တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့ လက္ခုပ္သံ

ဇင္ ပံုျပင္ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား နားေထာင္ ဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။

ဇင္ဆရာေတြဟာ သူတို႔ ေရာင္းရင္းေတြကို ဘာဝနာ ပြားခိုင္း တဲ့ အခါ – ကိုအာန္ ( Koan ) လို႔ ေခၚတဲ့ အေမး ပုစၦာေတြ ေပးေလ့ ရွိပါတယ္။ နာမည္ ေက်ာ္ၾကား ျပီး ေရွးက် တဲ့ ကိုအာန္ ကေတာ့ – လက္တစ္ဘက္ထဲ တီးတဲ့ လက္ခုပ္သံ ပုစၦာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ လက္ခုပ္တီးတဲ့အခါ လက္ႏွစ္ဖက္ အျပည့္ တီးရတယ္။ အဲ့လိုမွ မတီးရင္ လက္ခုပ္သံ မထြက္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဇင္ဆရာေတြကေတာ့ – “သြားရွာ ပါ။ – အျခား အရာမပါဘဲ လက္တစ္ဘက္ ထဲ ကို သံုးျပီး လက္ခုပ္သံ ဘယ္လို ထြက္ပါသလဲ ။ ရွာၾကည့္ပါ” ။ ဒီ လမ္းညႊန္မႈကို ျပဳတတ္ၾကပါတယ္။

ဒီစကားက အဓိပၸာယ္မဲ့ လြန္း ေၾကာင္း က်ေနာ္တုိ႔ သိတယ္။ အသံ ဆိုတာ ႏွစ္ခု ႏွစ္ဘက္ ထိစပ္ မွ ထြက္ တယ္ မဟုတ္လား။ အရာတစ္ခု နဲ႔ မဟုတ္ရင္ ၊ လက္ႏွစ္ဖက္ ထိစပ္ ရိုက္ခတ္ ႏိုင္မွ အသံထြက္တယ္။ ဇင္ဆရာ ေတြကေရာ ဒါကို မသိၾကဘူး တဲ့လား။ သိၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ ပုစၦာ ကိုပဲ ဘာဝနာ ပြားဖို႔ရာ ပုစၦာ အျဖစ္ ရာစုႏွစ္ ေပါင္း မ်ားစြာ အသံုးျပဳ ခဲ့ၾကတယ္။ ဗုဒၶ ေခတ္ေလာက္ ကေန ကေန႔ အထိ ဒီပုစၦာကိုသာ ဇင္ဆရာေတြ ေပးေလ့ ရွိတတ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေရာ ၊ သူတို႔ ေရာင္းရင္း အမ်ားေရာ – ဒီ ပုစၦာ ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ မဲ့မႈကို သိပါတယ္။ ဘာထူးျခားမႈ ရွိေန လို႔ ပါလဲ။ — ဖန္တီးလို႔ ဘယ္လို မွ မရတဲ့ အသံကို ဘာလို႔ အာရံုစိုက္ ရမလဲ။၊ ခင္ဗ်ား စူးစိုက္ၾကည့္တယ္။ ခင္ဗ်ား မ်က္ျခည္မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ ေနမယ္။ ဒါဟာ တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့ လက္ခုပ္သံကို ရွာေဖြၾကည့္ပံု ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္ ေျပာၾကည့္မယ္။

ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္သား အရြယ္ လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ က ဇင္ ဘုရားေက်ာင္း နားမွာ ေနထိုင္တယ္။ အဲ့ ဘုရားေက်ာင္းက ေက်ာင္းထိုင္ ဆရာေတာ္ၾကီး ဆီကို ေန႔စဥ္ ေန႔တိုင္း တရားစကား လာ ေလ်ာက္ၾကားၾကသူေတြ ရွိတယ္။ သူလည္း ေန႔တိုင္း ေတြ႕ေနရတယ္။ လာေရာက္ ေလ်ာက္ၾကား သူေတြက ပုစၦာ အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ ေမးခြန္း အမ်ိဳးမ်ိဳး သယ္ယူ လာၾကတယ္။ ဆရာေတာ္ကို ေမးေလ်ာက္တယ္။ ဆရာေတာ္ကလည္း အေျဖအမ်ိဳးမ်ိဳး၊ လမ္းညႊန္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ျပန္လည္ ေျဖၾကား ေပးတာ ေတြ႕ေန ျမင္ေန ရတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ သူငယ္ေလးက စိတ္ဝင္စားလာတယ္။

တစ္ေန႔ မနက္မွာေတာ့ ဆရာေတာ္ၾကီး ဆီ ခ်ဥ္းကပ္ျပီး အေမးပုစၦာ ေလ်ာက္လိုေၾကာင္း တရုိတေသ ဝပ္တြားျပီး စကား ဆိုလာပါတယ္။ အရင္ဦးဆံုး သူက ဆရာေတာ္ကို ဦး အၾကိမ္ၾကိမ္ ညႊတ္တြား ကန္ေတာ့တယ္။ အဲ့အခါ ဆရာေတာ္က ျပံဳး ရယ္ျပီး –

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ သူငယ္”

ဆရာေတာ့္ စကားကို ၾကားေတာ့ သူငယ္ေလး က ဇင္ဆရာေတြ ထိုင္ေလ့ ရွိသလိုမ်ိဳး ထိုင္လိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆရာေတာ့္ဆီ လာေလ့ ရွိတဲ့ အျခား ကိုရင္ ဦးဇင္း ေတြလို ျငိမ္ျငိမ္ဝပ္ဝပ္ ထိုင္ေနတယ္။ ဆရာေတာ္က ထပ္ေမးတယ္ –

“သင္ ကၽြႏု္ပ္ဆီ ဘယ္အေၾကာင္းနဲ႔ လာတာပါလဲ – တိုယို”

သူငယ္ေလး နာမည္က တိုယို ပါ။ အဲ့အခါ တိုယိုက ဦး တစ္ၾကိမ္ ညႊတ္၊ ထပ္ ရွိခိုးတယ္။ – “ဆရာေတာ္ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ အမွန္တရား အလို႕ငွာ လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ အမွန္တရား ကို သိျမင္ဖို႔ မည္သည့္ အမႈမ်ိဳး ျပဳရပါမလဲ၊ မည္သို႔ ေလ့လာပြားမ်ား ရပါမလဲ”

ဆရာေတာ္က သူငယ္ေလး စိတ္ဝင္စားမႈ ကို ရိုးရိုးစင္းစင္း သိျမင္ လိုက္ပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို သူ႕ဆီကို ေရာက္လာသူတိုင္း ဒီလို ေမးခြန္းမ်ိဳးသာ ေမးေလ့ ရွိၾကတယ္။ ဆရာေတာ္က – ရယ္ရယ္ေမာေမာနဲ႔ပဲ – “ဒါဆို တိုယို- အခု သြားျပီး ဘာဝနာ ပြားခ်ည္ပါ။ လက္ႏွစ္ဘက္ တီးရင္ လက္ခုပ္သံ ထြက္တယ္ မဟုတ္လား။ အခု လက္တစ္ဘက္ တည္း တီးမယ္။ အဲ့လို ဆိုရင္ ဘယ္လို လက္ခုပ္သံ ထြက္မလဲ ။ အဲ့ဒီ အသံကို နားေထာင္ၾကည့္ပါ ။ ရွာၾကည့္ပါ။ အခု သြားျပီး ဘာဝနာ ျပဳပါ။”

ဆရာေတာ္ရဲ႕ လမ္းညႊန္စကားကို ၾကားေတာ့ တိုယို လည္း ခုႏွစ္ၾကိမ္ ခုႏွစ္ခါ ဦးညႊတ္ျပီး သူ႕အိမ္ ကို သူျပန္တယ္။ စျပီး ကမၼ႒ာန္း ထိုင္ၾကည့္တယ္။ အဲ့အခါ သူ အိမ္ အနီးအပါး က ေဂရွားမယ္ ( ကေခ်သည္မ ) ေလး တစ္ဦးရဲ႕ သီခ်င္းဆိုသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။

“အာာ – ဟုတ္ျပီ။ ဒီအသံပဲ ျဖစ္မယ္”
သူ ဆရာေတာ္ဆီ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လာတယ္။ ရွိခိုး ဦးခ်ေတာ့ – ဆရာေတာ္က ရယ္တယ္။
“သင္ ဘာဝနာ ပြားျပီးျပီလား တိုယို”
“မွန္ပါ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ရွာေတြ႕ပါျပီ။ ေဂရွားမယ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ သီခ်င္းဆိုသံ လို ပါပဲ ဘုရား”
“မဟုတ္ေသးဘူး၊ မွားေနေသးတယ္။ ျပန္သြားျပီး ပြားခ်ည္ဦး”

သူငယ္ေလးက အိမ္ျပန္လာျပီး ကမၼ႒ာန္း ထပ္ထိုင္တယ္။ သံုးရက္ၾကာသြားတယ္။
အဲ့အခါ အိ္မ္ေခါင္ေပၚကို မိုးစက္ေပါက္ေလး က်လာသံ ၾကားရတယ္။
“ဟုတ္ျပီ။ ဒီ အသံပဲ ျဖစ္မယ္။ ငါ ရျပီ”

ဆရာေတာ္ဆီ ထပ္လာျပီးေလ်ာက္တယ္ – “အဲ့အသံဟာ – ေရက်သံနဲ႔ တူပါတယ္ ဘုရား”
ဆရာေတာ္က – “တိုယို – ဒါလဲ မွားေနေသးတယ္။ ျပန္သြားျပီး ဘာဝနာ ပြားခ်ည္ဦး”

