ဘီး ႏွင့္ ဝင္႐ိုး ~ ပါရဂူ

“ပထဝီ သေမာေနာ ဝိရုဇၥ်တိ၊ ဣႏၵေခါလု ပေမာတာဒိ သဗၺေတာ”

ေကာင္းျမတ္ေသာ အက်င့္တရား ရိွသည့္ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္သည္ ပထ၀ီ ေျမႀကီး ကဲ့သို႔ ခိုင္ၿမဲ၏။ စြဲေနေသာ သံမႈိ ကဲ့သို႔ လႈပ္ရွား ယိမ္းယိုင္ျခင္း မရိွ။ ယင္း ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး သည္ ရံႊ႕ညြန္ ကင္းေသာ ေရကန္ ကဲ့သို႔ ညစ္ေၾကး ကင္းစင္၏။

ဓမၼပဒ မွာ ေဖာ္ျပ ထားတဲ့ အဆိုအမိန္႔ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီ အဆိုအမိန္႔မွာ ပါတဲ့ “သုဗၺေတာ” ဆိုတဲ့ စကားလံုး ရဲ႕ အနက္ အဓိပၸါယ္ ကို စဥ္းစား ဆင္ျခင္ၾကည့္ဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။ “သုဗၺေတာ” ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရ စကားလံုးရဲ႕ အနက္ အဓိပၸါယ္က “ေကာင္းေသာ အက်င့္တရား ရိွသူ” လို႔ ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္တယ္။ အာသေဝါ ကုန္ခန္းၿပီးတဲ့ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား အတြက္ အသံုးျပဳ စကားလံုး ကို “သု” ေကာင္းေသာ ဆိုတဲ့ ဝိေသသန နဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ တြဲသံုး ထားရသလဲ။ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ရဲ႕ အက်င့္တရား ကို “ေကာင္းေသာ” ဆိုတဲ့ ဝိေသသန နဲ႔ တြဲစပ္ သံုးစြဲစရာ မလိုဘူး လို႔ ထင္စရာ ျဖစ္ေနတယ္။ အမွန္ က အာသေဝါ ကုန္ခန္းတဲ့ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္ မ်ားရဲ႕ အက်င့္တရား မ်ားကို လည္း “ေကာင္းေသာ” ဆိုတဲ့ ဝိေသသန နဲ႔ တြဲစပ္ၿပီး သံုးဖို႔ လိုလိမ့္မယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုရင္ တစ္ကယ္ လို႔ မာန္မာန ေနာက္က ကပ္ပါ လာတဲ့ အက်င့္တရား ဆိုရင္ ေကာင္းေသာ အက်င့္တရား မဟုတ္ဘဲ မေကာင္းေသာ အက်င့္တရား ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္။

မာန္မာန တရား ဟာ ဘယ္ အရာ၀တၱဳ မ်ိဳးကို မဆို ပံုပ်က္ပန္းပ်က္ ျဖစ္သြားေအာင္ ျပဳလုပ္ တတ္တယ္။ အက်င့္တရား မွာ လည္း ေကာင္းတဲ့ အက်င့္တရား နဲ႔ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္တရား ဆိုတာ ရိွေနတယ္။ အာသေဝါ ကုန္ခန္း သြားတဲ့ ရဟႏၱာ ပုဂၢိဳလ္ မ်ားရဲ႕ အက်င့္တရား ကေတာ့ မာန္မာန တြယ္ကပ္ ပါလာျခင္း မရိွတဲ့ အက်င့္တရား မ်ိဳး ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ေကာင္းေသာ ဝိေသသန နဲ႔ တြဲစပ္ အသံုးျပဳ ထားျခင္း ျဖစ္တယ္။ အက်င့္တရား မွာ ေကာင္းျခင္း သို႔မဟုတ္ လွျခင္း ဆိုတဲ့ သေဘာတရား ရိွေနတယ္။ ယာဥ္ ရထားထိန္း က ျမင္းကို ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ရိုက္ၿပီး အေျပး ခိုင္းတာမ်ိဳး မွာ ေကာင္းျခင္း သို႔မဟုတ္ လွျခင္း ဆိုတဲ့ သေဘာတရား မ်ိဳး ရိွမေနဘဲ ယာဥ္ရထား ရဲ႕ ဟန္ပန္ အမူအရာ ကို နားလည္ၿပီး ျမင္းေျပးတာမ်ိဳး မွာသာ ေကာင္းျခင္း သို႔မဟုတ္ လွျခင္း ဆိုတဲ့ သေဘာတရား ရိွေနတယ္။ ယာဥ္ထိန္း နဲ႔ ျမင္း ရဲ႕ ၾကားမွာ ခ်စ္ခင္ ၾကင္နာမႈ တည္ေဆာက္တာမ်ိဳး ဟာ ေကာင္းျခင္း သို႔မဟုတ္ လွျခင္း ဆိုတဲ့ သေဘာတရား ရိွေနတဲ့ အဓိပၸါယ္ ျဖစ္တယ္။

