စာတစ္တန္ ခံေနဆဲ

နိမိတ္ပံုစံ ထားရွိ တဲ့ ဇာတ္လမ္း ေလးတစ္ပုဒ္ ေျပာၾကည့္ ပါမယ္။ ဆြာမိ ရာမ္တိယာ့ႆ္ ေျပာခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေလး ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္း ဆိုတာထက္ အနက္ပံုေဆာင္ ဇာတ္သြားေလး သက္သက္လို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။။

သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦး ရွိတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ – ေယာက်္ားေလး ျဖစ္သူ ဟာ ခ်စ္သူ မိန္းကေလးကို ထားရစ္ျပီး တျပည္ အေဝးကို ထြက္သြား တယ္။ ထြက္သြားျပီး ကတည္းက တစ္ေခါက္မွ ျပန္မလာ ေတာ့ဘူး လို႔ ဆိုပါတယ္ ။ သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္သူ မိန္းကေလး ဟာ ေကာင္ေလး ထြက္သြား တဲ့ လမ္း ကို ေန႔တိုင္း ေမ်ွာ္ၾကည့္တယ္။ တစ္ေန႔လာႏိုး၊ တစ္ေန႔ လာႏိုး ေမ်ွာ္လင့္ ေနခဲ့၊ ေစာင့္စား ေန ခဲ့တယ္။ တစ္ရက္ ျပီး တစ္ရက္ ေစာင့္ဆိုင္းရင္း ေမာဟိုက္ လာတဲ့- တစ္ေန႔ ေတာ့ ေကာင္ေလး ဆီက စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ စာထဲမွာ သူ ဘယ္ေန႔ ျပန္လာပါမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္ထိ လြမ္းေဆြး ေနမိပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း – ခ်စ္ေၾကာင္းေတြ ဖြဲ႕သီ ထားတယ္။

ေကာင္မေလး က ဝမ္းပန္းတသာ နဲ႔ အဲ့ဒီ ေန႔ရက္ကို ထပ္ေစာင့္တယ္။ ခ်စ္သူ ခ်ိန္းဆိုတဲ့ ရက္မွာ ျပန္ေရာက္လာပါေစ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္း ရင္း ျဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေကာင္ေလးက ျပန္မလာႏိုင္ ခဲ့ဘူးရယ္။ ေနာက္ထပ္ ရက္ေတြ သာ ၾကာသြား တယ္။ ေကာင္မေလး က ေမ်ွာ္ေနရဆဲပဲ။ ေနာက္ထပ္ စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာျပန္တယ္။ ပထမ စာအတိုင္းပဲ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ ျပန္လာပါမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ပါတယ္။ တစ္ေစာင္ ေရာက္တိုင္း တစ္ခါ ေမ်ွာ္ေနရင္းနဲ႔ – ခ်စ္သူရဲ႕ စာေတြ တစ္ေစာင္ျပီး တစ္ေစာင္သာ ဖတ္ရင္း၊ ေစာင့္ရင္း ေန႔ရက္ေတြ ကုန္လြန္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပတ့ဲ ေကာင္ေလးကိုေတာ့ အရိပ္အေရာင္ ေတာင္ မေတြ႕ရဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။

ဆက္ျပီး သည္းမခံႏိုင္ မေစာင့္ႏိုင္ ေတာ့တဲ့ တစ္ေန႔ – ေကာင္မေလး က ခ်စ္သူ ရွိရာ အေဝးျမိဳ႕ ဆီကို ခရီး ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ လမ္းခရီး မွာ ဟိုေမး သည္စမ္း နဲ႔ လာခဲ့တာ – ခ်စ္သူ ေနထိုင္ရာ ျမိဳ႕ကို ေရာက္တယ္။ ခ်စ္သူရွိရာ ရပ္ကြက္ လမ္း ကို ေရာက္ တယ္။ ေနာက္ဆံုး ခ်စ္သူ ရဲ႕ အိမ္ တံခါးဝ ကို ေရာက္သြား တယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ အိမ္တံခါး ဟာ ဟင္းလင္း ဖြင့္ထားရက္သားေလး ပဲ ။ အခ်ိန္က လည္း ညေနေစာင္း ျပီ။ ေနညိဳျပီ ဆိုပါေတာ့။

ေကာင္မေလး ဟာ တံခါးဝမွာ ရပ္ရင္း အိမ္တြင္း ထဲကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ႏွစ္ေပါင္း လေပါင္း မ်ားစြာ မေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ သူ႕ ခ်စ္သူ ေကာင္ေလး ဟာ အိမ္ထဲမွာ ရွိေနတယ္။ အိမ္အတြင္းခန္း၊ သူ႕ရဲ႕ ေရွ႕တည့္တည့္ မွာ ထိုင္ေနလ်က္ ရွိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက သူ႕ကို မျမင္ဘူး။ စာတစ္ေစာင္ကို အားက်ိဳးမာန္တက္ ေရးေနတယ္။ အဲ့ဒီ စာထဲမွာ သူက အာရံု အျပည့္ ႏွစ္ထား တဲ့ ပံု ရွိတယ္။ သူ အာရံုႏွစ္၊ စ်ာန္ဝင္ေနတဲ့ စာဟာ ခ်စ္သူ ဒီ ေကာင္မေလးဆီ ကို ေပးပို႔ဖို႔ စာျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ စူးစိုက္မႈ အျပည့္နဲ႔ ေရးေနတယ္ လို႔ ေကာင္မေလး က သိလိုက္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ကြဲကြာ ေနခဲ့တဲ့ အတူတူ ေတာ့- ဒီတခဏေလးကို ေစာင့္ဆိုင္းေနလိုက္ေတာ့မယ္ လို႔ ေကာင္မေလးက ေတြးတယ္။ ခ်စ္သူကို လွမ္းမေခၚရက္၊ မေႏွာင့္ယွက္ ရက္ဘူးရယ္။ အသံမေပး၊ စကား မဆိုဘဲ – အသာေလး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။

ေကာင္ေလးကေတာ့ စာအေပၚမွာ ခံစားခ်က္ အျပည့္ နဲ႔ေပါ့။ သူ႕မ်က္ဝန္းအိမ္ က မ်က္ရည္ေတြေတာင္ အေတြသား တလွိမ့္လွိမ့္ က်လာ ေနေသးတယ္။ သူ႕အေတြးစဥ္ ထဲမွာ ခ်စ္သူအေပၚ လြမ္းဆြတ္မႈ ဒဏ္ကို အျပည့္အဝ ခံစားေနရတယ္။ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ဦး – ေဝးကြာေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ။ အခ်ိန္ေတြတင္ မက၊ ေနရာ ေဒသေတြကပါ ေဝးကြာေနခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ အဲ့ဒီ အေပၚ လြမ္းဆြတ္တဲ့ စိတ္ဟာ ေကာင္ေလးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဒဏ္ရာ တစ္ခုလို ကိုက္ခဲေနတယ္။ ခ်စ္သူအေပၚ လြမ္းဆြတ္စိတ္က လာတဲ့ ဒဏ္ေၾကာင့္ ေကာင္ေလး မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ ဟာ ညွိဳးငယ္ ေနတယ္။ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ၾကားထဲက – စာေတြ တစ္လံုးျပီး တစ္လံုး စီကာပတ္ကံုး ေရးတယ္။ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေရးရင္း – အခ်ိန္ဟာ တစ္နာရီ မက- နွစ္နာရီ ေက်ာ္ သံုးနာရီ – ၾကာလင့္ သြား ခဲ့ေတာ့တယ္။ ေကာင္မေလးကေတာ့ သူ႕ေရွ႕မွာ စံုရပ္ရင္း – ခ်စ္သူကို ေငးေမာ – ေစာင့္ဆိုင္းေနလ်က္ပဲ။

ဗဟိုရ္သံ ေဝးရပ္က

နက္နဲစြာ
( သို႔မဟုတ္ )
နက္ရွိဳင္းစြာ
က်င္လည္ခဲ့ျပီးတဲ့ ကာလဟာ
ဒီကမၻာမွာ ေခါက္ခ်ိဳးျပည့္သြားျပီ အေဖ

အေဖေျပာတဲ့-
“ငါ့စကားကို ဘယ္သူမွ နားမလည္ဘူး”
က်ေနာ္ နားမလည္ခဲ့ဘူး
က်ေနာ္
နားလည္ျပီးျပီ အေဖ

အေဖ ေျပာထားခ်င္ခဲ့တဲ့
မွတ္ပံုတင္ စကားေတြ
စာသား အျဖစ္
က်ေနာ္ ခ်ေရးတယ္
တစ္ေန႔တစ္ခ်ိန္
ျမင္ေယာင္သာ ၾကည့္လွည့္ေတာ့။

က်ေနာ္နဲ႔
က်ေနာ့စကား
အေဖသာ နားလည္ေလမလား
က်ေနာ့ညီနဲ႔ ညီမေလး
သူတို႔ေကာ သိပါ့မလား

နက္နဲစြာ
( သို႔မဟုတ္ )
နက္ရွိဳင္းစြာ
သူတို႔ က်င္လည္ၾကဦးမွာ အေဖ
လြတ္လပ္စြာ
က်င္လည္ ၾကပါေစ

အခု
သူတို႔လည္း အေဝးမွာ–။

အေဖ့ရဲ႕သား
က်ေနာ္ဟာ
အေဖ့ရဲ႕ တစ္ခ်ိန္က
ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ ဆိုလား အနာဂတ္ဆိုလား -
အေဖ ေျပာခဲ့တဲ့ ဘာဆိုလား ၾကီး ေပါ့

သ႑ာန္မတူတဲ့ တစ္ခုခု
က်ေနာ္ ျဖစ္ခဲ့ျပီးျပီ။

မေျပာျပ/ ေျပာမျပ/ ေျပာျပမရေသာ

သစၥာတရား၊ အမွန္တရား ဟာ ေျပာျပလို႔ မရဘူးလို႔ အဆိုရွိတယ္။ ဘာလို႔လဲ။ ဘာေၾကာင့္ ဒီလို ေျပာျပ မရေအာင္ ခက္ခဲရတာလဲ။ သစၥာတရား ကို ဒီလို ေျပာျပလို႔ မရရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြက အေျမာက္အျမား ရွိပါတယ္။ အေျခခံ အက်ဆံုး၊ ပထမဆံုး အေၾကာင္းကို စေျပာပါမယ္။

အဲ့ဒီ ပထမ အေၾကာင္းက – သစၥာ၊ အမွန္ ကို ဆိတ္ျငိမ္မႈ (Silence) ကေနသာ သိျမင္ႏိုင္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား က အသံထြက္ စကားေျပာေနရံုတင္ မဟုတ္ဘူး။ Inner talk လို႔ ေခၚတဲ့ စိတ္အတြင္း မွာလည္း စကားေတြ ေျပာေနမယ္။ စိတ္ကူးေတြ ပံုေဖာ္ေနမယ္။ ရည္ရြယ္ ၾကံဆေနမယ္။ အေၾကာင္းအက်ိဳး ဆင္ေျခေတြနဲ႔ ယုတၱိ ခိုင္မာေအာင္ တည္ေဆာက္ ေနမယ္။ ခင္ဗ်ား အျပင္ကို စကားသာ ထုတ္မေျပာရင္ ရွိမယ္ – စိတ္အတြင္း ထဲမွာ အေတြးေတြ ေျဗာင္းသတ္ ေနမယ္။ အဲ့ဒီ Inner talk ပါ ရွိေနသေရြ႕ သစၥာဆိုတာကို သိျမင္ႏိုင္ဖို႔ မရွိပါဘူး။ အဲ့ဒီ Inner talk ဆိုတာ ကိုပါ ရပ္ပစ္ ရပါလိမ့္မယ္။ အဲ့ေတာ့ – ဒီလို ဆိတ္ျငိမ္မႈ နဲ႔ မွ ျမင္ႏိုင္မယ့္ အရာ ကို ခင္ဗ်ား ဘယ္စကားလံုးေတြ သံုးျပီး ေဖာ္ျပမလဲ။

အဲ့ဒီအရာ ဟာ အေတြး မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ေတြ႕သိရတဲ့ အသိ၊ အေတြ႕အၾကံဳပါ။ တကယ္လို႔သာ အဲ့ဒီအရာဟာ အေတြးတစ္ခု ဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ေကာင္းေကာင္း ေဖာ္ျပႏိုင္တယ္။ ဘာ အခက္အခဲမွ ရွိေနမွာ မဟုတ္ဘူးရယ္။ အဲ့ဒီ အေတြး ဟာ ဘယ္ေလာက္ ခက္ခဲမွာ မို႔လို႔ လဲ။ ဘယ္ေလာက္ ရွဳပ္ေထြးေနမလဲ။ ခင္ဗ်ား ေဖာ္ျပ၊ ေျပာျပလို႔ ရပါတယ္။ တစ္နည္း မဟုတ္ တစ္နည္းနဲ႔ ေျပာျပႏိုင္တယ္။

ဥပမာ – အဲလ္ဘတ္ အိုင္းစတိုင္းရဲ႕ ႏိႈင္းရသီအိုရီ ( Theory of Relativity ) ။ ဒီ သီအိုရီဟာ သူ႕ေခတ္ သူ႕အခါက တကယ္ ရွဳပ္ေထြး ခက္ခဲတဲ့ သီအိုရီ ပါ။ အခု လက္ရွိအခ်ိန္မွာလည္း သိပၸံနဲ႔ သခ်ၤာ အရင္းႏွီး အကၽြမ္းတဝင္ မရွိတဲ့သူေတြ အဖို႔ ရွင္းျပဖို႔ ခက္ေနဆဲ၊ နားလည္ရ ခက္ေနဆဲ သီအိုရီ ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါ ျပႆနာ မရွိဘူး။ ခင္ဗ်ား ေျပာျပမယ့္ သူက သူ႕ဘာသာ နားမလည္ ႏိုင္တာပဲ ရွိမယ္။ ခင္ဗ်ား ကေတာ့ ခင္ဗ်ား သိတဲ့ အဲ့ဒီ သီအိုရီ ကို ေျပာျပႏိုင္တယ္။ ဆိုလိုတာကေတာ့ ခင္ဗ်ား အဲ့ဒီ အေတြးကို တစ္ခုခု သံုးျပီး ေဖာ္ျပႏိုင္ေနတယ္။ တစ္ဘက္သူ ကိုသာ လံုေလာက္တဲ့ ေၾကာင္းက်ိဳး ဆင္ေျခနဲ႔ အခ်က္အလက္ အခ်ိဳ႕ မြမ္းမံ ေပးလိုက္ပါ။ အခ်ိန္ အတိုင္းအတာ တစ္ခု အတြင္းမွာ သူလည္း နားလည္ သြားလိမ့္မယ္။

အိုင္းစတိုင္း သက္ရွိ ထင္ရွား ရွိစဥ္က သူ႕သီအိုရီကို ေကာင္းေကာင္း နားလည္တဲ့သူ ဟာ တစ္ကမၻာလံုး မွာ လူ ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္၊ တစ္ဒါဇင္သာ ရွိတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ဆယ့္ႏွစ္ေယာက္ ရွိတာဟာ လံုေလာက္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္ပဲ ရွိေနဦးေတာ့ – အိုင္းစတိုင္းဟာ သူ႕ရဲ႕ အေတြးကို ေဖာ္ျပႏိုင္ေနတယ္။ အခု အခ်ိန္မွာ နားလည္မယ့္သူ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး ဆိုရင္ေတာင္ ရာစုႏွစ္ အခ်ိဳ႕ ျဖတ္သန္း ျပီးသြားရင္ နားလည္မယ့္သူ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိလာႏိုင္ ေသးတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ့ အိုင္းစတိုင္းဟာ သူ႕အေတြးကို ေဖာ္ျပႏိုင္လို႔၊ အေတြး ျဖစ္ေနလို႔ပါပဲ။

သစၥာတရား က အဲ့လို မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ ျမိဳက္ျမိဳက္ ေရာက္ဖို႔ ဆိုရင္ ခင္ဗ်ား စကားေတြ သံုးျပီး ဘယ္လိုမွ မေဖာ္ျပ ႏိုင္ဘူး။ အျခားလူကို မေျပာနဲ႔ဦး – ခင္ဗ်ား ကိုယ္ ခင္ဗ်ား အတြက္ ကိုပဲ စကားေတြနဲ႔ သံုးျပီး နားလည္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ စင္စစ္ အဲ့ဒီ အရာ ဟာ စိတ္ကူးေတြ၊ အေတြးေတြ၊ စကားလံုးမိႈင္းေတြ လံုးဝ ဖယ္ခ်ႏိုင္ျပီးေနာက္မွ ေရာက္ရွိႏိုင္မယ့္ အရာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ခင္ဗ်ားက ျပန္ေမးမယ္။ — စိတ္ကူးေတြ ၊ အေတြးေတြ မရွိဘဲ ဘယ္လို ေရာက္သြားမွာတဲ့လဲ၊ ဘယ္လို လုပ္ရမွာလဲ—–။ ဒီလို ေမးခြန္း ထြက္ေပၚ လာရ တာဟာ-

အဆိုးျမင္သမား

အဆိုးျမင္ ဝါဒီ ေတြဟာ အဆိုးကိုပဲ ျမင္ တတ္ၾကတဲ့လူေတြ – လို႔ သတ္မွတ္ရင္ အျပည့္အဝ မမွန္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘာလို႔လဲ ဆိုရင္ အဆိုးျမင္ ဝါဒီ ေတြဟာ တကယ္ စင္စစ္ အဆိုးျမင္ ေနၾကတာ မဟုတ္လို႔ ပါပဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ စိစစ္ ၾကည့္ရင္ အဆိုးျမင္ ဝါဒီ ဆိုတာ အေကာင္းျမင္ ဝါဒ ဖ်က္ဆီး ခံလိုက္ရတဲ့ အေကာင္းျမင္ ဝါဒီ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။ နည္းနည္းမ်ား ရွဳပ္သြားလား မသိဘူး။

လူ တစ္ေယာက္ က အမ်ားၾကီး ေမ်ွာ္လင့္ ထားခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ရွံဳး သြားတယ္။ လူတစ္ေယာက္ က အိပ္မက္ေတြ အမ်ားၾကီး မက္ ထားခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာ အေကာင္အထည္ မဲ့ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ အဲ့ဒီ လူဟာ တကယ္ေတာ့ အေကာင္းျမင္ ခဲ့တဲ့ သူပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုအခါမွာ အဆိုးျမင္ ဝါဒီလို႔ တံဆိပ္ကပ္ ခံလိုက္ရတယ္။

ဆိုလိုတာက အဆိုးျမင္ ဝါဒီ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေခါင္းဟာ အေကာင္းျမင္ တတ္တဲ့ အေတြးအေခၚ ေတြနဲ႔ ခ်ည္း ျပည့္ေနခဲ့ ဖူးပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေကာင္းျမင္ ဝါဒ – အဆိုးျမင္ ဝါဒ ဆိုတာေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ကြဲျပားေနတဲ့ အရာေတြ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္ ဒီမွာ ေျပာခ်င္တာက အဲ့ဒါပါ။ တကယ္လို႔ တစ္ခ်ိန္တုန္းက ခင္ဗ်ားသာ အေကာင္း မျမင္ခဲ့ဘူး ဆိုရင္ အခုလို ဘယ္ေတာ့မွ အဆိုးျမင္ ဝါဒီ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဆိုးျမင္ ဝါဒီ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ အရင္ဆံုး ခင္ဗ်ား အေကာင္းျမင္ တတ္ရပါဦးမယ္။

ကေလးငယ္ အမ်ားစုမွာ အေကာင္းျမင္ တတ္တဲ့ စိတ္ ရွိတယ္။ ဘာလို႔လဲ ဆိုရင္ သူတို႔ကို အေကာင္းျမင္ခဲ့တဲ့ မိဘေတြက ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့လို႔ပဲ။ ( ရူးသြပ္ မေနဘူးသာ ဆိုရင္ ) မိဘတိုင္းဟာ ကိုယ့္ သားသမီး ကို မဟာ့မဟာ လူသား ေတြလို ေတြးထင္ ေမ်ွာ္မွန္းၾကတာ ခ်ည္းပဲ။ သူတို႔ အျမင္မွာ သူတို႔ သားသမီးဟာ တစ္မိုးေအာက္ တစ္ေယာက္ဖြား၊ ဘုန္းကံ ၾကီးမား ၾကသူေတြ ခ်ည္းပဲ။ လူလြန္မသား၊ အတုမဲ့ ႏိႈင္းမရတဲ့ သူေတြ အျဖစ္ အျမဲ ေတြးခဲ့ၾကတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဘုရင္ အလက္ဇန္းဒါး၊ ေယရွဳခရစ္၊ ဗုဒၶ ေဂါတမတို႔လို လူသားမ်ိဳးေတြထိ ဘဝင္တက် ေမ်ွာ္မွန္းထားတတ္ ၾကတယ္။

ဒါေပမယ့္ တစ္ျဖည္းျဖည္း အခ်ိန္ေတြ ကုန္လြန္လာတဲ့ အခါ လက္ေတြ႕အျဖစ္ ေတြက အေတြး ေတြကို ေျပာင္းလဲ လာေစ ခဲ့ပါတယ္။ ကေလးေတြ ဟာ သူတို႔ အိပ္မက္ေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ရင္ သာမာန္ အျဖစ္သာ ရွင္သန္ ၾကီးထြား လာၾကတာကို ေတြ႔ၾကရေတာ့တယ္။ သူတို႔ရဲ႕ စိတ္ကူး၊ သူတို႔ရဲ႕ အိပ္မက္ မျပည့္ဝႏိုင္ဘူး ျဖစ္သြား ရတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ မွာ ရွိမယ့္ မိဘေတြရဲ႕ အရြယ္ဟာ အမ်ားအားျဖင့္ အသက္ ေလးဆယ္နဲ႔ ေလးဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ အရြယ္ မ်ိဳးေတြ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလို အရြယ္မ်ိဳးဟာ အဆိုးျမင္ဝါဒဘက္ကို ေျပာင္းလဲမႈ အမ်ားဆံုး အရြယ္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ေဆးသိပၸံ အရ ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ ကမၻာေပၚမွာ နွလံုးေရာဂါ အျဖစ္ပြား ႏိုင္ဆံုး အရြယ္ဟာ အသက္ေလးဆယ္ နဲ႔ ေလးဆယ့္ေလး နွစ္ၾကား မွာ ရွိပါတယ္။ ၾကားကာလ ေလးနွစ္ ရွိတယ္။ ဒီေလးႏွစ္ အတြင္းမွာ အခ်ိဳ႕လူေတြ ဆိုရင္ ရူးသြပ္တဲ့ အထိ ျဖစ္သြားတတ္ၾကတယ္။ စိတ္ပညာ ဆရာ ေတြ၊ စိတ္ သရုပ္ခြဲ ပညာရွင္ေတြက ဒီ အရြယ္ အပိုင္းအျခား ကို အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ ႏွစ္ေတြ လို႔ သတ္မွတ္ေလ့ ရွိပါတယ္။ တကယ္လို႔သာ ခင္ဗ်ားက အဲ့ဒီ ေလးဆယ့္ ေလးနွစ္ ေက်ာ္တဲ့ အထိ ပံုမွန္ ေနထိုင္ႏိုင္ျပီ ဆိုရင္ ေနာက္ဆက္လက္ျပီး ပံုမွန္ ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔ အလားအလာ မ်ားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားစု ကေတာ့ ထံုထိုင္းထိုင္းေတြ ျဖစ္ေနလို႔သာ ေက်ာ္လြန္ ေနထိုင္သြားတာမ်ိဳး ရွိတယ္။

ခင္ဗ်ားက ထံုထံုထိုင္းထိုင္း ေနတတ္တဲ့သူ ဆိုရင္ ( တစ္နည္း ) ဘဝ ျပႆနာေတြ အေပၚမွာ ေတြးေတာ စဥ္းစားေလ့ မရွိတဲ့သူ ဆိုရင္ အဲ့ဒီ ေလးဆယ့္ ေလးနွစ္ အရြယ္ဟာ ခင္ဗ်ား အတြက္ သိပ္ျပႆနာ ေပးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား အတြက္ အခ်ိန္က ေနာက္ဆုတ္သြားမွာ၊ ပိုၾကာသြားမွာ ။ ခင္ဗ်ား က အာရံုခံ ေကာင္းေနတယ္ ဆိုရင္သာ အဲ့ေလးဆယ့္ေလး နွစ္ အရြယ္က ျပႆနာ ရွိလာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေတြ ကေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္တတ္ဘူး – အဲ့ဒီ ေလးဆယ့္ေလးႏွစ္ ကို သိေတာင္ မသိလိုက္ဘဲ ျဖတ္သန္း သြားၾကတယ္။ အဲ့ဒါက သမာဓိအား ေကာင္းေနလို႔၊ ပညာဥာဏ္ ရွိေနလို႔ပါ ဆိုျပီး မထင္လိုက္ပါနဲ႔။ အျခား အေၾကာင္း ေတြလည္း ရွိႏိုင္ပါေသးတယ္။

ဆိုလိုတာက သူတို႔ အေတြးထဲမွာ ဘဝနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အိပ္မက္ေတြ ရွိေနဆဲ၊ မက္ေကာင္းေနဆဲ ျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္။ အဲ့လို ျဖစ္ခဲ့ရင္ သူတို႔ဟာ ေလးဆယ့္ ေလးနွစ္ ဆိုတဲ့ ကာလကို ဘာမွ မထူးျခားဘဲ ျဖတ္သန္း သြားမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့လို လူေတြ အကုန္လံုးဟာ အေႏွးနဲ႔ အျမန္ – ခံစားခ်က္ တစ္ရပ္ ဝင္လာ တတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကေတာ့ — ဘဝဟာ အဓိပၸာယ္မရွိဘူး၊ ဘဝမွာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ ထင္သေလာက္ မရဘူး – ဆိုတဲ့ အျမင္ အသိေတြပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အခါမွာ ယခင္ ရွိခဲ့တဲ့ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ေတြ၊ အိပ္မက္ေတြ၊ အေကာင္းျမင္ ထားတာေတြ အကုန္ ျပိဳပ်က္ ကုန္ၾကတယ္။ အစြန္း တစ္ဖက္က အေကာင္းျမင္ ဝါဒ ျပိဳလဲ က်သြားတယ္။ အဲ့ဒီအခါ အစြန္း တစ္ဖက္မွာ ရွိတဲ့ အဆိုးျမင္ဝါဒ ဘက္ကို ကူး ေျပာင္း ေရာက္သြားၾကတယ္။ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ၾကီးမားခဲ့တဲ့ အေကာင္းျမင္ ဝါဒၾကီး ေျဗာင္းျဗန္ လန္သြားရျပီ။ အျခားတစ္ဖက္မွာ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ျခင္း ဆိုတဲ့ အဆိုးျမင္ဝါဒ ေပၚေပါက္လာရျပီ။ ျမင္ျမင္သမ်ွ အလင္းေရာင္ အားလံုး – ေမွာင္အတိ က်သြားတယ္။ ဘဝကို ခါးခါးသီးသီး လက္ခံ မိသြားတယ္။

က်ေနာ္တို႔ ဘာအတြက္ ပညာသင္

ပညာေရး ရဲ႕ အဓိပၸာယ္က ဘာလဲ လို႔ ေမးခဲ့ၾကဖူးသလား။ က်ေနာ္တို႔ ေက်ာင္းကို ဘာေၾကာင့္သြားရသလဲ။ ဘာသာရပ္ခြဲ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ဘာလို႔ သင္ရသလဲ။ တစ္တန္း ျပီး တစ္တန္း ၊ တစ္ဆင့္ ျပီး တစ္ဆင့္ တက္ဖို႔ ဘာလို႔ ၾကိဳးစားၾကသလဲ။ ဒါဟာ ပညာေရး ရဲ႕ ပံုစံ အစစ္ ျဖစ္သလား။ ပညာေရး ဆိုတာ ဘာလဲ။ ဒီေမးခြန္းေတြဟာ ေက်ာင္းသား အတြက္သာ အေရးၾကီးတာ မဟုတ္ပါဘူး။ မိဘေတြ ဆရာေတြ အတြက္၊ လူသား အားလံုးအတြက္ အေရးၾကီးပါတယ္။ ပညာသင္ဖို႔ ပညာတတ္ေတြ ျဖစ္ဖို႔ ဘယ္ အေၾကာင္းေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ၾကိဳးပမ္း ရသလဲ။ စာေမးပြဲ အခ်ိဳ႕ကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး လက္မွတ္ စာရြက္ယူ၊ အလုပ္ တစ္ခု ရွာဖို႔ အတြက္ပဲလား။ ဘဝ ဆိုတာရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ကို နားလည္ ႏိုင္ဖို႔ ငယ္ရြယ္ လြန္းေန တဲ့ ကေလး အရြယ္ အတြက္ ပညာေရး ဆိုတာနဲ႔ မြမ္းမံေပးဖို႔ ။ အဲ့သလို ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္လား။ အတတ္ပညာ သင္ၾကားျပီး အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း မႈ ျပဳၾကဖို႔ ဆိုတာ လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပညာေရးဟာ ဒါပဲလား။ ဘဝရဲ႕ အခ်ိန္ သံုးခ်ိဳး တစ္ခ်ိဳး ၊ ေလးခ်ိဳး တစ္ခ်ိဳးကို အကုန္ခံျပီး ပညာဆိုတာ ကို ဒီအတြက္ပဲ တြန္းပို႔ လိုက္ၾကတာလား။

စင္စစ္ ဘဝဟာ အလုပ္ တစ္ခုသက္သက္ မဟုတ္ဘူး။ ပိုင္ဆိုင္မႈ အတြက္ သက္သက္ မဟုတ္ဘူး။ ဘဝဟာ ေလးနက္ျပီး ထူးျခားတဲ့ တစ္စံုတစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ နက္နဲတယ္။ လူသား တစ္မ်ိဳးတည္း အတြက္မွာတင္ ဘဝ အဓိပၸာယ္က က်ယ္ျပန္႔တယ္။ အသက္ေမြးမႈ အတြက္ ျပင္ဆင္ ရံုမ်ွ သက္သက္ပဲ ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔ ရည္ရြယ္ရာဟာ လြဲမွားေနျပီ လို႔ ေျပာရမယ္ ။ ဘဝရဲ႕ အဓိပၸာယ္ အျပည့္အဝ နားမလည္ေတာ့ ဘဲ လြဲေနျပီ လို႔ ဆိုရပါမယ္။ ဘဝ ကို နားလည္ သေဘာေပါက္ဖို႔ က စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔ ျပင္ဆင္တာ ထက္ ေတာ့ ပို အေရးၾကီး မယ္ မဟုတ္လား။ သခ်ၤာ၊ ရူပေဗဒ စသျဖင့္ ဘာသာရပ္ ေတြ သင္ၾကားေနရံု ထက္ေတာ့ ပို အေရးၾကီး လာမယ္ မဟုတ္လား။

ဆရာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ ေက်ာင္းသားပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သင္ၾကားျခင္း ဆိုတာ ဘာလဲ၊ ပညာေရးကို ဘာေၾကာင့္ ျပဳၾကရသလဲ ဆိုတာ ေျခေျချမစ္ျမစ္ ေမးခြန္း ရွိသင့္ပါတယ္။ ပညာေရးဟာ ဘဝနဲ႔ ဆက္ႏြယ္မယ့္ အတြက္ ဘဝကိုလည္း ေမးခြန္း ထုတ္ပါမယ္။ ဘဝရဲ႕ ဒင္ျပည့္ က်ပ္ျပည့္ အဓိပၸာယ္က ဘာလဲ။ ငွက္ေက်းသာရကာ၊ သစ္ပင္ ပန္းမန္၊ ေကာင္းကင္၊ ေျမျပင္၊ ၾကယ္စင္ စတာေတြကလည္း ဘဝထဲ အက်ဳံးဝင္ ေနမယ္။ ဆင္းရဲ ျခင္း၊ ခ်မ္းသာျခင္း ဟာလည္း ဘဝမွာ ရွိမယ္။ လူတန္စားခ်င္း၊ အုပ္စုခ်င္း၊ ႏိုင္ငံခ်င္း တိုက္ပြဲ ေတြလည္း ပါမယ္။ ဘာဝနာလည္း ရွိမယ္။ ဘာသာေရး လို႔ က်ေနာ္တို႔ ေခၚဆိုၾက တာလည္း ဘဝမွာ ရွိတယ္။ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တဲ့ စိတ္၊ နက္နဲမယ့္ စရိုက္ေတြလည္း ဘဝမွာ ပါဝင္ ပါတယ္။ ေမ်ွာ္မွန္းခ်က္ေတြ၊ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြ၊ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္ေတြ၊ အာသာ ရမၼက္နဲ႔ စိတ္လႈပ္ရွားမႈေတြ စတာ ေတြလည္း ဘဝမွာ ရွိေနတယ္။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ ဘဝ ျဖစ္တယ္။ ဒါ့ထက္လည္း ပိုမယ္။

ဒါကို က်ေနာ္တို႔ အမ်ားစုက အသက္ေမြး ဝမ္းေက်ာင္း – ဆိုတဲ့ ရွဳေထာင့္ တစ္ခုတည္းကေန ၊ ကေလးေတြကို ( ဒါမွမဟုတ္ ) က်ေနာ္တို႔ ကေလးဘဝကို – ဆယ့္ငါးနွစ္ ၊ နွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ အခ်ိန္ကုန္ခံခဲ့ျပီး ျပင္ဆင္သြားခဲ့ၾကတယ္။ စာေမးပြဲေတြ ဝင္ေျဖ၊ အလုပ္အကိုင္ တစ္ခုလုပ္၊ အိမ္ေထာင္၊ သားေမြး၊ စက္ရဟတ္ၾကီး လည္သလို လည္ပတ္ေနၾက တယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ေတြထိ

အဲ့ဂေလာက္သာ ရွင္းတတ္သည္

ၾကားသိဖူးျပီး ျဖစ္ၾကေသာ္လည္း၊ သစၥာတရားဆိုသည္ႏွင့္ ပတ္သက္တိုင္း၊ တရားဓမၼဆိုသည္ကို ရွင္းလင္းတိုင္း၊ ဘဝဆိုသည္၏ နက္နဲမႈနွင့္ ေဝါဟာရတို႔ ဖြင့္ဆိုရွင္းျပရင္း မျပည့္စံုသည့္ အခါတိုင္း ေျပာေလ့ ေျပာထရွိေသာ ပုံဝတၳဳ ျဖစ္ပါသည္။

ဖားတစ္ေကာင္သည္ ပင္လယ္ထဲက လာျပီး ၊ ေရတြင္းတစ္တြင္းထဲ ခုန္ခ်မိလိုက္သည္။ ေရတြင္းထဲက ဖားက – “မိတ္ေဆြ၊ ဘယ္က လာတာလဲ” ဟု ေမးလိုက္သည္။ “က်ဳပ္ ပင္လယ္က လာတာ” ဟု ျပန္ေျပာသည္။ ေရတြင္းထဲတြင္ ေနထိုင္ေသာ ဖားက “ပင္လယ္ ??? :O အဲ့ပင္လယ္က ဘယ္ေလာက္ ၾကီးသလဲ” ဟု ေမးသည္။ ေရတြင္းထဲတြင္ ေနထိုင္ေသာ ဖားသည္ ေရတြင္းထက္ ၾကီးေသာ မည္သည့္ အရာဝတၳဳမ်ိဳး ကိုမ်ွ မေတြ႔ဖူးေပ။ ေရတြင္းထဲမွာ ေမြးဖြားသည္။ ေရတြင္း ထဲမွာပင္ ၾကီးျပင္းသည္။ ေရတြင္း နံရံက ထြက္ျပီး အျပင္ဘက္ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေပ။ ေရတြင္း နံရံက ၾကီးလည္း ၾကီးသကိုး။ ေရတြင္း ဖားအတြက္ ေရတြင္း အျပင္ဘက္၌ ေရတြင္းထက္ ၾကီးေသာ အရာဝတၳဳ ရွိသည္ဟု သိႏိုင္စရာ အေၾကာင္းလည္း မရွိေပ။ အျပင္ဘက္က ဖား တစ္ေကာင္ တစ္ေလ မွလည္း အျပင္ဘက္က သတင္းေပးဖို႔ ေရတြင္းထဲ ေရာက္မလာေပ။

ပင္လယ္ဖားက “ပင္လယ္က အၾကီးၾကီး” ဟု ေျပာသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေရတြင္းဖားသည္ အၾကီးၾကီး ဆိုသည့္ စကားကို သေဘာမေပါက္ ျဖစ္ေနသည္။ ေရတြင္း တစ္ဝက္ေလာက္ ခုန္ျပျပီး “ဒါေလာက္ ၾကီးသလား” ဟု ေမးလိုက္သည္။ ပင္လယ္ဖားက – “ဒါေလာက္ မကဘူး။ အမ်ားၾကီး ၾကီးတယ္” ဟု ေျပာျပျပန္သည္။ ေရတြင္း ဖားက ေရတြင္း တစ္တြင္းလံုး ခုန္ျပျပီး – “ အဲ့ဒါေလာက္ ၾကီးသလား” ဟု ေမးၾကည့္ျပန္သည္။ ပင္လယ္ဖားက – “အဲ့ဒါထက္ အမ်ားၾကီး ၾကီးတယ္”

Mind associated with Ideas

“The mind which differentiates man and woman, associates itself with thoughts or ideas. In other words, manayatana associates itself with dhammayatana. People often say, “I am paying attention to somebody,” “I am thinking of someone,” “I have dreamt of someone,” etc.

In face, nobody meets anybody else. Such thoughts do occur incessantly during all waking hours. They run in series. Unwholesome thoughts, too, occur often. Everytime a thought occurs, the mind associates itself with it, and many people revel in such thoughts, and would not like the suggestion that they go in for meditational practice.

There are some preachers who instruct their audience to keep their minds free and relaxed instead of concentrating on meditational points because concentration, they say, restricts the mind. This is in contravention of the Buddha’s instructions although it assumes an appearance of the Buddha’s teachings. If, according to these preachers, the mind is set free, it will surely indulge in fond thoughts and revel in sensual pleasures. It would be like the idle thoughts of an opium smoker. Indulgence in such idle thoughts is the same as indulgence in sensual pleasures. In Hemavata Sutta, the statement that the mind works conjointly with sense-objects or ideas is appropriate. In order to separate the mind from the ideas, one must go in for meditational practice to gain concentration. If the concentration power is weak, the mind will go astray associating itself with the sense-objects outside the point of meditation, as the yogis must have found for themselves.

Some pretentious preachers blame meditational practice as causing bodily discomfort. This is really discrediting the Buddha’s word.Those who follow their advice would be losing their chance of gaining true insight and would be unwittingly committing a great sin against Ariya and other noble persons.”

TCB ( ေရွးတရုတ္တို႔ဝါဒ-အၾကမ္းမ်ဥ္း )

ဟိႏၵဴဘာသာေရးတြင္ “ဘုရားသခင္ႏွင့္ ၎၏နာမေတာ္သည္ ဧက၊ တစ္သေဘာတည္း၊ တစ္ခုတည္း” ဟု ဆိုသည္။ တာအိုဘာသာတြင္မူ “သတ္မွတ္ေခၚေဝၚႏိုင္ေသာ အမည္နာမသည္ အမည္နာမ စစ္စစ္ မဟုတ္” ဟု ဆိုျပန္သည္။ အဘယ္ဟာ မွန္ပါသနည္း။

ဒ႑ာရီ အရ ဖူရွီ ( Fu Shi ) သည္ တရုတ္ မဟာအင္ပါယာ ဘုရင္ၾကီး (ဝါ) ဧကရာဇ္ သံုးပါးတြင္ ပထမဆံုး သမိုင္းဝင္ ဧကရာဇ္ ျဖစ္သည္။ ( က်ေနာ့စိတ္ထင္ – က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာအမ်ား ၾကားသိဖူးၾကေသာ မဟာသမၼတမင္းတို႔က ၎ထက္ ပိုေစာမည္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိ။ ) ခရစ္ေတာ္မေပၚမီ ႏွစ္သံုးေထာင္ အေစာပိုင္းက တရုတ္ျပည္လံုးကို စိုးမိုး အုပ္စိုးခဲ့သူ ျဖစ္သည္ဟု ယံုၾကည္ၾကသည္။ ဖူရွီသည္ တရုတ္ေရွးေဟာင္းက်မ္းတစ္ဆူ ျဖစ္ေသာ I-Ching ယီက်င္း ( သခၤါရက်မ္း/ေျပာင္းလဲျခင္း သေဘာတရား က်မ္း ) ပါ ၾတိမူဟ ရွစ္ခုတို႔ကို ေဖာ္ထုတ္ရွင္းလင္းခဲ့သူလည္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕က ယင္းတို႔သည္ တရုတ္တို႔၏ အရုပ္ဆန္ေသာ လက္ေရးစကားလံုးတို႔၏ အေျခခံလည္း ျဖစ္သည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။

လက္ရွိ တရုတ္တို႔၏ ပင္မ ဒႆန ေရစီးေၾကာင္း နွစ္ခုမွာ တာအိုဝါဒႏွင့္ ကြန္ျဖဴးရွပ္ဝါဒ တို႔ ျဖစ္ျပီး ၎ဝါဒတို႔သည္ ဖူရွီ ၏ အစဥ္အလာမွ ဆင္းသက္လာၾကျခင္းသာ ျဖစ္သည္ဟု အယူရွိၾကသည္။ ခရစ္ေတာ္ မေပၚမီ ေျခာက္ရာစုမွ စတင္၍ ၎ဝါဒႏွစ္ဆူ ကြဲျပားသြားခဲ့ျပီး တာအိုဝါဒ၏ ဖခင္ – ေလာက္ဇူ ( BC 604-531 ) ၊ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ဝါဒ – ဖခင္ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ( BC 551-479 ) ဟူ၍ အမွတ္အသားရွိသည္။

တရုတ္တို႔၏ ဘာသာေရး အတြင္းမွ တတိယ ေရစီးေၾကာင္းမွာ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ျပီး အစဥ္အလာ အိႏၵိယမွ ဆင္းသက္သည္။ အိႏၵိယ ဗုဒၶဘာသာ မေထရ္မ်ား A.D ပထမ ရာစုတြင္ တရုတ္ျပည္သို႔ စတင္ဝင္ေရာက္ သာသနာျပဳသည္။ ယင္း အိႏၵိယ ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ား၏ ၾကြင္းက်န္ရစ္ေသာ ေျပာစကားမ်ား အရ တရုတ္လူမ်ိဳးတို႔သည္ အေစာပိုင္း ကာလ ကတည္းက အိႏၵိယသို႔ ဘုရားဖူးအျဖစ္၊ ( သို႔မဟုတ္ ) ကုန္သည္အျဖစ္ ေရာက္ရွိလာၾကျပီး ဗုဒၶဘာသာ ယဥ္ေက်းမႈကို တရုတ္ျပည္သို႔ သယ္ေဆာင္သြားၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ ထိုကာလမွစ၍ တရုတ္ျပည္တြင္ ပင္မ ဘာသာေရး ၾကီး သံုးခု ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေခတ္ႏွင့္ အညီ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ေပါင္းစပ္၍ က်င့္သံုး လက္ခံၾကသည္ကိုလည္း ေတြ႔ျမင္ၾကရသည္။

စင္စစ္ အမ်ိဳးအမည္ မတူညီေသာ ဘာသာတို႔ကို ေပါင္းစပ္ရန္မွာ မလြယ္ကူေပ။ ဘာသာတစ္ခုမွ ကြဲျပားသြားဖို႔ရာသာ လြယ္ကူသည္။ သို႔ေသာ္ တရုတ္တို႔ ၏ ဘာသာၾကီး သံုးခု ျဖစ္ေသာ တာအိုဝါဒ၊ ကြန္ျဖဴးရွပ္ဝါဒ၊ ဗုဒၶဝါဒတို႔သည္ တခုႏွင့္ တစ္ခု ကူးလူးယွက္ႏြယ္ေနၾကသည္။ အနီးစပ္ဆံုးမွာ တာအိုဝါဒႏွင့္ ကြန္ျဖဴးရွပ္ ဝါဒတို႔ ျဖစ္ျပီး

အို – မရဏ

တစ္ေနရာတြင္ Paul Carus ၏ The Truth ကဗ်ာကို “သစၥာဟူသည္” ဆိုေသာ အမည္ျဖင့္ က်ေနာ္ ဘာသာျပန္ဆိုျပီးပါျပီ။ ဆရာ ပါရဂူ နွင့္ ဆက္ႏြယ္၍ ျဖစ္သည္။ ယခု Paul Carus ၏ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ပင္ ျဖစ္ေသာ Death ( မရဏဟူသည္ ) ကို ( အစအဆံုး မဟုတ္၊ ေရွ႕ဦးပိုင္း ကြက္၍ ) ဘာသာျပန္ဆို ၾကည့္ပါသည္။ ဆီေလ်ာ္ နားလည္သလို ျပန္ဆိုမႈ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွားအယြင္း ရွိက ေထာက္ျပႏိုင္ပါရန္ မူရင္း ကိုပါ ပူးတြဲ ထည့္သြင္း ေပးလိုက္သည္။

ေလးစားစြာျဖင့္
ေဇယ်
……………………….

အို – မရဏ ( သင္သည္ ကၽြႏ္ုပ္၏ အေဆြ )

အို မရဏ၊
ေသျခင္းတရား ျဖစ္ေသာ သင္သည္
ကၽြႏု္ပ္တို႔ ဘဝ၊ ကၽြႏု္ပ္တို႔၏ ရွင္သန္မႈကို ျပီးျပည့္စံုသြား ေစ၏။
သင့္အတြင္း၌ ျငိမ္းခ်မ္းမႈကို ရွာေဖြရရွိမည္ ျဖစ္သည္။
အလားတူ သင့္အတြင္း၌ ေၾကကြဲဝမ္းနည္းရမႈ ဒုကၡကို ရွာေတြ႔ရ လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။
ေဇာစိတ္ထၾကြသမ်ွ၊ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့သမ်ွတို႔သည္ အတိတ္တို႔ ျဖစ္ကုန္ၾကမည္။