ရင္ကိုလြမ္း၍ ညွိဳးမိပါသည္

အေဖ့အသံကို မၾကားရတာ ဒီကေန႔ဆို တစ္နွစ္ျပည့္ပါျပီ။ အေဖေရာ၊ အေမေရာ၊ က်ေနာ့ ညီမနဲ႔ ညီေလးေရာ – ဒီလူ ေလးဦးအေပၚ က်ေနာ္ သတိတရလြမ္းဆြတ္စိတ္ ရွိပါလ်က္ကနဲ႔ အဆက္အသြယ္ မျပဳ ၊ထားခဲ့တာ တစ္နွစ္ဆိုတဲ့ ကာလ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ေက်ာ္ျဖတ္၊ ေရာက္လာခဲ့ျပီ။

ျပီးခဲ့တဲ့ တစ္နွစ္၊ ဒီအခ်ိန္မွာ ကားေပၚတက္လို႔ လက္ျပရင္း “သား ျပန္လာေနာ္” လို႔ ေျပာခဲ့တဲ့ အေမ့အသံကို က်ေနာ္ ၾကားေယာင္ေနဆဲ။ ေနာက္တစ္ေန႔ ဖုန္းဆက္ေတာ့ “မင္းဘယ္မွာလဲ ၊ အဲ့မွာပဲ ေနေန၊ အေဖတို႔ လာေခၚမယ္၊ ဘယ္မွာလဲ ေျပာ သား” လို႔ စိုးရိမ္တၾကီး ေမးခဲ့တဲ့၊ တုန္ရီေနတဲ့ အေဖ့ အသံ က်ေနာ္ ၾကားေယာင္ေနဆဲ။

“ကိုၾကီးက ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္လာေတာ့ဘူးလား” လို႔ ငိုရံွဳ႕ရွံဳ႕ေလး ေျပာေနတဲ့ က်ေနာ့ညီမေလး အသံ။ “အကို ေနာက္ေနတာကိုး” လို႔ ရယ္က်ဲက်ဲေလး လုပ္ျပီး စိုးရိမ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေလးနဲ႔ ေမးခဲ့တဲ့ က်ေနာ့ညီေလး။ ဒါေတြ အားလံုး၊ ဒီအသံေတြ အားလံုး ဆိတ္သုဥ္းထားခဲ့တာ ဒီကေန႔ တစ္နွစ္ျပည့္ျပီ။

တကယ္လို႔မ်ား ဒီတစ္နွစ္ေက်ာ္တဲ့ ေနာက္ကာလ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ ေပါ့။ အေဖ၊ အေမတို႔ကို ျပန္မ်ား ေတြ႕ခဲ့ရင္- မင္းေနႏိုင္ရန္ေကာကြာ – လို႔ ဂရုဏာေဒါေသာ ၊ မ်က္ရည္စို႔စို႔နဲ႔ ေျပာေနမလား။ တကယ္ေရာ အေဖနဲ႔ အေမ့ကို ေတြ႔ျဖစ္ပါဦးမလား။

က်ေနာ္ကေရာ က်ေနာ့အက်င့္ေတြကို ျပင္ျပီးျပီလား။ က်ေနာ့္ဘာသာ မိသားစု ဆိုတဲ့ ေအးျမရိပ္က ျပစ္ဒဏ္ေတြနဲ႔ ထြက္လာလို႔၊ အခု ျပင္ပမွာ တစ္ဦးတည္း အဆက္အသြယ္ မျပဳ၊ ေနရင္း – အေဖနဲ႔ အေမတို႔နဲ႔ ဒီျဖဴစင္တဲ့ မိသားစုေလးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ မအပ္စပ္ ႏိုင္တဲ့ အက်င့္ဆိုးတစ္ခုကို က်ေနာ္ ၾကိဳးစားျပင္ဆင္ ေနခဲ့တာ၊ အခု တစ္နွစ္တာ အခ်ိန္ကို ေရာက္ျပီ။ က်ေနာ္ အျပည့္အဝ ျပင္ျပီးႏိုင္ခဲ့ရဲ႕လား။

“ငါ့သားဆိုရင္ – မွန္တာကို မွန္တဲ့အတိုင္း ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရမယ္” ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္း အတြက္ က်ေနာ့္ကိုယ္က်ေနာ္ တစ္နွစ္ က်င့္သားရေအာင္ က်င့္ခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒါေပတဲ့ ေသခ်ာရဲ႕လား၊ ေသခ်ာျပီလား။ အေမတို႔ အေဖတို႔ဆီ ျပန္ေလ်ာက္လာခဲ့ရင္ က်ေနာ့ေျခလွမ္းေတြမွာ လံုးဝ ျဖဴစင္သြားျပီလား။ ရွင္းသန္႔ျပီး ျဖဴစင္ေနတဲ့ အေဖ့ အိမ္ရိပ္ကို က်ေနာ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ျပန္နင္းႏိုင္ျပီလား။ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မေသခ်ာေသးဘူး အေမ။

ခြဲလာခါနီး မ်က္ရည္ေတြ စို႔ေနတဲ့ အေမ့မ်က္နွာၾကည့္ျပီး ေျပာခဲ့တဲ့ က်ေနာ့စကား၊။ က်ေနာ့ကတိ။ က်ေနာ္ ပံုေဖာ္ေနဆဲ။ ျပည့္စံုေအာင္ မိမိကုိယ္ကိုယ္ ေမြးယူေနဆဲပါ အေမ။ အရင္က ေၾကာက္စိတ္ေတြနဲ႔ ေနထိုင္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ္ – ဘာကိုမွ မေၾကာက္မရြံ႕ ေနထိုင္ႏိုင္ခဲ့ျပီ ဆိုတာေတာ့ က်ိန္းေသပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ က်ေနာ့္အက်င့္ဆိုးေတြက ဒီတစ္ခုတည္းမွ မဟုတ္ပဲရယ္။ မရိုးေျဖာင့္တတ္ခဲ့တဲ့ က်ေနာ့္ကို ျပင္ပ ေလာကဓံက ရိုးေျဖာင့္သြားေအာင္ ထုေထာင္းလိမ့္မယ္။ ျဖစ္လိုရာ ျဖစ္ေစေတာ့ -လို႔ ကိုယ့္ခႏၶာကို ကိုယ္ ေပယာလကန္ ျပဳရင္း “ရိုးသားမႈ” ဆိုတာကို က်ေနာ္ ရွာေဖြေနခဲ့တာ တစ္နွစ္တာ အခ်ိန္က ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့ျပီးပါျပီ။ စိတ္ခ်လက္ခ် ျဖဴစင္ျပီဆိုတဲ့ ခဏကို ဘယ္ေတာ့မ်ား ေရာက္လာမလဲ။

အခုေလာေလာဆယ္ ဒီေန႔အတြက္ေတာ့ အိမ္ -ဆိုတဲ့ ေနရာေလးကို လြမ္းတယ္။

က်ေနာ့အိပ္ရာနဲ႔ က်ေနာ့စာအုပ္စင္ကို ေန႔တိုင္းျမင္ေနရမယ့္ အေမ၊ ေန႔တိုင္းမ်ား မ်က္ရည္စို႔ေနမလား။ ေက်ာင္းတက္ရင္ ကိုၾကီးလိုက္ပို႔ရမွာ- လို႔ ေျပာတဲ့ က်ေနာ့ညီမေလးကေရာ.. တစ္ေယာက္တည္း ေက်ာင္းသြားေနရျပီလား။ မိဘနဲ႔ ေမာင္နွမေတြအေပၚ အျမဲအလိုက္သိတတ္တဲ့ ငါ့ညီေလး – မင္းကေရာ အကိုသင္ေပးခဲ့တဲ့ တေယာလက္ကြက္ေတြ ျပန္စမ္းၾကည့္ေနျပီလား။

အေဖ၊ အေမ၊ မိသားစု၊ အသိုက္အျမံဳ၊ အိမ္၊ ေအးျမခိုလံႈရာ၊ ေမတၱာ – ဆိုတဲ့ စကားလံုး ေဝါဟာရတၳ ေတြနဲ႔ က်ေနာ္ ေဝးခဲ့တာ အခု တစ္နွစ္ျပည့္ျပီ အေမ။ တစ္ခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ယံုၾကည္လို႔ ၊ ျဖဴစင္ျပီဆိုတဲ့ အခါ က်ေနာ္ အေျပးလာခဲ့ပါ့မယ္။ အေဖ ေျပာေနတတ္တဲ့ ဆိုဆံုးမစကား ၊ အေဖ့ေျခကို ဖက္ျပီး က်ေနာ္ တစ္ဝၾကီး နားေထာင္ေနဦးမယ္။


About zayya
Just Be. That's Enough! Shared words with Silence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: