ဆာတိုရီ ( Satori )

ဇင္ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေမး အမ်ားဆံုးက ဆာတိုရီ ( Satori ) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆာတိုရီ ကို – “အသိဥာဏ္ အျမင္ ႏိုးထမႈ ခဏ” လုိ႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုေလ့ ရွိတယ္။ ဇင္နဲ႔ ဆက္ႏြယ္တဲ့ ဒ႑ာရီ၊ ပံုျပင္ သမိုင္းေတြမွာ ဆာတိုရီ ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ မၾကာခဏ ပါေလ့ ရွိတယ္။ ဆာတိုရီ ဘယ္လို ရရွိသလဲ။ ဆာတိုရီ ကို အခ်ိန္ၾကာျမင့္ ေအာင္ ၾကိဳးပမ္း ျပီးမွ ရႏိုင္တာလား။ တစ္ဆင့္ျပီး တစ္ဆင့္ ၾကိဳးစား အားထုတ္မွ ရတာမ်ိဳးလား။ ေသခ်ာတာက- လိုခ်င္ စိတ္ေဇာေတြနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ထိ မရေသးဘူး။ ဘယ္ အားထုတ္မႈ ကိုမွ မလုပ္ျပဳေတာ့တဲ့ ခဏ- အားလံုးေျဖေလ်ာ့ခ် လိုက္တဲ့ ခဏေလး မွာ ဆာတိုရီ ရရွိပါတယ္။

ဆိုပါစို႔။ လူတစ္ေယာက္ အိပ္ငိုက္ေနတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ ဘာမွန္းေတာင္ မသိေလာက္ ေအာင္ အိပ္ခ်င္မူးတူး ျဖစ္ေနတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ သြားတယ္။ သိမွတ္မႈ မရွိဘဲ၊ ဘာမွ မသိေတာ့ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္ သြားတယ္။ အိပ္မက္ေတြ အရွည္ၾကီး မက္ေနတယ္ ဆိုပါစို႔။ အဲ့အခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။“ေဟ့ေကာင္၊ ဒီမွာဘာလာလုပ္ေနတာလဲ၊ ထ” ဆိုျပီး ေအာ္တယ္။ ျဖတ္ခနဲ သူလန္႔ႏိုး သြားတယ္။ မ်က္လံုးပြင့္လာတယ္။ သူ အိပ္ေပ်ာ္ သြားမိပါလား ဆိုတာ အဲ့ခဏမွာ သိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ ခဏ ကေလးပဲ။

ဒီလို မႏိုးလာခင္က သူ အိပ္မက္ေတြ တစ္ေထာင့္ တစ္ည တေမ့တေမာ၊ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား မက္ေနမယ္။ အိပ္မက္ ရွည္ၾကီးေတြ ထဲမွာ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ေနဦးမယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ – အိပ္မက္ထဲ စီးေမ်ာ ေနမယ္။ ဦးတည္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး သြားလာ လႈပ္ရွား ေနမယ္။ အိပ္မက္ ထဲမွာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြပါ ျဖစ္ေနႏိုင္ ပါေသးတယ္။ – ဒါေပမယ့္ ရုတ္တရက္ ေခၚသံ “ထေတာ့” ဆိုတဲ့ ခဏမွာ သူ ျဖတ္ခနဲ ႏိုးသြား တယ္။ သူ အိပ္မက္ေတြ မက္ေန မိတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္ရတယ္။ ဒီဥပမာဟာ ဆာတိုရီ ( Satori ) နဲ႔ အတိအက် တူညီ ပါတယ္။

ခင္ဗ်ား တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ ေနမယ္။ ထိုင္ရံုေလး ထိုင္ေနမယ္ ဆိုပါေတာ့။ – ခင္ဗ်ား ထိုင္ေနတယ္။
ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ အတြင္းပိုင္းထဲ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ စိတ္သႏၱာန္ထဲ တိုးဝင္ နစ္ျမဳပ္ ၾကည့္မယ္။
စိတ္အေတြး၊ ခံစားခ်က္ေတြ ျဖတ္သန္း ေနတာ ကို ၾကည့္ေနမယ္။
စိတ္ အစဥ္ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု၊
ခင္ဗ်ား ေမ်ွာ္မွန္းခ်က္ ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု၊
ခင္ဗ်ား ခံစားခ်က္ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု၊ —
အဲ့ဒီ ဘယ္တစ္ခု မ်ိဳးေတြ ျဖစ္ျဖစ္ အဲ့ဒီ သႏၱာန္ကို ခင္ဗ်ား သိေန ျမင္ေနမယ္။

ဆိုလိုတာက – ခင္ဗ်ား သိမႈ က သပ္သပ္၊ အဲ့ဒီ ခံစားခ်က္ စိတ္ကူး သႏၱာန္ က သပ္သပ္။
– ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္း – သိေနရင္း …. သိေနရင္း… ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္း …
ခင္ဗ်ား ကိုယ္ႏိႈက္က သီးျခား မဟုတ္ေၾကာင္း၊… အဲ့ဒီ သိမႈ သက္သက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရုတ္ျခည္း ျမင္လိုက္ ရတယ္။
ဆိုလိုတာက ေက်ေက်နပ္နပ္ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္လိုက္ရတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ မျပီးေသးဘူး။ ခင္ဗ်ား အဲ့ သိမႈကို သိေနတုန္း။
“သိမႈ သက္သက္ ခ်ည္းသာ” လို႔ ဆိုတဲ့ သိမွတ္မႈေတြ စဥ္ကာ ဆက္ကာ – ျငိမ္သက္ က် သြားတာ ကိုလည္း ခင္ဗ်ား ဆက္ သိ ေနရဦးမယ္။ ဆက္ ေစာင့္ၾကည့္ ေနရဦးမယ္။ အဲ့ဒီ ျငိမ္က်သြားတဲ့ သိေနမႈ သက္သက္ ထဲ အတန္ၾကာ နစ္ျမဳပ္ ရွဳျမင္ထား ေနရင္း – ျဗဳန္းဆိုခဏ – “ခင္ဗ်ား” လို႔ ထင္မွတ္ တဲ့ “ခင္ဗ်ား” ကိုယ္ႏိႈက္ေရာ ၊ “အေတြး နဲ႔ သိမႈ” အားလံုးေရာ ျပိဳပ်က္ က်သြားပါတယ္။

အဲ့ဒီ ခဏ အတြက္ လြယ္ကူေအာင္ ဥပမာ ေပးရခက္ပါတယ္။ ဇင္ဆရာမ်ား ကေတာ့ ဘာမွကို မေျပာေတာ့ဘဲ ေနတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ အတြင္းမွာလည္း တူမ်ွတဲ့ အေျခအေန ရွိႏိုင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါကို လိုက္ႏိႈင္းယွဥ္ျပီး ေျပာရင္ — ဆိုင္ရာ ဘာသာေရး စာသမား မ်ားက ႏိႈင္းရေကာင္းလား ဆိုတဲ့ အျမင္၊ ေစာဒကေတြနဲ႔- အခ်ည္းႏွီး ေျဖရွင္း ေနရပါလိမ့္မယ္။ ဆိုလိုရင္းက – ဒါဟာ ဇင္ ျဖစ္မွ ၊ အျခား ဘာသာ တစ္ခုခု ျဖစ္မွ မဟုတ္ဘူး။ မိမိသႏၱာန္ အတြင္း နက္နက္ ရွိဳင္းရွိဳင္း ဝင္ေရာက္ႏိုင္တဲ့ အေပၚ မူတည္ျပီး ဘယ္သူ မဆို ျမင္သိႏိုင္တဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ပါတယ္ ။ က်ေနာ့အေနနဲ႔ ၾကိဳးစားျပီး ဥပမာ တစ္ခု ေပးၾကည့္မယ္။ ထပ္တူ မက်ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ကူး အေတြးနဲ႔ အခုခဏ မွန္းၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ ေလာက္ပဲ။

ဥပမာ – နက္ရွိဳင္းတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါး ထဲ ခင္ဗ်ား ျဖတ္ခနဲ က်သြားတယ္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲမွာက အေမွာင္ခ်ည္း သက္သက္ပဲ။ အလင္း မွန္သမ်ွ ဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့ အေမွာင္မ်ိဳး။ ကိုယ့္ခႏၶာကိုယ္ကိုပါ ျပန္မျမင္ရတဲ့ အေမွာင္မ်ိဳး။ ခင္ဗ်ား ဟာခနဲ ခံစားခ်က္ ျဖစ္တယ္။ စစဦးခ်င္း ေၾကာက္လန္႔ သြားမယ္။ ေခ်ာက္ကမ္းပါး အနက္ၾကီး ထဲကိုေတာ့ ခင္ဗ်ား က်ေနတုန္းပဲ ။ တနည္း ေျပာရင္ ဒီေခ်ာက္ကမ္းပါး ဟာ ေအာက္ေျခ ရွိမေနတဲ့ ေခ်ာက္ကမ္းပါး သက္သက္ ျဖစ္ေၾကာင္း ခင္ဗ်ား မသိထားဘူး ။ တနည္း ထပ္ ေျပာရင္ ဒီေခ်ာက္ ကမ္းပါးဟာ အာကာသ ဟင္းလင္းျပင္ ဗလာနယ္ ခ်ည္း သက္သက္။ အဲ့အခ်ိန္ – ခင္ဗ်ား ကိုယ့္ကိုယ္ ကိုယ္ ျပန္သိမိလိုက္တယ္ – ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေခ်ာက္ကမ္းပါး ၊ ဗလာ သက္သက္ ပဲ။ အဲ့လို သိလိုက္ရတယ္ ဆိုပါေတာ့။

မိမိကိုယ္ကိုယ္ ဗလာနယ္ နဲ႔ တသားတည္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိသြား၊ ျမင္သြားတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ – ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ ဘယ္လို ေျပာင္းလဲ သြားမယ္ ထင္ပါသလဲ။ – – ေစာနက ေခ်ာက္ထဲ က်လို႔ ေသရေတာ့မွာပဲ လို႔ စိုးရိမ္ ပူပန္ ေနတဲ့ စိတ္၊ ေဇာေခၽြး မွန္သမ်ွ– ရုတ္ျခည္း ေပ်ာက္ဆံုးသြား ပါတယ္။ ငါျပဳတ္က်ေနတယ္ ဆိုတဲ့ အသိ – ငါနာက်င္ေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အသိ- ငါအားလံုးနဲ႔ ကင္းျပတ္သြားရေတာ့မွာ ပါလား လို႔ စိုးရိမ္ စြဲလမ္းတဲ့ အသိ -ေနာက္ဆံုး ေၾကာက္လန္႔ မိတဲ့ ခံစားခ်က္ အစရွိ သျဖင့္- ဘာဆို ဘာမွ မရွိ၊ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတာ ေတြ႔ရပါမယ္။ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘဲ- အဲ့ဒီ “မရွိမႈ” ေၾကာင့္ သက္သက္- ေအးျငိမ္း သြားသလိုမ်ိဳး – ။ ခင္ဗ်ား လံုးဝ မသိတာ၊ ေမ့ေမ်ာသြားတာ မဟုတ္ဘူး။ သူနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ပဲ – ႏိုးႏိုးၾကားၾကား တစ္ခု ရွိေနတယ္။ အဲ့ဒါက “ႏိုးၾကားေနမႈ”ပါ။ အဲ့ဒီ ႏိုးၾကားမႈ ကလြဲလို႔ က်န္တာ – ဘာမွ မရွိေတာ့တဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး သက္သက္။

အဲ့ဒီ ခဏမွာ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ေလာကဓာတ္ တစ္ခုလံုး သိမ့္သိမ့္တုန္ေအာင္ ေအးျမေနပါတယ္။ တကယ့္ ခဏေလး ပါပဲ။ အဲ့ဒီ အေျခအေနေလး ကို ဆာတိုရီ ( Satori ) လို႔ က်ေနာ္ ေခၚဆိုလိုပါတယ္။ ဒီ အမည္ မတပ္လဲ အျခား ၾကိဳက္ရာ အမည္ တပ္ေခၚႏိုင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ဆာတိုရီဟာ ( မိမိကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ အလုပ္၊ – ဘာဝနာ ရဲ႕ ) ေနာက္ဆံုး ပန္းတိုင္ မဟုတ္ဘူး။ အဲ့လို ေနာက္ဆံုး ပန္းတိုင္ ၊ အႏၱိမ ပန္းတိုင္ မဟုတ္ေၾကာင္း ကိုလည္း အဲ့အခ်ိန္မွာ သိတယ္။ ပန္းတိုင္ဟာ ဒါပဲလို႔ ျမင္မယ့္ အျမင္နဲ႔- ဆန္႔က်င္ဘက္ ပါ။ – ခရီးစဥ္ အစစ္ ဟာ အဲ့အခ်ိန္ မွာသာ စတင္ ပါတယ္။ ဆိုလို တာက – ခင္ဗ်ား ေတာက္ေလ်ာက္ မက္လာတဲ့ အိပ္မက္ေတြ ဟာ ႏိုးၾကားလာမိတဲ့ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ တစ္ျပိဳင္တည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတယ္။ ခင္ဗ်ား ႏိုးႏိုးၾကားၾကား ဆက္ေလ်ာက္ သြားေတာ့တယ္။

…………………
Ref: Osho
…………………
http://zayya.blog.com/
https://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
………………..

About zayya
Just Be. That's Enough! Shared words with Silence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: