Letter from Osho (4)

ညဟာ ေက်ာ္လြန္ခဲ့ၿပီ။ မနက္ခင္းရဲ႕ ေနေရာင္ျခည္ဟာ လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ေပၚ အုပ္မိုး ျဖန္႔က်က္ေနၾကၿပီ။ အခုေလးတင္ ေခ်ာင္းငယ္ေလး တစ္ခုကို ျဖတ္ေက်ာ္လာၿပီးေနာက္ က်ဳပ္တို႔ ရထားသံေၾကာင့္ ငါးေစာင့္ေနတဲ့ ဗ်ိဳင္း တစ္အုပ္ ေရကညႊတ္ပင္ေတြဆီ သုတ္ခနဲ ထပ်ံသြားၾကတယ္။

အဲ့ေနာက္ေတာ့ အေၾကာင္း တစ္ခုေၾကာင့္ ရထား ရပ္သြားေတာ့တာပဲ။ ဒီလယ္ကြင္းျပင္ၾကားမွာ အထီးတည္း ရပ္ေနရတာဟာ တစ္နည္းေတာ့ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာ ေကာင္းတယ္။ က်ဳပ္နဲ႔ အတူ၊ ခရီးသည္ အခ်ိဳ႕လည္း ႏိုးလာၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ စားလို႔၊ တစ္ခ်ိဳ႕က က်ဳပ္လိုပဲ လယ္ကြင္းျပင္ေပၚ ေငးေမာလို႔။

တစ္ေယာက္က ရုတ္တရက္ ေမးတယ္။ “ဒီလို အခ်ိန္မွာ အေႏွာက္အယွက္ ျပဳမိသလိုမ်ား ျဖစ္ေနမလား မိတ္ေဆြ။ ဒါေပမယ့္ အခြင့္ရခဲ့ရင္ က်ဳပ္ လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း တစ္ခုေတာ့ ေမးခ်င္တယ္။”

က်ဳပ္ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ခင္ သူက အေလာတႀကီး ဆက္ေမးတယ္။ “က်ဳပ္ဟာ က်ဳပ္ဘဝ တစ္ေလ်ာက္လံုးမွာ ဘုရားသခင္ အေၾကာင္း စိတ္ဝင္စားခဲ့တယ္။ ဘုရားသခင္ဆီ အေရာက္သြားႏိုင္မယ္ ဆိုတဲ့ နည္းေပါင္း မ်ားစြာလည္း ႀကိဳးစား အားထုတ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုး အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္ခဲ့ရတာခ်ည္းပဲ မိတ္ေဆြ။ က်ဳပ္ သိခ်င္တာက ဘုရားသခင္ဟာ က်ဳပ္ အေပၚ အၾကင္နာမဲ့ေလေရာ့သလား။”

သူ႔ေမးခြန္းေၾကာင့္ က်ဳပ္ အာရံုဟာ မေန႔က ျဖစ္ရပ္တစ္ခုဆီ ေရာက္သြားခဲ့တယ္။ “မေန႔က က်ဳပ္ရယ္၊ က်ဳပ္မိတ္ေဆြေတြရယ္ ဥယ်ာဥ္ တစ္ခုဆီ သြားၾကတယ္ဗ်။ ဟိုေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္က ေရဆာသတဲ့။ Read more of this post

Letter from Osho (3)

ေတာင္ထိပ္က ေရကန္ငယ္တစ္ခုရဲ႕ အစပ္၊ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ မေန႔ညေနက က်ဳပ္တို႔ စုေဝးထိုင္ေနခဲ့ၾကတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ေတြ ျဖန္႔က်က္ေနၾကတယ္။ အေဝးက ေတာင္တစ္လံုးရဲ႕ အရိပ္ကလည္း ကန္ေရျပင္ေပၚမွာ ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ထင္ဟပ္ေနတယ္။ က်ဳပ္တို႔ အားလံုး တစ္ဦးကို တစ္ဦး စကားမဆိုႏိုင္ၾကဘူး။ ေငးေမာေန ခဲ့ၾကတယ္။

အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သတိထားမိတာက ေလျပည္ေလညွင္း တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေဝွ႕ေဝွ႕ တိုက္လာတယ္ ဆိုတာပဲ။ သူတို႔ တစ္ခ်က္ေဝွ႕လိုက္တိုင္း ကန္ေရျပင္မွာ လိႈင္းငယ္ေလးေတြ ထသြားတယ္။ ထင္ဟပ္ေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြကလည္း ေဝဝါးသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ မၾကာခင္မွာ ဒီေလျပည္ဆိုတာလည္း အေဝးေရာက္ သြားေရာ။ ကန္ေရျပင္ဟာလည္း ကနဦး အစ အတိုင္း ပကတိ ျပန္ၿငိမ္သက္သြားေရာ။ အေဝးက ေတာင္ရဲ႕ အရိပ္ဟာလည္း ပင္ကိုအတိုင္း ၾကည္ၾကည္လင္လင္ ထင္ဟပ္ေနျပန္ေရာ။
Read more of this post

Letter from Osho (2)

ဂါလီလဲ ေရအိုင္ႀကီး ဆိုတာ ရွိတယ္။ တစ္ညေနခင္းမွာ အဲ့ဒီေရအိုင္ႀကီးထဲ မုန္တိုင္းေတြ ထန္ေနသတဲ့။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အဲ့ဒီအခ်ိန္က ေရအိုင္ႀကီးရဲ႕ အလယ္မွာ ေလွငယ္တစ္စင္းလည္း ရွိေနတယ္။ မုန္တိုင္းကလည္း ျပင္းထန္ေနတာမို႔ ေလွငယ္ဟာ ျမဳပ္လုဆဲဆဲ၊ လူးလိမ့္ေနတာေပါ့။ ေရွာင္လႊဲစရာ လမ္းမျမင္တဲ့ အေလ်ာက္ ေလွေပၚပါတဲ့ ခရီးသြားေတြေရာ၊ ေလွထိုးသားေတြပါ အားလံုး ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ မဲ့ ေနၾကတယ္။ ေလျပင္းေတြက အလံုးအရင္း ဝင္ေဆာင့္ေနၾကသလို၊ လိႈင္းထန္ပိုးေတြကလည္း ေလွငယ္ကို ရိုက္ခ်ိဳး ေနၾကေရာ။ က်ယ္ေျပာလွတဲ့ ကန္ေရျပင္ႀကီးမွာ – ဆိုက္ကပ္မယ့္ ကမ္းဆိုတာလည္း မျမင္ရတဲ့အခါ အဲ့ဒီ ခရီးသြားေတြနဲ႔ ေလွထိုးသားေတြ အားလံုး ေၾကာက္ရြံ႕ ေအာ္ဟစ္ ေျပးလႊားေနၾကပါေရာ။

ဒီလို အညွာအတာမဲ့တဲ့ မုန္တိုင္းၾကားထဲက လူးလိမ့္ေနရွာတဲ့ ေလွငယ္ရဲ႕ ေထာင့္စြန္းတစ္ေနရာမွာ လူရြယ္တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္။ စိုးရိမ္စိတ္မရွိဘူး။ အေၾကာင့္အၾက မရွိဘူး။ ပကတိ ၿငိမ္သက္လို႔။ သူ႔အေပါင္းအသင္းေတြက သူ႔ကို ႏိႈးၾကတယ္။ သူတို႔ မ်က္ဝန္းထဲမွာေတာ့ ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနစိတ္ေတြက ေနရာယူလို႔။ တုန္လႈပ္လို႔။

ႏိႈးလို႔ ႏိုးလာခဲ့ရတဲ့ လူရြယ္က သူတို႔ကို ေမးတယ္။ သင္တို႔ေတြ အားလံုး ဘာလို႔ ေၾကာက္လန္႔ေနရတာလဲ။ တဲ့။ သူေမးတဲ့ပံုက ေၾကာက္လန္႔စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိတဲ့ ပံုမ်ိဳးနဲ႔ပဲ။ သူ႔မိတ္ေဆြေတြ အားလံုး ဘာေျဖရမွန္း မသိ ျဖစ္သြားတယ္။ ထပ္ေမးတယ္။ သင္တို႔ေတြမွာ ယံုၾကည္မႈ မရွိဘူးလား တဲ့။

သူက ေျပာေျပာဆိုဆို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ပဲ မတ္တတ္ရပ္လိုက္တယ္။ ေလွငယ္ရဲ႕ တစ္ဘက္ျခမ္းဆီ ေျဖးေျဖးေအးေအး ေလ်ာက္သြားတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ မုန္တိုင္းကလည္း ေလွငယ္ကို ဆြဲေမွာက္ပစ္ေတာ့မတတ္ တိုက္ခတ္ေနတယ္ ဆိုတာေတာ့ မေမ့နဲ႔။ ဝုန္းဒိုင္းၾကဲေနတဲ့ ကန္ေရျပင္ဘက္ဆီ လွည့္ရင္း သူက စကားဆိုတယ္။

“ေအးခ်မ္းေလာ့ .. ၿငိမ္သက္ေလာ့” တဲ့။ Read more of this post

Letter from Osho (1)

Letter from Osho

မေန႔ညက လူတစ္ေယာက္ အသက္ငင္ေနတာကို ထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့ရတယ္။ သူ႔အေဆြအမ်ိဳးေတြ အားလံုးလည္း ညိွဳးငယ္တဲ့သူေတြက ညိွဳးငယ္ၾကလို႔၊ ငိုေႂကြးတဲ့သူေတြက ငိုေႂကြးၾကလို႔။

ဒီပံုရိပ္ေတြကို ၾကည့္ရင္းခဏ က်ဳပ္ငယ္စဥ္က ျဖစ္ရပ္အခ်ိဳ႕ ေျပးသတိရမိတယ္။ ရြာတစ္ရြာရဲ႕ သၿဂိဳလ္ပြဲ တစ္ခုကို ပထမဆံုး ေရာက္ခဲ့စဥ္က။ အေလာင္းစင္ကို မီး စရွိဳ႕လိုက္ၿပီ။ လူေတြ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု စကားစျမည္ ေျပာေနၾကၿပီ။ အဲ့ဒီတုန္း အဲ့ဒီရြာက ကဗ်ာဆရာ တဲ့၊ အမွတ္တမဲ့ ထေျပာတယ္။ “ေသျခင္းတရားကို ေၾကာက္ရြံ႕စရာ မလိုဘူး မိတ္ေဆြတို႔၊ ေသျခင္းတရား ဆိုတာ က်ဳပ္တို႔အားလံုးရဲ႕ မိတ္ေဆြပဲ” တဲ့။ Read more of this post

Letters from Osho (5)

osho2

ေနမင္းအေရာင္ရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈဟာ ျပာလြင္တဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ျဖန္႔က်က္ေနရာ ယူေနၾကပါၿပီ။

ႏို႔ေပမယ့္ ေလႏုေအးဟာ အခုထိ ထုနဲ႔ ထည္နဲ႔ ရွိတုန္း။ ျမက္ခင္းႏုေလးေတြရဲ႕ အဖ်ားအနားေတြ ဆီက ႏွင္းမႈန္ဝတ္စေလးေတြ ကလည္း ေအးေအးျမျမ ခိုႏြဲ႕ေနတုန္း ရွိပါေသးရဲ႕။ ခင္ဗ်ား ဂရုထား ၾကည့္မိရင္ ပန္းဝတ္လႊာေလး ေတြ ေပၚမွာ ႏွင္းမႈန္စေလးေတြ ျမင္ရလိမ့္ဦးမယ္။ ညဟာ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီ ဆိုေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ရင္ေငြ႕ကို အခုထိ ေပးထားႏိုင္စြမ္း ရွိတာ ခင္ဗ်ား ခံစားမိပါလိမ့္ဦးမယ္။

အနီးက တြန္က်ဴးလိုက္တဲ့ ဥေဒါင္းငွက္ငယ္ အသံေလး ၾကားရလား။ သူ႔ဟန္ပန္ဟာ အေဝးက ဥေဒါင္းငွက္ေတြ ဆီ အေမးပုစၦာျပဳေနသလိုလို ရွိတယ္။ ေလေျပေအး အေဝွ႕မွာ သီေႂကြးေနတဲ့ ေက်းငွက္တို႔ရဲ႕ မဆံုးႏိုင္တဲ့ သီခ်င္းသံသာေတြနဲ႔ အတူ ရြက္ႏုရြက္လွေတြ ကလည္း လႈပ္ခတ္ ကခုန္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီမနက္ခင္းဟာ အရာရာကို မွတ္ေက်ာက္တင္ေနၾကတယ္။ သင္ျမင္ရဲ႕လား မိတ္ေဆြ။ ေန႔တစ္ေန႔ဟာ သူ အရုဏ္ တက္လာခဲ့ၿပီလို႔ ကမၻာေျမကို အံ့ဩဘနန္း ေႂကြးေၾကာ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။

Read more of this post

ခ်မ္းေျမ့မႈ ရွိမွ ဘာဝနာ ဟု ဆိုပါမည္

ဘာဝနာကို လူအမ်ား လုပ္ဖို႔ ခဲယဥ္းရျခင္းဟာ – ဘာဝနာ အေပၚ အမွတ္အယူ မွားေနလို႔ သာ ျဖစ္တယ္ လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဘာဝနာကို အေဝးမွာ ထားရင္း ေငး ရံု သာ ရွိတဲ့ သူတို႔ အေနနဲ႔ ဘာဝနာဟာ ေလးနက္ လြန္းေနတဲ့ အရာ ျဖစ္ေန တတ္ တယ္။ ဟိုးအျမင့္ၾကီးမွာ -မမွီမကန္း- ရွိေန တယ္။ ျမင့္ျမတ္ျဖဴစင္ေနျပီး မိမိ ကိုယ္ကိုယ္နဲ႔ မထိုက္တန္တဲ့ အရာ တစ္ခုလိုမ်ား ထင္မွတ္ မိေနဟန္ တူပါ တယ္။ ေက်ာင္းကန္ ဘုရား၊ ဘုရားခန္း တြင္း ေရာက္မွ ပြားမ်ားႏိုင္တဲ့ အရာ ျဖစ္ တယ္ လို႔ ျမင္တယ္။

အဲ့ဒီ အျမင္နဲ႔ – ဘာဝနာ ကို ျပဳတဲ့ အခါ – သူတို႔ေတြရဲ႕ သႏၱာန္ မွာ တင္းအား (ဝါ) အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာဝနာ ျပဳမယ္ ဆိုတဲ့ အခါ လည္း ရုပ္ေသ ေတြ ျဖစ္ သြား ရ ေတာ့ တယ္။ ေလးနက္ဟန္ အျပည့္နဲ႔ ခန္႔ခန္႔ ဆန္႔ဆန္႔ ၾကီးေတြ ျဖစ္ျဖစ္ သြားတတ္တယ္။ မိမိ တို႔ သႏၱာန္မွာ ရႊင္လန္းမႈ မရွိ၊ ႏွစ္သိမ့္မႈ မရွိ၊ ေနာက္က်ိ ထံုမိႈင္း ေန တယ္။ ေလးနက္ခ်င္ရာ သႏၱာန္ ကေန – တကယ့္ အျဖစ္မွာ ေလးပင္ သြား ရတယ္။ အေၾကာင္းက – ဘာဝနာ ကို နား မလည္ ျခင္း ေၾကာင့္ လို႔ ဆိုပါ မယ္။ ေနာက္ တစ္ေၾကာင္း က – အျခား ဘာဝနာ ျပဳၾက သူေတြရဲ႕ ဟန္ပန္ ကို အတုျပဳ လိုစိတ္ အမ်ားအားျဖင့္ ရွိ ေနတာ ေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္တယ္။

ရႊင္လန္းမႈ၊ ခ်မ္းေျမ့မႈ၊ ႏွစ္သိမ့္မႈ ဆိုတာေတြဟာ ဘာဝနာရဲ႕ အရည္ အေသြး ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာဝနာ အစစ္ အမွန္ ပြားမ်ား ထားသူဟာ – ရႊင္လန္းမႈ ရွိ တယ္။ ေပါ့ပါး လန္းဆန္းမႈ ရွိတယ္။ ဘဝဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ စရာ အတိ ျဖစ္ ေၾကာင္း – ဘာဝနာ ေကာင္းေကာင္း ထံုမႊမ္းႏိုင္ ခ်ိန္မွာ သိျမင္ ႏိုင္တယ္။ ဘာဝနာ ျပဳသူ ဟာ – ခ်မ္းေျမ့ မႈ ျပည့္ဝ တဲ့ မိမိ သႏၱာန္ နဲ႔ ~ ဘဝ ကို ကစားပြဲ တစ္ခု လို မိမိ ဘာသာ ျငိမ္ဝပ္ ေစာင့္ၾကည့္ ေန သူ သာ ျဖစ္ ပါတယ္။

ဘာဝနာ အစစ္အမွန္ ပြားမ်ား ထားသူ မွန္ရင္ – သူဟာ မ်က္ေမွာင္ ကုတ္ ေလးနက္ ေနတဲ့ သူ မဟုတ္ဘူး။ အျပည့္အဝ ခ်မ္းေျမ့ လန္းဆန္း ေနသူ သာ ျဖစ္တယ္။ ဒါကို မေမ့ေလ်ာ့ဖို႔ လိုပါတယ္။ သူ႕အတြက္ ဘယ္ေနရာ၊ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ အေျခ အေန ဆိုတာ အေရးမၾကီးဘူး။ အေျခအေန တိုင္း၊ အခ်ိန္တိုင္း ဟာ ဘာဝနာ ျပဳဖို႔ လံုေလာက္ တယ္။ ဘာဝနာ နဲ႔ မိမိ ခဏကို မျပတ္ အသိရွိ ႏိုးၾကားတယ္။ ဘာဝနာ ရွိေနသူဟာ ဘဝကို အသိ ရွိရွိ ႏိုးၾကား ရွင္သန္ ေနသူသာ ျဖစ္တယ္။ Read more of this post

ဘာဝနာ သည္သာ ဘဝရွင္သန္မႈ ပံုစံ

ဘာဝနာ ဟာ အခုခဏ အတြင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုခဏမဆိုင္း – သိမွတ္ရင္း ရွင္သန္ ေနမႈ မ်ွသာ ျဖစ္တယ္။ အခု ပစၥဳပၸန္ ဒီခဏ ကလြဲလို႔ အျခားမရွိ။ ဘယ္မွ မထြက္သြားဘူး။ ဘယ္ဆီမွ မသက္ေရာက္ဘူး။ ဒီခဏအတြင္းမွာတင္ အျပည့္အဝ အသိရွိေနျခင္း သက္သက္ ကို ဆိုလိုပါတယ္။

တစ္ခ်ိန္က ဗုဒၶကို လူတစ္ေယာက္က ေလ်ာက္ထား တယ္။
“ဘာဝနာ ဘယ္လို ျပဳရပါမလဲ”
ဗုဒၶက ျပန္ေျဖတယ္။

“ခင္ဗ်ား ဘယ္အရာကို လုပ္လုပ္၊ လုပ္တိုင္း မျပတ္ မလပ္ သိမွတ္ေနမႈသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ဘာဝနာ လို႔ ေခၚဆိုတယ္။ စၾကၤန္ေလ်ာက္တဲ့ ခဏ ၊ သတိ ~ အသိ နဲ႔ ေလ်ာက္တယ္။ အဲ့ခဏမွာ ေလ်ာက္ျခင္း အျပည့္အဝ ရွိတယ္။ စားေသာက္ တယ္ ဆိုတဲ့ ခဏ၊ သတိ၊ အသိ နဲ႔ စားတယ္။ အဲ့ခဏမွာ စားျခင္း အျပည့္အဝ ရွိတယ္။ အလားတူ ~ ထ၊ ထိုင္၊ ရပ္သြား အရာအားလံုးမွာ သိမႈ သတိ သာ အစဥ္ကပ္လ်က္ ရွိ ေနတယ္။ သင့္ရဲ႕ စိတ္သႏၱာန္ဟာ ဒီ ပစၥဳပၸန္ တခဏ ကေန တစ္ေနရာ တစ္ပါး ကို ေျပးမသြားဘဲ၊ ခဏခ်င္းမွာ ျမဲျမံေနတယ္။ ျပည့္ဝ ျငိမ္ဆိတ္ေနတယ္။ ဒါကို ဘာဝနာလို႔ ကၽြႏ္ုပ္ ေခၚဆို ပါတယ္”

စင္စစ္ ဘာဝနာ ဟာ က်ေနာ္တို႔ ဘဝ ျဖစ္စဥ္ လုပ္ငန္းေတြ ထဲမွာ သီးျခား လုပ္မေနရတဲ့ အရာ ပါ။ သိမႈ အသိ နဲ႔ ရွင္သန္ေနတဲ့ ဘဝ ~ ဒီ ဘဝ တစ္ခုလံုးရဲ႕ အမည္ ဟာ “ဘာဝနာ” ျဖစ္ပါတယ္။ ဒ့ါေၾကာင့္ တစ္ေန႔ တစ္နာရီေလာက္ ျပဳတဲ့ ဘုရားစင္ေရွ႕ တရား ထိုင္ေန ရံုမ်ွ ေလာက္ နဲ႔ ဘာဝနာ ကို မတင္းတိမ္ ေစဖို႔ ေျပာလိုပါတယ္။

တစ္ေန႔ တစ္နာရီပဲ ဘာဝနာ ျပဳမယ္ ဆိုပါစို႔။ အဲ့ဒါဟာ ~ ေနာက္ေန႔ ဆက္တိုးပြား ခ်င္မွ တိုးပြား ႏိုင္မယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း သိထားဖို႔ လိုပါလိမ့္မယ္။ စင္စစ္ တစ္ေန႔ တစ္နာရီေလာက္သာ ဘာဝနာ ျပဳဖို႔ ၾကံရြယ္သူဟာ – တစ္ေန႔တာ ရရွိတဲ့ ႏွစ္ဆယ့္ ေလးနာရီ မွာ ႏွစ္ဆယ့္ သံုးနာရီ ကို အခ်ည္းႏွီး ထားရွိျပီး – တစ္နာရီကို သာ အသံုးျပဳေန တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုပါစို႔ – ခင္ဗ်ား တစ္ရက္ကို တနာရီစာ ဘာဝနာ ျပဳ မယ္။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ဆယ့္သံုးနာရီမွာ ေနခ်င္သလိုေနမယ္။ ဒါဆို- အဖိုးတန္တဲ့ ဘာဝနာျပဳခ်ိန္ တစ္နာရီစာ ေလးဟာ အမွတ္သတိ မရွိ – အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္တဲ့ – ႏွစ္ဆယ့္ သံုးနာရီ ေအာက္ မွာ တိမ္ျမဳပ္ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားတယ္။ အလဟႆ ျဖစ္သြား ပါလိမ့္ မယ္။ ဘာဝနာ ဆိတ္သုဥ္းေနတဲ့ အခါ ဝင္ေရာက္လာ ေနက် သမားရိုးက် အမိႈက္ အညစ္ ေတြဟာ ~ ၾကိဳးစားပမ္းစား ရရွိတဲ့ တစ္နာရီစာ အေလ့ အလာ ျဖစ္တဲ့ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အဖိုးတန္ ဘာဝနာ အမႈ ကို ဖံုးအုပ္ ျမွဳပ္ပစ္ လိုက္ ၾကမွာပဲ။

Read more of this post