年 

28058753_2071458196202751_3749124852666040810_n

年暮れぬ
笠きて草鞋
はきながら
.
တစ္ႏွစ္ ကုန္ျပန္ၿပီ
ဒီျမက္ခေမာက္ ဒီဖိနပ္
စီးေလ်ာက္ရင္းနဲ႔ပဲ
.
~ Matsuo Basho (松尾芭蕉)

………………….
“တိုရွိခုရဲႏု၊ ခစခီတဲ့ ၀ါရာဂ်ီ၊ ဟခီနာ ဂါရ” ဆိုတဲ့ စာဆို ဗရွိဳးရဲ႕ ကဗ်ာငယ္။ ဒုတိယပါဒ “笠きて草鞋 ခစခီတဲ့ ၀ါရာဂ်ီ” ရဲ႕ အတိအက် အဓိပၸါယ္က “အရိပ္ ကို ခိုၿပီး၊ ျမက္ဖိနပ္” ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဇင္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ အဆင္တန္ဆာမွာ ဒီအရိပ္ဟာ ျမက္ ခေမာက္ကို ေျပာ(တယ္လို႔ ျမင္) တာေၾကာင့္ အခု အတိုင္းပဲ ေရးလိုက္တယ္။ ျမင္သာေအာင္ သင့္ရာ ပံုကို ရွာၿပီး စာတြဲ ပါတယ္။ မူရင္းဓာတ္ပံုရွင္ Ljikob ကို ေက်းဇူးပါ။
…………………
With Love,
Zayya
Feb 17th 2018 at 15:24

ေအာ့စပန္းစကီး

ၿပီးခဲ့တဲ့လေလာက္က – ဆူဖီပေဂး ဂုရုႀကီး ဂုဂ်ိယဖ္ (G.I.Gurdjieff) အေၾကာင္း နဲ႔ သူ႔ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း နိဒါန္းပ်ိဳးခဲ့ဖူးတယ္။ ဂုဂ်ိယဖ္ အေၾကာင္း ေျပာရင္ သူ႔တပည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေအာ့စပန္းစကီး (P.D.Ouspensky) ဟာ တစ္ႏြယ္ငင္ တံဇဥ္ပါ ပါလာရတာ။ အခု သူ႕အေၾကာင္း ေရးေနရင္း၊ ေရးၿပီးသားစာက မရွည္သင့္ဘဲ ရွည္ေနလို႔။ အာ့ေၾကာင့္ ၿပီးသေလာက္ အထဲကပဲ တင္ခ်င္တာေလး ျဖတ္တင္လိုက္တယ္။ ေအာ့စပန္းစကီး ကြယ္လြန္ၿပီး ကာလ ၁၉၄၇ ကေန – ကေန႔အထိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ထုတ္ေ၀တဲ့ သူ႔စာအုပ္ေပါင္း အထင္ကရ ေျခာက္အုပ္ ရွိတယ္။
.
၁။ Strange Life of Ivan Osokin,
၂။ Tertium Organum,
၃။ A New Model of the Universe,
၄။ The Psychology of Man’s Possible Evolution,
၅။ In Search of the Miraculous: Fragments of an Unknown Teaching,
၆။ The Fourth Way
.
ေအာ့စပန္းစကီးဟာ အေနာက္တိုင္း ဒႆန၊ သခ်ၤာသမားျဖစ္ေပမယ့္ ဘ၀သံသရာကို ယံုၾကည္တဲ့သူ။ သူ႔ကုိယ္သူ ဒီလူ႔ဘ၀ကို တစ္ေက်ာ့ျပန္ ျပန္ေရာက္လာတာလို႔ ျမင္ထားတာရယ္။
.
သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရး အထုပၸတၲိ အတိုအထြာေလး တစ္ခုမွာ “၁၉၀၅ ခုႏွစ္၊ ေမာ္စကိုရဲ႕ အရွဳပ္အေထြး အေရးအရာေတြၾကားထဲက၊ ဘ၀သံသရာ လည္ပတ္ေနပံုေပၚ အေျခခံၿပီး က်ဳပ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့တယ္” တဲ့။ အဲ့ဒါက သူ႕ရဲ႕ အေစာဆံုး လက္ရာ Strange Life of Ivan Osokin ပဲ။ အဲ့အခ်ိန္က သူ႕အသက္ ၂၇ ပဲ ရွိေသးတယ္။ ၁၉၂၀ အတြင္းမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာ ျပန္ဆိုျပီးေပမယ့္ သူ႕ကြယ္လြန္ခါနီးအထိ သိမ္းထားခဲ့ရာက ေနာက္ပိုင္းမွ ကေန႔နာမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ခဲ့တာ။
Read more of this post

ဂႏၶာရီသေဘာလာ သံလိုက္အားပညာႏွင့္ ဂုဂ်ိယဖ္

Rasputin႐ုရွလူမိုက္ နန္းတြင္းေပ်ာက္ေစၾဆာႀကီး ရပ္စျပဴတင္ဟာ ရာဇ၀င္ မွတ္တမ္းေတြမွာ သံလိုက္စြမ္းအား ႀကီးတဲ့သူ ေတြထဲ ဖယ္ထားမရတာ အားလံုး အသိပဲ။ သူ႕ကို လူလိမ္လို႔ ဆြဲခ်သူေတြနဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဓမၼအတြက္ ေအာက္လမ္း ဂိုဏ္း၀င္ အက်င့္ေတြ က်င့္ခဲ့တယ္လို႔ အမနာပ ဆိုၾကသူေတြ ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ရဲ႕ ညိဳ႕ဓာတ္ပညာရပ္နဲ႔ ကုသႏိုင္စြမ္း ေတြဟာ ဇာဘုရင္နဲ႔ သူ႕အခ်စ္ေတာ္ မိဖုရားႀကီးကို ကိုင္လႈပ္ ကစားႏိုင္ခဲ့သလို ႐ုရွေတာ္လွန္ေရးႀကီး ျဖစ္ရသည္အထိ လႈပ္ခတ္ေစခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕ အက်င့္ဆိုးေတြကို ဖယ္ၿပီး ငယ္စဥ္ဘ၀ သူျဖတ္သန္းခဲ့သမွ်ကို ျပန္ေမႊ ၾကည့္ရင္ ဗမာေတြ အေခၚ အတၱ ကိလမထေတြ အမ်ားစု ပါတာေပါ့။ ေအးစိမ့္မဲေမွာင္ေနတဲ့ ေျမေအာက္ခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲ နာရီနဲ႔ခ်ီ ဒူးေထာက္ငိုေႂကြး ေတာင္းဆုျပဳတဲ့ အက်င့္ေတြ၊ မိမိခႏၶာကို ညွင္းပန္းႏွိပ္စက္ၿပီး အာပါတ္ေျဖတာေတြ၊ အျပစ္ရွိမွ အျပစ္ေျဖလို႔ ရတာကြ ဆိုၿပီး ထင္ရာစိုင္းခဲ့ရာက ေနာက္ဆံုး ရက္ရက္စက္စက္ အသတ္ခံရတဲ့ အထိ ေသပြဲ၀င္သြားခဲ့ရတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး။ က်န္တဲ့ အခ်က္ေတြ ဖယ္ထားရင္ – သူဟာ သံလိုက္စြမ္းအင္ပညာ (Magnetism) ကို လက္၀ယ္ထားရင္း လမ္းလြဲသြားခဲ့သူ ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။
.
တကယ္တမ္း သံလိုက္ပညာရဲ႕ အစြမ္းအစကို အသံုးခ်ၿပီး၊ ထင္သာျမင္သာ သမိုင္း၀င္သြားတဲ့ သူေတြ အဆိုးအေကာင္း ေရာျပြန္းၿပီး (ဥပမာ- Aleister Crowley တို႔လို လူစားေတြ) – ရွိခဲ့ၾကသလို၊ စာတမ္းမ၀င္ဘဲ ျမဳပ္ကြယ္ သြားတဲ့သူေတြလည္း ဒုနဲ႔ေဒး ရွိၾကတာေပါ့။ လူ႔ခႏၶာကိုယ္မွာ သံလိုက္စြမ္းအင္ ရွိေၾကာင္း အမ်ားစု သိၾကတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဒါကို အေသးစိတ္ လိုက္စားၾကတဲ့ သူေတြက C.G.Jung လို ေႏွာင္းပိုင္း စိတ္ပညာသမားေတြနဲ႔ ေရွးဂႏၶာရီသမားေတြ ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ေရွးဂိုဏ္းဆရာေတြလည္း ရွိၾကေသးတယ္။ သူတို႔ အျမင္မွာ သံလိုက္အစြမ္းဟာ သက္ရွိ သက္မဲ့ အရာရာတိုင္းမွာ ရွိတယ္ ဆိုေပမယ့္ ေရွး ျဗဟၼဏႀကီးေတြနဲ႔ ပေရာဟိတ္ ဆရာႀကီးေတြ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ၊ နတ္၀င္သည္ေတြမွာသာ ဒီအစြမ္းေတြကို ကိုယ့္အတၱအတြက္ တိတ္တဆိတ္ ႀကိတ္ၿပီး အျပည့္အ၀ အသံုးခ်ခဲ့ၾကတယ္လို႔ ယံုၾကည္ၾကတယ္။
.
ဒါကို သီ၀ရီနည္းေတြနဲ႔ ဂုဂ်ိယဖ္က သူ႔လက္တစ္ဆုပ္စာ အတြင္းတပည့္ေတြကို ရွင္းျပခဲ့ဖူးတယ္။
.
Read more of this post

“The Professor and the Madman” ~ Simon Winchester

27752636_2059195567429014_2615458404389015079_nကေန႔သိတဲ့ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္( ေအာ့စ္ဖာ့ဒ္) အဘိဓာန္ကို စလုပ္ၾကခ်ိန္က ၁၈၅၇ မွာေပါ့။ စစခ်င္း အစီအစဥ္ေရးဆြဲ လုပ္ၾကခ်ိန္က ေအာ့က္စ္ဖာ့ဒ္တကၠသိုလ္နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး။ လန္ဒန္က ေ၀ါဟာရတၳေဗဒပညာရွင္ ဆရာႀကီးေတြက သီးသန္႔ စခဲ့ၾကတာ။ London Philological Society လို႔ နာမည္ႀကီးတယ္။ သူတို႔ အသင္းကေန Transactions of the Philological Society ဆိုတဲ့ စာေစာင္ကို တစ္ႏွစ္ကို သံုးေစာင္ ထြက္တယ္။ ေအာက္စ္ဖာ့ဒ္ အဘိဓာန္ျပဳစုၾကတဲ့ စဦးအယ္ဒီတာႀကီးေတြထဲမွာ ရစ္ခ်တ္ရွနဲဗစ္ တရန္႔ခ်္၊ ဟားဗတ္ေကာလားရစ္ခ်္ တို႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း စေကာ့လူမ်ိဳး အဘိဓာန္ျပဳဆရာနဲ႔ ေ၀ါဟာရတၳေဗဒပညာရွင္ ပေရာ္ဖက္ဆာဂ်ိမ္းစ္မာေရး လည္း ပါလာတယ္။ ဒီဘုတ္အုတ္ထဲမွာ အဓိကညႊန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေပါ့။
.
အဘိဓာန္တစ္အုပ္ ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ေကာ္မတီဖြဲ႕ၿပီး စကားလံုးေတြ ေရြးခ်ယ္ စဥ္းစားၾက၊ ဖြင့္ဆိုၾကရာမွာ လူေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ အနက္ ဒီဘုတ္အုတ္ထဲ ဇာတ္ေကာင္ ေနရာက အဓိကပါလာခဲ့တာက ၀ီလ်ံခ်က္စ္တာမိုင္နာ (W.C.Minor) ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေပါ့။ စိတ္ကူးယဥ္ ဇာတ္ေကာင္ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ ရွိခဲ့တဲ့ လူသား။ ၁၈၃၄ ဇြန္လမွာ ေမြးၿပီး ၁၉၂၀ မတ္လမွာ ဆံုးတယ္။ အေမရိကန္စစ္ဆရာ၀န္ ဆာဂ်င္ ျဖစ္ၿပီး၊ ေအာ့က္စ္ဖာ့ဒ္အဘိဓာန္ ျဖစ္ေျမာက္ေရး အတြက္ နက္နဲၿပီး ခက္ခဲတဲ့ ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ၊ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြနဲ႔ အဂၤလိပ္ေ၀ါဟာရ စာလံုးေရ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ ရွာေဖြ ဖြင့္ဆိုေပးခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ေကာ္မတီက သူ႕ကို ဂုဏ္ျပဳဖို႔ စဥ္းစားၾကေတာ့တယ္။ အဲ့ေတာ့မွ W.C.Minor ရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းကို စူးစမ္းမိတဲ့အခါ အံ့အားသင့္စရာ အေၾကာင္းကို ရွာေတြ႕ေတာ့တာပဲ။
.
Read more of this post

ဗလာေလွ

chaung_tzu_empty_boatေရွးတုန္းကေပါ့။

လူတစ္ေယာက္ဟာ ျမစ္ျပင္က်ယ္ တစ္ခုကို ေလွငယ္ တစ္စင္း၊ ေလွာ္တက္ငယ္ တစ္ေခ်ာင္း နဲ႔ ျဖတ္ကူးသတဲ့။ သာယာတဲ့ ျမစ္ျပင္ႀကီးမွာ ေတးသီခ်င္း တေက်ာ္ေက်ာ္ ညည္းရင္း၊ ေရာက္တတ္ရာရာ စိတ္ကူးယဥ္ ရင္း ေလွာ္ခတ္လာခဲ့တယ္။ သူ႕စိတ္ကူးနဲ႔သူ နစ္ျမဳပ္လို႔ ယစ္မူးေနဆဲ၊ ျမစ္လယ္ေလာက္ အေရာက္မွာ သူ႕ေလွကို အျခားေလွငယ္ တစ္စင္းက ၀င္တိုက္မိေရာ။ ၀င္ေဆာင့္မိတဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ေလွကလည္း လူး၊ သူ႕ခမ်ာ ျပဴးျပဴးျပာျပာ ျဖစ္ကေရာ တဲ့။
.
ညည္းဆိုလာတဲ့ ေတးသီခ်င္းလည္း ေပ်ာက္၊ ယဥ္လာတဲ့ စိတ္ကူးေတြလည္း ဘယ္ဆီဘယ္ေရာက္ မသိ၊ ေပ်ာက္သြားေလေရာ။ ဒီေတာ့ သူ႕ေလွကို ၀င္ေဆာင့္ရမလား ဆိုၿပီး တစ္ဘက္ေလွက ေလွေလွာ္သမားကို ဆဲမယ္ လို႔ ေဒါသတႀကီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ အဲ့ဒီေလွမွာ ဘယ္သူမွ မရွိ၊ ေလွခြက္ႀကီး ဗလာသက္သက္ ျဖစ္ေနပါေရာ တဲ့။
.
ဒီေတာ့မွ “ေဩာ္ ျဖစ္ရေလ၊ သူ႕ဟာသူ ေမ်ာလာတဲ့ ေလွပါကလား” လို႔ ႏွလံုးသြင္းလို႔ ေဒါသလည္း ေျဖေပ်ာက္သြားသတဲ့။ တစ္ဘက္ေလွ ဗလာကို လက္နဲ႔ အသာေလး တြန္းေရွာင္၊ သူ႕ခရီး သူ ဆက္သြားပါေရာတဲ့။
.
ဒါဟာ ေရွးတရုတ္ ပညာရွိႀကီး ေခ်ာင္ဇူး ေျပာတဲ့ ပံုျပင္ကဗ်ာေလးေပါ့။ ပံုျပင္ေလးက ဒီမွာ ၿပီးေပမယ့္ ေခ်ာင္ဇူးက ဆက္ေျပာျပတာ ရွိေသးတယ္။
.
Read more of this post

13

12088573_1204025302946049_1108921853410724112_n

သက္ဆင္းတံု႔လ်င္၊ အာကာျပင္က
တြင္တြင္ရြာက်၊ မိုးဖြဖြသို႔
သာပင္ သာခဲ၊ ရြာမစဲဟု
သံေယာဇန၊ စြဲေႏွာင္လွသည္
ခ်စ္ခြန္းတံု႔တင္၊ သို႔ အရွင္…။
.
ကယုကယင္၊ တန္းတင္ ပုဆိုး
ႏွစ္ထပ္ကိုး၍၊ ထပ္ပိုး ၾကင္နာ
သံသရာလ်င္၊ ကေမၻကမၻာ
ရွည္ၾကာေစလည္း၊ ေနာက္တံု႔ခဲသည္
ထမ္းျမဲ အစဥ္၊ သို႔ သခင္…။

.
ထိုအရွင္သည္ ပန္း၀တ္လႊာတို႔ႏွင့္ အတူ၊ ျဖတ္သန္းကုန္ဆံုးသြားေသာ စကၠန္႔ မိနစ္ ကေလးမ်ားႏွင့္ အတူ၊ ျဖဴလႊလႊ က်ဆင္း သက္ေရာက္ လာတတ္ေသာ ႏွင္းမႈန္ဖြဲမ်ားႏွင့္ အတူ၊ ေျပာင္းလဲ ဖူးပြင့္ေနတတ္ေသာ ရာသီတိုင္းတြင္ တည္ရွိ၏။ အထူးသျဖင့္ ဤရာသီသည္ သခင္၏ ရာသီတည္း။
.
Read more of this post

Flourescence

11705167_1147831155232131_5451971540815880165_n
မည္းေျပာင္ေနတဲ့ ကတၱရာေရာင္ လမ္းမႀကီးကို ေနာက္ခံထားၿပီး၊ တိတ္တဆိတ္ ေမာင္းထြက္သြားၾကတဲ့ ကားႀကီး ကားငယ္ေတြကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ႏို႔ … တကယ္ ေမာင္းထြက္သြားသူဟာ ကားေတြလား၊ ႏို႔….. ရွည္လ်ားလွတဲ့ မည္းေျပာင္ေျပာင္ ဒီလမ္းမႀကီးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ေနတယ္လို႔ (ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္) ထင္ေနတဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လား မကြဲျပားမိ။

တစ္ခါက အဓိပတိလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေဆးလိပ္ျပာေျခြရင္း ေတြးမိသလိုမ်ိဳး။ အျခားေနရာမွာ ေႃခြတဲ့ ေဆးလိပ္ျပာနဲ႔ ဒီမွာ ေႃခြတဲ့ ေဆးလိပ္ျပာ၊ ေၾကြတာခ်င္း အတူတူ ဂုဏ္မတူသလိုလို။ စိန္ပန္းပင္ႀကီးက ပြင့္နီေတြေၾကြတာ ျမင္ေတာ့ အခုေၾကြတဲ့ ပန္းဟာ အရင္က ေၾကြတဲ့ ပန္းထက္ပဲ ပိုဂရုဏာ သက္ရမလိုလို။

တစ္ခါက မွတ္သားခဲ့ဖူးတယ္။ ရုရွားစာေရးဆရာႀကီး ေဒါ့စတိုယက္စကီးကို ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း ဖမ္းမိတုန္းက။ အက်ဥ္းတိုက္ထဲ၊ တိုက္ပိတ္ ႏွိပ္စက္ပံုမ်ား။ အသံဆို ဘာသံမွ မၾကားရေအာင္ အေစာင့္ေတြေတာင္ ပိုးေျခအိတ္စီးလို႔တဲ့။ ျပတင္း မရွိ၊ အလင္းမရွိ၊ ပကတိ အေမွာင္မွာ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့ၾကသတဲ့။ ျပင္ပ ပေယာဂဆီက ဘာသံမွ မၾကားရတဲ့ အဲ့ကာလမွာ သူ ၾကားသိႏိုင္ဆံုးအသံဟာ သူ႔ အသက္ရွဴသံရယ္…။ ေနာက္ၿပီး….. သူ႔ရဲ႕ ႏွလံုးခုန္သံရယ္။

Read more of this post