Read more of this post

ခ်ိန္ခြင္ညွာ ~ ပါရဂူ

က်ေနာ့ ဆရာအရင္း ျဖစ္တဲ့ ဆရာ ပါရဂူရဲ႕ ေဆာင္းပါးေလး တစ္ပုဒ္ကို အမွတ္မထင္ FB စာမ်က္ႏွာက တစ္ေနရာ မွာ ေတြ႔လိုက္ ရတယ္။ ကူးယူ လာခဲ့ၿပီး ကိုယ့္ blog ထဲကို ကုိယ္ အျမတ္တႏိုး မွတ္မွတ္ရရ သိမ္းထား လိုက္ ပါတယ္။ သက္ဆိုင္သူမ်ား ေက်းဇူးပါ။
……………….

ခ်ိန္ခြင္ညွာ

အီေဗာလ်ဴရွင္း သီအိုရီ အရ ကမၻာေလာက ဟာ တစ္စတစ္စ တိုးတက္ လာတယ္လို႔ ဆိုၾကတယ္။ ကမၻာေလာက ဟာ ဒြႏၵ နည္းအရ၊ ဒိုင္ယာ လက္တိကယ္ နည္း အရ တိုးတက္ လာတာ ျဖစ္တယ္။ အရာဝတၳဳ မွန္သမွ် ဆန္႕က်င္ဘက္ သေဘာတရား ႏွစ္ခု ဆက္စပ္ ေန တာ ျဖစ္တယ္။ ဒြန္တြဲ ေနတာ ျဖစ္တယ္။ ေန႕ျဖစ္လာတယ္ ဆိုရင္ ည ေရာက္ မလာဘဲ မေန ဘူး။ နံနက္ခ်ိန္ ျဖစ္လာရင္ ညေန ေရာက္ ကို ေရာက္လာရမယ္။ နံနက္ခ်ိန္ ဟာ ညေနခ်ိန္ကို ေခၚေဆာင္ လာတယ္။ ညေနခ်ိန္ ေရာက္လာဖို႕ ၁၂ နာရီ ေလာက္သာ ေစာင့္ရ လိမ့္မယ္။ ဇာတိ ျဖစ္လာရင္ မရဏ ကပ္ပါလိမ့္မယ္။

ေယဘုယ် အားျဖင့္ မရဏ ေရာက္လာဖို႕ ႏွစ္ေပါင္း ခုႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ ေစာင့္ခ်င္ ေစာင့္ ေနရလိမ့္မယ္။ နံနက္ခ်ိန္ အၿပီး မွာ ညေနခ်ိန္ ေရာက္ လာတာဟာ၊ ဇာတိႏွင့္ အတူ မရဏ ကပ္ ပါလာတာ ဟာ ဆန္႕က်င္ဘက္ သေဘာ တရား ႏွစ္ခု ေပါင္းစပ္ ေန တာ ျဖစ္တယ္။ ဒြႏၵသေဘာ၊ ဒိုင္ယာလက္တိကယ္ သေဘာ အတြင္း ငုပ္ေနတာ ျဖစ္တယ္။အဲဒီနည္း အတိုင္း ပဲ အလင္းေရာင္ မွာ အေမွာင္ ေပၚလာတယ္။

သုခ နဲ႕အတူ ဒုကၡ ကပ္ပါလာတယ္။ က လို႕မၿပီးခင္ ပူေဆြး စရာ၊ ေသာက ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းက ေစာင့္ေနတယ္။ ၿပံဳးလို႕ လက္စ မသပ္ခင္၊ မ်က္ရည္က အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနၿပီ။မ်က္ရည္ ကို ဖိတ္မႏၱကျပဳလာတာ တျခားမဟုတ္ဘူး။ အၿပံဳး……အၿပံဳး….။

ဆန္႕က်င္ဘက္ သေဘာတရား ႏွစ္ခု ထဲက ဘယ္ သေဘာတရား ကိုမွ မလိုက္ဘဲ ၾကားေနရင္၊ ဒါက အၿပံဳး၊ ဒါက မ်က္ရည္ ဆိုတာကို သိၿပီး မိမိ ကိုယ္ကို အၿပံဳး ႏွင့္လည္း မ ဆက္စပ္ ေစဘဲ၊ မ်က္ရည္ႏွင့္လည္း မဆက္စပ္ေစဘဲ၊ တတိယလူ “သာဒ့္ပါစင္” အျဖစ္ရွိေနရင္၊ ခပ္လွမ္းလွမ္း က ၾကည့္ရႈ အကဲခတ္ ေနရင္ အဲဒီေန႕မွာ ႏႈိးၾကားမႈ ျဖစ္ေပၚလာၿပီး၊ အပၸမာဒ တရား ျဖစ္ေပၚ လာၿပီး သေဘာတရား ႏွစ္ခု ကို တစ္ခုစီ ခြဲျခားျမင္ေနမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။မ်က္ရည္ ထဲမွာ အၿပံဳး ကို ျမင္ေနရလိမ့္မယ္။ အၿပံဳးထဲမွာ မ်က္ရည္ ေပၚ လာလိမ့္ မယ္။ ဆန္႕က်င္ဘက္ သေဘာတရား ႏွစ္ခု ဒြႏၵသေဘာ တရား ႏွစ္ခု၊ ဒိုင္ယာလက္တိကယ္ သေဘာတရား ႏွစ္ခု ဆုိတာ ရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။

Read more of this post

ေစာရ ႏွင့္ နာဂါဇုန

Q: ဘာဝနာပဲ ေျပာၿပီး၊ အက်င့္သီလ ေစာင့္ထိန္းမႈ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာမွ ေျပာတာ မေတြ႔ရဘူး။ ကိုယ္က်င့္ သိကၡာမွာ- ဘယ္ဟာ မွန္ၿပီး ဘယ္ဟာ အမွားလို႔ ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္မလဲ။

A: ဘယ္ဟာ အမွား၊ ဘယ္ဟာ အမွန္ ပါ ဆိုတာ ေတြ ကို ဆိုင္ရာ ဘာသာေရး အားလံုး မွာ ကိုယ္စီ သတ္မွတ္ ျပဌာန္း ထား တယ္။ “ဒါ လုပ္ပါ – ဟိုဟာ မလုပ္နဲ႔။ ဒါ ကုသိုလ္၊ ဟိုဟာ အ ကုသိုလ္၊ ဒါ က ကုိယ္က်င့္သီလ၊ ဟိုဟာ က ေဖာက္ျပားမႈ အျပစ္ – စသျဖင့္ ခြဲျခား ေျပာ ၾကား ထားၿပီး ျဖစ္ပါ တယ္ ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ခြဲျခား သတ္မွတ္ တာ ဟာ မွန္တယ္ လို႔ က်ေနာ္ မျမင္ဘူး။ ဒါ့အျပင္ အဲ့ဒီ သတ္မွတ္ ခြဲျခား၊ ပညတ္ ခ်က္ ဟာ စင္စစ္ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈ မရွိေန ဘူးရယ္။

ဘဝ တစ္ခုလံုး ဟာ အၿမဲ ေျပာင္းလဲ ေနပါ တယ္ ။ ခင္ဗ်ား တခဏေလး စိုက္ၾကည့္႐ံုနဲ႔ ကိုယ့္ ဘာသာ သိႏိုင္တယ္။ ဘယ္ အရာ မွ မက်ိန္းေသ ရင္ေတာင္ – ေျပာင္းလဲေန တဲ့ ျဖစ္စဥ္ ကေတာ့ က်ိန္းေသ ရွိကို ရွိ ေနတယ္။ ခင္ဗ်ား အပါအဝင္ အရာရာ တိုင္း ဘယ္ တစ္ခုမွ မခၽြင္းမခ်န္ ဆက္ခါ ဆက္ခါ ေျပာင္းလဲ ေန တယ္။ အဲ့ဒီ အေျပာင္း အလဲ ေတြ ၾကားထဲမွာ – ဒါကို အမွန္၊ ဟိုဟာ ကို အမွား လို႔ – Ready-made အေျဖေတြ – ခင္ဗ်ား ဘယ္အေၾကာင္းနဲ႔ ယူထား မလဲ။ ဘယ္လို ယူထား မလဲ။ အသင့္ ထုပ္ပိုး ၿပီးသား အေျဖေတြ နဲ႔ ခင္ဗ်ား ေရွ႕မွာ ရွိမယ့္ အေျပာင္းအလဲ တိုင္း၊ ျဖစ္ရပ္ တိုင္း ကို ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ မလဲ။

ဒီၾကား ထဲ က – “ဘယ္လို အေျခ အေန ျဖစ္ျဖစ္ ဒါပဲ လုပ္ရမယ္ – ဒါမွ အမွန္ပါ” လို႔ က်ေနာ္ က ေျပာမယ္ ဆိုပါစို႔။ ခင္ဗ်ား လည္း က်ေနာ့ ကို ခင္မင္ရတဲ့ မိတ္ေဆြ တစ္ဦး မို႔ ခ်စ္ခင္ ယံုၾကည္ လို႔၊ လက္ခံ စြဲျမဲ ထားမယ္ ဆိုပါစို႔။ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ေတာင္ မသိတဲ့ ျဖစ္ရပ္ တစ္ခု ႀကံဳ ဆံုတဲ့ အခါ – က်ေနာ္ ေျပာမယ့္ အဲ့ဒီ Moral Code နဲ႔ – ခင္ဗ်ား ဘယ္လို ရင္ဆိုင္ မလဲ။ ခင္ဗ်ား ကိုယ္တိုင္ အသိ မပါဘဲ – မွတ္သား မိလို႔ သက္သက္ – လုပ္ရတဲ့ အလုပ္ ဟာ ခင္ဗ်ား ရင္တြင္းထဲ Dilemma သာ ေပၚေပါက္သြား ဖို႔ ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား အတြက္ အဟန္႔ အတား သာ ျဖစ္ေန ပါလိမ့္မယ္။ Read more of this post

Sufi Whirling

ဆူဖီ ေတြ အေၾကာင္း “အခ်က္အလက္ ေတြ အားျဖင့္” သိပ္ မသိေပမယ့္ – တစ္စိတ္တစ္ပိုင္း သိမိ သေလာက္ အတြင္းမွာ တင္ ခ်စ္စဖြယ္ ေကာင္း တဲ့ ဆူဖီဆရာ တစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ ဆူဖီ mystics ဆရာမ်ား အၾကား၊ (ဝါ) မွတ္သားမိ သမ်ွ ဆူဖီ သမိုင္း ၾကား မွာ သူ ဟာ ႀကီးျမတ္ တဲ့ ေနရာ မွာ အထင္အရွား ရွိပါ တယ္။ သူရဲ႕ အမည္ က Jalaluddin Rumi ပါပဲ။ Mevlana Jalaluddin Rumi လို႔လည္း ေခၚပါတယ္။ ဘာမွ ကြဲျပားမေနပါဘူး ။ (မက္ဗ္လာနာ) ဆိုတာ – ျမတ္ႏိုး ဖြယ္ ေကာင္းတဲ့ ဆရာသခင္ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ပုဒ္ သက္သက္။ သူ႔ကို ခ်စ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ အမ်ားစု က အျမတ္ တႏိုး တပ္ေခၚ တာ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ေလးေလး နက္နက္ ခ်စ္ျမတ္ႏိုးသူ မ်ားမ်ားစားစား မရွိဘူး။ အနည္းငယ္ ေလာက္ပဲ ရွိပါ တယ္။ အဲ့ အနည္းငယ္ အတြင္းမွာ ရူမီ ပါဝင္ တယ္။ က်ေနာ္ သူ႔ကို ခ်စ္ရတဲ့ တစ္ခုတည္း ေသာ အေၾကာင္း က – သူဟာ – လက္ရွိ အျဖစ္၊ ယခု ရွင္သန္ ေနတဲ့ ဘဝ ကို မျငင္းပယ္ တဲ့ သူ၊ ဘဝကို မရွဳံ႕ခ် တဲ့သူ၊ ဘဝ ရွင္သန္မႈ ကို အခိုင္အမာ ျပဳတဲ့သူ မို႔လို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရူမီ ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိ ခဲ့တဲ့ ဘာဝနာ ပံုစံ ရွိတယ္။ အဲ့ဒါကလည္း အျခားသူေတြ နဲ႔ မတူ ထူးျခားတယ္။ ဒီေနာက္ပိုင္း ႏွစ္ – Mystics ဆရာ ေတြ အၾကားမွာ – ကခုန္မႈ ဘာဝနာ ကို သူ ထည့္သြင္း ထားႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဝဲပ်ံ ရင္း၊ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ပတ္လွည့္ ကခုန္ တဲ့ အက မို႔ – Whirling Dance , Whirling Meditation လို႔ ေခၚပါ တယ္။ သူ႔ ေနာက္လိုက္ ဆူဖီ ဆရာေတြ ကိုလည္း Whirling Sufis ေတြ လို႔ တြဲ ေခၚ တယ္။

အဲ့ဒီ အက နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နည္းနည္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား လည္း ျမင္ဖူးမယ္ – ကေလး ငယ္ငယ္ ေလးေတြဟာ သူတို႔ ခႏၶာကိုယ္ကို သူတို႔ လွည့္ပတ္ ကရတာ ႀကိဳက္တယ္။ အဲ့လို ကေန ရရင္ – ၿပံဳးရႊင္ေန၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေန တတ္တယ္။ ကေလး ျဖစ္သူ က အဲ့လို လွည့္ပတ္ ကေနတာ ျမင္ရင္ – ျမင္သူ က်ေနာ္တို႔ က – ဒီကေလး မူးေဝမွာ၊ လဲမွာ၊ ထိခိုက္မွာ – စသျဖင့္ စိုးရိမ္တဲ့ အေၾကာင္း အမ်ိဳး မ်ိဳး ေၾကာင့္နဲ႔ တားဆီး တတ္ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုပဲ တားေလ့ ဆီးေလ့ ရွိတဲ့ တိုင္ ကေလး ေတြဟာ အဲ့လို လွည့္ပတ္ ကရတာကို ႀကိဳက္ တယ္။ က်ေနာ္ လည္း ႀကိဳက္ခဲ့ တယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း အမွတ္သတိ သာ ရမယ္ ဆိုရင္ ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ခဲ့ေၾကာင္း မွတ္မိႏိုင္မယ္ ထင္ပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ ႀကီးျပင္း လာတဲ့ ေနာက္ပိုင္း – က်ေနာ္တို႔ လူႀကီး အမ်ားက — သူတို႔ေတြ ဘာလို႔ ႀကိဳက္သလဲ လို႔ ဘယ္ႏွစ္ခါ မ်ား စူးစမ္း မိၾက သလဲ။ Read more of this post

ရာဘီယာသခင္မ : On sufism.

သကၠရစ္ ၇၁၅ ခန္႕ တြင္ ေမြးဖြားသည္ ဟု ခန္႔ မွန္းသည္။

စတုတၳေၿမာက္ ေမြး သ ၿဖင္႕ Rabia ( အာရဗီဘာသာ ၿဖင့္) ဟု မွည့္ေခၚ သည္။ မိဘ မ်ား သည္ အလြန္ ဆင္းရဲႀက ေသာ္လည္း ကြ်န္ မ်ားေတာ့ မဟုတ္ ႀက။ မ်ဳိးရုိးဂုဏ္ေတာ့ ရွိ ၾကသည္။ ဖခင္ ကြယ္လြန္ ၿပီးခ်ိန္တြင္၊ ဘာဆရာ ၿမိဳ႕ႀကီး အငတ္ေဘး ႀကဳံခဲ႔၏။

ရာဘီယာ လဲ မိသားစုႏွင္႔ ခြဲခြာခဲ့ ရ ၿပီး ကုန္သည္ လွည္းတန္း ေနာက္ လိုက္ခဲ့ ရာ၊ ဓါးၿပ တုိက္ ခံရ ၿပီး ၊ ကြ်န္ အၿဖစ္ ေရာင္း ခ်ခံ ခဲ့ရ သည္။ သခင္ အသစ္ သည္လည္း ၿပင္းၿပင္းထန္ထန္ ခုိင္း ေစသူ ၿဖစ္၏ ။ ရာဘီယာ သည္၊ ေန႔စဥ္ ဥပုသ္ ေစာင့္ ၍ ညဥ့္နက္ သည္ ထိ၊ ဆုေတာင္း ဝတ္ၿပဳ မႈ မ်ားၿဖင့္ ေနထုိင္ ခဲ့၏ ။ တစ္ည တြင္ သူမ၏ ဆုေတာင္း ကို သခင္ ျဖစ္သူ ၾကားသိ လိုက္ရသည္။ ယင္း ဆုေတာင္း မွာ – “အရွင္၊ က်ေနာ္မ်ိဳးမ သည္ – တစ္ရံမလပ္ ဝတ္ၿပဳ လုိ ပါ ေသာ္လည္း သူ တ ပါး ၏ ေက်း ကၽြန္ ဘဝ တြင္ ဤမ်ွသာ ဝတ္ၿပဳ ႏုိင္ပါ၏။ ကြ်န္ အ ၿဖစ္ မွ လြတ္လ်င္မူ ေန႔ ည မ ၿပတ္ ဝတ္ ၿပဳ ေန မည္ သာ ၿဖစ္ ပါ သည္” – ဟူ၏။

ယင္း ဆုေတာင္းကို ၾကား၍ သခင္ ျဖစ္သူက နံ နက္ တြင္ “သူငယ္မ.. သင္ကဲ႕သုိ႕ သူေတာ္စင္ တစ္ ဦး ငါ့ အိမ္ ၌ ရွိ ေန လွ်င္ ပင္ ေကာင္း ၏။ သင္သည္ ဤ အိမ္ ၌ သခင္ အၿဖစ္ ေနလုိ ကလည္း ေန ႏုိင္၏ ၊ မ ေန လုိလ်ွင္လည္း ကြ်န္ အၿဖစ္ မွ လြတ္၍ သြား လုိ ရာ သြား ႏုိင္ ၏” ဆုိ ေသာ္ ၊ သူမလဲ ဘာဝနာ စြဲစြဲ ၿမဲၿမဲ ပြား မ်ား ႏုိင္ ရန္ အ တြက္ ခြင့္ပန္၍ အိမ္ မွ သဲ ကႏာၱရ ဖက္ သုိ႕ထြက္ ခြာ ခဲ့၏။ ေန႔ ည ဘာဝနာ – ပြား မ်ား ခါ ၊ ဉာဏ္ အ လင္း ရ ခဲ့သည္။ သူ မ ၏ တ ရား ေရွ႕ ေဆာင္ ပုဂၢဳိလ္ မွာ Hazrat Hassan of Basra ၿဖစ္သည္။ Read more of this post

သုေမဓ

သုေမဓ – ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္က – လူရည္ခၽြန္၊ ပညာရွိ၊ ေကာင္းေသာ ပညာရွိသူ လို႔ အနက္ အဓိပၸာယ္ ရပါတယ္။ သုေမဓ တစ္ဦး အတြက္ လိုအပ္ခ်က္ ဟာ အတတ္ သညာ၊ ဝါဒေရးရာ ဖတ္မွတ္ ေလ့လာ ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ သူက – အလုပ္လုပ္သူ သာ ျဖစ္တယ္။ ဘာ အလုပ္လုပ္လဲ ဆိုရင္ – မိမိကိုယ္ကိုယ္ သိတဲ့ အလုပ္ လုပ္ပါ တယ္။ တနည္း- ဘာဝနာ အလုပ္လုပ္ တယ္ လို႔ ေခၚရပါမယ္။ ဘာဝနာ အလုပ္ လုပ္ပံု ကို ရွင္း ဖို႔ – မဟာစည္ ဆရာေတာ္ ရဲ႕ ဝမၼိက သုတ္ ထဲ က ေကာက္ႏႈတ္ ယူ တယ္။ ဗုဒၶ ဘာသာ ဝင္ ျဖစ္ဖို႔ မလိုပါဘူး — မသိေသး သူ – ဘယ္ ဘာသာ မဆို – စမ္းၾကည့္ႏိုင္ၿပီး အေလ့ အလာ ရွိဖူး သူ တို႔ အတြက္ လည္း- ဆက္လက္ က်င့္ၾကံ ေန ထိုင္ ႏိုင္ ဖို႔ ျဖစ္ ပါ တယ္။
……………..
ဘာဝနာ အလုပ္ရဲ႕ – အဓိကက – “သတာရေကၡန ေစတသာ သမႏၷာဂေတာ” ။ ဒါနဲ႔ ျပည့္စံုဖို႔ပဲ။ အဓိပၸာယ္က – သတိ အေစာင့္ အေရွာက္ေလး နဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ လို႔ ဆိုလို ပါတယ္။

သတိ အေစာင့္အေရွာက္ နဲ႔ ျပည့္စံု ေနရင္ အရိယာ ေနအိမ္ထဲ ေရာက္တယ္ မည္တယ္။ စိတ္တိုင္း စိတ္တိုင္း မွာ သတိ အေစာင့္ အေရွာက္ ကေလး ပါပါေစ – စိတ္တိုင္း စိတ္တိုင္း မွာ သတိ အေစာင့္ အေရွာက္ ကေလး ပါလို႔ ရွိရင္ ဒါဟာ အရိယာ ေနအိမ္မွာ လံုလံု ျခံဳျခံဳ ႀကီး ေနရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ စိတ္ တစ္ခု တစ္ခု ျဖစ္ရင္ တစ္ခါ တစ္ခါ မွတ္ ရမယ္။ အမွတ္ ရတိုင္း၊ အမွတ္ ရတိုင္း အရိယာ ေန အိမ္ ေရာက္ ၿပီး၊ အပါယ္ေဘး မွ လံုျခံဳ ေနတယ္။ အဲ့ဒီ အစဥ္ အတိုင္း တက္သြားမယ္ ဆိုရင္ အရိယ မဂ္ ေတြ ကို ေရာက္ၿပီး သံသရာ ဝဋ္ ဆင္းရဲ ေဘး အကုန္လံုး လံုျခံဳပါတယ္။ အဲ့ဒီလို အရိယမဂ္ ကို မေရာက္ နဲ႔ ဦးေတာ့ စိတ္ ျဖစ္တိုင္း ျဖစ္တိုင္း အမွတ္ ရေနတယ္ ဆိုရင္ ပဲ အပါယ္ ေလးပါး က လံုျခံဳ ေနတာပါပဲ။ ဒီလို အမွတ္ရ ေနရင္းနဲ႔ ေသသြားမယ္ ဆိုရင္ အပါယ္ေလးပါး ကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မက်ဘူး လို႔ ဆိုလို တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီလို အမွတ္ ရၿပီး သတိ ျဖစ္ေနတာကို အရိယာဝါသ အရိယာ ေနအိမ္ လို႔ ေခၚပါတယ္။

လိုရင္းက – “ျဖစ္တိုင္း မွတ္ရွဳ၊ သတိျပဳ၊ ေစာင့္မႈ အစဥ္ထား” ။ ဒါေလးပဲ။

Read more of this post

~ ျဖစ္လ်ွင္ ျဖစ္ကာမ်ွ၌ ~

ဒိေ႒ ဒိ႒ မတၱံ ဆိုတဲ့ အမည္ နဲ႔ ေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ စာအုပ္ ကို ငယ္စဥ္က ဖတ္ရဖူးတယ္။ အဲ့တုန္းက အဲ့ဒီ က်မ္းကို အေတာ္အတန္ သေဘာ က်ခဲ့သလို၊ လက္ေတြ႔လည္း လိုက္လုပ္ ၾကည့္ ခဲ့ ဖူးတယ္။ ဘဝင္က်တာ လည္း ရွိသလို၊ မက်တာလည္း ရွိတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အဲ့ဒီ နည္းနာ ကို ထားရစ္ၿပီး – ေနထိုင္မိသေရြ႕အမ်ားဆံုးဟာ မိမိ စိတ္ကိုသာ ခဏမလပ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ အက်င့္ တစ္ခုတည္းပဲ။ က်မ္းစာ တို႔အရ ဒါကို စိတၱာႏုပႆနာ လို႔ ေခၚဆိုမယ္ ထင္ပါတယ္။

အထူး သျဖင့္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ က်မ္းစာ မ်ား ဖတ္ရွဳရင္း – ေနထိုင္ၾကည့္ လာတဲ့ အခါ – ဒီေနာက္ ႏွစ္မ်ား အတြင္း က်ေနာ္ အႏွစ္သက္ဆံုး ဝိပႆနာ နည္းနာ ပံုစံ ဟာ စိတၱာႏုပႆနာ အဝင္အပါ ျဖစ္တဲ့ ဒီ နည္းနာ သာ ျဖစ္လာျပန္ တယ္။ သာမာန္ ႐ိုး႐ိုးအားျဖင့္ စိတ္ကို စိတ္အတိုင္း လိုက္ၾကည့္ေန တဲ့ အျဖစ္ဟာ ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ ဒီနည္းနာေလာက္ အႏုမစိတ္ ဘူး။ သာသာေလး ပဲ လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပတဲ့ သတိ စိတ္ပါ မ်ားရင္ – စိတၱာႏုပႆနာ ျဖစ္ေစ၊ အျခား သတိပဌာန္ အဘယ္နည္း ျဖစ္ပါေစ – ဒီနည္း ကိုသာ ဆိုက္ေရာက္ တယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။

ပိဋကတ္၊ ပါဠိ စသည္ မကၽြမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ အျခား ဘယ္ေနရာ မွာ ထပ္မံ ညႊန္ျပထားမႈ ရွိမရွိ က်ေနာ္ မသိဘူး။ အၾကမ္းအားျဖင့္- ဒီ- ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ နည္း ကို ေဂါတမျမတ္စြာ – ေဒသနာ ႏွစ္ခု မွာ ေဟာထားတယ္ လို႔ မွတ္သား မိပါတယ္။ တစ္ခုက မာလုက် ပုတၱ သုတ္ ျဖစ္ ၿပီး၊ တစ္ခုက ဗာဟိယသုတ္ ျဖစ္တယ္။ အခု ဒီ ဗာဟိယသုတ္ ရဲ႕ အက်ဥ္းေလာက္ကို မဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ႕ နိဗၺာန ပဋိ သံယုတၱ ကထာ တတိယပိုင္း က ေကာက္ႏုတ္ ယူပါတယ္။

ဇာတ္သြား၊ ဇာတ္လမ္း ကို အရွည္ေရးဖို႔ မလိုအပ္တဲ့ အတြက္ ထားရစ္ ခဲ့တယ္။ လိုရင္းက – ဗာဟိယ အမည္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ဟာ တရားနာဖို႔ -ျမတ္စြာ ဘုရား ရွိရာ ခရီးျပင္းႏွင္လာတယ္။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း – ဘုရား ဆြမ္းခံႂကြေနရာ ခရီးတစ္ဝက္မွာတင္ တရား ေတာင္းတယ္။ က်မ္းစာ တို႔ အရ – ျမတ္စြာဘုရားဟာ ဗာဟိယ သံုးႀကိမ္ သံုးခါ ေလ်ာက္ထားၿပီးမွ ဒီတရားကို ေဟာတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေဟာ မယ့္ ေဟာေတာ့ လည္း- ဝိပႆနာ – ဒီနည္းနာ ကိုသာ တိုက္႐ိုက္ ေဟာထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေဇယ်
……………………

မဟာစည္ ဆရာေတာ္ – နိဗၺာနပဋိသံယုတၱကထာ

တသၼာတိဟ ေတ ဗာဟိယ ဧဝံ သိကၡိတဗၺံ “ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ ဘဝိႆတိ၊ သုေတ သုတမတၱံ ဘဝိႆတိ၊ မုေတ မုတမတၱံ ဘဝိႆတိ၊ ဝိညာေတ ဝိညာတမတၱံ ဘဝိႆတီ” တိ၊ ဧဝဥွိေတ ဗာဟိယ သိကၡိတဗၺံ။

ဗာဟိယ၊ ဗာဟိယ။ တသၼာ၊ ထိုသို႔ တရားေဟာရန္ ေတာင္းပန္ေသာေၾကာင့္။ ဣဟ၊ ငါဘုရား၏ အဆံုးအမ ဤသာသနာ၌။ ေတ၊ သင္သည္။ ဧဝံ သိကၡိတဗၺံ၊ ဤဆိုလတၱံ႕အတိုင္း က်င့္ရမည္။ ဒိေ႒၊ ျမင္သည္၌။ ဒိ႒မတၱံ၊ ျမင္႐ံုမ်ွသည္။ ဘဝိႆတိ၊ ျဖစ္လတၱံ႔။ သုေတ သုတမတၱံ ဘဝိႆတိ၊ ၾကားသည္၌ ၾကား႐ံုမ်ွ ျဖစ္လတၱံ႔။ မုေတ မုတမတၱံ ဘဝိႆတိ၊ နံသိ စားသိ ထိသိ လ်က္ ေရာက္သည္ ၌ ေရာက္႐ံု မ်ွ ျဖစ္လတၱံ႔။ ဝိညာေတ ဝိညာတမတၱံ ဘဝိႆတီ တိ၊ ၾကံသိသည္၌ ၾကံသိ႐ံုမ်ွ ျဖစ္လတၱံ႔ ဟူ၍။ ဧဝဥွိ၊ ဤသို႔လ်ွင္။ ေတ၊ သင္သည္။ သိကၡိတဗၺံ၊ က်င့္ရမည္။

ဒါဟာ ဗာဟိယကို ျမတ္စြာဘုရားက အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဟာတဲ့ ဝိပႆနာ တရား ျဖစ္ပါတယ္။ Read more of this post