ႏွလံုးမွသာ ျဖတ္စီး၍

ခင္ဗ်ား က သိပ္ ခ်ိဳခ်ဳိ သာသာ ေျပာတတ္ တယ္ – စကား သိပ္တတ္တယ္ ဆိုပါေတာ့ ။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား ရင္ထဲမွာ ေအးျငိမ္းမႈ ၊ ျငိမ္ဝပ္ ေနမႈ အတိ အက် မရွိဘူး – ဒါဆိုရင္ – အဲ့ဒီ ခ်ိဳသာ စကား တတ္မႈ ဟာ အလကား ပဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ စကားလံုး ေဝါဟာရ ေတြဟာ အသက္ဝင္ ေနဖို႔ ဆိုရင္ – တိတ္ဆိတ္ တဲ့ ခင္ဗ်ား အတြင္းသႏၱာန္ က ထြက္လာမွ ရတယ္။ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ႏွလံုးက မထြက္ လာႏိုင္ရင္ သူတို႔ ဟာ အျမဲတမ္း အခ်ည္းႏွီး၊ အလဟႆ အႏွစ္မဲ့ ျဖစ္ေနမွာပဲ။

တစ္စံုတစ္ခုကို သိျမင္တဲ့ အခါ ၊ တစ္စံုတစ္ခုကို အရွင္းဆံုး ျဗဳန္းခနဲ ျမင္သိသြားတဲ့ ခင္ဗ်ား ကိုယ္ပိုင္ အေတြ႕အၾကံဳ တစ္ခုခု အေပၚ ၾကည့္ၾကည့္ ပါ။ အဲ့ ခဏမွာ အဲ့ဒီ အေတြ႕အၾကံဳကို ေျပာျပဖို႔ ခင္ဗ်ား မွာ စကားလံုး မရွိဘူး ဆိုတာ ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အသိ သက္သက္ မွာ ျငိမ္ဝပ္ ေနတဲ့ သႏၱာန္ ရွိတယ္ ။ အဲ့ အေတြ႕အၾကံဳကို ခင္ဗ်ား တစ္ဦးတည္း ေကာင္းေကာင္း သိတယ္ ။ ေျပာျပ ႏိုင္ ဖို႔ရာေတာ့ – ရင္တြင္း မွာ တိတ္ဆိတ္ ေနမယ္။ ဗလာသက္သက္ သာ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ျဖစ္တယ္။

အဲ့အခ်ိန္ မွာသာ ျပဳမူ ေျပာဆိုသမႈ တစ္ခုခု ရွိ ခဲ့မယ္ ဆိုရင္ – အဲ့ဒီ ျပဳမူ ေျပာဆို သမ်ွ ဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ျပည့္ဝမႈ ၊ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အေတြ႕အၾကံဳ ကို ေကာင္းေကာင္း ထင္ဟပ္ ေန ပါလိမ့္ မယ္။ ဒါကို သိျမင္ေနရတဲ့ ဒုတိယ လူကလည္း အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာမျပႏိုင္သည့္ တိုင္ အနည္း အက်ဥ္းေတာ့ သိရွိ တယ္။ ျငိမ္းေအး တဲ့ ႏွလံုးက ထြက္ရွိလာတဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ စကားေတြ ဟာ သူတို႔ အတြက္ တိတ္ဆိတ္ ေအးျငိမ္း တဲ့ ရသ ေတြ ကိုပဲ လိမ္းက်ံ ထား လိမ့္မယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ – ျငိမ္ဝပ္ တဲ့ စိတ္ႏွလံုး နဲ႔ အစဥ္တစိုက္ ျပဳမူေျပာဆိုၾကည့္ပါ လို႔ က်ေနာ္ တိုက္တြန္း လိုပါတယ္ ။ ဒီအလုပ္မွာ သတိ တစ္ခုသာ ခင္ဗ်ား လိုအပ္ တယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ရဲ႕ ခဏတိုင္း အေပၚ ျငိမ္ဝပ္ တိတ္ဆိတ္ ေနပါလိမ့္မယ္ ။ ဒါဆို ခင္ဗ်ားရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ မွာ ဂီတသံ ေတြ ျမိဳင္ေနမွာပဲ။ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ စကားေတြ ဟာလည္း စီကံုး သီဖြဲ႕မယ္လို႔ မရည္ရြယ္ သည့္တိုင္ ကဗ်ာ ၊လကၤာေတြ ျဖစ္ေနမွာပဲ။

မိမိ စိတ္ႏွလံုး ကို တိတ္ဆိတ္ေအာင္ မေနႏိုင္ပါဘဲ – ခင္ဗ်ား စကားတစ္ခုခုကို မေျပာမျဖစ္ ေျပာရျပီ ဆိုတဲ့ အခါ မိမိ စကားေတြကုိ မိမိ သတိျပဳၾကည့္ ပါ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား စကားေတြဟာ အဓိပၸာယ္ ရွိမေနဘူး ရယ္။ အႏွစ္သာရ မရွိ၊ “ရသ” ရွိမေနဘူးပဲ။

ေယရွဳ ခရစ္ဟာ ခင္ဗ်ား ေျပာတတ္တဲ့ စကားမ်ိဳးကို ေျပာတယ္ ။ ေနာက္ထပ္ – ဗုဒၶ ။ ဗုဒၶ ေဟာၾကားတဲ့ စကားေတြဟာလည္း ခင္ဗ်ား ၾကိမ္ဖန္ မ်ားစြာ အသံုးျပဳေနႏိုင္တဲ့ ေဝါဟာရမ်ိဳး၊ စကားမ်ိဳးပဲ ။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ဘာေတြ ကြာျခားခဲ့ပါသလဲ ။ သတိျပဳ မိပါသလား ။

ခင္ဗ်ား ရင္တြင္းႏွလံုးမွာ ရွဳပ္ေထြးေနာက္က်ိ ေနခဲ့ရင္- အဲ့က ထြက္ေပၚလာတဲ့ စကားေတြ ဟာ အျပင္ကို ေရာက္တဲ့ အခါ ဘာျဖစ္ ပါ သလဲ။ အဓိပၸာယ္ ကင္းမဲ့ ေနတယ္ မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ား ေျပာတဲ့ ဒီစကားမ်ိဳး ကိုပဲ ေယရွဳခရစ္ လည္း ေျပာပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ အစြမ္း သတၱိ ရွိေန တယ္။ ခင္ဗ်ား ေျပာတတ္တဲ့ စကားမ်ိဳးပဲ ဗုဒၶ ေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕စကားေတြဟာ သက္ဝင္ လန္းဆန္း ေနတယ္။ လူ အမ်ား သိတဲ့ စကား ေဝါဟာရ ခ်င္း အတူတူ ပဲ။ ဘာသာျပန္ ဆိုလို႔ ရေနတာပဲ မဟုတ္လား။ အဲ့လို အတူတူ ျဖစ္ပါ လ်က္ကနဲ႔ သူတို႔ ရဲ႕ ေဟာၾကားတဲ့ စကားလံုး ေတြမွာ ရသေတြ၊ တန္ဖိုးေတြ၊ အဖိုးထိုက္တန္ခ်က္၊ အဓိပၸာယ္ အႏွစ္သာရေတြ ရွိေနပါတယ္။ ဒါဟာ ဘာျဖစ္ လို႔ ပါလဲ။

စင္စစ္ သူတို႔ ရဲ႕ ေဝါဟာရေတြ ဟာ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္ဝပ္တဲ့ ႏွလံုး ကို ျဖတ္သန္းျပီးမွသာ ထြက္ေပၚ လာလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

သတိျပဳၾကည့္ပါ။ ခင္ဗ်ား စိတ္ရင္း ႏွလံုးရင္း နဲ႔ (ဝါ) ခံစားခ်က္ အျပည့္ ေျပာလိုက္တဲ့ စကားဟာ – သာမန္ အခ်ိန္မွာ ေျပာလိုက္တဲ့ စကား နဲ႔ – ( ေဝါဟာရ၊ ဝါက် တူေနရင္ေတာင္ ) ကြာျခားပါတယ္။ စိတ္ႏွလံုးကို ျဖတ္သန္း လာတဲ့ စကားဟာ ပိုျပီး အသက္ ဝင္တယ္။ က်ေနာ္ အခု ေျပာ တဲ့ စကား ဟာ က်ေနာ့ႏွလံုးကို ျဖတ္သန္းျပီးမွ လာရိုးမွန္ရင္ ခင္ဗ်ား ရင္ထဲ အတိုင္းအတာ တစ္ခုအထိ သက္ေရာက္ ပါလိမ့္ မယ္။ အသက္ဝင္ ေနပါလိမ့္မယ္။ က်ေနာ္ အခု ေျပာတဲ့ စကားဟာ က်ေနာ့ ေခါင္းကိုပဲ ျဖတ္သန္း လာခဲ့တာ ဆိုရင္ေတာ့ ခင္ဗ်ား ေခါင္း ထဲ ေတြေဝ သြားရံုေလး ပဲရယ္။

………………
April 2nd 2012 at 10:40 PM
………………

About zayya
Just Be. That's Enough! Shared words with Silence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: