ဗမာ့ေအာင္ဆန္း ( ၂ )

ဤေနရာ မွ အဆက္ –

သို႔ပါ လ်က္ႏွင့္ ေအာင္ဆန္း၏ လႈပ္ရွားမႈကို အစီရင္ခံစာ ထဲ၌ မေတြ႕ရေခ်။ ယင္းသို႔ မေတြ႕ရျခင္း မွာ မဆန္းပါ။ အေၾကာင္း မူကား ေအာင္ဆန္း ေဖာမိုဆာ သို႔ ေရာက္ေနၿပီ ဟူေသာ ပါးစပ္ သတင္း သည္ ရခိုင္ျပည္ ၌ ေခ်ာင္က် လွေသာ ေတာင္ကုတ္ၿမိဳ႕ သို႔ ေရာက္လာ ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္၌ အေနာက္ႏိုင္ငံ စစ္သတင္း တို႔သည္ ထိတ္လန္႔ဖြယ္ ပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ေရွ႕ေရး ေနာက္ေရး ကို ၾကည့္၍ ကၽြန္ေတာ္ ခြင့္ယူသည္။

(၁၉၄၁) ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာလ (၈) ရက္ေန႔ ပါးလ္ဟာဘာ ကို ဗံုးက်၍ (၁၂) နာရီ ခန္႔မွ် အၾကာ တြင္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခြင့္ရ ေသာေၾကာင့္ အလုပ္ကို အျခားသူ တစ္ဦးအား ၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာစြာ ႏွင့္ လႊဲေပး ခဲ့ေလသည္။ (၁၉၄၁) ခုႏွစ္၊ ဒီဇင္ဘာ (၂၀) ရက္ေန႔ မွ (၂၆) ရက္ေန႔ အထိ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ သားအမိ သားအဖ တစ္ေတြ ေတာင္ကုတ္ မွ ပန္းေတာင္း သို႔ ေျခလ်င္ ေလွ်ာက္ ခဲ့ၾကပါသည္။ တစ္ညတြင္ ေရေပၚႀကီး ၌ စခန္း ခ်သည္။ ထုိစခန္း ေရာက္လွ်င္ပင္ အိပ္ရာ ေပၚသို႔ ပစ္လွဲ လိုက္ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ငိုက္ေလာက္ အိပ္ေမာက် သြားစဥ္ အိပ္မက္ ထဲတြင္ သခင္ ထြန္းအုပ္၏ အသံကို ၾကားရပါသည္။ သူ၏ အသံမွာ ရခိုင္ ႐ိုးမ ေတာင္တန္း တစ္ခုလံုး ဟိန္းသြား ပါသည္။

အခ်ိန္မွာ ည (၉) နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ပင္ ရွိဦးမည္။ ေတာႀကီး မ်က္မည္း ထဲတြင္ ထံုးစံ အတိုင္း ဆိုလွ်င္ သမင္က ေဟာက္၍ ေခ် (ဂ်ီ) က ေတာက္သံ ၾကားရဖို႔ ရွိသည္။ သို႔တည္း မဟုတ္ ဆင္အုပ္မ်ား ၀ါးပိုး၀ါး ကို စားသည့္ အသံ ၾကားရဖို႔ ရွိသည္။ သို႔တည္း မဟုတ္ က်ားဟိန္းသံ ကို ၾကားရဖို႔ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ “ရဲေဘာ္တို႔”ဟူေသာ အသံသည္ ပဲ့တင္သံ ထပ္သြားသည္။ ၾကက္သီး ေမြးညင္းကို ထေစသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သည္ အိပ္ရာမွ ေငါက္ကနဲ ထလိုက္သည္။ ဘာသံပါလိမ့္။ ခ်ယ္ရီပန္း ပြင့္ရာ ေဒသမွ ျဖစ္ေသာ တိုက်ဳိၿမိဳ႕မွ အသံလႊင့္ လိုက္သည့္ သခင္ ထြန္းအုပ္၏ အသံ ထၾကေလာ့ ႂကြၾက ေလာ့ ခ်ၾကေလာ့။ ေတာႀကီး မ်က္မည္း ထဲ၌ ေရဒီယို ကို အစြမ္းကုန္ အသံဖြင့္ ထားသည္။ ေရဒီယို ဖြင့္သူ မွာ ပီဒဗလ်ဴဒီ ဌာန ဟု ေခၚေသာ ျပည္သူ႕ လုပ္ငန္း ဌာနမွ အိုဗာဆီယာ တစ္ဦး ျဖစ္သည္။

ေတာႀကီး ေတာင္ႀကီး ထဲတြင္ ၿဗိတိသွ် ဥေရာပ စက္ကြင္း မွာ တဒဂၤ မွ် လြတ္ေသာ ေနရာကို က်က်နန ေရြးခ်ယ္ ၍ ေတာ္လွန္ေရး တရား တို႔ကို အားရ ပါးရ နာသူ မွာ ၿဗိတိသွ် အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စက္ ယႏၲရား ထဲမွ ေသးငယ္ေသာ ၀က္အူ တစ္ေခ်ာင္း ျဖစ္ေပသည္။ ေသးငယ္ေသာ ၀က္အူမို႔ မေလာက္ေလး မေလာက္စား ဟု မထင္ ပါႏွင့္။ သူ၏ စိတ္ဓာတ္ကို ၾကည့္ပါ။

အမွန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ သည္ ထို အိုဗာဆီယာ ကို ေကာင္းစြာ မသိပါ။ သူ႕ကို ေတာင္ကုတ္ၿမိဳ႕ ၌ ေတြ႕ရသည္ ဆို႐ံုမွ် ေတြ႕လိုက္ရသည္ ထင္၏။ သို႔ေသာ္ ျပန္၍ ေတြ႕ဆံု ရသည္ တိုင္ေအာင္ သူကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ကို မွတ္မိ ခ်င္မွ မွတ္မိမည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကလည္း သူ႕ကို မွတ္မိခ်င္ မွ မွတ္မိမည္။ ထုိညက ေရေပၚႀကီး ၌ စခန္းခ် ခ်ိန္မွာ ညအခ်ိန္ ျဖစ္၍ ေမွာင္ႏွင့္ မည္းမည္း ေတာစခန္း ထဲတြင္ သူႏွင့္လည္း လူခ်င္း မဆံု ႏိုင္ပါ။ သို႔ပါလ်က္ ႏွင့္ သူ႕ စိတ္ဓာတ္ကို မည္သို႔ ၾကည့္ရ မည္နည္း။

ဤသို႔ ေစာဒက တက္လိုသူ ရွိလွ်င္ တက္ထိုက္ ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ထို အိုဗာဆီယာ က ေတာႀကီး မ်က္မည္း ထဲ၌ ေရဒီယို အစြမ္းကုန္ ဖြင့္၍ နားေထာင္ျခင္း အဓိပၸာယ္ ကို ကိုယ္ခ်င္းစာ ၾကည့္မိ ေသာေၾကာင့္ ယင္းသို႔ ေျပာမိျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ ယခုအခါ အရာရွိကို ႏုိင္ငံေရး သမား အခ်ဳိ႕ တို႔က မ်ဳိးခ်စ္ ပုဂၢိဳလ္ မဟုတ္ သလိုလို ဆက္ဆံ ေလ့ရွိသည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ကလည္း ႏိုင္ငံေရး သမား တိုင္း အမ်ဳိးကို ခ်စ္သည္ ဟု မယူဆ။ သို႔ေသာ္ ထုိ အိုဗာဆီယာ ၏ အျဖစ္၌ သူ၏ ရင္တြင္း သို႔ ၀င္ၾကည့္ လွ်င္ ျမန္မာ ႏိုင္ငံေတာ္ လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ သခင္ ေအာင္ဆန္း ကို မည္မွ် စိတ္ေစာ ေနေၾကာင္း အထင္အရွား ေတြ႕ရ ေပလိမ့္မည္။

ထုိစဥ္က မ်ဳိးခ်စ္ ျပည္ခ်စ္ သားရတနာ တို႔သည္ သခင္ ေအာင္ဆန္း ၏ ပေယာဂ ေၾကာင့္ ထုိမွ်ေလာက္ စိတ္ မာန္ဖီလ်က္ ရွိၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ သခင္ ထြန္းအုပ္ ၏ အသံလႊင့္ခ်က္ ကို အစအဆံုး နားေထာင္ ၾကည့္သည္။ လြတ္လပ္ေရး ဗမာ့ တပ္မေတာ္ ထဲတြင္ သခင္ ေအာင္ဆန္း ပါ၀င္လ်က္ ရွိသည္ ကို သိရေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္၏ ငိုက္ျမည္း ေသာ ဦးေႏွာက္ ထဲတြင္ ၿဗိတိသွ် စစ္သည္ေတာ္တို႔ ေအာင္ျမင္စြာ ဆုတ္ခြာ သြားေသာ ေျခသံမ်ား ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ လာၿပီးလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္သြား ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္၏ ေနရင္း ဌာနကို ျပန္၍ ေရာက္သြား အခ်ိန္ ၌ကား လြတ္လပ္ေရး ဗမာ့ တပ္မေတာ္ သတင္း၊ ေအာင္ဆန္း သတင္း၊ သံုးေရာင္ျခယ္ အလံ သတင္း၊ ဗိုလ္လွေဖ (ဗိုလ္လက်္ာ) ကို ႀကိဳးမိန္႔ ေပးေသာ သတင္း စသည္ တို႔သည္ ေရဒီယို မွ တစ္ဆင့္ အရပ္ ထဲတြင္ ပ်ံ႕ႏွံ႔၍ ေနခဲ့ေလသည္။ ထုိ႔ေနာက္၌ကား ကၽြန္ေတာ္၏ ေနရပ္သည္ ဘီအိုင္ေအ ၏ ေရွ႕ေျပး ျဖစ္ေသာ ဘီအိုင္ေအ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ႏွင့္ ေရာ လႊတ္ေသာ သံုးေရာင္ျခယ္ လက္ပတ္၀တ္ အေရးေပၚ သခင္ အသစ္ စက္စက္ ျဖစ္ေသာ ဘီအိုင္ေအ အတု တို႔က ေန႔ခင္း ေၾကာင္ေတာင္ အိမ္ေရွ႕ေပါက္ မွ တက္၍ မုဒိမ္း က်င့္ျခင္း ကို ခံလိုက္ ရပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္ သည္ စိတ္တြင္ က်ိတ္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ကိုေအာင္ဆန္း တမ္းတ မိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ဘိုးဘိုးေအာင္ ကဲ့သို႔ ေပၚမလာပါ။ ဘီအိုင္ေအ တပ္ အစစ္ မွ ကိုယ္စားလွယ္ ျဖစ္ေသာ ျမစ္၀ကၽြန္းေပၚ တာ၀န္ခံ တို႔ လာေရာက္ သည့္ အခါမွ ရပ္ရြာ အနည္းငယ္ ေအးသြား ခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႏွင့္ ေအာင္ဆန္း ျပန္၍ ေတြ႕ရန္ လမ္းကား မ်ားစြာ မရွိေခ်။ ေတြ႕ျပန္ ပါလွ်င္ကား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ျဖစ္ေနေခ်ၿပီ။ ထိုအခါ မ်က္ႏွာထားမွာ ယခင္ ကထက္ ႐ႈသိုးသိုး ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ သို႔ရာတြင္ ဗမာ့ တပ္မေတာ္ စစ္သား စုေဆာင္းေရး အတြက္ ဗိုလ္သိမ္းေဆြ ယူလာေသာ စာရြက္စာတမ္း တို႔၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း ၏ ႐ုပ္ပံုလႊာမွာ ႐ႈသိုးသိုး မဟုတ္ေခ်။ ေအာင္ဆန္းသည္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အျဖစ္ႏွင့္ အေတာ္ပင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ရွိလာေလၿပီ ဟု ထင္မိသည္။ သူ႔ပံုကို ၾကည့္ရ ေသာအခါ စစ္သား႐ုပ္ ေပါက္ေနၿပီ ကို ေတြ႕ရသည္။

ငါ့လူက ဂ်ပန္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္ ေတာ့လည္း အၿမဲတမ္း တစ္မိုက္ ေလာက္ေတာ့ ျမင့္ေနမွာ ပါပဲ ဟု ကၽြန္ေတာ္က သေဘာက်က် ႏွင့္ ေတြးမိ၏။ သို႔ရာတြင္ သူ႔ မ်က္ႏွာေပး ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ျပန္ေသာ္ ထူးျခားခ်က္ တစ္ခုကို ေတြ႕မိ သလိုလို ရွိ၏။ ထို အခ်က္ကား အျခားမဟုတ္၊ ေအာင္ဆန္းသည္ ဗမာ့ လြတ္လပ္ေရး တိုက္ပြဲတြင္ စစ္ဦးမွ ပါလာေစကာမူ သူသည္ သူ၏ ပတ္၀န္းက်င္ အေျခအေန ကို အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနသူ မဟုတ္ ဟူေသာ အခ်က္ ျဖစ္သည္။

ဂ်ပန္ေခတ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဘ၀၌ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ခဲ့သမွ် မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ မ်က္ႏွာထား သည္ အလို မျပည့္သည့္ မ်က္ႏွာထား သာလွ်င ္ျဖစ္ဘိသည္။ သူ၏ အၾကည့္မွာ အေ၀းသို႔ ငံ့လင့္ေသာ အၾကည့္ ျဖစ္သည္။ သူက မိတ္ေဆြ၏ မ်က္ႏွာကို စူးစိုက္၍ ၾကည့္သည္ ဆိုပါေတာ့။ ထုိအခါ မိတ္ေဆြက သူသည္ မိတ္ေဆြကို ၾကည့္ေနသည္ ဟု ထင္ႏိုင္မည္ မဟုတ္၊ မိတ္ေဆြ ၏ မ်က္ႏွာကို ေဖာက္ထြင္း၍ ေ၀းလံေသာ အရပ္သို႔ ေမွ်ာ္မွန္း ေယာင္ယမ္းကာ ၾကည့္ေနသည္ ဟု ထင္မိ ေပလိမ့္မည္။ ဤအၾကည့္မွာ စိတ္ ထဲတြင္ ဟာေနေသာ အၾကည့္ ျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္းသည္ အမွန္ပင္ စိတ္ဟာ ေနေပ လိမ့္မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ နည္း။ သူသည္ အေျခခံ သေဘာ အားျဖင့္ စိတ္ကူးယဥ္ သမား ျဖစ္၏။ ေအာင္ဆန္းကို ႏိုင္ငံေရး ႀကိဳးပမ္းသူ အျဖစ္ျဖင့္ ပက္ပင္းပါ ေတြ႕လိုက္ သူမ်ား အဖို႔ သူသည္ အ႐ိုင္း ပကတိႏွင့္ တူေကာင္း တူေပလိမ့္မည္။ ဥပမာ ဒဂုန္တာရာ ၏ ေအာင္ဆန္း အ႐ိုင္း ——-ကိုၾကည့္။ ႐ိုင္းသည္မွာ မွန္ေပ လိမ့္မည္။ တိုက္ျခင္း ခိုက္ျခင္းသည္ အ႐ိုင္း ဘ၀၏ လုပ္ငန္းျဖစ္၏။ မလြတ္လပ္ေသာ ဘ၀၌ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ တိုက္ရ ခိုက္ရ ဦးမည္သာ ျဖစ္၏။ ထို တိုက္ခိုက္ ေနေသာ အခိုက္အတန္႔ ၌ ကၽြန္ေတာ့္အား လူယဥ္ေက်း ဟု ေထာမနာ ျပဳလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္ သည္ ဆဲသည္ထက္ နာမည္ ျဖစ္၏။

ကၽြန္ေတာ္ ထင္သည္။ ေအာင္ဆန္း တိုက္ပြဲ ဆင္ေနစဥ္ သူ႕အား လူယဥ္ေက်း ဟု ကၽြႏ္ုပ္တို႔ ေခၚေ၀ၚလွ်င္ သူလည္း အမွန္“ေဒါေဖာင္း”မည္ ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ သူ၏ ပင္ကိုယ္ ပဋိသေႏၶ စိတ္ ကို အကဲခတ္ ၾကည့္လွ်င္ အႏုပညာ၌ ေမြ႕ေလ်ာ္ လိုေသာ စိတ္ကူးယဥ္ သမား တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႕ရွိၾက ရေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေအာင္ဆန္း အေနျဖင့္ လက္ေတြ႕ လုပ္ငန္း၌ အဘယ္ေၾကာင့္ လက္စြမ္း ထက္ပါ သနည္း။ ဤအခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ပိုင္း ေရာက္မွ ထင္ရွား ေပၚလြင္ေအာင္ ျပပါရေစ။ ယခု စကား အလ်ဥ္းသင့္ သမွ် ေျပာရေသာ္ ေအာင္ဆန္းသည္ စိတ္ကူးယဥ္ သမား ပီပီ ျမန္မာျပည္သို႔ သူ၏ ဗမာ့ တပ္မေတာ္သား မ်ားႏွင့္ အတူ ခ်ီတက္ရာ၌ သူ စိတ္ကူးယဥ္ ထားသလို ျဖစ္ရမည္ ဟု မွန္းဆ ထားဟန္ တူ၏။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကူးသည္ စိတ္ကူးသာ တည္း။ လက္ေတြ႕၌ အငတ္ သခင္ႏွင့္ တမတ္ သခင္ တို႔သည္ ဘီအိုင္ေအ ဟူေသာ အေရၿခံဳ၍ စပါးပံုကို တက္၍ လုၾက ကုန္၏။ ကုလားကို ႐ိုက္ၾက ကုန္၏။ တ႐ုတ္ကို ႏိႈက္ၾက ကုန္၏။ ကရင္ကို တိုက္ၾက ကုန္၏။ ေရခ်ိန္ တက္လာ ေသာအခါ ဗမာ ဗမာခ်င္း ကိုလည္း ႐ိုက္ႏိႈက္ တိုက္ခိုက္ ၾကျပန္၏။ ထုိအခါ ဂ်ပန္တို႔က ဗမာတို႔၏ ပါးကို ႐ိုက္ၾက ေလကုန္၏။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သည္ ယင္းသို႔ လက္ေတြ႕ အျဖစ္အပ်က္ မ်ဳိးကို စိတ္ကူးထဲ၌ ထည့္၍ ၾကည့္ခဲ့လိမ့္မည္ မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ သူ၏ ေရွ႕ေမွာက္၌ ပင္လွ်င္ တိုင္းရင္းသား အခ်င္းခ်င္း ဖေနာင့္စာ ေကၽြးေန ၾကသည္ကို ဂ်ပန္က အေပၚမွာ ခြစီး၍ လက္သည္းခြံ ခြာေနေလၿပီ။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ကိုယ္တိုင္ ပင္လွ်င္ မီနာမီ (ဗိုလ္မိုးႀကိဳး) ၏ အႀကိမ္း အေမာင္း ကို ခံယူ ခဲ့ရသည္ မဟုတ္ေလာ။

ဆက္ရန္ –

About zayya
Just Be. That's Enough! Shared words with Silence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: