ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားမ်ား ၿပီးဆံုးသြားရသည့္အေၾကာင္း

ဆရာျမင့္သန္း ေရးပါသည္။

ေရးေနတဲ့၀တၳဳနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ရွိလာတာနဲ႔ ဘျမင့္ဆီ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဘျမင့္က လူေတာ္။ ဘယ္သူကမွ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရ ေျပာတာ။ ကၽြန္ေတာ့္အထင္အရ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံထားတာ။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ အမွန္တရားပဲလို႔ ေျပာခ်င္ရင္ ေျပာၾက။ ကိုယ္ပိုင္ အမွန္တရား ဆိုတာကိုလာၿပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းေနလို႔ကျဖင့္ ႏွစ္တစ္လက္မ ေကာင္းေကာင္းတစ္ေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး လက္ေတြ႕ နည္းလမ္း တက် အမွန္တရား ဆိုတာကို ရွင္းျပလိုက္ရံုပဲ။

ဒီေတာ့ ခုကတည္းက ဘျမင့္ကို ဘာေၾကာင့္ လူေတာ္ရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က လက္ခံ ထားတယ္ ဆိုတာကို ရွင္းျပ ထားခ်င္တယ္။ တကယ္တမ္း မွာေတာ့ ဘျမင့္ဟာ သူမ်ားတကာ ထက္ ထူးျခားၿပီး ေတာ္တယ္ လို႔ ေျပာလို႔ ရေလာက္တဲ့ အေၾကာင္း တစ္ခုမွ မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံထားတဲ့ သေဘာ တစ္ခုကို ေျပာရရင္ သူမ်ား တကာ ထက္ ထူးထူးျခားျခား ပိုၿပီး မေတာ္လွဘူး ဆိုတဲ့ လူတိုင္းဟာ လူေတာ္ပဲ လို႔ လက္ခံ ထားတာပဲ။ ဒီလို လက္မခံ လို႔ကလည္း မျဖစ္ဘူး။ ကိုယ္လည္း လူေတာ္ စာရင္းထဲေတာ့ ပါခ်င္ေသး တာကိုး။

တကယ္တမ္းေတာ္မွ လူေတာ္လို႔ သတ္မွတ္မယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ လူေတာ္ ဆိုတာေတြ သိပ္နည္း သြားလိမ့္မယ္။ လူေတာ္ နည္းသြား တာက အေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ လူေတာ္ နည္းတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းပဲ လို႔ လက္ခံ ထားၾကေလေတာ့ ကိုယ္ ပါ၀င္ ပတ္သက္ေနရတဲ့ လူ႔ အဖြဲ႕အစည္းႀကီး ကိုေတာ့ ခပ္ညံ့ညံ့ စာရင္း၀င္ ျဖစ္မသြားေစခ်င္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း လူေတာ္ေတြ ေပါမ်ားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ လူ႔ အဖြဲ႕အစည္းႀကီးကို ေကာင္းေစခ်င္တာကိုး။

ရိုေသျပတယ္ဆိုတာ ... အရင္လူက ေနာက္ လာတဲ့လူကို သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႔ ရေအာင္ ထြင္ ထားခဲ့တာ။

တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ လူ႔ အဖြဲ႕အစည္းႀကီး ေကာင္းေအာင္ သစ္ပင္စိုက္တာတို႔ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ မသံုးဖို႔တို႔ လုပ္ၾကတယ္။ ကမၻာႀကီးေကာင္းလာေအာင္ ေဂဟစနစ္ဆိုလား၊ လုပ္ၾကရမယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ ၾကေသးတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ဗာလစနစ္တို႔ ဘာတို႔ မထူေထာင္ ၾကေပလို႔ပဲ။ ဘာလစနစ္တို႔ ဘာတို႔သာ ရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္လို အေကာင္မ်ဳိးေတြ အလုပ္ အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕၀င္ေတြ ဘာေတြျဖစ္ၿပီး အလုပ္မ်ားေနလို႔ စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းေရးရမယ္ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပတဲ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီေလာက္ အထိ မေတြးတတ္ဘူး။ နားလည္း မလည္ဘူး။ လူေတာ္ေတြ မ်ားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ထဲက လူေတာ္ ဆိုေတာ့လည္း အဲဒီလို အေသးအမႊားေတြ အထိ လိုက္သိေနဖို႔ လည္း မလိုေတာ့ဘူး လို႔ ထင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ဘျမင့္ကို သေဘာက်တဲ့ အထဲမွာ အဲဒီ အခ်က္လည္း ပါတယ္။ သူကလည္း အဲဒါေတြကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ေျမာက္၀င္ရိုးစြန္းက ေရခဲတံုးေတြ အရည္ေပ်ာ္ လာလို႔ ကမၻာႀကီး ပိုမို ပူေႏြးလာတယ္လို႔ သူ႔ေရွ႕မွာ ေျပာၾကရင္ ဒီလိုျဖင့္ လာမယ့္ေဆာင္းမွာ ေစာင္ထပ္ ၀ယ္စရာ မလိုဘူးေပါ့ လို႔ပဲ သူက ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ သူ႔ကို သေဘာက်တာရွိေသးတယ္။ ဒီေကာင္က စာအေတာ္ဖတ္တယ္။ တည့္တည့္ေျပာရရင္ေတာ့ အားရင္ စာပဲဖတ္တယ္။ အားရင္ဆိုတဲ့ စကားလံုး ထည့္ေျပာ ရတာကေတာ့ ေျပာရိုးေျပာစဥ္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ဒီေကာင့္မွာက မအားစရာအေၾကာင္းမွ မရွိဘဲ။ ဘာအလုပ္မွ ရွိတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီေကာင္က မအားဘူးလို႔ ေျပာရင္ေတာ့ စာဖတ္ေနလို႔ပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀ကတည္းက သူက စာ အေတာ္ ဖတ္တယ္။ သူ႔ညီ ဘတင့္ က်ေတာ့ သူ႔လို မဟုတ္ဘူး။ သူတို ႔ႏွစ္ေယာက္ က ႏွစ္နာရီ ေလာက္ပဲ ျခားတယ္။ အမႊာ။ သူ႔ က်ေတာ့ ဘာ စာမွကို မဖတ္ ခ်င္ဘူး။ ဖတ္ လည္း မဖတ္ဘူး။ အ လိမၼာ စာမွာ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ စကားသာ မွန္ခဲ့ရင္ ဘတင့္ နဲ႔ အလိမၼာ ဆိုတာ ႀကီးက အေတာ္ ေ၀းေနၾကမွာ။ ဒါေပတဲ့ လည္း စီးပြားေရး သမား မဟုတ္လို႔ ရွာရေဖြရက်ပ္တဲ့ ကာလႀကီးမွာ သင္းတို႔က မေၾကာင့္မၾက ေနႏိုင္တယ္။ ဒါကေတာ့လည္း သင္းတို႔ေတာ္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ သင္းတို႔ အေဖ သြားေလသူ ဦးဘ ေတာ္ခဲ့ေပလို႔ပဲ။

ဦးဘက လယ္ပိုင္၊ ေခ်ာင္းပိုင္၊ ဒီျပင္ ပိုင္တာေတြလည္း မ်ားပံုေပၚတယ္။ ဘိုလိုလည္း ေျပာႏိုင္တယ္။ မင္းပြဲစိုးပြဲ တက္ရတယ္။ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ ကလည္း အေတာ္ရွိတာ။ ပြဲထိုင္ တက္ရင္ တိုက္ပံုနဲ႔၊ ေကာ္လာ လည္ကတံုးနဲ႔၊ ေျမာက္ျပင္နဲ႔။ ဒါေပတဲ့ ဖိနပ္ ကေတာ့ ပမ့္႐ွဴးနဲ႔ ကိုလိုနီရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကို က်ဳပ္က ေျခဖ၀ါး ေအာက္မွာ ထားတာလို႔ေတာ့ သူက ေျပာေလ့ရွိတာပဲ။ သူ႔သားႏွစ္ေယာက္ကို သာသနာျပဳ ေက်ာင္း ပို႔တယ္။ ဒီေတာ့ ဆာနိမ္း ဆိုတဲ့ကိစၥ ေပၚလာတယ္။ သူ႔သားေတြကို ဘိုနာမည္ မေျပာင္းႏိုင္ဘူး။ ဆာနိမ္း ထည့္ရေအာင္ သူ႔နာမည္က ဘတစ္လံုးတည္းရယ္။ ဘယ္နာမည္ ေနာက္ကမွ ဘ တစ္လံုးတည္းကို ထည့္လို႔မွ မျဖစ္ဘဲ။ ဒီေတာ့ ေျမာက္ဘက္က ေနာင္ႀကီးမ်ားရဲ႕ အေရွ႕တိုင္း အစဥ္အလာကို ယူၿပီး မိသားစု နာမည္ကို ေရွ႕က ထားတဲ့မူ ယူလိုက္ပါေလေရာ။ ဒီေတာ့ ဘျမင့္၊ ဘတင့္မွာ ဘက ဆာနိမ္း၊ ဖင္မလီနိမ္း။ သူ႔ဟာနဲ႔သူေတာ့ ဟုတ္ေနသားပဲ။

ဦးဘက သူ႔သားေတြကိုလည္း အျမဲလို ေတာ္ေစခ်င္တာ။ ထိပ္က ေနေစခ်င္တာ။ ဒုတိယဆိုတာ ပထမမဟုတ္ဘူးဆိုတဲ့မူကို လက္ခံထားတာ။ ဒီမူအရေတာ့ ပထမေနရာက ေနႏိုင္တဲ့လူသာ လူေတာ္ကိုး။ ဦးဘက သူ႔သားေတြကို ဒုတိယ ဟာ ပထမ မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ အေျခခံမူ တစ္ရပ္နဲ႔ ထိန္းေက်ာင္း ခဲ့ေပတဲ့လည္း သင္းတို႔ ကေတာ့ တစ္ကေန တစ္ဆယ္ စာရင္းထဲေတာင္ မပါႏိုင္တဲ့ အေကာင္ေတြ။ ဦးဘ ခမ်ာ ေသသာသြားေရာ သူ႔သားေတြ ကို ဒုတိယေနရာ ေလာက္မွာေတာင္ မေတြ႕သြားခဲ့ရဘူး သူ႔ဘာသာလည္း သိပံုေပၚတယ္။ ဒါေၾကာင့္ပဲ ထင္ရဲ႕၊ သူ႔သားေတြရဲ႕ ေရွ႕ေရးကို သူ႔စာရင္းကိုင္ မစၥတာ ေခ်ာင္ဒရီနဲ႔ တိုင္ပင္ၿပီး စီမံ လုပ္ကိုင္ထားခဲ့တယ္။ ဒီေတာ့လည္း ဦးဘ မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္ မစၥတာ ေခ်ာင္ဒရီဟာ ဘညီေနာင္ရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ပဲ။

ခုေတာ့ စာ သိပ္မဖတ္ခ်င္တဲ့ ဘတင့္က ပန္းခ်ီဆရာျဖစ္လာတယ္။ အရင္ကေတာ့ မဂၢဇင္းေတြမွာ အစ္လာ့စထေရးရွင္း ဆိုသလားပဲ ဆြဲသတဲ့။ ခုေတာ့ ပန္းခ်ီကားႀကီးေတြလည္း ဆြဲတယ္။ ပြဲစား ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ သံရံုးေတြမွာ ေရာင္းေတာ့ အေတာ္ ပိုက္ဆံ ေကာင္းေကာင္း ရတယ္။ အမွန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေပးတဲ့အၾကံ။ မင္းမွာ စားဖို႔ ေသာက္ဖို႔မွ မပူရဘဲ၊ အခ်ိန္ယူၿပီး ပန္းခ်ီကား ေကာင္းေကာင္းဆြဲ၊ သံရံုးက ငနာေတြ ႀကိဳက္မွာမ်ဳိး ရွာၾကံဆြဲၿပီး ပြဲစားနဲ ႔ေရာင္းခိုင္းလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာဖူးတယ္။ ဒါတင္ မဟုတ္ဘူး သံရံုးေတြ မွာ လိုက္ၿပီး ပြဲစား လုပ္ေနတဲ့သူ တစ္ေယာက္နဲ႔ လည္း မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီကတည္းက ဘတင့္လည္း ပန္းခ်ီပညာတြင္အေျခခံေသာ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ ျဖစ္သြားေတာ့တာပဲ။ တခ်ဳိ႕သံရံုးက ငနဲေတြက ပန္းခ်ီကားဖိုးကို ပိုက္ဆံအစား သူတို႔ ဆီမွာ ရွိတဲ့ ပစၥည္းနဲ႔ လဲခ်င္ၾကတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က မနာေအာင္ တြက္ၿပီး သာရင္ လဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္က အၾကံေပး လိုက္ေတာ့ ပိုၿပီး ဟန္က်သြားတယ္။ သူတို႔လဲတဲ့ ပစၥည္းက ကိုယ္နဲ႔ အသံုးမတည့္ ေပတဲ့ ျပန္ေရာင္းစားလို႔ ရတာကိုး။ သံရံုးထြက္ ပစၥည္းကို လိုက္ရွာ ၀ယ္ၿပီး ဂုဏ္ယူ ၀င့္ၾကြားစြာနဲ႔ သံုးေနတဲ့လူေတြ အပံုႀကီးကိုး။ ဘတင့္က ပန္းခ်ီကား ကို အလဲအဖယ္ စနစ္နဲ႔ ေရာင္းခ် လိုက္တဲ့အခါ ၀ီစကီ ပုလင္းေတြ ပါလာတတ္တယ္။ အဲဒီအခါမ်ဳိး က်ရင္ အစ္ကိုေရ ညေနဘက္က်ရင္ ၀ီစကီ ကေလး လာျမည္း စမ္းပါဦး ဆိုၿပီး ဖုန္း လွမ္းဆက္ တတ္တယ္။ ဒီေကာင္က ေက်းဇူးရွင္ ကို ေက်းဇူးရွင္ မွန္း သိတတ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ေအာင္ျမင္တာျဖစ္မယ္။ အရင္ ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို အစ္ကို လို႔ ေခၚေလ့ရွိတယ္။ ဂုဏ၀ုဒၶိ တို႔၊ ၀ယ၀ုဒၶိ တို႔ကို ဒီေကာင္က သိတယ္။ အရပ္ စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ေတာ့ အသက္အားျဖင့္ ႀကီးျမင့္တာ၊ ဂုဏ္အားျဖင့္ ႀကီးျမင့္တာ ကို ေျပာတာ။ လူႀကီးေတြ ေျပာေျပာေနတဲ့ အသက္အားျဖင့္ တစ္ရက္ တစ္မြန္းတည့္ တစ္ မနက္၊ တစ္နာရီ တစ္စကၠန္႔ႀကီးတဲ့ လူကို ရိုေသရမယ္ ဆိုတာ တရားတာပဲ။ အထူးသျဖင့္ ကိုယ္က အသက္ပိုႀကီးေနရင္ ပိုၿပီးတရားေသးတယ္။

ဘျမင့္ ကေတာ့ အရင္ကတည္းက မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ပဲ ေျပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ႏွစ္ေယာက္ စလံုးထက္ ရွစ္လေလာက္ ႀကီးတယ္။ ၀ါစဥ္ ယွဥ္စတမ္းဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ဘယ္မီမလဲ။ ဘျမင့္ရဲ႕ျပႆနာက ဘယ္သူ႔ကိုမွ သိပ္ၿပီး ရိုေသျပမေနတာပဲ။ မင္း မွတ္ထား။ ရိုေသျပတယ္ ဆိုတာတို႔ ဘာတို႔က လူ႔အဖြဲ႕အစည္းႀကီးက ဖန္တီး ထားတာ။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတိုင္း မွာ အဲဒီ ထြင္လံုးေတြ ရွိတယ္။ အရင္လူက ေနာက္လာတဲ့လူကို သူလုပ္ခ်င္တာလုပ္လို႔ရေအာင္ ထြင္ထားခဲ့တာ။ အစဥ္အဆက္ စားလို႔ေကာင္းေအာင္ ၀ါးလို႔ေကာင္းေအာင္ စားေၾကာ ထြင္ထားတာ လို႔ သူက ေျပာေသးတယ္။ ဒီလိုျဖင့္ တို႔ လူ႔ေလာကႀကီးမွာ ရိုေသတယ္ ဆိုတာ မလို ေတာ့ဘူးလားဟ လို႔ ေမးၾကည့္ေတာ့ သူက ေျပာတယ္။ ရိုေသတယ္ ဆိုတာ မင္းရဲ႕အသိ၊ မင္းရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရား ထဲက လာရမွာ။ ဥပမာ စာတစ္ပုဒ္ကိုဖတ္ၿပီး စာေရးတဲ့သူ ကို ရိုေသသြားတယ္၊ ၾကည္ညိဳသြားတယ္။ အဲဒါက မင္းရဲ႕ အသိအျမင္၊ မင္းရဲ႕ ဆင္ျခင္တံုတရား အရ ျဖစ္လာတာ။ အခုဟာက ဒီလို လူဆို ရိုေသျပ၊ ဒီလို ဟာမ်ဳိး ရိုေသစရာ ဆိုတာေတြက သစ္သားေခ်ာင္း တစ္ေခ်ာင္း မွာ အမွတ္အသား ကေလးေတြ တားထားေပးၿပီး ဒီေလာက္ဆို တစ္ေပ ေခၚတယ္။ ဒီေလာက္ဆို ရွစ္လက္မ ဆိုၿပီး ေျပာသလိုမ်ဳိး ပဲတဲ့။ သူ႔ဟာနဲ႔ သူေတာ့ ဟုတ္လို႔ကိုး။ သူက တစ္သက္လံုး အဲ့ဒီ ဆင္ျခင္တံု တရားႀကီး ကို ေရွ႕တန္းမွာ ထားလာတာ။ ဒီေတာ့လည္း သူ႔အေဖ ဦးဘ ေမွ်ာ္မွန္းခဲ့တဲ့ ထိပ္ဆံုးကလူ၊ နံပါတ္၀မ္း၊ တစ္ဂဏန္းမွာ ေနဖို႔ကိစၥက သူ႔အတြက္ ေနရာမွ မရွိဘဲ။ ကာလ ေဒသ ပေယာဂဆိုတာေတြနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ေနတတ္ရမွာကိုး။ ဒါကို ဘိစနက္ကို ဘိစနက္လို႔ ျမန္မာလိုေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္းေရးလာၾကတဲ့ ကာလႀကီးမွာ ကာလတရားနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္ေအာင္ ေျပာရရင္ ၀ါတာေဖာလိုး ဖစ္(ရွ)ေဖာလိုး ျဖစ္ၾကရမွာ။ ဒါမွလည္း ကာလတရားနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြျဖစ္တဲ့ အသိပညာ မွန္သမွ် သာ ႏိုးဒိုး ႏိုးစြာ့(ဒ္)မူနဲ႔ တံခါးမရွိ ဓားမရွိ ၀င္လာၾကမွာ မဟုတ္ဘူးလား။

ဘျမင့္တို႔ အိမ္ဆီ ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕ခန္းထဲ ဆီမွာ သံရံုးပြဲစား နဲ႔ ေကာင္းေကာင္း အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္ေနပံု ရတဲ့ ဘတင့္ကို လွမ္းေတြ႕ လိုက္ရတယ္။ ဘတင့္က အခန္း ထဲကေန လက္ဟန္ နဲ႔ သူ႔အစ္ကို ေနာက္ဘက္မွာ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ ပံုျပလို႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး အိမ္ေနာက္ဘက္ ဆီ ထြက္ခဲ့တယ္။ သူတို႔အိမ္ရဲ႕ ေနာက္ဘက္မွာ စာၾကည့္ခန္း လို အခန္းႀကီး ရွိတယ္။ ဦးဘ ရွိစဥ္က စာၾကည့္ခန္းလို လုပ္ထားတာ။ အခုေတာ့ စာၾကည့္ခန္းရယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ အကုန္ၾကည့္တဲ့ အခန္းလို႔ ေျပာရလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခန္းထဲမွာ တီဗြီ၊ ဒီဗီဒီ၊ စီဒီ အကုန္ၾကည့္တာပဲ။ အကုန္ ၾကည့္တာပဲ ဆိုေပတဲ့ ၾကည့္တဲ့လူ စာရင္းထဲမွာ ဘျမင့္ မပါဘူး။ သူက ရုပ္ျမင္သံၾကားလို ႔ေခၚတဲ့ တီဗြီကို မၾကည့္ဘူး။ တီဗြီက လာတာေတြဟာ ေျဖေဖ်ာ္မႈေပးတာေတာ့ မွန္တယ္၊ အဲဒီေျဖေဖ်ာ္မႈေၾကာင့္ လူရဲ႕ သိႏိုင္တဲ့ အတိုင္း အတာ ေတြ ပ်င္းရိသြား တတ္တယ္ ဆိုပဲ။ သူမ်ားရဲ႕ အားထုတ္မႈနဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ ပ်င္းရိမႈဟာ အခိုက္အတန္႔ပဲ ေပ်ာက္မွာ။ ေျဖေဖ်ာ္မႈ ၿပီးသြားရင္ ပိုေတာင္ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕ သြားဦးမွာ တဲ့။ ဥပမာ ေဘာလံုးပြဲ ထိုင္ၾကည့္တာမ်ဳိး တဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ သူ႔ေလာက္ နားမလည္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဘတင့္ကေတာ့ နဂို ကတည္းက ေဘာလံုးပြဲ မၾကည့္ တတ္ၾကဘူး။ အေၾကာင္း အေပါင္း သင့္တဲ့အခါ ဘတင့္က သံရံုးက စြန္႔ပစ္တဲ့ ဒီဗီဒီဆိုတာကေလးေတြ ရလာရင္ ထိုင္ၾကည့္ တတ္ၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕က အပ်င္းမေျပ ေလာက္ေပတဲ့လည္း အေတာ့္ကို ေကာင္းတယ္။ သဘာ၀ အတိုင္း ေျပးလႊားေနၾကတဲ့ ေကာင္မေလးေတြ။ တစ္ခါတေလ ေထြးလား လံုးလား လုပ္ၾကတယ္။ မ်က္စိ၏ အဆာသည္ ၾကည့္ခ်င္စဖြယ္ တို႔ကို ၾကည့္႐ႈျခင္းျဖစ္သည္ ဆိုတဲ့ အဆံုးအမ ထဲက လိုပဲ။ ဘျမင့္ ကေတာ့ မၾကည့္ဘူး။ ဒါေပတဲ့လည္း သူၾကည့္ခ်င္တာေတြ သူ႔ဘာသာ ၀င္ၾကည့္တယ္။ မ်ားေသာျဖင့္ကေတာ့ ေတာေတြ ေတာင္ေတြအေၾကာင္း၊ ေရွးတုန္းက ၿမိဳ႕ေတြဘာေတြအေၾကာင္း။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မႀကိဳက္လွဘူး။ ဒါေပမတဲ့လည္း သူ႔ကို အားနာတာနဲ႔ပဲ တစ္ခါတေလ သူနဲ႔ထိုင္ၿပီးၾကည့္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ေတာ့ ပ်င္းရိ ၿငီးေငြ႕ျခင္း အထဲမွာ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႕စရာေတြ ထပ္၀ယ္ေနရသလိုပဲ။ ၀ဋ္ေတြကံေတြ သိပ္မယံုေပတဲ့လည္း ၀ဋ္ရိွလို႔ ခံရတယ္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိး ထင္ပါ့ လို႔ ေတြးၾကည့္ရတာပဲ။

ခုလည္း ေနာက္ဘက္အခန္းထဲမွာ ဘျမင့္တစ္ေယာက္ ဘာေတြၾကည့္ေနမယ္ မသိဘူး။ အခန္း၀ေရာက္လို႔ မွန္တံခါးကေန အထဲလွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘျမင့္နဲ႔ လူတစ္ေယာက္ထုိင္ၿပီး စကားေျပာေနတာ ေတြ႕လိုက္ရတယ္။ အဲဒီလူက ဘျမင့္ရဲ႕ မိတ္ေဆြ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဆံုဖူးတယ္။ ေကာလိပ္ေက်ာင္းက ဆရာဆိုသလားပဲ။ အဂၤလိပ္ လိုေတာ့ အက္္ဆိုဆီရိပ္ပေရာဖက္ဆာတဲ့။ တည့္တည့္ျမန္မာလိုျပန္ၾကည့္ရင္ေတာ့ ဖက္စပ္ပါေမာကၡ၊ မဟုတ္ရင္ အသင္းအပင္း ပါေမာကၡရယ္လို႔ ဘာသာျပန္ရမယ္ထင္တယ္။ ဘာသာျပန္တယ္ဆိုတာကလည္း အဘိဓာန္တစ္အုပ္ရွိ ၿပီးတာပဲလို႔ ေျပာၾကတယ္မဟုတ္ဘူးလား။ တတ္ေန သိေနစရာေတာင္ မလိုဘူး ဆိုပဲ။ လြယ္တာကေတာ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာဆို ၿပီးတာပဲ။ သူ႔ဟာသူ ဘာလုပ္လုပ္၊ အဲဒီလိုေခၚလို႔ ကိုယ့္လည္း တရားစြဲမွာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီလူက ဘျမင့္ကိုေတာ့ အေတာ့္ကို ၾကည္ညိဳသား။ ဘျမင့္မွ မဟုတ္ဘူး ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာင္ ရိုေသတယ္။ အခန္းထဲ ၀င္လိုက္ေတာ့ သူက အရိုအေသ ေပးတဲ့ သေဘာနဲ႔ ထိုင္ရာကေန ထတယ္။ လူႀကီးသူမကို ရိုေသတတ္လို႔လည္း သင္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းမွာ ဆရာျဖစ္တာပဲျဖစ္မယ္လို႔ ေတြးၾကည့္လိုက္မိတယ္။ တစ္ခ်ိန္တည္း မွာပဲ ေတြးၾကည့္လိုက္မိတာတစ္ခုက ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာမို႔ လူႀကီးကို ရိုေသတတ္တာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္ဆိုတာပဲ။ ဘယ္လိုေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လူႀကီးကို ရိုေသတတ္ တာ ေကာင္းတာပဲ။ ကိုယ္က လူႀကီးကိုး။ အရိုအေသခံရတာကို မေကာင္းဘူးေျပာလို႔ ဘယ္ျဖစ္မွာတံုး။ ကိုယ္က အရိုအေသေပးေနရရင္သာ သိပ္မေကာင္း လွတာ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထိုင္မလိုလို ထမလိုလိုျဖစ္ေနတဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာကို ထိုင္ပါဗ်ာလို႔ေျပာၿပီး ဆိုဖာတစ္ခုေပၚမ်ာ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္။ တစ္ဆက္တည္း ေရာက္ေနတာၾကာၿပီလားလို႔ ေမးလိုက္တယ္။ အမွန္မွာေတာ့ သူ႔ဘာသာ ေရာက္ေနတာ ၾကာၾကာမၾကာၾကာ ကၽြန္ေတာ့္အလုပ္မွ မဟုတ္ဘဲ။ သူက ရိုရိုေသေသနဲ႔ပဲ ျပန္ေျဖတယ္။ မၾကာေသးပါဘူး ခင္ဗ်ာ။ တစ္နာရီသာသာေလာက္ပဲ ရွိပါေသးတယ္တဲ့။ ၾကားလိုက္တယ္မဟုတ္လား သူေျဖလိုက္ပံု။ တစ္နာရီသာသာကို မၾကာေသးပါဘူးတဲ့။ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ မွာ တစ္နာရီ ဆိုတာ သိပ္မၾကာဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာပဲ။ သူတို႔မွာက စာသင္တာရယ္၊ အစည္းအေ၀းကေလးဘာေလး ထိုင္တာရယ္၊ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာရယ္၊ သူမ်ားအိမ္သြား ေလပစ္တာရယ္ ဒါေလာက္ပဲ ရွိတာကိုး။ သူ႔မွာ အခ်ိန္ေတြ အပံုႀကီး။ သူ႔အတြက္ တစ္နာရီဟာ သိပ္မၾကာဘူးလို႔ ေျပာလို႔ရတယ္။ ရိုးရိုး လူတစ္ေယာက္ အတြက္ေတာ့ တစ္နာရီမွာ မိနစ္ေျခာက္ဆယ္ရွိတယ္။ စကၠန္႔နဲ႔ဆိုရင္ သံုးရာ့ေျခာက္ဆယ္ရွိတယ္။ နည္းတာမွမဟုတ္ဘဲ။ ဒါကို သိပ္မၾကာဘူး လို႔ ေျပာလို႔မွမျဖစ္ဘဲ။ ပိုဆိုးတာက ဒီလူက ဒႆနိကေဗဒသင္တဲ့ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာ။ ဒီလူေတြက သူမ်ားထက္ ပိုဆိုးတယ္။ သူတို႔မွာက တိုင္း(မ) အင္စေပ့(စ)လို႔ ေခၚတဲ့ ကာလနဲ႔ အာကာသဆိုတာ ရွိတယ္။ ဒႆနိကေဗဒ ေလ့လာခဲ့တဲ့ လူေတြရဲ႕ ဖြားဖက္ေတာ္ လိုဟာမ်ဳိး။ ဒီတိုင္း(မ)အင္စေပ့(စ)ဆိုတာကို သူတို႔ပိုင္တယ္ ထင္တာ။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ဆိုတာကို သူတို႔ေျပာခ်င္သလို ေျပာေတာ့တာပဲ။

ဘျမင့္ ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး ေနေကာင္းလား၊ ဘယ္လာသလဲ၊ ဟိုေကာင့္ဆီလားလို႔ ေမးတယ္။ သူ႔ေရွ႕တည့္တည့္ ေရာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကို ေနေကာင္းသလား၊ ဘယ္လာသလဲ တဲ့။ ေနေကာင္းလို႔ သူ႔အိမ္ကို လာတာ။ သူ႔အိမ္ကိုလာလို႔ သူ႔ေရွ႕ေရာက္ေနတဲ့ လူကို ဘယ္လာသလဲ တဲ့။ သူ႔ဆီလာတာ သူ႔ဆီလာတာပဲ။ ဟိုေကာင့္ဆီမွ မဟုတ္ဘဲ။ အမွန္မွာေတာ့ ဒီေကာင္ ရိုင္းလွလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ေျပာခ်င္ရင္ ဘာသာစကားရဲ႕ ရိုးအမႈ အစဥ္အလာႀကီးကို အျပစ္ေျပာရမွာပဲ။ သူမ်ားဘာသာစကားမွာလို ဟိုင္းတို႔၊ ဟဲလိုတို႔မွ မရွိဘဲ။ ဒီေတာ့ ၾကံဳရာနဲ႔ စရေတာ့တယ္။ ဒီေတာ့ ၾကံဳရာစနစ္ အေျခခံ ႏႈတ္ဆက္နည္း လို႔ ေျပာရေတာ့ မွာပဲ။ မင္းဆီ လာတာပဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာ လိုက္ေတာ့ သူက ထိုင္ေလ တဲ့။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ထိုင္ေတာင္ ၿပီးေနၿပီ။ သူက ထိုင္ေလ ဆိုေပတဲ့ ထပ္ၿပီး ထိုင္လို႔ မရေတာ့ဘူး။ ထိုင္တယ္ ဆိုတာ ကလည္း ထေနမွ ထိုင္လို႔ ရတာကိုး။ ထိုင္ေနရာ ကေန ထပ္ၿပီး ထိုင္လို႔မရဘူး။ ေျမပဲတို ႔ႏွမ္းတို႔သာ ႏွစ္ျပန္ေ ၾကာ္ ေၾကာ္လို႔ ရတာ။ ထိုင္တာက ဒီလို လုပ္မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ဘာမွထပ္ၿပီး မေျပာေသးဘဲ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ ဘက္ကို လွည့္ၿပီး ျပံဳးျပ လိုက္မိတယ္။ သူကလည္း ျပန္ၿပီး ျပံဳးျပရင္း ေနေကာင္းသလား ဆရာလို႔ ေျပာတယ္။ ဆရာလို႔ ေခၚတာက အေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္က အေခၚခံ ထိုက္လို႔ အေခၚခံ ရတာမို႔ သိပ္ ေစာဒက တက္ေနစရာမရွိဘူး။ ေနေကာင္းသလား ဆိုတာကေတာ့ ခုနင္က ေျပာခဲ့သလိုပဲ။ ၾကံဳရာစနစ္ အေျခခံ ႏႈတ္ဆက္နည္းပဲ။ လူတစ္ေယာက္ ကို ေတြ႕တာနဲ႔ ေနေကာင္းသလား ရယ္ လို႔ စေျပာရမယ္ တဲ့လား။ စကား စ, စရာေတြ အပံုႀကီး ပါ။ ခင္ဗ်ား ေယာကၡမႀကီး မဆံုးေသးဘူးလား ဆိုတာမ်ဳိး၊ ဒီႏွစ္ မိုးဦးေ ကာင္းတယ္ ေနာ္၊ ခင္ဗ်ား အလုပ္က လာသလား ဆိုတာမ်ဳိး ေျပာမယ္ ဆိုရင္ ေျပာစရာေတြ အပံုႀကီးပဲ။ ဘာလို႔မ်ား ေနေကာင္းသလား လို႔ ေမးေနၾကမွန္း မသိဘူး။ ဒီကိစၥ ကလည္း ေျပာမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အေတာ္ရွည္ရွည္ေျပာရမွာ။ မတတ္သာရင္ အာဒိကပၸက်မ္း တို႔ ဘာတို႔အထိ ျပန္သြားၿပီး သေလးစပါး ေပၚတာတို႔၊ မဟာသမၼတ မင္းေျမွာက္တာ တို႔အထိ သြားရမွာ။ အဲဒီလိုျဖင့္ အခ်ိန္က အေတာ္ ကုန္မွာ။ အခ်ိန္ကုန္ ဆို လူတိုင္း ကမွ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ မဟုတ္ဘဲ။

လူတိုင္းမွာ အခ်ိန္ေတြ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံ သိပ္ရွိၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ဘျမင့္ကို တည့္တည့္ပဲ ေျပာရင္း ေမးရတယ္။ ငါ မင္းဆီ သက္သက္ လာတာ၊ စကား နည္းနည္း ေျပာခ်င္လို႔၊ မင္းမွာ အခ်ိန္ ရွိသလား။ သူက လက္ပတ္နာရီ ကို ၾကည့္လိုက္ၿပီး ႏွစ္နာရီ ေလာက္က် ရင္ေတာ့ သူနဲ႔ လိုက္သြားမလို႔။ ခု အတိုင္းေတာ့ျဖင့္ တစ္နာရီ သာသာေလာက္ အခ်ိန္ရတယ္ လို႔ ေျဖတယ္။ သူေျဖပံု ၾကည့္ရတာ အခ်ိန္ဆိုတာ လက္ပတ္နာရီ ထဲက ထြက္လာ သလိုပဲ။ လက္ပတ္နာရီ ၾကည့္ၿပီးမွ အဆံုး အျဖတ္ ေပးႏိုင္ ရွာတာ။ အေၾကာင္းထူး ရွိသလားလို႔ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္က ထပ္ေမးၾကည့္ မိျပန္တယ္။ သူနဲ႔ လိုက္သြားမလို႔ လို႔ သူက ျပန္ေျဖ ရင္း ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ ဘက္ကို မသိမသာ ေမးထိုးျပတယ္။

ဒီေတာ့ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆရာေရာ လိုက္ခဲ့ပါလား။ ကၽြန္ေတာ့္ တပည့္ေလးေတြကို ဆရာနဲ႔ စကားေျပာ ေစခ်င္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ စီစဥ္ထားတယ္ လို႔ ေျပာတယ္။ ဘာ အေၾကာင္းေတြမ်ား ေျပာၾကမွာ တံုးလို႔ ကၽြန္ေတာ္က မဆင္မျခင္ ခ်က္ခ်င္း လိုပဲ ျပန္ေမး လိုက္မိတယ္။ ဒီေတာ့ ဘျမင့္က ၾကား ၀င္ေျဖတယ္။ ဘာရယ္ မဟုတ္ပါဘူး ကြာ၊ တို႔ျဖတ္သန္း လာခဲ့တဲ့အေၾကာင္း၊ တို႔ဘ၀ အေတြ႕အၾကံဳ စသည္ျဖင့္ ၾကံဳရာေပါ့ တဲ့။ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းထဲမွာ ေတာ့ ထူတူတူ၊ အူတူတူ ျဖစ္သြားတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ တို႔ေတြမွာ ေျပာေလာက္စရာ အေၾကာင္း ရွိလို႔လား လို႔ ေမးလိုက္မိျပန္တယ္။ ဘျမင့္က ျပံဳးတယ္။ ေက်နပ္လို ႔ျပံဳးတာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူ မေက်နပ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာမ်ား ေထြေထြထူးထူး ေျပာစရာ အေၾကာင္း ရွိလို႔လဲ။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္ ရယ္၊ ဘျမင့္ရယ္၊ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ ရယ္မွ မဟုတ္ဘူး။ အားလံုး လူတိုင္း။ လူေတြမွာ ဘာမ်ား ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ေျပာစရာ ရွိေနလို႔လဲ။ မိုးလင္းတယ္။ မိုးခ်ဳပ္တယ္။ အိပ္ယာက ထတယ္။ အိပ္ယာ ၀င္တယ္။ ေပ်ာ္တဲ့လူ ရွိတယ္။ ၀မ္းနည္း တဲ့လူ ရွိတယ္။ ပိုက္ဆံ ခ်မ္းသာလို႔ စိတ္ခ်မ္းသာတယ္။ ပိုက္ဆံမရွိလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ ပိုက္ဆံမရွိရင္ ဖိနပ္အသစ္ မ၀ယ္ႏိုင္ေသးလို႔ စီးေနတဲ့ဖိနပ္ကို ထိန္းစီးေနရလို႔ စိတ္မခ်မ္းသာဘူး။ ေဟာ ပိုက္ဆံရွိေတာ့ အိပ္ခ်င္တဲ့လူနဲ႔ အိပ္လို႔ရတယ္။ ဘာျဖစ္သတံုး။ ေနေကာင္းတဲ့လူက ေနေကာင္းတယ္။ လူေနေကာင္းေပတဲ့ စိတ္ထဲက ေနမေကာင္း ေနတဲ့လူက ရွိေသးတယ္။ စိတ္ခ်မ္းသာ ေပတဲ့ ဘာမွ အသံုးမက်တဲ့ ေကာင္ ရွိတယ္။ ေလာက ထဲမွာေတာ့ လူေတြဟာ ဒီလိုခ်ည္းပါပဲ။ တကယ္တမ္း မွာေတာ့ လူေတြဟာ ေသမယ့္ရက္ ကို ေစာင္ေ့န ၾကတာခ်ည္း ပဲ။ မသိခ်င္ ေယာင္ ေဆာင္ေနၾကတဲ့လူေတြ။ ရက္ခ်ိန္းမရေသးတဲ့ လူေတြ။ ေသျခင္းဆိုး လို႔ လူတကာကေခၚေပတဲ့ မေသႏိုင္ေသးတဲ့ လူေတြ။ ေမတၱာ တရားေတြ၊ ဣတိပိေသာေတြ နဲ႔ေနတဲ့ ေလွ်ာ သြားတဲ့ သူေတာ္စင္ေတြ၊ ေျပာရရင္ မဆံုးပါဘူး။

ဆိုခ်င္တာ ကေတာ့ လူေတြဟာ သူ႔ရဲ႕ ပုဂၢလိက ဘ၀ကေလး ထဲမွာ သူတို႔ ဘာသာ ေနေနၾကတာပဲ။ ဘာမ်ား ထူးဆန္း လို႔လဲ။ ဒီေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဘာမ်ား ထူးထူးဆန္းဆန္း ႀကီးႀကီး က်ယ္က်ယ္ ျပန္ေျပာေနစရာ ရွိလို႔လဲ။ လူမွန္ရင္ ျဖတ္သန္းလာပံု ဆိုတာက အတူတူ ခ်ည္းပဲ။ ေမြးရာက ေသရာကိုပဲ။ ဒီထက္ ဘယ္သူမွ မပိုဘူး။ ဒီေတာ့ ဘာေတြမ်ား သင္းက ျပန္ေျပာျပခ်င္ ရတာလဲ။ အဲဒီေတာ့ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ က ေျပာတယ္။ ဒီလိုပါ ဆရာရယ္၊ ဆရာတို႔ ႀကီးျပင္းရတဲ့ ေခတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေခတ္နဲ႔က မတူဘူးမဟုတ္လား။ ဒီေတာ့ ကာလတရား မတူညီမႈမွာ အေျခခံ လို႔ မတူညီ ခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ အသိအျမင္ကေလး ေတြေပါ့ ဆရာရယ္လို႔ အသံခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႔ ေျပာတယ္။ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ ဆိုေတာ့ စကားလံုး ခပ္ႀကီးႀကီး ႀကိဳက္ပံုပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ က ကိုယ့္ကို ဆရာလို႔ ေခၚတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကန္႔ကြက္စရာ ေတာ့ မရွိပါဘူး။ သူက ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာ ဆိုေတာ့ ဆရာတန္ ဆရာေခၚမွာပဲ။ သင္းက ပညာရွိကိုးလို႔ပဲ သေဘာထား လိုက္တယ္။

ဒါေပတဲ့ အမွန္တရား ဆိုတဲ့ အပိုင္းက ရွိေနေသးေတာ့ ေမးလိုက္ ရျပန္တယ္။ ခင္ဗ်ားက ကာလတရား တစ္ခုခုတိုင္း မွာ ေပၚလာခဲ့တဲ့ အေၾကာင္းတိုင္း ဟာ ေျပာစရာေတြ ခ်ည္းပဲလို႔ ထင္သလား လို႔ ေမးလိုက္မိတယ္။ သူက ဘာမွေတာ့ ျပန္ မေျပာဘူး။ ဘျမင့္က ၀င္ေမးတယ္။ မင္းက ဘာကို ဆိုလိုခ်င္ တာလဲတဲ့။ ဒီေတာ့ လည္း ေျပာရျပန္တယ္။ ကမၻာ စစ္သမိုင္း မွာ ေလွေတြ မီး႐ႈိ႕ ပစ္ၿပီး အႏိုင္တိုက္တဲ့ စစ္သူႀကီး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ေလာက္ရွိတယ္ လို႔ မင္း ထင္သလဲလို႔ သူသိတဲ့ ဘာသာစကား နဲ႔ သူ႔ကို ေမးၾကည့္ရတယ္။ ဒီေတာ့ သူက ျပံဳးတယ္။ လိုလို လားလား ျပံဳးျပ တာ။ ကၽြန္ေတာ္က ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ ကို လွည့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ သူ႔ခမ်ာ အူတူတူ ျဖစ္ေနပံု ရတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ခင္ဗ်ား ေလာ့ဂ်စ္ ဆိုတာကေလးမ်ား ေလ့လာ ခဲ့ဖူးသလား လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပထမႏွစ္ ေလာက္က သင္ခဲ့ဖူးလို႔ အေျခခံ ေလာက္ေတာ့ သိပါတယ္ တဲ့။ ဒီေတာ့ လည္း လြယ္လြယ္ပဲ ေျပာလိုက္ရတယ္။ ယုတၱိ စနစ္အရ မွန္ကန္ ေနခဲ့လို႔ နိဒါန္း အဆိုဟာ ဘယ္လို မွားေနေန အဲဒီစနစ္ အရ ရယူလိုက္တဲ့ နိဂံုးဟာ မွန္ေနတယ္ ဆိုတာ ခင္ဗ်ား သိတယ္ မဟုတ္လား လို႔ ေျပာေတာ့ သူက ခဏၾကာေအာင္ ေတြးေနၿပီးမွ ျဖည္းျဖည္း နဲ႔ ပညာရွိ အျပံဳး ျပံဳးတယ္။ သူကလည္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းက ပညာရွိပဲ။ ခ်က္ခ်င္းေတာ့ ဘယ္ျပံဳးမလဲ။ ပညာရွိဆိုတာက ဘယ္ေလာက္ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ပ်က္လံုးပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်က္ခ်င္းမရယ္ရ မျပံဳးရဘူး။ အခ်ိန္ယူရတယ္။ ဒါမွ ပညာရွိ ပီသတာကိုး။ ဒါပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေျပာၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုု တစ္လွည့္စီ လွည့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ၿပီးမွ ဆက္ေျပာလိုက္တယ္။

လူဆိုတာ အဲဒီလိုပဲ။ သူတို႔ရဲ႕ သီးျခား စနစ္ေတြ အထဲမွာ မွန္ေနၾကတာ ခ်ည္းပဲ။ နိဒါန္း အဆိုေတြ မွန္ေကာင္း မွန္မယ္၊ မွားေကာင္း မွားေနမယ္၊ ဒါေပတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ သီးျခားစနစ္ ထဲမွာေတာ့ နိဂံုးေ တြဟာ မွန္ေနတာခ်ည္း ပဲ။ ဒီေတာ့ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ကို ဘာမ်ားေျပာစရာ ရွိေနေတာ့မွာလဲလို႔ ေျပာလိုက္မိတယ္။ ဘျမင့္တို ႔ႏွစ္ေယာက္သား ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ သူတို႔ ဘာသာ ေတြးေနၾကပံုရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မွ ဘျမင့္က မင္းလာတာ အဲဒါေျပာဖို႔လာတာလားလို႔ ေမးတယ္။ မဟုတ္ပါဘူး လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကေျဖလိုက္ရင္း ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားမ်ားအေၾကာင္း နည္းနည္းေျပာခ်င္လို႔လို႔ ဆက္ေျပာခ်လိုက္မိတယ္။ ဘျမင့္က ဆိုဖာေပၚ ေက်ာမွီထိုင္ေနရာက ေက်ာကို ခြာၿပီး ေရွ႕ကို ငိုက္လိုက္ရင္း ဘာႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားေသာ အေရးအသား မ်ား၊ ဘာတဲ့လို႔ ေျပာသလိုလို နဲ႔ ေမးတယ္။ ငါ စာတစ္ပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ တို႔ဆီက ပို႔စ္ေမာ္ဒန္ ဆရာႀကီး တစ္ေယာက္ ေရးတာ။ အဲဒါက ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားေသာ အေရးအသား မ်ား ၿပီးဆံုးသြားၿပီ ဆိုသလားပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘျမင့္က ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲလို႔ ခ်က္ခ်င္းျပန္ေမးတယ္။ ဘာျဖစ္ရမွာလဲ ငါ့လူရဲ႕။ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားမ်ား ၿပီးဆံုးသြားရင္ ငါေရးတာေတြ အဲဒီစာရင္းထဲ ဘယ္ပါႏိုင္ေတာ့မလဲ။ ငါလည္း ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားတဲ့စာရင္းထဲ ပါခ်င္ေသးသေပါ့ကြာ။ နည္းနည္းျဖစ္ျဖစ္ေပါ့လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာလိုက္တယ္။ ဘျမင့္က ျပံဳးတယ္။ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာ ကလည္း သူ႔ရဲ႕ ပညာရွိ အျပံဳးနဲ႔ ျပံဳးျပန္တယ္။ ဘျမင့္က ဘာကို ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားေသာ အေရးအသား ဆိုတာက ဘာလဲလို႔ ေမးတယ္။ ဂရင္း(ဒ)နယ္ေရးတစ္ ကို ေျပာတာလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျဖေတာ့ ဘျမင့္က ဂရင္း(ဒ)နယ္ေရးတစ္ ဟာ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနား ေသာ အေရးအသား ဆိုရင္ေတာ့ မင္း ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႔၊ မင္းေရးတာေတြ အဲဒီစာရင္းထဲ ပါမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။ ဘာလို႔တုန္းကြ လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေမးေတာ့ သူက သူတို႔ေျပာတဲ့ ဂရင္း(ဒ)နယ္ေရးတစ္ ဆိုတာက တို႔ နားလည္တဲ့ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားေသာ နာမ ၀ိေသသနနဲ႔ အနက္ေဖာ္ထားတာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ေျပာတဲ့ ဂရင္း(ဒ)နယ္ေရးတစ္ တို႔မွာလည္း မရွိဘူးလို႔ သူက ျပန္ေျဖတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ အေတာ္ ေက်နပ္လိုက္ မိတယ္။ မရွိတဲ့ အထဲေတာ့လည္း မပါခ်င္ဘူး။ မႀကီးက်ယ္ရ၊ မခမ္းနားရ လို႔လည္း အေရးမႀကီးဘူး။ မရွိတဲ့အထဲမွာ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနား ေနလို႔ ဘာသြား လုပ္ရမွာလဲ။ လူတစ္ေယာက္ နွစ္ေယာက္က ရွိတယ္ မရွိဘူး လို႔ ထင္ရာ စိတ္ကူး အေတြးထူးနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ရံု နဲ႔ေတာ့လည္း ဒီေလာကႀကီး ဘာမွျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီတုန္း မွာပဲ ေကာလိပ္ ေက်ာင္းဆရာက ဆရာ ခုနကေျပာတဲ့အထဲမွာ လူေတြ အားလံုးဟာ အတူတူပဲမို႔ ဘာမွ မထူးၾကလို႔ ေျပာစရာအေၾကာင္း မရွိလွဘူးဆိုရင္ ဆရာ၀တၳဳေရးေနတာေတြကေကာလို႔ ေမးတယ္။ ေမးပံုကျဖင့္ ေနာက္ေခ်းနံ႔ကို အညာရနံ႔လုပ္ခ်င္လို႔ေမးတဲ့ အေမးမ်ဳိး။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေျပာစရာရွိတာေပါ့။ ခြင္၀င္လာလို႔ကျဖင့္ ေဖရွင္ဘုရင္ကို မင္းေျမွာက္ေပးေနစရာေတာင္ မလိုဘူး။ ပလႅင္ေအာက္ဆီကတင္ ဖေနာင့္နဲ႔ ထေပါက္ျပပါ့မယ္။ ခံဟဲ့နင့္ေက်ာ ဆိုတဲ့ အတိုင္းပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က ၀တၳဳေရးဆရာ ကိုး။ ၀တၳဳေရးဆရာ မွာက ခင္ဗ်ားတို႔ ဘျမင့္တို႔မွာ မရွိတဲ့ စြမ္းအား တစ္မ်ဳိးရွိတယ္။ အဲဒါက ဖန္တီးႏိုင္စြမ္း ပဲ။ ခင္ဗ်ား တို႔လို လူသာမန္ ေတြ၊ သာမန္လူေတြ၊ ပညာရွိေတြ၊ ပညာတတ္ေတြမွာ မရွိတဲ့ စြမ္းရည္ တစ္မ်ဳိးဗ် လို႔ ေျပာေနတုန္း ဘတင့္ တစ္ေယာက္ အခန္းေပါက္၀ ဆီကို ေရာက္လာတယ္။ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး လွမ္းၾကည့္ လိုက္မိၾကတယ္။ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုပဲ ၾကည့္လိုက္ရင္း အစ္ကို ဒီမွာ ကိစၥၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ပန္းခ်ီ အခန္းဘက္ ဆီ ၀င္ခဲ့ဦးေလ လို႔ ေျပာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ က ဘာမွ မေျပာရေသးခင္ ဘျမင့္ က ဘာထူးသလဲ လို႔ သူ႔ညီကို ေမးတယ္။ မထူးပါဘူးလို႔ ဘတင့္က ျပန္ေျဖရင္း ခုနတင္ ၀ီစကီေျခာက္လံုးရထားလို႔ အစ္ကိုမ်ား အေၾကာင္းထူးမရွိရင္ ၀ီစကီျမည္းရေအာင္လို႔ လာေခၚတာပါလို႔ ေျဖတယ္။ ငါ့မွာ ဘာကိစၥမွ ေထြေထြထူးထူးမရွိေတာ့ပါဘူးလို႔ ေျပာရင္း ကၽြန္ေတာ္က ထိုင္ရာက ထလိုက္မိတယ္။ ဘျမင့္နဲ႔ ေကာလိပ္ေက်ာင္းဆရာက ၾကည့္ေနတယ္။ သူတို႔ကိုၾကည့္လိုက္ရင္း မင္းတို႔လည္း သြားခ်င္ရာသြားေတာ့၊ ငါလည္း ၀ီစကီသြားျမည္းလိုက္ဦးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ဘျမင့္က ခုနက မင္းေျပာတဲ့ ႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားတဲ့ အေရးအသား ကိစၥက ၿပီးၿပီလားလို႔ ေမးတယ္။ ၿပီးၿပီလို႔ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘျမင့္က ျပံဳးေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာကိုဆိုလိုတယ္ဆိုတာ သူ သေဘာေပါက္ သြားပံုရတယ္။ ေပါက္ရမွာပဲ သူက လူေတာ္။ လူေတာ္မျဖစ္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္လိုေကာင္းမ်ဳိးနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနမွေတာ့ လူေတာ္ျဖစ္ရမွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း မွာ ခပ္ညံ့ညံ့ လူ ရွားတယ္။ ပထမတန္း နံပါတ္၀မ္း၊ တစ္ဂဏန္းထဲက လူေတြ မဟုတ္ေတာင္ ဒုတိယ က ပထမမဟုတ္ဘူး ဆိုတာေလာက္ေတာ့ သိတယ္။

ျမင့္သန္း

About zayya
Just Be. That's Enough! Shared words with Silence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: