ကဗ်ာရြတ္လို႔ ထၾကစို႔

ျပာရီေမွာင္ ညိဳ႕စဥ္က

ျပာရီေမွာင္ ညိဳ႕စဥ္က

 

ကဗ်ာေတြ ရြတ္ဆိုလို႔ ႏိုးထလာခ်ိန္က စရမယ္။

ျမက္ခင္း အဖ်ား အနားေတြဟာ သူ႕ကဗ်ာသံေၾကာင့္ ျမဴးထူး ကခုန္ေနၾကတယ္။ သူတို႔က သူတို႔ အပါး ကပ္ျမွဴေနၾကတဲ့ ႏွင္းမႈန္စေလးေတြကို တေပ်ာ္တပါး ခါယမ္းၾကလိမ့္မယ္။ ခါယမ္းခံရတဲ့ သူတို႔ေတြ တေဝးေဝး တဝါးဝါး ခုန္ဆင္းသြားၾကမွာပဲ။ ၿပံဳးရယ္ရင္း ႀကိဳလင့္ေနတဲ့ ေျမလႊာျပင္ေပၚမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ ရသြားၾကမွာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေလာကဟာ ဂီတသံေတြၾကား၊ ကဗ်ာေတးခ်င္းေတြၾကားမွာ ခ်စ္ျခင္းတရားကို ဒလေဟာ ျဖန္႔ေဝေနၾကတယ္လို႔ အလိုလို ခံစားမိလာၾကမွာပါပဲ။

တကယ္တမ္း ေလာကမွာ စစ္မက္ေတြ မရွိဘူး ဆိုရင္၊
တကယ္တမ္း ေလာကမွာ ခိုက္ရန္ေတြ မရွိဘူး ဆိုရင္၊
တကယ္တမ္း ေလာကမွာ အမနာပ အတင္းအဖ်ဥ္းေတြ မရွိၾကေတာ့ဘူး ဆိုရင္
Read more of this post

Ode to Joy ကို ျပန္ဆိုၾကည့္ျခင္း

ခ်မ္းေျမ့မႈသို႔ တမ္းခ်င္း (Ode to Joy) ရဲ႕ မူရင္းဟာ ၁၇၈၅ ခုႏွစ္က။ ဂ်ာမန္ကဗ်ာဆရာ ဖရက္ဒရစ္ရွီလာ ရဲ႕ “Ode an die Freude” ဂ်ာမန္ကဗ်ာပါ။ ဒီကဗ်ာကို ဂီတဆရာႀကီး Beethoven က သူ႔ရဲ႕ Symphony No. 9 မွာ ထည့္သြင္းပံုေဖာ္ခဲ့တယ္။

ပံုျပင္ေလးတစ္ခုေပါ့ဗ်ာ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ေျခာက္တန္းႏွစ္ ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ ရွိတယ္။ ေက်ာင္းလြယ္အိတ္ကို လြယ္လို႔၊ အိမ္အျပန္ လမ္းတစ္ေနရာ၊ ဆိုင္တစ္ဆိုင္က ဖြင့္ထားတဲ့ ေတးသြား- သူ ၾကားလိုက္ရတယ္။ ဟိန္းထြက္လာတဲ့ အသံနဲ႔ ခိုင္မာတဲ့ Tone ေတြ ၾကားမွာ ဒီကေလး ေသြးေတြ ဆူေဝသြားခဲ့တယ္။ လမ္းေလ်ာက္ေနတဲ့ ကိုယ့္အျဖစ္ကို ေမ့သြား၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ေမ့သြား၊ ပလက္ေဖာင္းကိုေမ့သြား၊ စူးစူးရဲရဲ ညေနေနေရာင္ကိုလည္း ေမ့သြား။ အဲ့ေတးသြား ဆံုးတဲ့အထိ ေတြေတြေငးေငး ရပ္တန္႔ေနခဲ့သတဲ့။

ဒီအခ်ိန္မွာ ဦးေလးအရြယ္ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ဆိုင္ထဲကပဲ။ ဒီကေလးကို ပုခံုးဖက္ၿပီး မင္း ဒီသီခ်င္း နားေထာင္ေနတာလားလို႔ ေမးတယ္။ ေခါင္းညိမ့္ျပေတာ့- မင္း နားေရာနားလည္လို႔လား လို႔ ထပ္ေမးတယ္။ ေကာင္ေလးက ေခါင္းခါျပေတာ့- သား ခဏထိုင္ တဲ့။ ဆိုင္ဝက ခံုေလးမွာ ႏွစ္ေယာက္သား ထိုင္တယ္။ အဲ့ဦးေလးက ဒီေတးသြားကိုပဲ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ဖြင့္တယ္။ ဒီ့ေနာက္ေတာ့ ခ်မ္းေျမ့မႈ၊ ၾကည္လင္မႈ၊ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္း ေအးေအးလူလူ ရွင္းျပေနေတာ့တာပဲ။

အဲ့ေန႔က စလို႔၊ ဒီေက်ာင္းသားေလးဟာ- ေလာကမွာ အျခားအရာေတြ မလိုခ်င္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသာ လိုခ်င္ခဲ့ေတာ့တယ္။ “ေအးခ်မ္းမႈ ဘယ္မွာလဲ။ လူေတြ ဘယ္လိုခ်စ္ၾကသလဲ။ ႏူးညံ့မႈ၊ သိမ္ေမြ႕မႈ ဘယ္မွာလဲ။ နားလည္မႈ၊ ခ်စ္ၾကည္မႈ၊ ရႊင္လန္းမႈ၊ ေပါ့ပါးမႈ၊ ခိုင္မာမႈ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ အသိပညာတရား- ဒါေတြဟာ အထည္ျဒပ္ဆုပ္ကိုင္ မျပႏိုင္ေပမယ့္ လူသားတိုင္း ျမတ္ႏိုးလိုခ်င္ၾကတဲ့ အရာေတြပဲ မဟုတ္လား။ ေငြေၾကး၊ ဥစၥာ၊ ဂုဏ္၊ ရာထူးေတြ အကုန္ဖယ္ခ်။ အဲ့အရာေတြေနာက္ ဒီေကာင္ေလး ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ ရွာေဖြေနခဲ့တယ္ေပါ့။

Read more of this post

ကေလးအိပ္မက္

1382414_1128012973880616_1593414743390748664_nကေလးငယ္ဟာ
အိပ္မက္ကို အိပ္မက္မက္တယ္
ပန္းရံုေတြ ရွိတယ္
လိပ္ျပာေတြ ရွိတယ္
ေခြးေလးတစ္ေကာင္လည္း ရွိတယ္။

အရုပ္၀ယ္ၿပီး ျပန္လာေနတဲ့
အေဖလည္း ရွိတယ္။
ညညဆို ေခ်ာ့သိပ္ေပးတဲ့
အေမလည္း ရွိတယ္။

ကေလးငယ္ဟာ
အိပ္မက္ကို
အိပ္မက္ မက္ေနရွာေလရဲ႕။

Read more of this post

ေရလ်ဥ္ပမာ

ဝတ္မႈန္ တို႔ ၏ ဤ တိုက္ပြဲ ၌
ရနံ႔ တို႔ အလဲအကြဲ ဖ႐ိုဖရဲျဖင့္ တပ္လန္ကုန္ေလၿပီ။
ဟိုမွာ တစ္စ၊ သည္မွာ တစ္စ – ပ်ံ႕ႏွံ႔ ေျပးလႊားလ်က္၊
ပြင့္ဖတ္ တို႔သည္လည္း အတံုးအ႐ံုး
က်ဆံုး၊ ေႂကြဆင္း ရွိၾကကုန္၏။

ရင္ခတ္ပန္းတို႔ ႏြမ္းေသာ္ေကာ ~

ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေစ၊ စာ တစ္အုပ္ ျဖစ္ေစ၊
ရင္ခြင္ပိုက္ တရားႏွင့္ – စကားအေႂကြတို႔
အသက္ေႁခြ၊ အပ္ႏွင္း၊ စစ္ခင္းေနေသာ သေဘာသာ ျဖစ္၏။
အႏု အရြ – အတိမ္ အနက္ တို႔၏ အလွေဗဒ သည္
ႏွလံုးအိမ္ကုိ ခတ္၍လည္း သီကံုးျပည့္စံုရ၏။
ဘဝအိမ္ကို လွပ္၍လည္း စီသြယ္ ေဆးျခယ္ရ၏။

အမတလမ္းသို႔ လွမ္းေသာ္ေကာ ~

သီလာ ေတာင္ကို ပတ္ေခြ၍
သီတာ ေရတို႔ စီးဆင္းစၿမဲ ဓမၼတာတြင္
ေခြပတ္၍လည္း စီး၏။
ေျဖာင့္တန္း၍လည္း စီး၏။ Read more of this post

အရွင္-သနားေနသေလာ-မူးေနသေလာ


သူသည္ ကၽြန္ေတာ့့္အတြက္ တစ္ပြင့္တည္းေသာ စကားေျပာတတ္သည့္ ပန္းကေလး ျဖစ္ပါသည္။ နွင္းခဲ နွင္းဆိုင္ တို႔ကဲ့သို႔ ျဖဴလႊေနေသာ ပြင့္ဖတ္မ်ား ျဖင့္ ဖြဲ႕တည္ထားသည္။ စိမ္းျမေသာ ရြက္ၾကမ္းတို႔ျဖင့္ ျခံရံ၍ ပ်ား၊လိပ္ျပာတို႔ ဝတ္ရည္ကူးရန္ ဆြဲေဆာင္ ေနဟန္ ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္၌က ယိမ္းထိုး လႈပ္ရွားေနပါသည္။

မိတ္ေဆြ ။ ေဒါင္ခ်ာဆိုင္း ေနေအာင္ အရက္ေသာက္ဖူးပါသလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေတြေဝ ေပါ့ပါးေနေအာင္ ဘိန္း သံုးဖူးပါသလား။ ဘိန္း၊ အရက္၊ ( သို႔မဟုတ္ ) မူးယစ္ေဆး တစ္ခုခု ( သို႔မဟုတ္ ) လူငယ္မ်ား ေျပာေလ့ရွိသည့္ အခ်စ္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ယင္း တစ္ခုခုကို သံုး၍ ညအေမွာင္မက် တက်မွာ လမ္းေလ်ာက္ ၾကည့္ဖူးပါသလား။

ယင္းအခ်ိန္တြင္ ဘဝ သံသရာနွင့္ တူေသာ အေတြ႔အၾကံဳမ်ိဳးကို ရလိမ့္မည္ဟု ၾကားဖူးပါသည္။

ဆရာပါရဂူ တစ္ခါက ေျပာခဲ့ဖူးသည့္ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ရွိသည္။ မုလႅာနဆရုဒင္ ဆိုသည့္ လူတစ္ေယာက္ ညဘက္ အိမ္ျပန္လာသည္။ အရက္ေသာက္ထားသည္ ျဖစ္၍ သိုင္းကြက္နင္းျပီး လာသည္။ လက္ထဲက ေသာ့နွင့္ ေသာ့ခေလာက္ကို ဖြင့္သည္။ သို႔ေသာ္ လက္က တုန္ရီ လႈပ္ရွားေနသည့္ အတြက္ ေသာ့ခေလာက္အေပါက္ထဲ ေသာ့က မဝင္။ ယင္းအခ်ိန္တြင္ ပုလိပ္တစ္ေယာက္က တံခါးဝတြင္ ရပ္ျပီး အခ်ိန္အတန္ၾကာသည္ အထိ ၾကည့္ေနသည္။ ေတာ္ေလးၾကာေသာအခါ ပုလိပ္က-

“နဆရုဒင္၊ က်ဳပ္ ကူညီေပးရမလား၊ ေသာ့ေပး၊ က်ဳပ္ဖြင့္ေပးမယ္” ဟု ေျပာသည္။ နဆရုဒင္က-

“ေသာ့က အေရးမၾကီးဘူး၊ လႈပ္ေနတဲ့ အိမ္ကို ခင္ဗ်ား တစ္ဆိတ္ေလာက္ မလႈပ္ေအာင္ ကိုင္ေပးပါ၊ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ေသာ့ခေလာက္ အေပါက္ထဲ ဝင္ေအာင္ ေသာ့ထည့္လို႔ ရပါတယ္” ဟု ျပန္ေျပာသည္။

ဤပံုပမာနွင့္ အလားတူပင္ ၊ မိမိဘာသာ လႈပ္ခတ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ မီးညႊန္႔ကေလးကို ၾကည့္၍ “ေလတိုက္ေသာေၾကာင့္သာ လႈပ္ခတ္ေနရသည္” ဟု အျပစ္ဖို႔တတ္ေသာ အေတြးသည္ နဆရုဒင္အိမ္လႈပ္ေနသကဲ့သို႔သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ စိတ္နွလံုးသည္ စကားေျပာတတ္ေသာ အၾကင္ ပန္းကေလးမ်ားေၾကာင့္ လႈပ္ရွားယိမ္းထိုးေနျခင္းေလာ။ စားေသာက္ေနက် စားခြက္ကို အာသာငမ္းငမ္း တြယ္တာစိတ္ျဖင့္ လႈပ္ခတ္ ေတြေဝ ေနျခင္းေလာ။ သခၤါရေလာက ကိုယ္၌က ေဖာက္ျပန္ေျပာင္းလဲ ေနေသာေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ အဇၥ်တၱသည္လည္း လိုက္ပါ တုန္လႈပ္ေနရျခင္းေလာ ဆိုသည္ကို မေတြးတတ္ပါျပီ။ Read more of this post

မိုး

ခ်စ္သူေရ

ေဟာ့ဒီ
ေကာင္းကင္ တစ္႐ိုးက
ေရခိုးေရေငြ႕ အိုးႀကီးကို
မိုးတိမ္လို႔ ေခၚၾကေလရဲ႕။

ကိုေရႊ မုတ္သံုေလက
သူ႕ေျခေထာက္ သူ ဂ႐ုမစိုက္
အိုးႀကီးကို တည့္တည့္ ၀င္တိုက္တယ္။

အိုးႀကီးလည္း ဗိုက္ပြင့္ ကြဲေၾက
ေသပါေလေရာ။
Read more of this post

ေဖနဲ႔ သားနဲ႔-

ျပာရီေမွာင္ ညိဳ႕စဥ္က

ခေလာက္သံ ညံစီေပး
ေျခေအး ဝမ္းေရာင္
ေနာက္မိုးေခါင္ ျပာညိဳထက္ဆီက
သိုင္းဖြဲ႕လို႔ ေမွာင္။

ရုန္းလိုက္ဟဲ့ ငါ့အေကာင္။
တမိုး တေရႊ – ေအာင္ တဲ့ မွ
ေတာင္တစ္ရိုးခင္ ရြာစဥ္ေရႊ႕မယ္
ေဖ့ခ်စ္တဲ့ ေမာင္။

Read more of this post