“The Professor and the Madman” ~ Simon Winchester

27752636_2059195567429014_2615458404389015079_nကေန႔သိတဲ့ ေအာက္စ္ဖို႔ဒ္( ေအာ့စ္ဖာ့ဒ္) အဘိဓာန္ကို စလုပ္ၾကခ်ိန္က ၁၈၅၇ မွာေပါ့။ စစခ်င္း အစီအစဥ္ေရးဆြဲ လုပ္ၾကခ်ိန္က ေအာ့က္စ္ဖာ့ဒ္တကၠသိုလ္နဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ဘူး။ လန္ဒန္က ေ၀ါဟာရတၳေဗဒပညာရွင္ ဆရာႀကီးေတြက သီးသန္႔ စခဲ့ၾကတာ။ London Philological Society လို႔ နာမည္ႀကီးတယ္။ သူတို႔ အသင္းကေန Transactions of the Philological Society ဆိုတဲ့ စာေစာင္ကို တစ္ႏွစ္ကို သံုးေစာင္ ထြက္တယ္။ ေအာက္စ္ဖာ့ဒ္ အဘိဓာန္ျပဳစုၾကတဲ့ စဦးအယ္ဒီတာႀကီးေတြထဲမွာ ရစ္ခ်တ္ရွနဲဗစ္ တရန္႔ခ်္၊ ဟားဗတ္ေကာလားရစ္ခ်္ တို႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ပိုင္း စေကာ့လူမ်ိဳး အဘိဓာန္ျပဳဆရာနဲ႔ ေ၀ါဟာရတၳေဗဒပညာရွင္ ပေရာ္ဖက္ဆာဂ်ိမ္းစ္မာေရး လည္း ပါလာတယ္။ ဒီဘုတ္အုတ္ထဲမွာ အဓိကညႊန္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေပါ့။
.
အဘိဓာန္တစ္အုပ္ ျဖစ္ဖို႔အတြက္ ေကာ္မတီဖြဲ႕ၿပီး စကားလံုးေတြ ေရြးခ်ယ္ စဥ္းစားၾက၊ ဖြင့္ဆိုၾကရာမွာ လူေပါင္းမ်ားစြာ ပါ၀င္ခဲ့ၾကတဲ့ အနက္ ဒီဘုတ္အုတ္ထဲ ဇာတ္ေကာင္ ေနရာက အဓိကပါလာခဲ့တာက ၀ီလ်ံခ်က္စ္တာမိုင္နာ (W.C.Minor) ဆိုတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေပါ့။ စိတ္ကူးယဥ္ ဇာတ္ေကာင္ မဟုတ္ဘူး။ တကယ္ ရွိခဲ့တဲ့ လူသား။ ၁၈၃၄ ဇြန္လမွာ ေမြးၿပီး ၁၉၂၀ မတ္လမွာ ဆံုးတယ္။ အေမရိကန္စစ္ဆရာ၀န္ ဆာဂ်င္ ျဖစ္ၿပီး၊ ေအာ့က္စ္ဖာ့ဒ္အဘိဓာန္ ျဖစ္ေျမာက္ေရး အတြက္ နက္နဲၿပီး ခက္ခဲတဲ့ ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြ၊ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ရွင္းလင္းခ်က္ေတြနဲ႔ အဂၤလိပ္ေ၀ါဟာရ စာလံုးေရ တစ္ေသာင္းေက်ာ္ ရွာေဖြ ဖြင့္ဆိုေပးခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္လည္း ေကာ္မတီက သူ႕ကို ဂုဏ္ျပဳဖို႔ စဥ္းစားၾကေတာ့တယ္။ အဲ့ေတာ့မွ W.C.Minor ရဲ႕ ေနာက္ေၾကာင္းကို စူးစမ္းမိတဲ့အခါ အံ့အားသင့္စရာ အေၾကာင္းကို ရွာေတြ႕ေတာ့တာပဲ။
.
Read more of this post

13

12088573_1204025302946049_1108921853410724112_n

သက္ဆင္းတံု႔လ်င္၊ အာကာျပင္က
တြင္တြင္ရြာက်၊ မိုးဖြဖြသို႔
သာပင္ သာခဲ၊ ရြာမစဲဟု
သံေယာဇန၊ စြဲေႏွာင္လွသည္
ခ်စ္ခြန္းတံု႔တင္၊ သို႔ အရွင္…။
.
ကယုကယင္၊ တန္းတင္ ပုဆိုး
ႏွစ္ထပ္ကိုး၍၊ ထပ္ပိုး ၾကင္နာ
သံသရာလ်င္၊ ကေမၻကမၻာ
ရွည္ၾကာေစလည္း၊ ေနာက္တံု႔ခဲသည္
ထမ္းျမဲ အစဥ္၊ သို႔ သခင္…။

.
ထိုအရွင္သည္ ပန္း၀တ္လႊာတို႔ႏွင့္ အတူ၊ ျဖတ္သန္းကုန္ဆံုးသြားေသာ စကၠန္႔ မိနစ္ ကေလးမ်ားႏွင့္ အတူ၊ ျဖဴလႊလႊ က်ဆင္း သက္ေရာက္ လာတတ္ေသာ ႏွင္းမႈန္ဖြဲမ်ားႏွင့္ အတူ၊ ေျပာင္းလဲ ဖူးပြင့္ေနတတ္ေသာ ရာသီတိုင္းတြင္ တည္ရွိ၏။ အထူးသျဖင့္ ဤရာသီသည္ သခင္၏ ရာသီတည္း။
.
Read more of this post

Flourescence

11705167_1147831155232131_5451971540815880165_n
မည္းေျပာင္ေနတဲ့ ကတၱရာေရာင္ လမ္းမႀကီးကို ေနာက္ခံထားၿပီး၊ တိတ္တဆိတ္ ေမာင္းထြက္သြားၾကတဲ့ ကားႀကီး ကားငယ္ေတြကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ႏို႔ … တကယ္ ေမာင္းထြက္သြားသူဟာ ကားေတြလား၊ ႏို႔….. ရွည္လ်ားလွတဲ့ မည္းေျပာင္ေျပာင္ ဒီလမ္းမႀကီးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ေနတယ္လို႔ (ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္) ထင္ေနတဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လား မကြဲျပားမိ။

တစ္ခါက အဓိပတိလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေဆးလိပ္ျပာေျခြရင္း ေတြးမိသလိုမ်ိဳး။ အျခားေနရာမွာ ေႃခြတဲ့ ေဆးလိပ္ျပာနဲ႔ ဒီမွာ ေႃခြတဲ့ ေဆးလိပ္ျပာ၊ ေၾကြတာခ်င္း အတူတူ ဂုဏ္မတူသလိုလို။ စိန္ပန္းပင္ႀကီးက ပြင့္နီေတြေၾကြတာ ျမင္ေတာ့ အခုေၾကြတဲ့ ပန္းဟာ အရင္က ေၾကြတဲ့ ပန္းထက္ပဲ ပိုဂရုဏာ သက္ရမလိုလို။

တစ္ခါက မွတ္သားခဲ့ဖူးတယ္။ ရုရွားစာေရးဆရာႀကီး ေဒါ့စတိုယက္စကီးကို ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း ဖမ္းမိတုန္းက။ အက်ဥ္းတိုက္ထဲ၊ တိုက္ပိတ္ ႏွိပ္စက္ပံုမ်ား။ အသံဆို ဘာသံမွ မၾကားရေအာင္ အေစာင့္ေတြေတာင္ ပိုးေျခအိတ္စီးလို႔တဲ့။ ျပတင္း မရွိ၊ အလင္းမရွိ၊ ပကတိ အေမွာင္မွာ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့ၾကသတဲ့။ ျပင္ပ ပေယာဂဆီက ဘာသံမွ မၾကားရတဲ့ အဲ့ကာလမွာ သူ ၾကားသိႏိုင္ဆံုးအသံဟာ သူ႔ အသက္ရွဴသံရယ္…။ ေနာက္ၿပီး….. သူ႔ရဲ႕ ႏွလံုးခုန္သံရယ္။

Read more of this post

ယန္းေပါလ္ဆက္ႀကီးရယ္ ခင္ဗ်ား မွားခဲ့တယ္

10968388_1050142255001022_8220544168114661821_n
No! Jean Paul Satre – No!

(၁) The Other is Hell. လို႔ ယန္းေပါလ္ဆက္ႀကီး ေျပာခဲ့တယ္။ အဲ့စကား ၾကားၿပီးကတည္းက ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္ တိုင္းမွာ တိမ္ေတာင္ေတြဟာ နတ္ဘုရားေတြလို ၿပိဳၿပိဳက် လာေတာ့တာပဲ။ ေန႔အခါမွာ တိမ္ေတာင္ေတြလို၊ ညအခါမွာ ၾကယ္ေရာင္ေတြလို။

(၂) မနက္အေစာႀကီး ထဖို႔ကလည္း အပ်င္းထူတယ္။ က်ေနာ့အဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္စီးတဲ့ ဖိနပ္ေတာင္ ထိပ္ေတြ ေျပာင္ေအာင္ မတိုက္တတ္ဘူး မဟုတ္လား။ ငယ္ငယ္က အေဖ ဆူတယ္။ မိုးတြင္းအခ်ိန္ တစ္ခု။ မိုးကလည္း ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္က်မွ အၿငိဳးနဲ႔။ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာတယ္။ ေက်ာင္းစိမ္းအက်ၤ ီ၊ ပုဆိုး၊ အကုန္စိုရႊဲတယ္။ ေရလ်ံလို႔ ဗြက္ေပါက္ေနတဲ့ လမ္းမွာ ေလ်ာက္ေတာ့ ေက်ာင္းစိမ္း ပုဆိုးကို မ-မဘဲ ေလ်ာက္တယ္။ ဘာျဖစ္လဲ ပုဆိုးက စိုေနၿပီးသားပဲ။ မ-မလည္း စို၊ မ-လည္း စိုမွာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အေဖက က်ေနာ့ကို ဆူတယ္။

Read more of this post

သက္တံ့ေရာင္းသူ

10380884_906814189333830_3277790917709087139_n

မနက္ပိုင္းမွာ အလင္းေရာင္ေတြ ျဖာက်လာတာမ်ိဳး က်ေနာ္ သိပ္ၾကည့္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ မရဆို – မိုးလင္းတာနဲ႔ မ်က္လံုး ႏွစ္ဖက္ကို ဇြတ္အတင္းၿဖဲ ဝင္လာတာကိုး။ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ေအာ္င အပူရွိန္ေတြ တရစပ္ လႊတ္တတ္တာကိုး။ ဘယ္မွာ လာ ေကာင္းေတာ့မွာလဲ။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ဒီေန႔ ပစၥည္း ဝယ္ထြက္ဖို႔ အိပ္ရာက ထခဲ့တယ္။

အဲ့ေန႔ မနက္က သူ႕ကို က်ေနာ္ေတြ႕ေတာ့ ခုံတန္းေလး တစ္ခုေပၚမွာ။ တင္ပလႊဲေလး ထိုင္ေနတယ္။ ခါးေသးေသးေလးကို ေကာ့ညႊတ္လို႔။ သားျမတ္အစံုကို ခပ္စြင့္စြင့္ ခ်ီ၊ ဦးေခါင္းကို ေမာ့လို႔။ မ်က္ေတာင္ေလးေတြေတာင္ ေကာ့ေနတာ က်ေနာ္ မွတ္မိေသးတယ္။

ေျမျပင္မွာ ႏွင္းေပါက္ေတြ မရွိဘူး။ ရြာၿပီးကာစ မိုးစြတ္စြတ္၊ ေရပြက္ ေရစေတြက ဟိုနားတစ္စ ဒီနားတစ္စ။ အသာအယာ ႂကြၿပီး ေရွာင္နင္းရင္ေတာင္ က်ေနာ့ဖိနပ္မွာ ေရမျဖစ္မေန စိုမွာ။

“ခ်ာတိတ္ – မင္း လက္ထဲကဟာ ဘာလဲကြ”
“သက္တံ့ေတြ”
“ဘာလုပ္တာလဲ”
“ေရာင္းတာေလ” Read more of this post

လြမ္း

1907661_902992013049381_6797393722683287871_n

အေဝးက ငွက္ငယ္ေလး
အေတာင္ဖ်ားေလး ေအးလို႔
ခပ္ေဆြးေဆြး ညည္းဆို
ေလာကဟာ အပိုပါတဲ့။
Read more of this post

ေလေျပ

10428515_890498664298716_7980733886807132603_n

ခ်မ္းေျမ့မႈဆိုတာ ေလေျပညွင္းလိုပဲ။

ေလေျပညွင္းေလး ေရာက္လာလို႔ ဝမ္းသာအားရ သိမ္းယူခ်င္ေဇာ ျဖစ္လာမယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဖမ္းဆုပ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္၊ ခင္ဗ်ား သူ႕ကို ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အလြယ္တကူ ေပ်ာက္သြားမွာပဲ။ အဲ့ဒီအစား လက္ကို ျဖန္႔ထားလိုက္ပါ၊ တစ္ကိုယ္လံုးကို ႏွစ္ျမွဳပ္ ပစ္လိုက္ပါ။ ကိုယ့္လက္ဝါးျပင္မွာ ေလေျပညွင္းရဲ႕ အရသာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အတိအက် ခံစားမိလိမ့္မယ္။

Read more of this post