သူငယ္ေလး ျပန္သြားျပီး ဒီတစ္ေခါက္ ဘာဝနာ အမႈ ျပဳတာ – သံုးလ ၾကာ သြားပါတယ္။ အဲ့အခါ သူ႕နားထဲမွာ သစ္ရြက္ခတ္သံ ၾကားလိုက္ရတယ္။ “ဟုတ္ျပီ။ ငါ အေျဖရျပီ ထင္တယ္” – ဆရာေတာ္ဆီ သူ ျပန္ေရာက္လာျပန္တယ္။ ဆရာေတာ္က- မဟုတ္ေသးဘူး ။ မွားေနေသးတယ္ လို႔ပဲ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။

အဲ့လိုနဲ႔ တိုယို – ဘာဝနာ ဆက္ျပဳေနတာဟာ နွစ္နဲ႔ ခ်ီသြားတယ္။ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာသြားတဲ့ အထိ သူငယ္ေလး ျပန္ေပၚမလာေတာ့ဘူးရယ္။ တိုယို ျပန္ လာတာ ကို မေတြ႕ရေတာ့ – ဆရာေတာ္က သတိရသြားတယ္။ “သူငယ္ေလး ဘာျဖစ္ေနသလဲ။ သူ မလာတာ ၾကာျပီပဲ” လို႔ ေတြးမိတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ သူငယ္ေလးကို သူရွာဖို႔ ထြက္လာ ခဲ့တယ္။ တိုယို ကို သစ္ပင္ တစ္ပင္ ေအာက္မွာ သူေတြ႕လိုက္ပါတယ္ ။

ေလမလာတဲ့ အခါ သစ္ပင္ သစ္ရြက္ေတြ ျငိမ္သက္ ေနသလို သူငယ္ တိုယို ဟာလည္း ရိုးရိုးစင္းစင္း ျငိမ္သက္ေနတယ္။ သစ္ရြက္ေတြ ေလတိုက္လို႔ လြင့္ေမ်ွာ ေနရင္ သူငယ္ေလး တိုယို လည္း လြင့္ေမ်ာ ေနတယ္။ သစ္ရြက္ေလးေတြ ယိမ္းႏြဲ႕ေနသလို သူလည္း ယိမ္းႏြဲ႕ေနတယ္။ ညင္ညင္သာသာ ေလးပဲရယ္။

ဆရာေတာ္က အဲ့ဒါကိုျမင္ေတာ့ မေႏွာင့္ယွက္ ဘဲ ထိုင္ၾကည့္ေနလိုက္ တယ္။ သူ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာ သြားပါတယ္။ သူငယ္ ကေတာ့ မ်က္လံုး မွိတ္ရက္သား – ကမၼ႒ာန္း ထိုင္ေနလ်က္ပဲ။ နာရီေတြ တစ္ေရႊ႕ေရႊ႕ ကုန္သြားတယ္။ ေနေစာင္းျပီး ညမိုးခ်ဳပ္ လုလု ျဖစ္လာတယ္။ သူငယ္ေလး က ျငိမ္သက္ လ်က္ပဲ။ အဲ့ေတာ့ ဆရာေတာ္က – “တိုယို” လို႔ လွမ္းေခၚလိုက္တယ္။ သူငယ္ေလး မ်က္လံုး ဖြင့္ၾကည့္တယ္။ “သင္ အေျဖရျပီ တိုယို”

သူငယ္ေလး ရလိုက္တဲ့ အေျဖဟာ – ကိုယ့္ စိတ္တြင္း သႏၱာန္မွာ အသံေတြ အားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္သြားခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ အတြင္း အဇၥ်တၱ မွာ အသံ ေတြ အားလံုး ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတဲ့ အခါ ခင္ဗ်ား ၾကားလိုက္ရမွာက တစ္ဖက္တည္း တီးတဲ့ လက္ခုပ္သံပဲ။ အသံေတြ အားလံုး ဆိတ္သုဥ္း သြားတယ္။ ဆူညံသံ – ဂီတသံ ေတြ ေပါင္းစပ္ နစ္ျမဳပ္သြားတယ္။ အသံ ျဖစ္ေပၚသမ်ွ တစ္ညီတစ္ညြတ္တည္း ျငိမ္သက္ သြားတယ္။ အိႏၵိယ ဥပနိသ်ွဒ္ ေတြမွာ ဒီလို အသံကို “ဥံဳမ္” လို႔ ေခၚဆို သမုတ္ ပါတယ္။ အသံတို႔ အားလံုးရဲ႕ ညီညြတ္ျခင္း – “ဥံဳမ္” ရဲ႕ ဂီတသံ ဟာ အားလံုး ဆိတ္သုဥ္း ခ်ိန္မွာ ေပၚေပါက္ တယ္။ သူငယ္ေလး တိုယို ဟာ အဲ့အသံကို ရွာေတြ႕သြားခဲ့ပါတယ္။

…………………
Osho: Vedanta: Seven Steps to Samadhi
…………………
http://zayya.blog.com/
https://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
…………………

About zayya
Just Be. That's Enough! Shared words with Silence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: