ဗလာေလွ

chaung_tzu_empty_boatေရွးတုန္းကေပါ့။

လူတစ္ေယာက္ဟာ ျမစ္ျပင္က်ယ္ တစ္ခုကို ေလွငယ္ တစ္စင္း၊ ေလွာ္တက္ငယ္ တစ္ေခ်ာင္း နဲ႔ ျဖတ္ကူးသတဲ့။ သာယာတဲ့ ျမစ္ျပင္ႀကီးမွာ ေတးသီခ်င္း တေက်ာ္ေက်ာ္ ညည္းရင္း၊ ေရာက္တတ္ရာရာ စိတ္ကူးယဥ္ ရင္း ေလွာ္ခတ္လာခဲ့တယ္။ သူ႕စိတ္ကူးနဲ႔သူ နစ္ျမဳပ္လို႔ ယစ္မူးေနဆဲ၊ ျမစ္လယ္ေလာက္ အေရာက္မွာ သူ႕ေလွကို အျခားေလွငယ္ တစ္စင္းက ၀င္တိုက္မိေရာ။ ၀င္ေဆာင့္မိတဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ေလွကလည္း လူး၊ သူ႕ခမ်ာ ျပဴးျပဴးျပာျပာ ျဖစ္ကေရာ တဲ့။
.
ညည္းဆိုလာတဲ့ ေတးသီခ်င္းလည္း ေပ်ာက္၊ ယဥ္လာတဲ့ စိတ္ကူးေတြလည္း ဘယ္ဆီဘယ္ေရာက္ မသိ၊ ေပ်ာက္သြားေလေရာ။ ဒီေတာ့ သူ႕ေလွကို ၀င္ေဆာင့္ရမလား ဆိုၿပီး တစ္ဘက္ေလွက ေလွေလွာ္သမားကို ဆဲမယ္ လို႔ ေဒါသတႀကီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ အဲ့ဒီေလွမွာ ဘယ္သူမွ မရွိ၊ ေလွခြက္ႀကီး ဗလာသက္သက္ ျဖစ္ေနပါေရာ တဲ့။
.
ဒီေတာ့မွ “ေဩာ္ ျဖစ္ရေလ၊ သူ႕ဟာသူ ေမ်ာလာတဲ့ ေလွပါကလား” လို႔ ႏွလံုးသြင္းလို႔ ေဒါသလည္း ေျဖေပ်ာက္သြားသတဲ့။ တစ္ဘက္ေလွ ဗလာကို လက္နဲ႔ အသာေလး တြန္းေရွာင္၊ သူ႕ခရီး သူ ဆက္သြားပါေရာတဲ့။
.
ဒါဟာ ေရွးတရုတ္ ပညာရွိႀကီး ေခ်ာင္ဇူး ေျပာတဲ့ ပံုျပင္ကဗ်ာေလးေပါ့။ ပံုျပင္ေလးက ဒီမွာ ၿပီးေပမယ့္ ေခ်ာင္ဇူးက ဆက္ေျပာျပတာ ရွိေသးတယ္။
.
Read more of this post

ရယ္/ေမာ-ျခင္း

 10458894_891058837576032_5564392360253776534_n~ ခင္ဗ်ား ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ခဲ့ဖူးပါလိမ့္မယ္။ အဲ့ဒီ ရယ္ေနခ်ိန္ကို သတိထားမိပါသလား။

ခေလးငယ္ တစ္ေယာက္လို ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာ ေနမိခ်ိန္ဟာ ခဏကေလးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ ခဏေလး အတြင္းမွာ မိမိကိုယ္မိမိ သတိတထား ၾကည့္မိသလား။ တကယ္တမ္း အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာ မိမိရဲ႕ အေတြးေတြ မရွိဘူးရယ္။ အယူအဆေတြ၊ ခံယူခ်က္ေတြ မရွိေနဘူးရယ္။ ျပႆနာေတြ၊ ပူပင္ေသာကေတြ မရွိဘူး။ အတိတ္ေတြ မပါသလို၊ အနာဂတ္ေတြလည္း ဝင္မလာၾကဘူး။ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား။

Read more of this post

ေလေျပ

10428515_890498664298716_7980733886807132603_n

ခ်မ္းေျမ့မႈဆိုတာ ေလေျပညွင္းလိုပဲ။

ေလေျပညွင္းေလး ေရာက္လာလို႔ ဝမ္းသာအားရ သိမ္းယူခ်င္ေဇာ ျဖစ္လာမယ္၊ ဒါ့ေၾကာင့္ ဖမ္းဆုပ္လိုက္မယ္ ဆိုရင္၊ ခင္ဗ်ား သူ႕ကို ရမွာမဟုတ္ဘူး။ အလြယ္တကူ ေပ်ာက္သြားမွာပဲ။ အဲ့ဒီအစား လက္ကို ျဖန္႔ထားလိုက္ပါ၊ တစ္ကိုယ္လံုးကို ႏွစ္ျမွဳပ္ ပစ္လိုက္ပါ။ ကိုယ့္လက္ဝါးျပင္မွာ ေလေျပညွင္းရဲ႕ အရသာကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ အတိအက် ခံစားမိလိမ့္မယ္။

Read more of this post

လူတိုင္းရင္ထဲက Atheist!

10305179_884900921525157_3203144563535391305_n

လူ႔အဖြဲ႕အစည္းတြင္းက လူအမ်ားစုဟာ ဘုရားမဲ့ဝါဒီ (Atheist) ေတြဆိုရင္ အမ်ားအားျဖင့္ မႀကိဳက္ဘူး။ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ဆို- ဘုရားမဲ့ဝါဒီေတြဟာ ရွိၿပီးသား စည္းမ်ဥ္းေတြကို ကလန္ကဆန္ လုပ္တတ္လို႔၊ အ႐ိုးစြဲၿပီးသား ခံယူခ်က္ေတြ ကို ေျဗာင္းျဗန္ လွန္တတ္လို႔၊ ေခ်ဖ်က္တတ္လို႔ပဲ။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းအတြင္း လံုၿခံဳၿပီးသား (လို႔ ထင္တဲ့) မိမိအယူေတြကို ျငင္းဆန္ ကိုင္လႈပ္တတ္လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြေၾကာင့္ အမ်ားစုေသာ လူေတြဟာ ဘုရားမဲ့ဝါဒီေတြကို မလိုလားၾကဘူး။

ဒါေပမယ့္ အမ်ားစုဟာ မိမိစိတ္ကို ျပန္ၾကည့္ၾကည့္ရင္-(ျပန္ၾကည့္တတ္မယ္ ဆိုရင္ေပါ့) ကိုယ့္ရဲ႕ “စိတ္” ကိုယ္တိုင္က Atheist ဆန္ေၾကာင္း ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ စိတ္ဟာ မိမိရဲ႕ လက္ရွိခဏကို လက္မခံႏိုင္ဘူး မဟုတ္လား။ သူက ကလန္ကဆန္ လုပ္တတ္တယ္။ အခုခဏ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရင္ေတာင္ ဒီစိတ္က ဆန္႔က်င္ေနေတာ့မွာ။ ေနာက္တစ္ခဏကို ႀကိဳပူေနရမယ္လို႔ ေျဗာင္းျဗန္လွန္ပစ္ေတာ့မွာ။ မိမိ ရရွိမယ့္ တစ္ခဏ ခ်မ္းေျမ့မႈအတြက္ အေၾကာင္းျပခ်က္ မ်ိဳးစံုနဲ႔ သံသယ ပြားေနေတာ့မွာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ “စိတ္”ဟာ မိမိရဲ႕ ဘဝ တစ္ခဏတာေလးကိုေတာင္ အျပည့္အဝ အသက္ရွဴနားေနခြင့္ မေပးခ်င္ဘူး။ မေပးရက္ဘူး။ ကတ္သီးကတ္သတ္ ကုတ္ဖဲ့ေနတာ ေတြ႕ရလိမ့္မယ္။ မနက္ျဖန္ တစ္ရက္အတြက္ ႀကိဳမေတြးစတမ္းရယ္လို႔ လႊတ္ခ်ၾကည့္။ စိတ္ဟာ မလိုက္ေလ်ာႏိုင္ဘဲ၊ ျငင္းဆန္ တုန္လႈပ္ေနလိမ့္မယ္။

Read more of this post

ဟိမ၀ႏၱာက ဟာဗားနား

10403056_876271385721444_6805617680431403703_n.jpg

အေမရိကမွာ အင္မတန္ ခ်မ္းသာတဲ့ ကုေဋႂကြယ္ သူေ႒းႀကီး တစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ ေငြေၾကး – လိုေလေသးမရွိ၊ ေလာကီ ခ်မ္းသာ – လိုေလေသး မရွိ၊ အာ႐ံုခံစားမႈ – အျပည့္ ရွိတယ္တဲ့။ ဒါေတြ စံစား ခံစားလို႔ ႐ိုးအီတဲ့ တစ္ေန႔မွာ သူ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေမးလာတယ္။ သဘာ၀က်တဲ့ ေမးခြန္းတစ္ခုပဲေပါ့။ “ဘဝဟာ ဒါပဲလား၊ ဒီခံစားမႈ စည္းစိမ္ ေတြဟာ ဒီမွာတင္ ျပည့္စံုသြားၿပီလား၊ ေနာက္ထပ္ တစ္ခုခု မရွိေတာ့ဘူးလား။ ဘဝဟာ ဒီေနရာနဲ႔တင္ လံုေလာက္သြားၿပီလား၊ ရပ္တန္႔သြားၿပီလား၊ ျပည့္ဝသြားၿပီလား။” တဲ့။ ေတြးရင္း ေမးရင္း ဒီေမးခြန္းေတြဟာ သူ႔အတြက္ ေသေရးရွင္ေရး ျပႆနာ ျဖစ္လာခဲ့ေတာ့တယ္။

အေမးရွိရင္ အေျဖရွိရမွာ သဘာဝပဲ မဟုတ္လား။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ ဒီအေျဖကို စတင္ ရွာေတာ့တယ္။ အေနာက္တိုင္း၊ အေရွ႕တိုင္း Mystics ဆရာ့ ဆရာႀကီးေတြဆီမွာ လွည့္လည္ သြားလာခဲ့တယ္။ တိဘက္လားမားေတြ၊ ဆူဖီဆရာႀကီးေတြ၊ ဇင္ဆရာႀကီးေတြဆီမွာလည္း တပည့္ခံခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုး အိႏၵိယအထိ သူေရာက္လာတယ္။ ဖကီး၊ ဆာဒူးႀကီးေတြနဲ႔လည္း ေတြ႕တယ္။ ဒီဆရာေတြကလည္း ေျဖရွင္းေပးႏိုင္ခဲ့ဘူးတဲ့။ ေနာက္ဆံုး သူ႕ကို အႀကံေပးၾကတယ္။ “ဟိုး ဟိမဝႏၱာေတာင္ေပၚကို သြားပါ။ အဲ့ဒီမွာ အင္မတန္ ဉာဏ္ပညာ ႀကီးၿပီး၊ အင္မတန္လည္း အိုမင္းေနၿပီ ျဖစ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး တစ္ဦး ရွိတယ္။ သူတစ္ေယာက္တည္းကသာ မင္းရဲ႕ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းႏိုင္လိမ့္မယ္” တဲ့။

ဒါ့ေၾကာင့္ သူလည္း ဟိမဝႏၱာဘက္ ခရီးဆက္ ခဲ့တယ္။ က်ယ္ဝန္းၿပီး ျမင့္မား တဲ့ ေတာင္ထြတ္ေတာင္ျပတ္ေတြ ေပါတဲ့ ဟိမ၀ႏၱာဟာ အားလံုး သိတဲ့အတိုင္း တက္ရခက္၊ သြားရလာရခက္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ ဟိမ၀ႏၱာ ေတာင္ေတြၾကားမွာ ကိုယ့္အိတ္ကို ကိုယ္ လြယ္ပိုးၿပီး တျဖည္းျဖည္း ေျခလ်င္ ခရီးဆက္ခဲ့တယ္။ တကယ္တမ္းက ဒီသူေ႒းႀကီးဟာ သူ႔ဘဝမွာ ကိုယ့္ပစၥည္းကို ကိုယ္ တစ္ခါမွ မသယ္ခဲ့ဖူးဘူး။ ဒီလိုခရီးၾကမ္းမ်ိဳးကိုလည္း ဒီလိုဒရမန္းၾကမ္း မျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးဘူး။ ဆီးႏွင္း ေရခဲေတြနဲ႔ အင္မတန္ ေအးျမၿပီး အ႐ိုးကြဲမတတ္ရွိတဲ့ ရာသီဥတုေအာက္မွာ သူ ဒီလို မေနထိုင္ခဲ့ဖူးဘူး။ သူ သိလိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ ျပင္းအားေၾကာင့္သာ သူ ပင္ပန္းတႀကီး ခရီးဆက္လာခဲ့ရတာ။

Read more of this post

ဒါေတြဟာလည္းပဲ (Zen Story)

10345549_872107506137832_783934354415257595_nကမၼ႒ာန္း၊ ဘာဝနာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ေနဆဲ တပည့္ေလး တစ္ေယာက္ဟာ ဇင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးဆီ ေရာက္လာၿပီး၊ တရားလာစစ္တယ္။

“အရွင္ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္ ကမၼ႒ာန္း အခ်ိန္ၾကာၾကာ ထိုင္ပါတယ္။ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလွပါတယ္ ဘုရား။ စိတ္ပ်ံ႕လြင့္လို႔ စိတ္ပ်က္ရတာလည္း အလီလီပါ။ ေဝဒနာ ေပါင္းစံု ေပၚလို႔ အခံရခက္ရတာလည္း အလီလီပါ။ တပည့္ေတာ္ကို လမ္းညႊန္ေတာ္မူပါဦး ဘုရား။”

တပည့္ေလးက ေလ်ာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္က တစ္ခြန္းတည္း ျပန္ေျဖပါတယ္။
* “အဲ့ဒါေတြ ၿပီးသြားပါလိမ့္မယ္ ငါ့တပည့္” တဲ့။

ဒီစကားကို မွတ္သားလို႔ ျပန္သြားၿပီး၊ ကာလအတန္ၾကာတဲ့ေနာက္ အဲ့ဒီ တပည့္ေလး ေနာက္တစ္ေခါက္ ေရာက္လာျပန္တယ္။ ဇင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးကို ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ ဦးခိုက္ရင္း –

Read more of this post

ပစၥဳပၸန္ ~ ပါရဂူ

အာသာရမၼက္ရဲ႕ အဆိုအမိန္႔က မနက္ျဖန္ ျဖစ္တယ္။ တဏွာရဲ႕ အဆိုအမိန္႔က မနက္ျဖန္ ျဖစ္တယ္။ အလိုဆႏၵရဲ႕ အဆိုအမိန္႔က မနက္ျဖန္ ျဖစ္တယ္။ ဘာဝနာရဲ႕ အဆိုအမိန္႔ကေတာ့ အဲ့ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ‘ယေန႔’ ျဖစ္တယ္။ ‘ယခု’ ျဖစ္တယ္။ ဘာဝနာ အတြက္ ပစၥဳပၸန္မွတစ္ပါး တစ္ျခားအခ်ိန္ကာလ ဆိုတာ မရွိဘူး။ တျခားခဏ ဆိုတာ မရွိဘူး။

အလိုဆႏၵ အတြက္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပစၥဳပၸန္ကို ဖယ္ထားၿပီး တစ္ျခားအခ်ိန္ကာလ အားလံုး ရွိတယ္။ အနာဂတ္ ရွိတယ္။ အတိတ္ ရွိတယ္။ ဘာဝနာ အတြက္ အတိတ္ ဆိုတာ မရွိဘူး။ အနာဂတ္ ဆိုတာ မရွိဘူး။ ယခု ခဏသာ ရွိတယ္။ ပစၥဳပၸန္သာ ရွိတယ္။ ယခုခဏမွာသာ၊ ပစၥဳပၸန္မွာသာ အခ်ိန္ကာလကို ျဖတ္ကူးသြားလို႔ ရတဲ့ တံခါးေပါက္ ရွိတယ္။

Read more of this post

Letter from Osho (4)

ညဟာ ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီ။ မနက္ခင္းရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္ဟာ လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ေပၚ အုပ္မိုး ျဖန္႔က်က္ေနၾကၿပီ။ အခုေလးတင္ ေခ်ာင္းငယ္ေလး တစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္လာၿပီးေနာက္ က်ဳပ္တို႔ ရထားသံေၾကာင့္ ငါးေစာင့္ေနတဲ့ ဗ်ိဳင္း တစ္အုပ္ ေရကညႊတ္ပင္ေတြဆီ သုတ္ခနဲ ထပ်ံသြားၾကတယ္။

အဲ့ေနာက္ေတာ့ အေၾကာင္း တစ္ခုေၾကာင့္ ရထား ရပ္သြားေတာ့တာပဲ။ ဒီလယ္ကြင္းျပင္ၾကားမွာ အထီးတည္း ရပ္ေနရတာဟာ တစ္နည္းေတာ့ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ ေကာင္းတယ္။ က်ဳပ္နဲ႔ အတူ၊ ခရီးသည္ အခ်ိဳ႕လည္း ႏိုးလာၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ စားလို႔၊ တစ္ခ်ိဳ႕က က်ဳပ္လိုပဲ လယ္ကြင္းျပင္ေပၚ ေငးေမာလို႔။

တစ္ေယာက္က ရုတ္တရက္ ေမးတယ္။ “ဒီလို အခ်ိန္မွာ အေႏွာက္အယွက္ ျပဳမိသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလား မိတ္ေဆြ။ ဒါေပမယ့္ အခြင့္ရခဲ့ရင္ က်ဳပ္ လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း တစ္ခုေတာ့ ေမးခ်င္တယ္။”

က်ဳပ္ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ခင္ သူက အေလာတႀကီး ဆက္ေမးတယ္။ “က်ဳပ္ဟာ က်ဳပ္ဘဝ တစ္ေလ်ာက္လံုးမွာ ဘုရားသခင္ အေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားခဲ့တယ္။ ဘုရားသခင္ဆီ အေရာက္သြားႏိုင္မယ္ ဆိုတဲ့ နည္းေပါင္း မ်ားစြာလည္း ႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုး အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္ခဲ့ရတာခ်ည္းပဲ မိတ္ေဆြ။ က်ဳပ္ သိခ်င္တာက ဘုရားသခင္ဟာ က်ဳပ္ အေပၚ အၾကင္နာမဲ့ေလေရာ့သလား။”

သူ႔ေမးခြန္းေၾကာင့္ က်ဳပ္ အာရံုဟာ မေန႔က ျဖစ္ရပ္တစ္ခုဆီ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ “မေန႔က က်ဳပ္ရယ္၊ က်ဳပ္မိတ္ေဆြေတြရယ္ ဥယ်ာဥ္ တစ္ခုဆီ သြားၾကတယ္ဗ်။ ဟိုေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က ေရဆာသတဲ့။ Read more of this post

Letter from Osho (3)

ေတာင္ထိပ္က ေရကန္ငယ္တစ္ခုရဲ႕ အစပ္၊ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ မေန႔ညေနက က်ဳပ္တို႔ စုေဝးထိုင္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ေတြ ျဖန္႔က်က္ေနၾကတယ္။ အေဝးက ေတာင္တစ္လံုးရဲ႕ အရိပ္ကလည္း ကန္ေရျပင္ေပၚမွာ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ထင္ဟပ္ေနတယ္။ က်ဳပ္တို႔ အားလံုး တစ္ဦးကို တစ္ဦး စကားမဆိုႏိုင္ၾကဘူး။ ေငးေမာေန ခဲ့ၾကတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သတိထားမိတာက ေလျပည္ေလညွင္း တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေဝွ႕ေဝွ႕ တိုက္လာတယ္ ဆိုတာပဲ။ သူတို႔ တစ္ခ်က္ေဝွ႕လိုက္တိုင္း ကန္ေရျပင္မွာ လိႈင္းငယ္ေလးေတြ ထသြားတယ္။ ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြကလည္း ေဝဝါးသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္မွာ ဒီေလျပည္ဆိုတာလည္း အေဝးေရာက္ သြားေရာ။ ကန္ေရျပင္ဟာလည္း ကနဦး အစ အတိုင္း ပကတိ ျပန္ၿငိမ္သက္သြားေရာ။ အေဝးက ေတာင္ရဲ႕ အရိပ္ဟာလည္း ပင္ကိုအတိုင္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ထင္ဟပ္ေနျပန္ေရာ။
Read more of this post