘယ္သူကမွလည္း မစိုးမိုးၾကတဲ့ ဓမၼ ကို လိုလားအပ္တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ရွဳပ္ေထြးမႈေတြ ရွင္းလင္းသြားရာ၊ ေၾကကြဲမႈေသာကေတြရဲ႕ လြတ္ေျမာက္ရာ လမ္းဟာ
ေလာက ရြ႕ံႏြံအိုင္ထဲ က်င္လည္ရင္း ဓမၼနဲ႔ ရွင္သန္ေနထိုင္သြားျခင္းပဲ။

လူတစ္ေယာက္က ျမစ္တစ္စင္းကို ျဖတ္ကူးတယ္။
ေလွေလွာ္တက္အျဖစ္ သစ္ကိုင္းစေလးတစ္စကလြဲရင္ အျခားဘာမွမရွိတဲ့ ဗလာက်င္း ေလွငယ္ေလးနဲ႔။
သူက ေဒါသၾကီးတတ္တဲ့သူ ဆိုပါစို႔ရယ္။
အဲ့ ဗလာက်င္း ေလွငယ္ေလးအတြက္ေတာ့ သူ ဘယ္ေဒါသ ျဖစ္လိမ့္မလဲ။
ဒါေပမယ့္ ဒီေလွငယ္ေလးေပၚမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္/တစ္ခုခု တက္လာခဲ့ရင္
ရွင္းသြား၊ ဆင္းသြားဖို႔ သူေအာ္ေငါက္ေတာ့မွာပဲ။
မရွင္းမခ်င္း၊ မဆင္းမခ်င္း သူေအာ္ေနဦးမွာပဲ။ ျမည္တြန္ေတာက္တီး ေရရြတ္ေနဦးမွာပဲ။
ဒါေတြအားလံုးဟာ ေလွေပၚမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ တစ္ခုခု ရွိေနလို႔ ျဖစ္ရတာေတြပါပဲ။
တကယ္လို႔သာ ေလွငယ္ေလးဟာ ဗလာက်င္း၊ နတၳိ တန္ခဲ့မယ္ဆိုရင္
သူ ဘယ္ဟာကို ေအာ္ေငါက္ေနဦးမလဲ၊ သူ ဘယ္ဟာကို ေဒါသျဖစ္ေနရဦးမွာလဲ။

ခင္ဗ်ားသာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေလွငယ္ကို အားလံုးရွင္းလင္း ခါထုတ္ျပီး၊
ကမၻာတစ္ခြင္ ခရီးႏွင္ၾကည့္စမ္းပါ။

ေဝါဟာရ/ အဓိပၸာယ္/ သိမႈ/ ရွိမႈ = ျပႆနာ

ဒီညမွာ အိႏၵိယ ဒႆန ဆရာ အိုရွိဳးရဲ႕ စာေတြ လိုက္ဖတ္ ျဖစ္တယ္။ ေရွးေဟာင္းတရုတ္ ဒႆနေတြထဲက တာအိုဝါဒအေပၚမွာ အားျပဳေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူရဲ႕ The Way of Tao ကို ၾကိဳက္တယ္။ ျမန္မာျပန္ဆို ၾကည့္ဖို႔ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ မေက်လည္တာ တစ္ခု ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲ့ဒါက Tao ( ေတာက္ ) ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ ေနရာပါ။ ဆရာသက္လံုရဲ႕ ေစ့ထားေသာ တံခါးမ်ား ( ပ+ဒု ) မွာေတာ့ Tao ကို ဓမၼတရား၊ ေတာက္ လို႔ ပဲ ထည္လဲသံုး ဖြင့္ဆိုျပထားတယ္။

Tao ဟာ ( က်ေနာ္ နားလည္သေလာက္ ေျပာရင္ ) ဓမၼတရား ဟုတ္ပါသလား။ အဲ့ဒီ ေဝါဟာရနဲ႔ ဖလွယ္သံုးလို႔ ရပါ့မလား။ ဓမၼ ဆိုတာ ဗုဒၶဝါဒနဲ႔ ႏြယ္ျပီး သိရတဲ့ ပါဠိစကား ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဓမၼ ဆိုတာ လမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။

ဒီမွာ သံုးထားတဲ့ Tao ဟာ လမ္းလား။ လမ္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း ဆရာေတြ သူတို႔ဘာသာအလိုက္ ျပန္ဆိုရာမွာ Tao ကို God နဲ႔ ဖလွယ္သံုးႏႈန္းထားတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေတာ့ Tao ကို Tao အတိုင္းပဲ ျပန္ဆိုၾကတယ္။ ဘာလို႔ဆို Tao ရဲ႕ အနက္အဓိပၸာယ္ ကိုယ္ႏိႈက္က ဖြင့္ဆိုရ ခက္ခဲေနလို႔ပါပဲ။

တာအိုဝါဒရဲ႕ ဆရာသခင္ ျဖစ္တဲ့ Lao Tzu က သူရဲ႕ Tao Teh Ching မွာ ေရးသားထားခဲ့တာ ရွိပါတယ္။ အပိုဒ္ေရ ( ၈၁ ) ပုိဒ္ ရွိတဲ့ အနက္ ပထမဆံုး အပိုဒ္မွာတင္ ရွင္းထားတာက -

ရွင္းလင္းေျပာျပႏိုင္တဲ့ ဓမၼ ( Tao ) ဟာ စစ္မွန္တဲ့ အသခၤါရ ဓမၼ ( Tao ) မဟုတ္ဘူး။
ပညတ္သတ္မွတ္ႏိုင္တဲ့ အမည္သညာကလည္း စစ္မွန္တဲ့ အသခၤါရ အမည္သညာ မဟုတ္ဘူး။

- လို႔ ဆုိထားပါတယ္။

ဆရာ အိုရွိဳးက Lao Tzu ကို အေတာ္မ်ားမ်ား အမႊမ္းတင္ထားတယ္။ စကားလံုးေတြ မပါဘဲ၊ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြ မရွိဘဲ ဘဝမွာ သမားရိုးက် ရိုးရိုးေလး ေနထိုင္သြားတတ္ၾကသူေတြမွာ Lao Tzu ဟာ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ ျဖစ္တယ္၊ လူေတြ သိနားလည္တဲ့ ေဝါဟာရေတြနဲ႔ပဲ လူေတြ မသိၾကေသးတဲ့ အရာတစ္ခုကို ဘယ္လိုရွင္းျပမလဲ ဆိုတဲ့ ျပႆနာ – အဲ့ျပႆနာကို ေျဖရွင္းရာမွာ Lao Tzu ဟာ ဆရာတစ္ဆူျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

TCB ( ေရွးတရုတ္တို႔ဝါဒ-အၾကမ္းမ်ဥ္း )

ဟိႏၵဴဘာသာေရးတြင္ “ဘုရားသခင္ႏွင့္ ၎၏နာမေတာ္သည္ ဧက၊ တစ္သေဘာတည္း၊ တစ္ခုတည္း” ဟု ဆိုသည္။ တာအိုဘာသာတြင္မူ “သတ္မွတ္ေခၚေဝၚႏိုင္ေသာ အမည္နာမသည္ အမည္နာမ စစ္စစ္ မဟုတ္” ဟု ဆိုျပန္သည္။ အဘယ္ဟာ မွန္ပါသနည္း။

ဒ႑ာရီ အရ ဖူရွီ ( Fu Shi ) သည္ တရုတ္ မဟာအင္ပါယာ ဘုရင္ၾကီး (ဝါ) ဧကရာဇ္ သံုးပါးတြင္ ပထမဆံုး သမိုင္းဝင္ ဧကရာဇ္ ျဖစ္သည္။ ( က်ေနာ့စိတ္ထင္ – က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာအမ်ား ၾကားသိဖူးၾကေသာ မဟာသမၼတမင္းတို႔က ၎ထက္ ပိုေစာမည္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိ။ ) ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ ႏွစ္သံုးေထာင္ အေစာပိုင္းက တရုတ္ျပည္လံုးကို စိုးမိုး အုပ္စိုးခဲ့သူ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ ဖူရွီသည္ တရုတ္ေရွးေဟာင္းက်မ္းတစ္ဆူ ျဖစ္ေသာ I-Ching ယီက်င္း ( သခၤါရက်မ္း/ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာတရား က်မ္း ) ပါ ၾတိမူဟ ရွစ္ခုတို႔ကို ေဖာ္ထုတ္ရွင္းလင္းခဲ့သူလည္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕က ယင္းတို႔သည္ တရုတ္တို႔၏ အရုပ္ဆန္ေသာ လက္ေရးစကားလံုးတို႔၏ အေျခခံလည္း ျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။

လက္ရွိ တရုတ္တို႔၏ ပင္မ ဒႆန ေရစီးေၾကာင္း နွစ္ခုမွာ တာအိုဝါဒႏွင့္ ကြန္ျဖဴးရွပ္ဝါဒ တို႔ ျဖစ္ျပီး ၎ဝါဒတို႔သည္ ဖူရွီ ၏ အစဥ္အလာမွ ဆင္းသက္လာၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု အယူရွိၾကသည္။ ခရစ္ေတာ္ မေပၚမီ ေျခာက္ရာစုမွ စတင္၍ ၎ဝါဒႏွစ္ဆူ ကြဲျပားသြားခဲ့ျပီး တာအိုဝါဒ၏ ဖခင္ – ေလာက္ဇူ ( BC 604-531 ) ၊ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ဝါဒ – ဖခင္ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ( BC 551-479 ) ဟူ၍ အမွတ္အသားရွိသည္။

တရုတ္တို႔၏ ဘာသာေရး အတြင္းမွ တတိယ ေရစီးေၾကာင္းမွာ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ျပီး အစဥ္အလာ အိႏၵိယမွ ဆင္းသက္သည္။ အိႏၵိယ ဗုဒၶဘာသာ မေထရ္မ်ား A.D ပထမ ရာစုတြင္ တရုတ္ျပည္သို႔ စတင္ဝင္ေရာက္ သာသနာျပဳသည္။ ယင္း အိႏၵိယ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား၏ ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာ ေျပာစကားမ်ား အရ တရုတ္လူမ်ိဳးတို႔သည္ အေစာပိုင္း ကာလ ကတည္းက အိႏၵိယသို႔ ဘုရားဖူးအျဖစ္၊ ( သို႔မဟုတ္ ) ကုန္သည္အျဖစ္ ေရာက္ရွိလာၾကျပီး ဗုဒၶဘာသာ ယဥ္ေက်းမႈကို တရုတ္ျပည္သို႔ သယ္ေဆာင္သြားၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုကာလမွစ၍ တရုတ္ျပည္တြင္ ပင္မ ဘာသာေရး ၾကီး သံုးခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေခတ္ႏွင့္ အညီ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ေပါင္းစပ္၍ က်င့္သံုး လက္ခံၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႔ျမင္ၾကရသည္။

စင္စစ္ အမ်ိဳးအမည္ မတူညီေသာ ဘာသာတို႔ကို ေပါင္းစပ္ရန္မွာ မလြယ္ကူေပ။ ဘာသာတစ္ခုမွ ကြဲျပားသြားဖို႔ရာသာ လြယ္ကူသည္။ သို႔ေသာ္ တရုတ္တို႔ ၏ ဘာသာၾကီး သံုးခု ျဖစ္ေသာ တာအိုဝါဒ၊ ကြန္ျဖဴးရွပ္ဝါဒ၊ ဗုဒၶဝါဒတို႔သည္ တခုႏွင့္ တစ္ခု ကူးလူးယွက္ႏြယ္ေနၾကသည္။ အနီးစပ္ဆံုးမွာ တာအိုဝါဒႏွင့္ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ဝါဒတို႔ ျဖစ္ျပီး

နူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္းသည္သာလ်င္

လူသည္
ေမြးဖြားလာစဥ္က ေပ်ာ့ေပ်ာင္းႏူးညံ့၏။
ေသဆံုးေသာအခါ မာေက်ာေတာင့္တင္း၏။
အရာရာသည္လည္း ဤအတိုင္းပင္ ျဖစ္သည္။
သစ္ပင္ ပန္းမန္တို႔သည္
ရွင္ေနစဥ္က ေပ်ာ့ေပ်ာင္း၏။
ေသေသာအခါ ေျခာက္ေသြ႔ေတာင့္တင္းၾကကုန္၏။

ဤသည္တို႔ကို ၾကည့္လ်င္
မာေက်ာသန္မာျခင္းသည္
ေသျခင္းနွင့္ ယွဥ္တြဲေနေသာ လကၡဏာမ်ား ျဖစ္ျပီး
နူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္းသည္
ရွင္သန္ျခင္းနွင့္ ယွဥ္ေသာ လကၡဏာမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။

အင္အား၏ ခိုင္မာသန္စြမ္းမႈကို အားကိုးေနသူသည္
ေသျခင္းတရားနွင့္ စပ္၏။ က်ရွံဳးျခင္းတရားနွင့္သာ စပ္ဆိုင္၏။
ပံုပမာအားျဖင့္ -
သန္စြမ္း ေတာင့္တင္း ခိုင္မာ၍
အခက္အလက္မ်ား ေဝဆာေနေသာ သစ္ပင္သည္
သစ္ခုတ္သမားအား ဖိတ္ေခၚေနသကဲ့သို႔ ပင္တည္း ။

ထို႔ေၾကာင့္
မာေက်ာခက္ထန္ျခင္းသည္ အနိမ့္ဘံုတြင္ရွိ၍
နူးညံ့ေပ်ာ့ေပ်ာင္းျခင္းသည္သာ အထက္ဘံု၌ တည္ရွိေၾကာင္း
သိအပ္ေတာ့သည္။

( ေတာက္တယ္က်င္း အပုိဒ္ေရ ၇၆ )