Letters from Osho ~ 5

osho2

ေနမင္းအေရာင္ရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈဟာ ျပာလြင္တဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ျဖန္႔က်က္ေနရာယူေနၾကပါၿပီ။

ႏို႔ေပမယ့္ ေလႏုေအးဟာ အခုထိ ထုနဲ႔ ထည္နဲ႔ ရွိတုန္း။ ျမက္ခင္းႏုေလးေတြရဲ႕ အဖ်ားအနားေတြ ဆီက ႏွင္းမႈန္ဝတ္စေလးေတြ ကလည္း ေအးေအးျမျမ ခိုႏြဲ႕ေနတုန္း ရွိပါေသးရဲ႕။ ခင္ဗ်ား ဂရုထား ၾကည့္မိရင္ ပန္းဝတ္လႊာေလး ေတြ ေပၚမွာ ႏွင္းမႈန္စေလးေတြ ျမင္ရလိမ့္ဦးမယ္။ ညဟာ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီ ဆိုေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ရင္ေငြ႕ကို အခုထိ ေပးထားႏိုင္စြမ္း ရွိတာ ခင္ဗ်ား ခံစားမိပါလိမ့္ဦးမယ္။

အနီးက တြန္က်ဴးလိုက္တဲ့ ဥေဒါင္းငွက္ငယ္ အသံေလး ၾကားရလား။ သူ႔ဟန္ပန္ဟာ အေဝးက ဥေဒါင္းငွက္ေတြ ဆီ အေမးပုစၦာျပဳေနသလိုလို ရွိတယ္။ ေလေျပေအး အေဝွ႕မွာ သီေႂကြးေနတဲ့ ေက်းငွက္တို႔ရဲ႕ မဆံုးႏိုင္တဲ့ သီခ်င္းသံသာေတြနဲ႔ အတူ ရြက္ႏုရြက္လွေတြကလည္း လႈပ္ခတ္ကခုန္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီမနက္ခင္းဟာ အရာရာကို မွတ္ေက်ာက္တင္ေနၾကတယ္။ သင္ျမင္ရဲ႕လား မိတ္ေဆြ။ ေန႔တစ္ေန႔ဟာ သူ အရုဏ္ တက္လာခဲ့ၿပီလို႔ ကမၻာေျမကို အံ့ဩဘနန္း ေႂကြးေၾကာ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။

Read more of this post

အမ်ိဳးသားေရးဝါဒ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ရင္

Q: အမ်ိဳးသားေရးဝါဒ (Nationalism) ေပ်ာက္ကြယ္သြားရင္ ဘာဝင္လာမွာလဲ။

J. Krishnamurti: သိသာတာက- အသိဉာဏ္ပညာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အခုေမးခြန္းမွာ က်ဳပ္ စိုးရိမ္တာက အမ်ိဳးသားေရး ဝါဒ ေပ်ာက္ကြယ္သြားရင္ ဘာဝါဒ အစားထိုး ဝင္လာမလဲလို႔ ေမးတာမ်ိဳး ျဖစ္ေနမွာကိုပဲ။ အစားထိုးတယ္ ဆိုတာ အသိဉာဏ္ပညာ မပါတဲ့ အျပဳအမူမ်ိဳးပါ။ – ဆိုပါစို႔ က်ဳပ္ ဘာသာတစ္ခုကေန ထြက္ၿပီး အျခားဘာသာတစ္ခုကို ကူးေျပာင္းမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ ႏိုင္ငံေရးပါတီတစ္ခုကေန အျခားပါတီတစ္ခုကို အစားထိုး ဝင္ေရာက္မယ္၊ ဒီလိုဆိုရင္ ဒီလို အစားထုိးမႈမ်ိဳးဟာ အသိဉာဏ္ မပါတဲ့ ကိစၥမ်ိဳး ကိုပဲ ညႊန္းဆိုပါတယ္။

အမ်ိဳးသားေရး ဝါဒ ဘယ္လို ေပ်ာက္ကြယ္သြားမလဲ။ ဒီဝါဒရဲ႕ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈကို က်ဳပ္တို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ နားလည္ခဲ့ရင္၊ သူ႕ကို ေသခ်ာေစ့ငွ စစ္ေၾကာႏိုင္ခဲ့ရင္၊ သူ႕ရဲ႕ အတြင္း၊ အျပင္လကၡဏာေတြကို အူမေခ်းခါး သတိျပဳႏိုင္ခဲ့ရင္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားမွာပဲ။ ေသခ်ာ ေစ့ငွ ၾကည့္တတ္သူ တစ္ေယာက္အတြက္ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒဟာ ျပင္ပလကၡဏာ အားျဖင့္ လူအခ်င္းခ်င္း ခြဲျခားထားတယ္၊ လူတန္းစား အလႊာ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ၊ စစ္ပြဲေတြ၊ ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး ကိစၥရပ္ေတြ သူ႔ေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ေနရတာ ျမင္ရလိမ့္မယ္။ ဒါ့အျပင္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အတြင္းလကၡဏာ အားျဖင့္လည္း အလားတူပါပဲ။ ငါဟာ ဘယ္ႏိုင္ငံသား၊ ငါဟာ ဘာလူမ်ိဳး၊ ငါ့ဝါဒက ဘာဝါဒလို႔ လက္မ ေထာင္လိုက္တာဟာ မိမိရဲ႕ အရုပ္ဆိုးတဲ့ အတၱကို ႀကီးထြားေအာင္ လုပ္ေနတာပဲ မဟုတ္လား။ က်ဳပ္ဟာ ရြာငယ္ဇနပုဒ္မွာေနေန၊ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီး ဘယ္ေနရာမွာပဲ ေနေန က်ဳပ္ဟာ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ သူပါ။ ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္ကိုယ္က်ဳပ္ ဟိႏၵဴလို႔ ဆိုလိုက္တာနဲ႔၊ အိႏၵိယသားလို႔ ကမၺည္း ထိုးလိုက္တာနဲ႔၊ က်ဳပ္ကိုယ္က်ဳပ္ ဂုဏ္ပုဒ္၊ အႏုမာန၊ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အတၱမရသ ရလိုက္သလို ခံစားမိမွာ။ လူသားေတြမွာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာအရ ဒီလို တံဆိပ္ကပ္ဖို႔ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ေနရဲ႕လား။ ဒါဆိုရင္ေတာ့ လူသားအမ်ားၾကားမွာ ရွဳပ္ေထြးမႈေတြ၊ တုိက္ပြဲေတြ ေပၚလာၾကမွာ ဓမၼတာပဲ မဟုတ္လား။

J.-Krishna-Murti1

ဒါ့ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသားေရးဝါဒဟာ ျပင္ပလကၡဏာအားျဖင့္ စစ္ပြဲေတြကို ဖန္တီးေနသလို၊ Read more of this post

ဆိတ္ၿငိမ္မႈ (တစ္ခုတည္းေသာ ဘာသာစကား)

အိုရွိဳးရဲ႕ မူလနာမည္က “ရာဂ်္နိရွ္”။ ဒႆနိကေဗဒနဲ႔ တကၠသိုလ္တက္ခဲ့ၿပီးေနာက္ပိုင္း ပါေမာကၡအျဖစ္ သင္ၾကားေရးတာဝန္ ယူခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာခင္၊ (ရက္စြဲအားျဖင့္- ၁၉၆၆၊ ဩဂုတ္ ၁ ရက္ေန႔) မွာ ႏႈတ္ထြက္တယ္။ အဲ့အခ်ိန္က မိတ္ေဆြတစ္ဦး ဆီ ေပးပို႔တဲ့ အိုရွိဳးရဲ႕ စာ ျဖစ္ပါတယ္။……..။

Osho_early

“ဌာနက က်ဳပ္ ထြက္ခဲ့လိုက္ၿပီ။ တေန႔ကပဲ ျပန္ေရာက္တယ္။ တကၠသိုလ္နယ္ေျမက လြတ္လပ္လာခဲ့ၿပီမို႔၊ အခုအခ်ိန္မွာ က်ဳပ္ရဲ႕ဘဝဟာ ခရီးလွည့္လည္သြားလာေနဖို႔ တစ္ခုတည္းပဲ။

“သစၥာ ဆုိတာ ဘာလဲ။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘဝ တည္ေနတယ္_ ျဖစ္ရွိေနတယ္_ ဒါကို အျပည့္အဝ သိျမင္မယ္၊ ခံစားမိမယ္။ ဒီေနရာမွာ သစၥာကို ေတြ႔သိရပါလိမ့္မယ္။ ဒီ သိျမင္မႈ မရွိသမ်ွ၊ (ဝါ) ဘဝရဲ႕ အဲ့ဒီ ရသ ကင္းမဲ့ေနသမ်ွ ကာလပတ္လံုး သူ႔ရဲ႕ဘဝ ဟာလည္း သစၥာ မဲ့ၿပီးရင္း မဲ့ေနမွာပဲ။ Read more of this post

Nightmare

“အေျပးေကာင္းသူမွာ ေျခရာမက်န္၊
စကားေျပာေကာင္းသူမွာ အမွား မရွိ၊”

ေတာက္တယ္က်င္း ထဲက စာတိုေလး တစ္စ။ က်ေနာ့ အဖို႔ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္။ ဒီ တစ္လံ တစ္ထြာ ကိုယ္ခႏၶာ အတြင္း ကို ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္၊ ဘယ္ႏွစ္ခါ ထိုးေမႊ ခုန္ခ် ခဲ့ဖူးသလဲ။ မိမိ အသိစိတ္ အတြင္းထဲ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္း – တိုးဝင္ ၾကည့္ တဲ့အခါ – ဘယ္အရာ ကိုမွ ေျခရာ မခ်န္ထား ခဲ့ဘဲ ေျပးလႊားေနတဲ့ မိမိ အျဖစ္ ကို တျဖတ္ျဖတ္ ျမင္ေန ရမွာပဲ။ ေဘာင္ကြပ္ ေနတဲ့ အေရျပား တစ္ေထာက္ ဟာ အက်ဥ္းေထာင္ နံရံ ထက္ ပိုမာ ေနတာ ေတြ႕ရမယ္။ တစ္ခါမွ ခြဲျဖတ္ မလာ ႏိုင္ တဲ့ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတ္ – ဒီ ကာလေတြ ကို လည္း ေလွာင္ရယ္ ရယ္မိ လာလိမ့္မယ္။

Read more of this post

လမ္းလည္း လမ္း၊ ပန္းလည္း ပန္းတိုင္

ဘာဝါဒ အေၾကာင္း ေျပာေနတာလဲ လို႔ ခင္ဗ်ားက ေမးတဲ့ အခါ – က်ေနာ္ ျပန္ေျဖရမွာက ~ ဝါဒ၊ ဒႆန အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ နည္းလမ္း ကို ေျပာေနတာ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ရွင္းေအာင္ ထပ္ ေျဖဖို႔ က နည္းနည္း လ်ာရွည္ရမယ္။

ဝါဒ၊ ဒႆန၊ စနစ္ တစ္ရပ္ အတြက္ က – သူ႕ ကို ေဝဖန္ ႏိုင္ တယ္။ ေဝဖန္ လို႔ လည္း ရတယ္။ ေလ့လာ ဖို႔ အခ်ိန္ နည္းနည္းနဲ႔ ဆင္ေျခ ေမးခြန္း အခ်ိဳ႕ လိုမယ္။ အေၾကာင္း အက်ိဳး သင့္ မသင့္ ကိုလည္း ယုတၱိ အစဥ္ အေတြးအျမင္ နဲ႔ ျခံဳယူႏိုင္တယ္။ ေတြးေခၚ ၾကည့္ ႏုိင္ တယ္။ ေတြးေခၚ ၾကည့္ လို႔ လည္း ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ “နည္းလမ္း” အတြက္ ကေတာ့ အဲ့လို မဟုတ္ ဘူး ။ သူ႔ကို တန္း ေဝဖန္ လို႔ မရဘူး ။ နည္းလမ္း တစ္ခုကို ေဝဖန္ဖို႔ အရင္ဆံုး အဲ့ဒီ လူ ဟာ ဒီ နည္းလမ္း ကို လုပ္ၾကည့္ဖို႔၊ စမ္းၾကည့္ဖို႔ လိုလာ ပါတယ္။ မလုပ္ၾကည့္ ဘဲ ေဝဖန္ဖို႔ ရာေတာ့ ခက္ခဲေနလိမ့္မယ္။

စင္စစ္ ဝါဒ၊ ဒႆန တစ္ရပ္ ဟာ စိတ္ကူးထည္ ရဲ႕ နယ္ပယ္ သာ ျဖစ္တယ္။ ပိုမို ဆီေလ်ာ္တဲ့ အဆို (Argument)၊ ေတြးဆခ်က္ (hypothesis) ေတြ ရွိရင္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ထပ္ကာ ထပ္ကာ တည္ေဆာက္ မယ္။ ေမးခြန္း ေတြ အထပ္ထပ္ ေမးမယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ဝါဒ၊ ဒႆန ဟာ အေျဖနဲ႔ အေမး ၾကား အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ တည္ေထာင္ သြားၾကတယ္။ ကမၻာ့ ဒႆန စနစ္ အမ်ားစု ရဲ႕ တဝဲ လည္လည္ ျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္း ဟာ – အဲ့ အေတာ မသတ္တဲ့ အေမး အေျဖေတြ ေၾကာင့္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမးခြန္း တစ္ခု အတြက္ ေျဖတဲ့ အေျဖရဲ႕ ေနာက္မွာ – ေနာက္ေမးခြန္း တစ္ခုက အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနတယ္။

ခ်မ္းေျမ့မႈ ဆီ သြားမယ့္ လမ္း ဟာ – အေမးအေျဖ နဲ႔ တည္ေဆာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဝါဒ၊ ဒႆန – လိုအပ္ မေနဘူး။ လိုအပ္တာ ဟာ နည္းလမ္း (ဝါ) လမ္း သာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္က ဥပမာ ေပး ထားတဲ့ လမ္း ဆိုတာလည္း မမွန္ေသးဘူး။ မမွန္ ေသာ္ျငားလည္း ဒီ လမ္း နဲ႔ ခရီး ဥပမာ သာ အေကာင္းဆံုး ေပးစရာ ရွိတယ္။

Read more of this post

ပလံု

ကုန္းေခါင္ေခါင္က ပင္လယ္ျပင္ထဲ
ငါးတစ္ေကာင္ ကားခနဲ ခုန္အဆင္း
ပင္လယ္ျပင္က ႏႈတ္ခြန္းဆက္
“ဩ- ျပန္လာၿပီလား” တဲ့။

ဆူဖီဆရာ ႐ူမီရဲ႕ ဒီကဗ်ာေလးက ဇင္ ဟိုကၠဳ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္နဲ႔ ဆင္တူတယ္။ မူလဘူတ ဌာေနကုိ ျပည့္ျပည့္ဝဝ ေရာက္ရွိတဲ့ သူ အတြက္ – ေနထိုင္တဲ့ ခဏေတြ ဟာ ေမးခြန္း မရွိ၊ အေျဖ မလို၊ ဟိုသည္ ေဖြရွာ ေနတဲ့ အျဖစ္ အားလံုး ရပ္တန္႔သြား တာ ေတြ႔ရ ပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခဏတာ ကိုသာ ျမင္သူ အတြက္ အတိတ္ ဟာ စြဲညိ မေနဘူး။ တစ္ခဏတာ ကို မိမိ ရရ ရွဳမွတ္ ႏိုင္သူ အတြက္ အနာဂတ္ လည္း မလိုအပ္ဘူး။ အတိတ္၊ အနာဂတ္ ရွိ မေနသူ အတြက္ ဘယ္ ေမးခြန္းမွ မေပၚေပါက္ ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဲ့လူဟာ ဘယ္ အေျဖကိုမွ ရွာ မေနေတာ့ဘူး။ Read more of this post

ထြက္ခဲ့႐ံု

ေရွ႕မွာ အျဖဴေရာင္ ကင္းဗတ္စ တစ္စ ေထာင္ထား တယ္။ ျဖဴဝင္း ေနတဲ့ ပန္းခ်ီကား ျဖစ္ေန သလား၊ မဆြဲ ရေသးတဲ့ အ႐ိုင္းထည္ သက္သက္ လား ဘယ္သူ မွ ခြဲမသိဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ခန္႔မွန္း ရ မလြယ္ကူ တဲ့ သူ႔အသြင္ က အျခား စုတ္ခ်က္ တစ္ခုကို လက္ယပ္ ေခၚေနပါတယ္။

ခရွစ္ရွနရဲ႕ သြန္သင္ခ်က္ ေၾကာင့္ အ႐ိုင္းထည္ ျဖစ္သြား တဲ့ အခ်ိန္က – အာဇုန ဟာ ေၾကးမံုျပင္ တစ္ခ်ပ္ ပဲ။ သူ႔ သႏၱာန္မွာ ဘယ္ အရိပ္ ထင္လို သလဲ။ သူ႔ သႏၱာန္ မွာ ဘယ္ စုတ္ခ်က္ တင္ခ်င္သလဲ။ အဆင္သင့္ ေစာင့္ဆိုင္း ေန တယ္။ အျပဳအမူ တိုင္း မွာ ကံ၊ ကံရဲ႕ အေၾကာင္း အက်ိဳး ဆက္ေတြ ကြင္းဆက္ ျပတ္ေတာက္ တယ္ လို႔ စာစကားမွာ ဆိုတတ္တယ္။ လိုရင္းက အတြင္း အညစ္ အေၾကးေတြ ရွင္းလင္း ၾကည္လင္ လာတာ ကို ဆိုလိုပါတယ္။ အတၱ ဥခြံဟာ အဲ့အခ်ိန္ မွာ စတင္ ၿပိဳကြဲတယ္။

အတြင္း ၾကည္လင္ လာရင္ အျပင္ ကလည္း ၾကည္လင္ ရွင္းလင္း လာမွာပဲ မဟုတ္လား။

မ်က္မျမင္ ဆူဖီ ဆရာတစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ သူက သူ ေနတဲ့ ရြာေလးမွာ ပစၥည္း အတိုအထြာေလး ေတြ ေရာင္းခ် ေနထိုင္ တယ္။ ရြာက လူေတြက ဒီ ဆူဖီႀကီး မ်က္စိ မျမင္ ဘူး ဆိုတာ သိတယ္။ သူ႔ဆီက ပစၥည္း အခ်ိဳ႕ကို တိတ္တိတ္ေလး ခိုး ယူတတ္ၾက တယ္။ ဒါကုိ ဆူဖီႀကီး က သိေပမယ့္ ဘာမွ မေျပာဘူး။ လက္ခံတယ္။

အခ်ိဳ႕ေတြ က ေငြအေႂကြ အတုေတြနဲ႔ လာဝယ္ ၾကတယ္။ ဒါဆိုရင္ လည္း သူက လက္ခံ တာပဲ။ “ဒီအေႂကြေတြက အတုေတြ၊ ဟိုဟာကမွ အစစ္” စသျဖင့္ ဘယ္ေတာ့ မွ မေျပာဘူး။ အလားတူ အခ်ိဳ႕က သူ႔ဆီက ပစၥည္း ယူၿပီး၊ “က်ဳပ္တို႔ အဖိုးအခ ေပးၿပီးၿပီေနာ္” လို႔ ေပၚတင္ လိမ္တယ္။ သူက “ခင္ဗ်ားတို႔ မေပးရ ေသးပါဘူး” လို႔လည္း မျငင္းဘူး။ “ေကာင္းပါၿပီ” တစ္ခြန္းပဲ ေျပာတယ္။ သူတို႔ကို ေက်းဇူးတင္ လိုက္ေသးတယ္။

သူ႔ အတြက္ အရာရာကို လက္ခံ႐ံုမွ တစ္ပါး အျခား မလိုဘူး။ သူ ေသဆံုးခါနီး တဲ့ အခါ – ေနာက္ဆံုး စကား ဆိုခဲ့တယ္။ “အရွင္ဘုရား။ က်ဳပ္ဟာ ေငြအေႂကြ အတု တစ္ခ်ပ္ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အရွင့္ သားေတြကို က်ဳပ္ မေဝဖန္ မျငင္းပယ္ ခဲ့သလို၊ အရွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ကို ေရာက္တဲ့ အခါ၊ က်ဳပ္ကို လည္း ျငင္းပယ္ေတာ္ မမူ ပါနဲ႔ အရွင္”

Read more of this post

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 40 other followers