စာတစ္တန္ ခံေနဆဲ

နိမိတ္ပံုစံ ထားရွိ တဲ့ ဇာတ္လမ္း ေလးတစ္ပုဒ္ ေျပာၾကည့္ ပါမယ္။ ဆြာမိ ရာမ္တိယာ့ႆ္ ေျပာခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းတိုေလး ျဖစ္ပါတယ္။ ဇာတ္လမ္း ဆိုတာထက္ အနက္ပံုေဆာင္ ဇာတ္သြားေလး သက္သက္လို႔ ေျပာႏိုင္တယ္။။

သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦး ရွိတယ္။ တစ္ေန႔ေတာ့ – ေယာက်္ားေလး ျဖစ္သူ ဟာ ခ်စ္သူ မိန္းကေလးကို ထားရစ္ျပီး တျပည္ အေဝးကို ထြက္သြား တယ္။ ထြက္သြားျပီး ကတည္းက တစ္ေခါက္မွ ျပန္မလာ ေတာ့ဘူး လို႔ ဆိုပါတယ္ ။ သူ႕ရဲ႕ ခ်စ္သူ မိန္းကေလး ဟာ ေကာင္ေလး ထြက္သြား တဲ့ လမ္း ကို ေန႔တိုင္း ေမ်ွာ္ၾကည့္တယ္။ တစ္ေန႔လာႏိုး၊ တစ္ေန႔ လာႏိုး ေမ်ွာ္လင့္ ေနခဲ့၊ ေစာင့္စား ေန ခဲ့တယ္။ တစ္ရက္ ျပီး တစ္ရက္ ေစာင့္ဆိုင္းရင္း ေမာဟိုက္ လာတဲ့- တစ္ေန႔ ေတာ့ ေကာင္ေလး ဆီက စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာပါတယ္။ စာထဲမွာ သူ ဘယ္ေန႔ ျပန္လာပါမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း၊ ဘယ္ေလာက္ထိ လြမ္းေဆြး ေနမိပါတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း – ခ်စ္ေၾကာင္းေတြ ဖြဲ႕သီ ထားတယ္။

ေကာင္မေလး က ဝမ္းပန္းတသာ နဲ႔ အဲ့ဒီ ေန႔ရက္ကို ထပ္ေစာင့္တယ္။ ခ်စ္သူ ခ်ိန္းဆိုတဲ့ ရက္မွာ ျပန္ေရာက္လာပါေစ အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္း ရင္း ျဖီးလိမ္းျပင္ဆင္ ထားတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ေကာင္ေလးက ျပန္မလာႏိုင္ ခဲ့ဘူးရယ္။ ေနာက္ထပ္ ရက္ေတြ သာ ၾကာသြား တယ္။ ေကာင္မေလး က ေမ်ွာ္ေနရဆဲပဲ။ ေနာက္ထပ္ စာတစ္ေစာင္ ေရာက္လာျပန္တယ္။ ပထမ စာအတိုင္းပဲ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ ျပန္လာပါမယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ပါတယ္။ တစ္ေစာင္ ေရာက္တိုင္း တစ္ခါ ေမ်ွာ္ေနရင္းနဲ႔ – ခ်စ္သူရဲ႕ စာေတြ တစ္ေစာင္ျပီး တစ္ေစာင္သာ ဖတ္ရင္း၊ ေစာင့္ရင္း ေန႔ရက္ေတြ ကုန္လြန္သြားခဲ့တယ္။ ဒါေပတ့ဲ ေကာင္ေလးကိုေတာ့ အရိပ္အေရာင္ ေတာင္ မေတြ႕ရဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။

ဆက္ျပီး သည္းမခံႏိုင္ မေစာင့္ႏိုင္ ေတာ့တဲ့ တစ္ေန႔ – ေကာင္မေလး က ခ်စ္သူ ရွိရာ အေဝးျမိဳ႕ ဆီကို ခရီး ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ လမ္းခရီး မွာ ဟိုေမး သည္စမ္း နဲ႔ လာခဲ့တာ – ခ်စ္သူ ေနထိုင္ရာ ျမိဳ႕ကို ေရာက္တယ္။ ခ်စ္သူရွိရာ ရပ္ကြက္ လမ္း ကို ေရာက္ တယ္။ ေနာက္ဆံုး ခ်စ္သူ ရဲ႕ အိမ္ တံခါးဝ ကို ေရာက္သြား တယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ အိမ္တံခါး ဟာ ဟင္းလင္း ဖြင့္ထားရက္သားေလး ပဲ ။ အခ်ိန္က လည္း ညေနေစာင္း ျပီ။ ေနညိဳျပီ ဆိုပါေတာ့။

ေကာင္မေလး ဟာ တံခါးဝမွာ ရပ္ရင္း အိမ္တြင္း ထဲကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ႏွစ္ေပါင္း လေပါင္း မ်ားစြာ မေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ သူ႕ ခ်စ္သူ ေကာင္ေလး ဟာ အိမ္ထဲမွာ ရွိေနတယ္။ အိမ္အတြင္းခန္း၊ သူ႕ရဲ႕ ေရွ႕တည့္တည့္ မွာ ထိုင္ေနလ်က္ ရွိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္ေလးက သူ႕ကို မျမင္ဘူး။ စာတစ္ေစာင္ကို အားက်ိဳးမာန္တက္ ေရးေနတယ္။ အဲ့ဒီ စာထဲမွာ သူက အာရံု အျပည့္ ႏွစ္ထား တဲ့ ပံု ရွိတယ္။ သူ အာရံုႏွစ္၊ စ်ာန္ဝင္ေနတဲ့ စာဟာ ခ်စ္သူ ဒီ ေကာင္မေလးဆီ ကို ေပးပို႔ဖို႔ စာျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ စူးစိုက္မႈ အျပည့္နဲ႔ ေရးေနတယ္ လို႔ ေကာင္မေလး က သိလိုက္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အႏွစ္ႏွစ္အလလ ကြဲကြာ ေနခဲ့တဲ့ အတူတူ ေတာ့- ဒီတခဏေလးကို ေစာင့္ဆိုင္းေနလိုက္ေတာ့မယ္ လို႔ ေကာင္မေလးက ေတြးတယ္။ ခ်စ္သူကို လွမ္းမေခၚရက္၊ မေႏွာင့္ယွက္ ရက္ဘူးရယ္။ အသံမေပး၊ စကား မဆိုဘဲ – အသာေလး ၾကည့္ေနလိုက္တယ္။

ေကာင္ေလးကေတာ့ စာအေပၚမွာ ခံစားခ်က္ အျပည့္ နဲ႔ေပါ့။ သူ႕မ်က္ဝန္းအိမ္ က မ်က္ရည္ေတြေတာင္ အေတြသား တလွိမ့္လွိမ့္ က်လာ ေနေသးတယ္။ သူ႕အေတြးစဥ္ ထဲမွာ ခ်စ္သူအေပၚ လြမ္းဆြတ္မႈ ဒဏ္ကို အျပည့္အဝ ခံစားေနရတယ္။ သိပ္ခ်စ္ၾကတဲ့ သူတို႔ ႏွစ္ဦး – ေဝးကြာေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ။ အခ်ိန္ေတြတင္ မက၊ ေနရာ ေဒသေတြကပါ ေဝးကြာေနခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ အဲ့ဒီ အေပၚ လြမ္းဆြတ္တဲ့ စိတ္ဟာ ေကာင္ေလးရဲ႕ ရင္ထဲမွာ ဒဏ္ရာ တစ္ခုလို ကိုက္ခဲေနတယ္။ ခ်စ္သူအေပၚ လြမ္းဆြတ္စိတ္က လာတဲ့ ဒဏ္ေၾကာင့္ ေကာင္ေလး မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ ဟာ ညွိဳးငယ္ ေနတယ္။ ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ေနတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ၾကားထဲက – စာေတြ တစ္လံုးျပီး တစ္လံုး စီကာပတ္ကံုး ေရးတယ္။ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ေရးရင္း – အခ်ိန္ဟာ တစ္နာရီ မက- နွစ္နာရီ ေက်ာ္ သံုးနာရီ – ၾကာလင့္ သြား ခဲ့ေတာ့တယ္။ ေကာင္မေလးကေတာ့ သူ႕ေရွ႕မွာ စံုရပ္ရင္း – ခ်စ္သူကို ေငးေမာ – ေစာင့္ဆိုင္းေနလ်က္ပဲ။

ေကာင္ေလးဟာ အေမွာင္လည္း သန္းေနျပီ၊ အလင္းလည္း ကြယ္ေနျပီမို႔ – ေရးလက္စ စာကို အဆံုးသတ္ ပုဒ္မခ်လိုက္တယ္။ အလားတူ ျမဳတ္ႏွစ္ထားတဲ့ စိတ္ႏွလံုး ကိုလည္း ေျဖေလ်ာ့ခ် လိုက္တယ္။ သက္ျပင္းေမာေတြနဲ႔ ေတာင္ေတာင္အီအီ ေငးေမာဖို႔ အဲ့ဒီအခါက်မွ မ်က္လႊာကို ပင့္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့တယ္။ သူဟာ ခ်စ္သူ ေကာင္မေလးကို သူ႕ေရွ႕မွာ စံုရပ္လ်က္သား ေတြ႕လိုက္ ပါတယ္။ ရုတ္တရက္ – သူ႕ကိုယ္သူ မယံုႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားသလို တုန္လည္း တုန္လႈပ္ သြားတယ္။ သူ အခု ေရးခဲ့ျပီးတဲ့ စာဟာ သူ႕ခ်စ္သူ ဒီေကာင္မေလးဆီ ေရးေနတဲ့ စာပဲ – ဒီစာရဲ႕ ပိုင္ရွင္ဟာ သူ႕ေရွ႕မွာ အေတြသား ရပ္ေနတာ တစ္နာရီ မက ဘယ္ေလာက္မ်ား ၾကာလင့္ ေနျပီလဲ။ သူ မ်က္လႊာေလး တစ္ခ်က္ ပင့္ၾကည့္ဖို႔ အတြက္- ေကာင္မေလး ခမ်ာ နာရီ အတန္ၾကာ ေစာင့္ေနခဲ့ရတယ္။ ဒါေပတဲ့ အခု ျမင္လိုက္တဲ့ ခဏမွာ ေကာင္ေလး က မယံုႏိုင္ ေသးဘူးရယ္။ ေတြေငးသြားတယ္။ ၾကက္ေသေသ သြားတယ္။ တအံ့ တဩ ျဖစ္ေနတယ္။

“မဟုတ္ေသးဘူး။ ငါ ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္ေနတာပဲ ေနမယ္။ အိပ္မက္မက္ ေနတာလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ လြမ္းဆြတ္ မိတဲ့ စိတ္နဲ႔ ထင္မိထင္ရာ ၊ ျမင္မိျမင္ရာ ျမင္ေနတာလည္း ျဖစ္မယ္။ တကယ္ဆို စိတ္လွည့္စားေနတာပဲ ။ ငါ သူ႕ကို ခ်စ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ေၾကကြဲ ေနခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္ ၾကာျပီလဲ။ အခု အိပ္မက္မက္ လိုက္သလို ငါ့ေရွ႕မွာ သူ႕ကို ျမင္ေနရတယ္။ ဒါ ငါ့ကိုယ္ငါ အျမင္လွည့္စားထားတာပဲ” လို႔ ကေယာင္ကတမ္း မ်က္လံုးေတြ ေတာင္ ပြတ္သပ္ မိေသးရဲ႕ ။

ခ်စ္သူ ေကာင္မေလး က သေဘာတက်နဲ႔ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္တယ္။ “ရွင္ဘာေတြ ေတြးေနလဲ။ က်မကို တေစၦသရဲမ်ား မွတ္ေနသလား” လို႔ ေျပာတယ္။ စကားသံကို ၾကားေတာ့ ေကာင္ေလးက တုန္တုန္လႈပ္လႈပ္လည္း ျဖစ္၊ ၾကည္ႏူးစိတ္လည္း ျဖစ္ရင္း –

“မင္း ဘယ္လို ဘယ္ပံုနဲ႔ ေရာက္လာတာလဲ ။ ငါမင္း ဆီ စာေရးေနခဲ့တာ။ ငါမင္းကို လြမ္းေနခဲ့တာ။ သတိတရနဲ႔ တမ္းတေနခဲ့တာ ။ ေစာနေလးက အထိ ငါေၾကကြဲေနခဲ့တာ ။ မင္း ငါ့ေရွ႕မွာ ရွိေနရက္နဲ႔ ဘာလို႔ ငါ့ကို လွမ္း မေခၚသလဲ။ တကယ့္ အရူးမေလးပဲ။ ငါ စာေရးေနတဲ့ အခ်ိန္ ကတည္းက မင္းငါ့ေရွ႕မွာ ရွိေနခဲ့တယ္။ ငါ့မွာ လြမ္းလို႔ ေသေတာ့မတတ္ပဲ”

……………….

ဒီနိမိတ္ပံု ကို ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္ပါမယ္။ ပံုျပင္ရဲ႕ ဆိုလိုရင္း ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး ဖြင့္ဆိုၾကေပမယ့္ အမ်ားစု မွာ တူညီေနတဲ့ အျမြက္ေလာက္က –

~ က်ေနာ္တု႔ိရဲ႕ ျဖစ္တည္ခ်က္၊ က်ေနာ္တို႔ရဲ႕ အမွန္စင္စစ္ သစၥာတရားဟာ က်ေနာ္တို႔ နဲ႔ အနီးဆံုးမွာသာ ရွိေနပါတယ္။ အခု ဒီေနရာ၊ အခု ဒီခဏ မွာပဲ ရွိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္တုိ႔ စာတစ္တန္ ေပတစ္တန္ အေဝးကို ေမ်ွာ္ေခၚ ဆုေတာင္း တယ္။ ေမ်ွာ္လင့္ တမ္းတ ေနရတယ္။ ေပစာ ၊ က်မ္းစာ အလီလီ က်က္မွတ္ ျဖတ္သန္း ေနရတယ္။ သင္ၾကားမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးၾကား၊ ဘဝ အေတြ႕အၾကံဳ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကား – စူးစိုက္ ရွာေဖြေနတယ္။ အမ်ားစုရဲ႕ အျမင္ဟာ မိမိ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ သစၥာတရား အတြက္ – အေဝးကို ေတြးေငး ပစ္တယ္။ စကားလံုး ေဝါဟာရေတြ ၾကား နစ္ျမဳပ္ဝင္လိုက္တယ္။ သစၥာတရားကို တစ္ေန႔တစ္ခ်ိန္ မွသာ ေတြ႕ႏိုင္ေကာင္းရဲ႕ လို႔ ငိုေၾကြးျမည္တမ္း တယ္။ သစၥာတရားဟာ ( ဝါ ) ေကာင္းကင္ဘံု ဘုရားသခင္ ရွိရာ ဌာနဟာ ဟိုးအေဝးမွာ – တမလြန္မွာ – ေသဆံုးျပီးေနာက္မွာ ရွိေနမယ္လို႔ မ်က္လံုးစံုမွိတ္ ပူေဆြးပစ္တယ္။

တကယ္က သစၥာတရားဟာ က်ေနာ္တို႔ ရင္တြင္း၊ က်ေနာ္တုိ႔ အနီးဆံုးမွာ စံုရပ္လ်က္ ရွိေနပါတယ္။ သစၥာတရား ဟာ ဟိုးအေဝး တစ္ေနရာက ရုပ္ပံုလႊာ တစ္ခု မဟုတ္ဘူး။ ဟိုးအေဝးမွာ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အခု ဒီေနရာ၊ ဒီအခ်ိန္ေလးမွာ တင္ ရွိေနပါတယ္။ မ်က္လႊာပင့္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ သတိနဲ႔ အသိသာ လိုအပ္တယ္။ ဒါေပတဲ့ ဘာသာ အယူဝါဒ၊ အေတြးအေခၚ စည္းေဘာင္ေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ အသြယ္သြယ္ လြမ္းေဆြးေနမႈ ေအာက္မွာ ပံုသ႑ာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး – ထင္ျမင္ရင္း – တကယ့္ အျဖစ္ မ်က္လႊာပင့္ၾကည့္ ဖို႔ကိုေတာ့ က်ေနာ္တို႔ တစ္ခါမွ စိတ္မကူး မိခဲ့ဖူးရယ္။ တကယ္လည္း က်ေနာ္တို႔ အသိစိတ္ သႏၱာန္မွာ ေတြ႕ခ်င္စိတ္၊ ျမင္ခ်င္စိတ္နဲ႔ လြမ္းဆြတ္ ေၾကကြဲ တဲ့ သႏၱာန္သာ ရွိေနပါတယ္။ မ်က္ရည္ အေတြသားနဲ႔ နာက်င္ ဆို႔နင့္တယ္။ သစၥာတရားရဲ႕ အမည္နာမ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကို ႏႈတ္က တတြတ္တြတ္ ျမည္ေၾကြးတယ္။ ဒီလို ေအာ္ဟစ္ ျမည္တမ္း ေနခ်ိန္ခဏ – က်ေနာ္တို႔ ေရွ႕မွာ မားမားရပ္ ရွိေနတဲ့ သစၥာတရား ဟာ က်ေနာ္တို႔ကို ျပံဳးျပံဳးေလး ၾကည့္ေနလိမ့္မယ္။ သူ႕ကို က်ေနာ္တုိ႔ မ်က္လႊာပင့္ မၾကည့္ႏိုင္ မခ်င္း ဘယ္လိုမွ မသိႏိုင္ ၊ မျမင္ႏိုင္ ေသးဘူးရယ္။ မ်က္လံုး စံုမွိတ္ရက္သား – အာရံု တံတိုင္းေတြ၊ အေတြးစဥ္ ကန္႔ကန္႔ကာေတြ ျခားထားဆဲ။ မ်က္လႊာ ပင့္ၾကည့္ရံုမ်ွေလး အတြက္ သတိမရွိ- ေမ့ေလ်ာ့ေနဆဲ။ လြမ္းစာေတြ အလီလီ ေရးသားေနၾကဆဲ။

……………………
Reading and floating on MAHA GETA
…………………….
http://zayya.blog.com/
https://zayya.wordpress.com/
http://zayyablogger.blogspot.com/
…………………….

About zayya
Just Be. That's Enough! Shared words with Silence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: