ဗမာ့ေအာင္ဆန္း ( ၁ )

ျပီးခဲ့သည့္ ၁၅.၅.၂၀၁၁ ထုတ္ ေမာ္နီတာ ဂ်ာနယ္၊ အတြဲ ( ၁ ) အမွတ္ ( ၅၂ ) တြင္ ျပန္လည္ ေဖာ္ျပ ပါရွိလာေသာ စာ ျဖစ္ပါသည္။ အပတ္စဥ္ အပိုင္းလိုက္ ခြဲျပီး ထုတ္ေဝလ်က္ ရွိသည္။ က်ေနာ္က ယင္းမွ တဆင့္ အြန္လိုင္း မ်က္နွာစာ ေပၚသို႔ ကူးယူ တင္ရွိထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တတ္ႏိုင္သေရြ႕လည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႏွင့္ ပတ္သက္ သည္မ်ား စုစည္း တင္ရွိသြားမည္ ျဖစ္ပါေၾကာင္း။

ေဇယ်

……………………………………..

ေမာင္ထင္၏ ဗမာ့ေအာင္ဆန္း

ကၽြန္ေတာ္သည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ငယ္ေပါင္း မဟုတ္။ ႀကီးေဖာ္ ျဖစ္သည္။ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ဦးသား တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အသီးအျခား ႀကီးျပင္း လာခဲ့ၾကသည္။ သူ၏ ေရေျမ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ ေရေျမ တို႔ကား တျခားစီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ ေမြးဖြားရာ ေဒသ တစ္ခြင္ကို ေျမလတ္ဟု ဆို၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေအာက္သား မ်ားအဖို႔ နတ္ေမာက္ သည္လည္း အညာ ပင္ျဖစ္၏။ အညာ ေဒသ၏ ပထ၀ီ သြင္ျပင္ အရ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ၏ ေတာ၊ ေတာင္၊စိမ့္၊ စမ္း၊ ၿမိဳင္၊ လွ်ဳိ စသည့္ ပတ္၀န္းက်င္ ၾသကာသ ေလာကမွာ ထူးဆန္း ေထြလ်ာ ေပ်ာ္ေမြ႕ရာ ျဖစ္လိမ့္မည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ခန္႔မွန္းမိ၏။ အေၾကာင္းေသာ္ မူကား ကၽြန္ေတာ္ ေမြးဖြားရာ ေအာက္အရပ္ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ ေဒသ ဟူသည္မွာ ပင္လယ္၊ ျမစ္၊ ေခ်ာင္း၊ လမုပင္၊ လတာျပင္ တို႔ႏွင့္သာ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္း ကို တန္ဆာ ဆင္ထား ေလရာ မည္သည့္ အရပ္ကို ၾကည့္ၾကည့္ ပတ္၀န္းက်င္ ၾသကာသ ေလာကႀကီးသည္ စိမ္းလဲ့ေသာ ေတာတန္းတည္း ဟူေသာ မ်ဥ္းေျဖာင့္ တစ္ခု ေပၚ၌ အုပ္၍ ေနေသာ မိုးကုပ္ စက္၀ိုင္း တစ္ခုမွ်သာ ျဖစ္၍ ၿငီးေငြ႕ဖြယ္ရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္တည္း။

သို႔ေသာ္ ေကာင္းကင္မွ မိုးကုပ္ စက္၀ိုင္းႏွင့္ ေျမႀကီးမွ ေတာတန္း ကေလးတို႔ ႏွစ္ဦးသား ဆံုမိၾကသည့္ ပံုပမာလို သူ၏ ဘ၀ သံသရာ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္၏ ဘ၀ သံသရာ တို႔သည္ (၁၉၃၂) ခုႏွစ္ တစ္၀ိုက္ ဆီေလာက္က တကၠသိုလ္ သမဂၢ ဆံပင္ညႇပ္ဆိုင္ ၌ ဖူးစာ ဆံုစည္း မိၾကေလသည္။ ယင္းသို႔လွ်င္ သူႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွ ေက်ာင္းသားႀကီး အရြယ္သို႔ ေရာက္ၾကမွပင္ အေဆြ ခင္ပြန္း ျဖစ္ေလေသာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ဦးသားကို ႀကီးေဖာ္ ဟူ၍ ေခၚႏိုင္ေပသည္။ သို႔ေသာ္ ႏွစ္ဦးသားမွာ တစ္ဦး ႏွင့္ တစ္ဦး ခင္မင္ ရင္းႏွီး လာေလေလ တစ္ဦးေပၚ တစ္ဦး ၿမံဳေစ့ေစ့ ႏုိင္ေလေလ ျဖစ္၍ တစ္ခါတရံ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္က ပင္လွ်င္ သူ၏ ရင္းႏွီးေသာ မိတ္ေဆြ ဟုတ္ပါေလစ ဟု သံသယ ျဖစ္မိသည္။

သို႔ေသာ္ လူရွင္းေသာ အခ်ိန္တြင္ ႏွစ္ေယာက္ခ်င္း ဆံုၾကေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ ၏ သံသယတို႔မွာ ေရွးေဟာင္း ေႏွာင္းျဖစ္ တို႔ကို အျမစ္ အျပတ္ ေျပာကာ ခင္မင္ ရင္းႏွီးမႈကို ျပေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ စကားမ်ား ထဲတြင္ အရည္ေပ်ာ္၍ က်လာေတာ့သည္။ ထုိသို႔ေသာ အခါမ်ားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲတြင္ ႀကီးမွ ေပါင္းၾကရသည့္ ေက်ာင္းေနဖက္ခ်င္း ျဖစ္ေစကာမူ သင္း စိတ္ မေျပာင္း ပါကလား ဟု ေတြးေတာကာ တိတ္တိတ္ ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ သူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေပၚ စိတ္ မေျပာင္းေလေလ ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူ႕ကို အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ အျဖစ္ႏွင့္ ပို၍ သိဒၶိ တင္ရေလ ျဖစ္သည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ေန႔ရက္ အတိအက် တို႔ကို ေကာင္းစြာမမွတ္မိ။ ေရွးေႏွာင္း အစီအစဥ္ တို႔ကိုလည္း သတိမရ။ သို႔ေသာ္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အေၾကာင္းခ်င္း တို႔ကား မေန႔ကမွ ျဖစ္ခဲ့ သလိုလို။ အတိတ္ ကာလသည္ ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕တြင္ အထင္အရွား ဇာတ္စံုခင္းလ်က္ ျပေနသည္။ (၁၉၃၁-၃၂) တစ္ခု ေလာက္က ေအာင္ဆန္း ဆိုသူ ေက်ာင္းသား တစ္ဦးသည္ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္၏ အရိပ္ အာ၀ါသကို ခိုလံႈလာသည္ ဟု ကၽြန္ေတာ္ ၾကားရသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႕ဖူးေသး။

ေအာင္ဆန္း ဖိုသီ ဖတ္သီ ႏိုင္ပံု သတင္းကား ေမႊးစ ျပဳလာၿပီ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္ အဖို႔ ထုိကိစၥ သည္ မထူးဆန္း။ ေအာင္ဆန္းထက္ ဖိုသီ ဖတ္သီ ႏိုင္ေသာ တက္ထြဋ္ ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဖက္မိသည့္ေနာက္ ေအာင္ဆန္း ဆိုသည္မွာ တက္ထြဋ္ ထက္ “ခြ”မက် ဟု ကၽြန္ေတာ္ တစ္ထစ္ခ် ယံုၾကည္သည္။ သို႔ေသာ္ တစ္ေန႔ေသာအခါ တက္ထြဋ္ ထက္ပင္ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု ထူးဆန္းေသာ သတၱ၀ါကေလး တစ္ခုသည္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသို႔ မလႈပ္မယွက္ ေရာက္လာသည္။ ထိုသတၱ၀ါမွာ အျခားမဟုတ္၊ သိန္းတင္ ေခၚ ညိဳျမ ျဖစ္သည္။

ညိဳျမ၏ ညီအစ္ကို တစ္စုမွာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ အသိခ်ည္း လိုလိုပင္ ျဖစ္သည္။ သူ၏ အစ္ကို ကိုစိုးတင့္ မွာ ဘိလပ္ သြားခါနီး သထံု ေက်ာင္းေဆာင္ရွိ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္း ထဲတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ ေဘာင္းဘီႏွင့္ လည္စည္းကို ေက်မြေအာင္ ၀တ္ဆင္၍ ေမ်ာက္က ကခဲ့သူ ျဖစ္၏။ သူ၏ အစ္ကို တက္ထြဋ္ ဆိုသည္ မွာလည္း ကၽြန္ေတာ့္ စားပြဲကို မစိန္ၫြန္႔ ေဆးေပါ့လိပ္ ႏွင့္ ေဆာင့္၍ ထိုးခဲ့သူ ျဖစ္၏။ သူတို႔ ညီအစ္ကို တစ္စု ကၽြန္ေတာ့္ကို ဤမွ် ညႇဥ္း ခဲ့ၿပီးသည့္ေနာက္ အားမရ ေသးေသာေၾကာင့္ ေပလား မသိ။

ေမာင္ထင္

အစ္ကို လုပ္သူ တို႔က ညီငယ္ ေမာင္သိန္းတင္ ကို ကၽြန္ေတာ့္ထံ ေခၚလာျပန္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းမွာ ေဆးေပါ့လိပ္ ျပာပံု အတိ ျဖစ္ခဲ့ရ ေလသည္။ ထိုမွ်ႏွင့္ မၿပီးေသး၊ ညိဳျမသည္ တစ္ေန႔ေသာ္ သူ၏ သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ဆန္းကို ေတြ႕ရေအာင္ ကၽြန္ေတာ့္အား တကၠသိုလ္ သမဂၢ ဆံပင္ညႇပ္ဆိုင္ သို႔ ေခၚေလသည္။ ႐ႈေလာ့။ ဤသူကား ေအာင္ဆန္း ပင္တည္း။

ပါး႐ိုး ေငါေငါ၊ ေမး႐ိုး ခိုင္ခိုင္၊ မ်က္ေမွာင္ ကုပ္ကုပ္၊ ဆံပင္ စုတ္ဖြား၊ ႐ႈကား သိုးသိုး။ ေအာင္ဆန္း ေနေသာ အခန္းသည္ တကၠသိုလ္ ဆံပင္ညႇပ္ဆိုင္ ေနာက္ဆြယ္ အခန္း ျဖစ္သည္။ ဆံပင္ညႇပ္ဆိုင္ ႏွင့္ နီးလြန္း အားႀကီး ေသာေၾကာင့္ သူ၏ ဆံပင္ရွည္ေနျခင္း ျဖစ္ဟန္ တူသည္။ သူ႕ ဆံပင္သည္ ဆီႏွင့္ ဘီးကို ေတြ႕ဖူးဟန္ မတူ။ မသကာ ေတြ႕ဖူးသည္ ဟု ဆိုဦးေတာ့ ေနာက္ဆံုး ေတြ႕ေသာ အႀကိမ္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ အသေခ်ၤက၊ ႏွစ္ကပ္ သံုးကပ္ ေလာက္က ျဖစ္တန္ ရာ၏။ ယင္းသို႔ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလွ်င္ ကဲေျပာသည္ ဟု အျပစ္တင္ ခံရဖို႔ ရွိ၏။ သို႔ေသာ္ သူ၏ ေခါင္းေပၚရွိ ငွက္သိုက္က ကၽြန္ေတာ္ ကဲ၍ ေျပာထိုက္ေၾကာင္း သက္ေသ ခံလ်က္ ေနဘိသို႔။

ေအာင္ဆန္း သည္ ရွပ္အက်ႌ ဆယ့္သံုးခြဲ ဆယ့္ေလး ေလာက္ကို ၀တ္ႏုိင္သူ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႕ကိုယ္ ေပၚက ရွပ္အက်ႌမွာ အနည္းဆံုး ဆယ့္ေျခာက္ ေလာက္ ရွိလိမ့္မည္။ ရွိေပမွာပ။ သူ ဝတ္ထားေသာ အက်ႌက သူ႕အက်ႌမွ မဟုတ္ဘဲ။ သူ ၀တ္ထားေသာ အက်ႌမွာ ျပာႏွမ္းႏွမ္း အေရာင္ “ယူတီစီ” ရွပ္အက်ႌ ျဖစ္၏။ လံုခ်ည္မွာ ဘယ္လို လံုခ်ည္ဟု မမွတ္မိ။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေရြ႕ မွာ သူ႕ လံုခ်ည္သည္ ငွား၀တ္ ထားေသာ လံုခ်ည္ ျဖစ္ရမည္ ဟု ေတြးေတာ မိသည္ ကိုသာ မွတ္မိပါသည္။ လံုခ်ည္သည္ လည္းေကာင္း၊ ယူတီစီ ရွပ္သည္ လည္းေကာင္း၊ ဆံပင္ ငွက္သိုက္သည္ လည္းေကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကို ထူးျခားေအာင္ မဆြဲေဆာင္ ႏိုင္ခဲ့။ လူထူး ဟူ၍လည္း မထင္ျမင္မိ။ “ခြ”စာ ဟူ၍လည္း မယူဆ။

သူ၏ မရယ္ မၿပံဳး ၿမံဳစိစိ အမူအရာႏွင့္ ႐ႈသိုးသိုး ခ်စ္ ရေတာ့မည့္ ပံုလိုလို၊ အျမင္ကပ္ ရေတာ့မည့္ ေယာင္ေယာင္။ သို႔ေသာ္ သူ၏ ျဖဴစင္ေသာ မေနာဓာတ္ ေၾကာင့္ အျမင္ကပ္ စရာ ဟု ကၽြန္ေတာ္ သေဘာ မထားႏိုင္။ ညိဳျမႏွင့္ ေတြ႕စက ညိဳျမကို ခင္မင္မိ သလို ေအာင္ဆန္းအား ခင္မင္မိသည္။ ထုိ႔ေနာက္ကား ကၽြန္ေတာ္ သည္ တကၠသိုလ္မွ လြင့္ ခဲ့ရေပသည္။ သို႔ရာတြင္ တက္ထြဋ္ ၊ညိဳျမ၊ ကို၀န္ စသည္ တို႔ႏွင့္ကား ေက်ာင္းေနစဥ္က ကဲ့သို႔ပင္ ဆက္သြယ္လ်က္ ရွိေပသည္။

ဤ အေတာ အတြင္း ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ေမးေခၚ၊ ေျပာထူး၊ အမွတ္မထင္ ခဲ့သည္ က မ်ားေပသည္။ သို႔ေသာ္ အိုးေ၀မဂၢဇင္း၊ တကၠသိုလ္ မဂၢဇင္း ၊ဂႏၴေလာက မဂၢဇင္း တို႔တြင္ အေရးအသား ခ်င္း ဆံုမိၾကသည္။ ထုိစဥ္က ညိဳျမ သည္ ပုဒ္မ ငါးရာ တစ္ဖက္ တစ္ခ်က္ ၿခံရံေသာ ေဆာင္းပါး မ်ားကို ေရးတတ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ေန႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ညိဳျမ၏ ဒဏ္ကို မၿငိဳမျငင္ ခံယူရ ရွာေလသည္။

ကၽြန္ေတာ္ သည္ တကၠသိုလ္ မွ အနယ္နယ္သို႔ ရြက္မပါေသာ ေလွကဲ့သို႔ လြင့္ေနစဥ္ တစ္နည္း အားျဖင့္ အရာရွိ ေလာကတြင္ အကန္ခံရေသာ ေဘာလံုး ကဲ့သို႔ လိမ့္ေနစဥ္ ညိဳျမက သူ၏ ေဆာင္းပါးေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ေခါင္းေဆာင္ ပီပီ ဒဏ္ ခံယူလိုက္ေၾကာင္း စာေရးသား အေၾကာင္းၾကား ေလသည္။ ေခါင္းေဆာင္ အစစ္ဟူသည္ ေနာက္လိုက္၏ တာ၀န္ကို ယူရဲရသည္ ျဖစ္၏။ ဤအခ်က္ တစ္ခ်က္ ႏွင့္ပင္ ေအာင္ဆန္းသည္ ကၽြန္ ေတာ္ တို႔၏ လူငယ္ လႈပ္ရွားမႈ ကို ေခါင္းေဆာင္ ႏိုင္ရမည္မွာ ထင္ရွား ေပသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ္ တို႔သည္ အနာဂတ္ကို လွမ္း၍ မျမင္ ႏိုင္ၾကေသး။ေအာင္ဆန္းက လူငယ္ မ်ားကို ေခါင္းေဆာင္ ႏိုင္ၿပီ ဆိုပါေတာ့။ ေခါင္းေဆာင္ၿပီး ဘာလုပ္မလဲ။

ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕မိသည့္ အခါတိုင္း“ဘာလုပ္ၾကမလဲ”ဟု ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည့္မိသည္။ သူက ၿပံဳးျပသည္။ ထိုအၿပံဳးသည္ သူ၏ အေျဖပင္ ျဖစ္ဟန္ တူသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ အကင္းမပါး။ မရိပ္မိခဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာေပသမား တစ္စုမွာ အေတြးအေခၚ အားျဖင့္ ေတာ္လွန္ ေနၾကသူမ်ား ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ လက္ေတြ႕ သေဘာကို ဘာမွ် နားမလည္။ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ တစ္ရပ္ အေနျဖင့္ လက္ခံ၏။ သို႔ေသာ္ အေဆာက္အအံု ခိုင္ၿမဲေနေသာ ၿဗိတိသွ် အုပ္ခ်ဳပ္ေရး “ကြန္ကရစ္” အုတ္ခံု ကို အဘယ္ပံု အျမစ္က လွန္ၾကရ မည္နည္း။

တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းတြင္ ေနစဥ္က ထို ျပႆနာကို မေျဖတတ္။ ေလာက လူ႕ေဘာင္တည္း ဟူေသာ တကၠသိုလ္ ၀ယ္ က်င္လည္ ရေသာအခါမွ အေျဖကို ေရးေတးေတး ျမင္မိ၏။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆိုင္ရာ အရာရွိ တစ္ဦး အေနျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ တို႔ကို ကိုယ္ေတြ႕ ဆည္းပူးခြင့္ ရရွိခဲ့ေပသည္။ ဗဟုသုတ ကို လက္ေတြ႕ ရွာၾကည့္သည္ တြင္မွ ၿဗိတိသွ် အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အေျခခံ တို႔ကို ျပည္သူ လူထု၏ ထင္ျမင္ခ်က္ ႏွင့္ ဆႏၵအရ တိုက္ဖ်က္ ႏိုင္ေၾကာင္း ေတြ႕ခဲ့ရေပသည္။

ထိုနည္း အရမွာ ေအာင္ဆန္း၊ ေမာင္ႏု၊ဗဟိန္း၊ သန္းထြန္း စေသာ လူငယ္ ေခါင္းေဆာင္တို႔က ႏုိင္ငံေရး အရ ႀကိဳးပမ္းစဥ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကဲ့သို႔ေသာ ျပည့္အေစခံ မ်ားက စည္းလံုး ညီၫြတ္စြာျဖင့္ ဗ်ဴ႐ိုကေရစီ အေျခခံ တို႔ကို ဒီမိုကေရစီ အေျခခံမ်ားျဖင့္ ႏွဲ႔ေပးရန္ နည္းလမ္း ျဖစ္ေလသည္။ အထူးသျဖင့္ ထုိစဥ္က ဟသၤာတ အေရးပိုင္ ဦးကာစိ သည္ သူႀကီး လက္စြဲက်မ္း တစ္အုပ္ျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာေအာင္ လုပ္ေသာ နည္းလမ္း မ်ားကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကဲ့သို႔ လူငယ္ အရာရွိမ်ားအား လမ္းၫႊန္ ခဲ့ေပသည္။ အနယ္နယ္သို႔ ေရာက္ခဲ့ေစကာမူ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခတ္ႏွင့္ တစ္ေခတ္တည္း ေပၚေပါက္ လာေသာ လြတ္လပ္ေရး ဗိသုကာတို႔၏ သတင္းကို တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ ေနခဲ့၍ သခင္ ဘေသာင္း၊ သခင္ႏု၊ သခင္ ဗစိန္၊ သခင္ ထြန္းအုပ္၊ သခင္ သန္းထြန္း၊ သခင္ ဗဟိန္း၊ သခင္ သိန္းေဖ၊ သခင္ သိန္းေမာင္၊ သခင္ စိုး၊ သခင္ ဗေဆြ စေသာ အမိ ျမန္မာျပည္ ၏ အဖူးအေညႇာင့္ မ်ားသည္ ရဲေဘာ္ ပီပီ ညီညီ ၫြတ္ၫြတ္ ခ်စ္ခ်စ္ ခင္ခင္ စခန္း သြားၾကမည့္ ေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္ သည္ လင္မရ ဘူးေသးေသာ အပ်ဳိႀကီး ၏ စိတ္ကူးျဖင့္ စိတ္ကူး ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကူးသည္ စိတ္ကူးတည္း။ လက္ေတြ႕ လုပ္ငန္းသည္ စိတ္ကူး ႏွင့္ တျခားစီ ျဖစ္၏။

သို႔ပါလ်က္ႏွင့္ စိတ္၏ ဆြဲေဆာင္ရာ သို႔ ပါၿပီးလွ်င္ တစ္ေန႔ ေသာအခါတြင္ အုပ္စုသူႀကီး စည္းေ၀းပြဲ တစ္ခု၌ သူႀကီးေခတ္ ကုန္၍ တိုင္းသူ ျပည္သားတို႔က ေရြးေကာက္ တင္ေျမႇာက္ေသာ ေက်းရြာ ေခါင္းေဆာင္ ေခတ္သို႔ ေရာက္ရမည္မွာ မလြဲတည္း ဟု ႏုိင္ငံေရး ဆန္ဆန္ တရားကို ေဟာမိပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ယခု ျပန္ေျပာင္း၍ ေတြးလိုက္သည့္ အခါ ကညင္ငူ၊ အင္ပင္၊ ထူ (အင္း)၊ ကပ္ခို၊ သက္ကယ္တန္း၊ ေညာင္က်ဳိး၊ ေနာက္မီး၊ ေရလဲ၊ တေပကုလား၊ ကတုကၠမ၊ မဲဇလီ၊ ဖက္ရဲ၊ တန္းလြဲရြာမ၊ ကင္းေတာင့္ႀကီး၊ ေဖာင္းကား၊ ပဒင္းကၽြန္း၊ ငေမာက္ေခ်ာင္း စေသာ ၿမိဳ႕နယ္ အသီးသီး တို႔၏ ေက်းရြာ အုပ္စု အသီးသီး တို႔တြင္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ဖူးစာဆံု ခဲ့ရသည့္ သူႀကီးမင္း တို႔ကို လာမည့္ ေခတ္ေျပာင္း ေခတ္လြဲမ်ား အတြက္ အသင့္ျပင္ရန္ အခ်ိန္တန္ၿပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရြာသူႀကီး လက္စြဲ က်မ္းက ၫႊန္းဆို ထားေသာ ေက်းရြာ ျပဳျပင္ေရး လုပ္ငန္းႏွင့္ တာ၀န္မ်ားကို ေက်ႁပြန္ေအာင ္ေဆာင္ရြက္၍ တိုင္းသူျပည္သား တို႔၏ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား သင့္ေၾကာင္း ေဟာၾကား မိသည္ကို သတိရမိ ပါေသးသည္။

ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ား ျပင္းထန္ လာေလေလ ကၽြန္ေတာ္လည္း အနာဂတ္ကို တသီႀကီး ေျမႇာ္၍ ၾကည့္မိ ေလေလ။ သို႔ေသာ္ ထိုစဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ သနားမိ ခဲ့ေသး၏။ အေၾကာင္းေသာ္ တစ္မူကား ကၽြန္ေတာ္ ေျပာသမွ်ကို သူႀကီးမင္းမ်ား သေဘာမေပါက္ ၾကေသာေၾကာင့္ တည္း။ သို႔ေသာ္ ယေန႔ အဖို႔ကား ၎တို႔သည္ သေဘာေပါက္ သည့္ တမလြန္ ဟိုဘ၀သို႔ ေရာက္ကုန္ၾကၿပီ ျဖစ္တန္ရာသည္။ ထုိေခတ္မူကား သူတို႔ သေဘာ မေပါက္တိုင္း ကၽြန္ေတာ့္မွာ စိတ္ပင္ပန္း ရေပသည္။

တစ္ေန႔ေသာ္ စိတ္ ခပ္ပ်က္ပ်က္ ႏွင့္မို႔ ဌာနဆိုင္ရာ စာေမးပြဲ ေအာင္လိုလည္း ေအာင္ေစ၊ မေအာင္ လိုလည္း က်ေစ၊ စာေမးပြဲ ေျဖရင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ၌လည္း လည္ပတ္ရင္း ဆိုသလို ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ထြက္လာ ခဲ့ေလသည္။ ရန္ကုန္သို႔ ေရာက္လွ်င္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀က ေသာက္ခဲ့ဖူးေသာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သို႔ အရင္ ၀င္မိသည္။ ထို လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ကား စေကာ့ေစ်းတြင္ ရွိသည္။ ထုိဆိုင္တြင္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ ေသာက္ေနစဥ္ ေအာင္ဆန္း သည္ မလွမ္းမကမ္း မွ ၀င္လာသည္။ ဤအေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခါက ေရးသားခဲ့ဖူးၿပီ။ ယခု ဒုတိယမၼိ ထပ္မံ ေရးသားေသာအခါ ေအာင္ဆန္းသည္ ကတံုး ဆံေတာက္ မက်တက် ဆံပင္ တိုတို ညႇပ္ထားသည္ ကို ေတြ႕ရ၍ အေတာ္ပင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိေပသည္ ဟု ခ်ီးမြမ္း မိေတာ့သည္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ သူ႕အား ရႊန္းရႊန္းစားစား ၾကည့္မိသည္။ သူက မတုန္မလႈပ္။ စကားကို ေလးလံုး ျပည့္ေအာင္ ေျပာလိုသည့္ လကၡဏာ မရွိ။ ကၽြန္ေတာ့္ ရင္တြင္း၌ကား ထုိေခတ္ လူငယ္စု တို႔၏ လႈပ္ရွားမႈ တို႔ကို ခေရေစ့ တြင္းက် ေမးၾကည့္ လို၏။ သို႔ေသာ္ ထိုေနရာသည္ ေမးသင့္ေသာ ေနရာ မဟုတ္။ ေအာင္ဆန္းကား ႀကီးက်ယ္ နက္နဲေသာ အႀကံ တစ္ခုကို ေတြးေတာ ေနသည့္ ပမာ ရွိ၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ မေမးထိုက္သည္ ကိုပင္ ေမးမိျပန္၏။ ေအာင္ဆန္းကား ၿပံဳးၿဖဲၿဖဲႏွင့္။ ခ႐ုမွာ အဆံ၊ လူမွာ အႀကံ ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ကို ကၽြန္ေတာ့္အား ေပး၏။

ကၽြန္ေတာ္သည္ ေန႔ရက္ မ်ားကို မမွတ္မိ၊ ေရွးေႏွာင္း အစီအစဥ္ တို႔ကိုလည္း မမွတ္မိ။ သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းခ်င္းတ အျဖစ္အပ်က္ တို႔သည္ အတိတ္ ကာလတည္း ဟူေသာ တင္းတိမ္ အၾကား ထဲမွ ကၽြန္ေတာ့္အား ယေန႔တိုင္ ကိုယ္ထင္ ျပလ်က္ ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရန္ကုန္မွ အျပန္ ဟသၤာတကို ၀င္၏။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ဟသၤာတၿမိဳ႕ ရပ္ကြက္ တစ္ခု၌ မီးေလာင္ၿပီးစ ျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ အေရးပိုင္ ဦးကာစိႏွင့္ ဟသၤာတသို႔ ေျပာင္းလာ ကာစ ရာဇ၀တ္၀န္ မစၥတာ ေဇဗီးယား တို႔သည္ မီးေလာင္ေျမကို သြားေရာက္ ၾကည့္႐ႈေနခ်ိန္ ျဖစ္၏။

ကၽြန္ေတာ္ကား ဦးကာစိကို ၀င္၍ ႏႈတ္ဆက္ရန္ မီးေလာင္ေျမ သို႔ သြားခဲ့၏။ ဦးကာစိႏွင့္ ေတြ႕ရ၏။ ဦးကာစိက ကၽြန္ေတာ့္အား မစၥတာ ေဇဗီးယားႏွင့္ မိတ္ဆက္ ေပး၏။ ထိုမွ တစ္ဖန္ မိမိ ႐ံုးထိုင္ရာ ေဒသသို႔ ထြက္ခဲ့ျပန္သည္။ မ်ားမၾကာမီပင္ ဟသၤာတ ရာဇ၀တ္၀န္ မစၥတာ ေဇဗီးယား ဆိုသူမွာ ေအာင္ဆန္းအား ဆုေငြ ငါးက်ပ္ ထုတ္ခဲ့ဖူးသူ ျဖစ္သည္ဟု ၾကားရေလသည္။ ဆုေငြ ငါးက်ပ္ ဆိုသည္မွာ ရယ္စရာ။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ မရယ္ႏုိင္ပါ။ အဘယ့္ေၾကာင့္ မသိ။ “ေနေသးသပ ၿခံဳထဲက” ဟူေသာ စိတ္မ်ဳိး ေပၚလာပါသည္။ မစၥတာ ေဇဗီးယား အေပၚ စိတ္ခုေသာ စိတ္မ်ဳိး မဟုတ္ပါ။ သို႔ေသာ္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူမ်ဳိးႀကီး က အုပ္ခ်ဳပ္ခံရသူ လူမ်ဳိးကေလး တစ္မ်ဳိးကို ေစာ္ကားျခင္း ျဖစ္သည္ ဟူ၍ကား စိတ္ထဲတြင္ “ေတး” မိသည္ကို ၀န္ခံလိုပါသည္။

မခံခ်င္ေသာ စိတ္၊ အ႐ံႈး မေပးလိုေသာ စိတ္၊ မွန္သည္ ဟု ယူဆ မိသည္ႏွင့္ တစ္ၿပိဳင္နက္ ဇြတ္ထုိး လုပ္လိုေသာ စိတ္၊ ငါ မွားလွ်င္ ငါ့ေဆာ္၊ သူ မွားလွ်င္ သူ႕ ေဆာ္မည္ ဟူေသာ စိတ္။ ထိုစိတ္ တို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ရခိုင္ျပည္သို႔ လြင့္ ခဲ့ျပန္ပါသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္း ႏွင့္ ကၽြန္ေတာ္မွာ မယ္တစ္ရြာ ေမာင္ တစ္ၿမိဳ႕ မွ်မက သူက ေျမာက္ ၀င္႐ိုးစြန္း ေရာက္ေနခ်ိန္၀ယ္ ကၽြန္ေတာ္က ေတာင္ ၀င္႐ိုးစြန္းသို႔ ေရာက္ေနဘိ သကဲ့သို႔ ရွိျပန္ပါသည္။ သို႔ပါေသာ္ ျငားလည္း သူ႕ သတင္းကို နားစြင့္မိသည္။

ထိုစဥ္က ပုလိပ္ဌာနမွ ျမန္မာ တစ္ျပည္လံုး အတြက္ ႏုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ အစီရင္ခံစာ မ်ားကို အၿမိဳ႕ၿမိဳ႕သို႔ လွ်ဳိ႕၀ွက္စာ အေနျဖင့္ ေပးပို႔ ေလ့ရွိသည္။ ထို လွ်ဳိ႕၀ွက္ အစီရင္ခံစာ မ်ားတြင္ ေရနံေျမ သခင္တို႔၏ လႈပ္ရွားမႈကို ဖတ္ရသည္။ သို႔ေသာ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ဒို႔ဗမာ အစည္းအ႐ံုး သတင္းမ်ားမွာ ၿငိမ္သက္ေနသည္။ ရန္ကုန္၌ ၿငိမ္သက္ သည္ႏွင့္ အမွ် အရပ္ရပ္ ၌ကား အထူး ထႂကြ လႈပ္ရွားေနသည္။

ဆက္ရန္-

About zayya
Just Be. That's Enough! Shared words with Silence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: