ဇစ္ျမစ္

ျပႆနာ မရွိ ျပႆနာ ရွာေနတဲ့ သူတစ္ပါး ရဲ႕ အျဖစ္က စင္စစ္ မိမိ အတြက္ ျပႆနာ မဟုတ္ ဘူး။ ျပႆနာ မရွိ ျပႆနာ ရွာေနတယ္ လို႔ ျမင္ေန၊ ရွဳေန၊ ဆံုးျဖတ္ေန တဲ့ မိမိ အျဖစ္ ကသာ – မိမိ အတြက္ ျပႆနာ ျဖစ္ တယ္။ ေမးခြန္း ပုစာ ၦပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ အမူအရာ နဲ႔ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ – ႀကံဳဆံုမိလာမယ့္ ဘယ္ ျပႆနာ မဆို၊ ျဖစ္ရပ္တိုင္း ကို – တစ္ပါး သူ က ဘယ္ေတာ့ မွ မဖန္တီး ဘူး။ သူတို႔ ဖန္တီး တာ က – သူတို႔ ျပႆနာ ျဖစ္ၿပီး၊ သူတို႔ ၾကား မိမိ ဝင္လိုက္ခ်ိန္မွာ – မိမိ အတြက္ ျပႆနာ ျဖစ္သြားရတယ္။ ဆိုလိုတာက – မိမိ အျဖစ္ကသာ မိမိရဲ႕ ျပႆနာ စင္စစ္ ျဖစ္ ပါတယ္။ ျပႆနာ အရွဳပ္အေထြးဟာ မိမိ မပါဘဲ ဘယ္ေတာ့ မွ ျဖစ္ေလ့ မရွိဘူး။

ဒါ့ေၾကာင့္ မို႔လည္း – “စိေတၱန နိယတိ ေလာေကာ” လို႔ ဆိုဆို၊ ေဆာ့ခရတၱိရဲ႕ “Know Thyself” လို႔ ဆိုဆို။ ဒီအဆိုေတြဟာ – ျပႆနာရဲ႕ တံခါးေပါက္ ကို ညႊန္ျပေနၾကတာ ျဖစ္ ပါတယ္။ မိမိ ရဲ႕ ေလာက ကို မိမိ ကပဲ ဦးေဆာင္ ေခၚယူ တယ္။ မိမိ ေလာကကို မိမိ စိတ္ကသာ ဦးေဆာင္ ဆြဲ ေခၚသြား တယ္။

အေဖ့ လက္ကို ကိုင္၊ အေမ့ လက္ကို ကိုင္ထားတဲ့ ခေလး ငယ္ရဲ႕ ေလာကမွာလည္း အဲ့ခေလး ငယ္ ရဲ႕ စိတ္သႏၱာန္ သာလ်ွင္ အခရာ ျဖစ္ တယ္။ ကားႀကီး တစ္ စီးလံုး – အမ်ိဳးအစား၊ လကၡဏာ၊ ေမာ္ဒယ္လ္ နံပါတ္ေတြ ဘယ္လို ေကာင္းေနေန၊ အင္ဂ်င္ မေကာင္း၊ ေမာင္း တဲ့ အေပၚ၊ အထူး မွီခိုေနေသးတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ – ဒါကို ကား – လို႔ ဘယ္သူမွ ေခၚမယ္ မဟုတ္ဘူး။ ႏြား တစ္ေကာင္ ကတဲ့ ႏြားလွည္း မွာ – ႏြား မလႈပ္ရင္ -လွည္း မလႈပ္ဘူး။ လွည္း ေပၚ မွာ တဂ်ံဳးဂ်ံဳး တအံုးအံုး – ဘယ္လို ျဖစ္ေနပါေစ – ႏြားမွ မရွိရင္ ၊ ေရွ႕ဦးေဆာင္ ဆြဲမယ့္ သူ မရွိရင္ – လွည္း ဟာ လွည္း ေနရာမွာပဲ တဂ်ံဳးဂ်ံဳး ရပ္တန္႔ ေနမွာပဲ။ ေရွ႕ကို တစ္ခ်က္မွ ေရြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး။

ျပႆနာ ဆိုတာ – အပူဆိုရင္ – မီးဖိုထဲ ရဲရဲေတာက္ေနတဲ့ မီးခဲ လိုပဲ။ ဒီမီးခဲ က ပူျခစ္ ေနမွာ အမွန္ ပဲ။ ျမင္႐ံုနဲ႔လည္း နီနီရဲရဲ ေတြ႕မယ္။ – ပူေလာင္ေနတဲ့ အျဖစ္ ကို ေတြးၾကည့္ႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သြား မကိုင္မခ်င္း မပူဘူး။ ဒါဟာ မီးပဲ လို႔ ေရွာင္ကြင္း ႏိုင္ရင္လည္း မပူဘူး။ ဒါဟာ မီးပဲ။ ဒီလို ၿငိမ္းရင္ ၿငိမ္းတယ္ လို႔ သိရင္လည္း မပူဘူး။ ဒီလိုနဲ႔- အဲ့ဒီ မီးဟာ အဲ့ဒီ ေနရာ မွာတင္ ျပာျဖစ္ သြားမွာပဲ။

ျပႆနာ ဟာ မီး ဆိုရင္ – ျပႆနာ ေနရာမွာတင္ ေလာင္ေနတဲ့ အဲ့ဒီ မီး ဟာ — သူေနရာမွာ သူ ေလာင္ေန ပါတယ္။ သူ႔ေနရာမွာ တင္ သူ ျပာက် သြား လိမ့္မယ္။ ပိုႀကီးလာမယ့္ မီး လို႔ သမုတ္ ရင္ေတာင္ – ခပ္ခြာခြာ ကေန ကိုယ္ၿငိမ္းသတ္ ႏိုင္လိမ့္မယ္။ ဒါကို – ကိုယ္က ပညာမရွိဘူးလား – အေန မတတ္ဘူးလား။ မီးမွန္း မသိဘူးလား။ သိပ္ ကိုင္ၾကည့္ခ်င္ ေနသလား။ ဒါဆို သြားကိုင္ရင္ ပူမွာပဲ။ ဘာေၾကာင့္ ညာေၾကာင့္ ဘယ္လို ဆင္ေျခ နဲ႔ ဘယ္ယုတၱိ ေတြ ေပးေနပါေစ – မီးဟာ သြား ကိုင္ရင္ ပူမွာပါပဲ။ အဲ့ဒီ မီး – ကိုယ့္ကို လာပူေတာ့မွ – ပူလွ ခ်ည့္ ေလာင္လွခ်ည့္ – တစ္ခ်က္ တည္း နဲ႔ – ၾကည့္ၿပီး -“ဒီမီးဟာ ပူလွခ်ည္လားကြာ” လို႔ သြား အျပစ္တင္ရင္ – အဲ့ဒီ မီးရဲ႕ အေလွာင္ ကို ခံရမွာပဲ။

………………..
August 24th 2012 at 3:57 PM
………………..
https://zayya.wordpress.com/
http://zayya.blog.com/
http://zayyah.blogspot.com/

About zayya
Just Be. That's Enough! Shared words with Silence.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: