~ ျဖစ္လ်ွင္ ျဖစ္ကာမ်ွ၌ ~

ဒိေ႒ ဒိ႒ မတၱံ ဆိုတဲ့ အမည္ နဲ႔ ေရႊဥေဒါင္းရဲ႕ စာအုပ္ ကို ငယ္စဥ္က ဖတ္ရဖူးတယ္။ အဲ့တုန္းက အဲ့ဒီ က်မ္းကို အေတာ္အတန္ သေဘာ က်ခဲ့သလို၊ လက္ေတြ႔လည္း လိုက္လုပ္ ၾကည့္ ခဲ့ ဖူးတယ္။ ဘဝင္က်တာ လည္း ရွိသလို၊ မက်တာလည္း ရွိတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အဲ့ဒီ နည္းနာ ကို ထားရစ္ၿပီး – ေနထိုင္မိသေရြ႕အမ်ားဆံုးဟာ မိမိ စိတ္ကိုသာ ခဏမလပ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ အက်င့္ တစ္ခုတည္းပဲ။ က်မ္းစာ တို႔အရ ဒါကို စိတၱာႏုပႆနာ လို႔ ေခၚဆိုမယ္ ထင္ပါတယ္။

အထူး သျဖင့္ မဟာစည္ ဆရာေတာ္ က်မ္းစာ မ်ား ဖတ္ရွဳရင္း – ေနထိုင္ၾကည့္ လာတဲ့ အခါ – ဒီေနာက္ ႏွစ္မ်ား အတြင္း က်ေနာ္ အႏွစ္သက္ဆံုး ဝိပႆနာ နည္းနာ ပံုစံ ဟာ စိတၱာႏုပႆနာ အဝင္အပါ ျဖစ္တဲ့ ဒီ နည္းနာ သာ ျဖစ္လာျပန္ တယ္။ သာမာန္ ႐ိုး႐ိုးအားျဖင့္ စိတ္ကို စိတ္အတိုင္း လိုက္ၾကည့္ေန တဲ့ အျဖစ္ဟာ ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ ဒီနည္းနာေလာက္ အႏုမစိတ္ ဘူး။ သာသာေလး ပဲ လို႔ ေျပာရမယ္ ထင္တယ္။ ဒါေပတဲ့ သတိ စိတ္ပါ မ်ားရင္ – စိတၱာႏုပႆနာ ျဖစ္ေစ၊ အျခား သတိပဌာန္ အဘယ္နည္း ျဖစ္ပါေစ – ဒီနည္း ကိုသာ ဆိုက္ေရာက္ တယ္လို႔ ဆိုရမွာပဲ။

ပိဋကတ္၊ ပါဠိ စသည္ မကၽြမ္းက်င္မႈေၾကာင့္ အျခား ဘယ္ေနရာ မွာ ထပ္မံ ညႊန္ျပထားမႈ ရွိမရွိ က်ေနာ္ မသိဘူး။ အၾကမ္းအားျဖင့္- ဒီ- ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ နည္း ကို ေဂါတမျမတ္စြာ – ေဒသနာ ႏွစ္ခု မွာ ေဟာထားတယ္ လို႔ မွတ္သား မိပါတယ္။ တစ္ခုက မာလုက် ပုတၱ သုတ္ ျဖစ္ ၿပီး၊ တစ္ခုက ဗာဟိယသုတ္ ျဖစ္တယ္။ အခု ဒီ ဗာဟိယသုတ္ ရဲ႕ အက်ဥ္းေလာက္ကို မဟာစည္ဆရာေတာ္ ဘုရားရဲ႕ နိဗၺာန ပဋိ သံယုတၱ ကထာ တတိယပိုင္း က ေကာက္ႏုတ္ ယူပါတယ္။

ဇာတ္သြား၊ ဇာတ္လမ္း ကို အရွည္ေရးဖို႔ မလိုအပ္တဲ့ အတြက္ ထားရစ္ ခဲ့တယ္။ လိုရင္းက – ဗာဟိယ အမည္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ဟာ တရားနာဖို႔ -ျမတ္စြာ ဘုရား ရွိရာ ခရီးျပင္းႏွင္လာတယ္။ ေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း – ဘုရား ဆြမ္းခံႂကြေနရာ ခရီးတစ္ဝက္မွာတင္ တရား ေတာင္းတယ္။ က်မ္းစာ တို႔ အရ – ျမတ္စြာဘုရားဟာ ဗာဟိယ သံုးႀကိမ္ သံုးခါ ေလ်ာက္ထားၿပီးမွ ဒီတရားကို ေဟာတာ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေဟာ မယ့္ ေဟာေတာ့ လည္း- ဝိပႆနာ – ဒီနည္းနာ ကိုသာ တိုက္႐ိုက္ ေဟာထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ေဇယ်
……………………

မဟာစည္ ဆရာေတာ္ – နိဗၺာနပဋိသံယုတၱကထာ

တသၼာတိဟ ေတ ဗာဟိယ ဧဝံ သိကၡိတဗၺံ “ဒိေ႒ ဒိ႒မတၱံ ဘဝိႆတိ၊ သုေတ သုတမတၱံ ဘဝိႆတိ၊ မုေတ မုတမတၱံ ဘဝိႆတိ၊ ဝိညာေတ ဝိညာတမတၱံ ဘဝိႆတီ” တိ၊ ဧဝဥွိေတ ဗာဟိယ သိကၡိတဗၺံ။

ဗာဟိယ၊ ဗာဟိယ။ တသၼာ၊ ထိုသို႔ တရားေဟာရန္ ေတာင္းပန္ေသာေၾကာင့္။ ဣဟ၊ ငါဘုရား၏ အဆံုးအမ ဤသာသနာ၌။ ေတ၊ သင္သည္။ ဧဝံ သိကၡိတဗၺံ၊ ဤဆိုလတၱံ႕အတိုင္း က်င့္ရမည္။ ဒိေ႒၊ ျမင္သည္၌။ ဒိ႒မတၱံ၊ ျမင္႐ံုမ်ွသည္။ ဘဝိႆတိ၊ ျဖစ္လတၱံ႔။ သုေတ သုတမတၱံ ဘဝိႆတိ၊ ၾကားသည္၌ ၾကား႐ံုမ်ွ ျဖစ္လတၱံ႔။ မုေတ မုတမတၱံ ဘဝိႆတိ၊ နံသိ စားသိ ထိသိ လ်က္ ေရာက္သည္ ၌ ေရာက္႐ံု မ်ွ ျဖစ္လတၱံ႔။ ဝိညာေတ ဝိညာတမတၱံ ဘဝိႆတီ တိ၊ ၾကံသိသည္၌ ၾကံသိ႐ံုမ်ွ ျဖစ္လတၱံ႔ ဟူ၍။ ဧဝဥွိ၊ ဤသို႔လ်ွင္။ ေတ၊ သင္သည္။ သိကၡိတဗၺံ၊ က်င့္ရမည္။

ဒါဟာ ဗာဟိယကို ျမတ္စြာဘုရားက အက်ဥ္းခ်ဳပ္ ေဟာတဲ့ ဝိပႆနာ တရား ျဖစ္ပါတယ္။ Read more of this post

မာန သံုးပါး

ပုရာေဘဒသုတ္ မွာ – မာန နဲ႔ပတ္သက္လို႔ သံုးမ်ိဳး ဆိုပါတယ္။

ေလာေက – ေလာက၌၊ အတၱာနံ – မိမိ ကိုယ္ကို –
၁။ – သေမ – သူတစ္ပါးႏွင့္ တူညီသည္ ဟူ၍လည္း၊ န မညေတ- မထင္မွတ္အပ္။
၂။ – န ဝိေသသိ – သူတစ္ပါးထက္ ထူးျမတ္သည္ ဟူ၍လည္း၊ န မညေတ – မထင္မွတ္အပ္။
၃။ – န နီေစေယ်ာ – သူတစ္ပါးထက္ နိမ့္က်သည္ ဟူ၍လည္း၊ န မညေတ – မထင္မွတ္အပ္။
————————


စင္စစ္ ၾကည့္ရင္ – မာန္ (ဝါ) မာန ဟာ – သူတစ္ပါးနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တဲ့ အခါေတြမွာ ေပၚေပါက္ တာ ျဖစ္ပါ တယ္။ မိမိ တစ္ဦးတည္း အထီးတည္း အျဖစ္ကို လက္မခံႏုိင္ျခင္း သေဘာ ကုိပဲ မာန္၊ မာန လို႔ ေခၚဆို တယ္။ ေရွးဆရာ တို႔ အလို အားျဖင့္ သူ႕မွာ- ဥဏၰာတိ လကၡဏာ ၊ “တက္ႂကြတ့ဲ သေဘာ” ရွိတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။

ဒီ သံုးမ်ိဳး မွာ – မိမိ ကိုယ္ကို ၁။ အျခား သူတစ္ပါး နဲ႔ ႏိႈင္းတုျခင္း၊ ၂။ သူတစ္ပါး ထက္ ထူးျမတ္ တယ္ လို႔ မွတ္ယူျခင္း – ဒီ ႏွစ္ခ်က္ဟာ တက္ႂကြ၊ေထာင္လႊား တဲ့ သေဘာ ျဖစ္ တယ္ လို႔ လူ အမ်ား သိျမင္ ရ လြယ္ကူ တယ္။ တတိယ အမ်ိဳး အစား “န နီေစေယ်ာ” – သူတစ္ပါး ထက္ နိမ့္က်တယ္ လု႔ိ မွတ္ယူ တဲ့ မာန ကို ေတာ့ တက္ႂကြ တဲ့ သေဘာ အေန နဲ႔ သိျမင္ ခဲ တယ္။ အမ်ား အားျဖင့္ မွာ လည္း – အဲ့ မာန ဝင္ရင္း — ငါ့မွာ မာန္မာန မရွိဘဲ- လို႔ ထင္ျမင္ ေန စရာ ရွိပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ – စင္စစ္ – မိမိ ကိုယ္ ကို အနိမ့္ မွာ ထားရင္း ရွိေန တဲ့ ဒီ မာန ဟာ မိမိကိုယ္ကို နိမ့္ခ်တယ္ ဆိုတဲ့ နိဝါတ မဟုတ္ဘူး။ ယုတ္နိမ့္တဲ့ အဆင့္ အတန္း တစ္ခု အေန နဲ႔ မိမိ ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္ယူ တဲ့ သေဘာ သာ ျဖစ္ပါတယ္။

“ငါ – ဘယ္သူေတြ ထက္ မိုက္တယ္။ ငါဟာ သူတို႔ေတြထက္ ပိုခံစားရတယ္။ ငါ ဟာ သူတို႔ေတြ ထက္ ပိုနာက်င္ ခဲ့ရတယ္။ ငါသာ အတၱအနည္းဆံုး၊ ငါ့မွာ ဘာမွ ငဲ့ကြက္စရာ မရွိဘူး။ မလိုဘူး။ ငါ့မွာ ဘာ ဂုဏ္မွ တက္စရာ မရွိဘူး။” — စသျဖင့္ မိမိရဲ႕ အေတြးသႏၱာန္ မွာ ေအာက္က် တဲ့ အေျခအေန ကို အေျချပဳ ကုပ္ယူျပီး- ဂုဏ္ယူတာ တစ္မ်ိဳး ပဲ။

ေက်းကၽြန္ အျဖစ္နဲ႔လည္း – “ငါဟာ အိမ္ေပါက္ကၽြန္ ျဖစ္တယ္၊ ကၽြန္ရင္း ျဖစ္တယ္” လို႔ ကၽြန္တြင္း နက္ တယ္။ ဒါကိုပဲ ဂုဏ္ယူ ေန တတ္တယ္။ ေအာက္က် တဲ့ အျဖစ္၊ နိမ့္ တဲ့ အျဖစ္ ကေန အျခား တစ္ပါး နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ တယ္။ ဒါကိုက တက္ႂကြတဲ့ စိတ္သေဘာက ရွိေန တာ ျဖစ္ပါတယ္။

Read more of this post

ဒုကၡသည္

A: ဗုဒၶက အဆိုးျမင္ဝါဒီပဲ ျဖစ္မယ္။ သူက- ဘဝကို ဘာလို႔ ဒုကၡလို႔ ေျပာရတာလဲ။

B: ခင္ဗ်ား တို႔ က်ဳပ္တို႔ ဘဝဟာ တကယ့္ ဒုကၡ ျဖစ္ေနတာမို႔ ဒုကၡလို႔ ေျပာရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့အတြက္ သက္ေသ လိုအပ္ေနပါသလား။ ခင္ဗ်ား ဘဝကို ခင္ဗ်ား ျပန္မျမင္ ထားဘူးလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ေမ့ေနသလား။ ဒုကၡ မဟုတ္ဘူး – တကယ့္ သုခပါလို႔ ျမင္ထားပါသလား။ မိမိ ျမင္ထားတဲ့ ဘဝ ေရွ႕ေမ်ွာ္မွန္းခ်က္ တစ္ခုခု နဲ႔ မတူညီ၊ မကိုက္ညီ သြားလို႔ မ်ားလား။ ဒါမွ မဟုတ္ ခင္ဗ်ား ျဖစ္ခ်င္ လိုခ်င္တဲ့ ဘဝနဲ႔ ကန္႔လန္႔တိုက္ ေျပာလိုက္မိသလို ျဖစ္သြားသလား။ ဒါမွ မဟုတ္- ဒုကၡလို႔ ေျပာရျခင္း အေပၚ မေက်မလည္မ်ား ျဖစ္သြားပါသလား။ အနာေပၚ တုတ္က်သြားတာလား။

တကယ္တမ္းလည္း – ဘဝဟာ ဒုကၡပါလို႔ စကားဆိုခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား မအီမသာ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ ခုခံ ကာကြယ္ ခ်င္စိတ္ ျဖစ္သြားမယ္။ မိမိ ဘဝကို ရွဳတ္ခ်ျပစ္တင္ လိုက္တာ သက္သက္ပဲ လို႔ ထင္လိုက္မိ ႏိုင္တယ္။

က်ေနာ္ နားလည္ထားသလို ေျပာရင္ ဗုဒၶဟာ ခင္ဗ်ား ဘဝကို အလဟႆ ျပစ္တင္ ရွဳတ္ခ် ပစ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဗုဒၶမွာ ျပစ္တင္ရွဳတ္ခ်စရာ ဘာမွ မရွိဘူး။ ဗုဒၶ၊ ခရစ္၊ ေလာက္ဇူ၊ မိုဟာမက္ စသျဖင့္ သူတို႔ေတြသာ သူေတာ္စင္ စစ္စစ္ ေတြဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကို မဟုတ္တမ္းတရား ေျပာေနစရာ ဘာမွ မရွိဘူး။ သူတို႔ ရဲ႕ သႏၱာန္မွာ ခ်မ္းေျမ႕မႈ သက္သက္သာ ရွိေနေကာင္း ရွိေနလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား ဘဝကို အေၾကာင္းမဲ့ သက္သက္ ေမာင္းမဲ ႏွိမ္ခ်၊ လာေျပာေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႔ရဲ႕ ဆိုစကားမွာ ခ်ဲ႕ကား ေနစရာ ၊ ရႊီးေနစရာ မလိုဘူးလို႔ ေျပာရပါလိမ့္မယ္ ။ အထူးသျဖင့္ ဗုဒၶရဲ႕ မိန္႔မွာစကား အမ်ားစုဟာ အခ်က္အလက္ကို အခ်က္အလက္ အတိုင္း ေျပာဆိုထားတာမ်ွသာ ျဖစ္တယ္လို႔ က်ေနာ္ ျမင္ပါတယ္ ( မွားပါတယ္ ဆိုရင္ သည္းခံ )

ဗုဒၶ အေနနဲ႔ အမွန္ကို အမွန္အတိုင္း ေျပာမွာပဲ။ ခင္ဗ်ား ကန္းေနရင္ ကန္းေနတယ္လို႔ ေျပာမယ္။ ခင္ဗ်ား ေသရင္ ေသတယ္လို႔ ေျပာမယ္။ ဒါဟာ ဘာအမွား ရွိပါသလဲ။ အခ်က္အလက္ တစ္ခုကို အရင္း အတိုင္း ေျပာျပေန တာ ျဖစ္တဲ့ အျပင္ – အခု စကား “ဒုကၡ” ဆိုတာဟာ ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ္တို႔ အတြက္ ေမ့ေလ်ာ့ထားတဲ့၊ ေပါ့တန္ထားတဲ့ အရာ တစ္ခု ကို သတိေပး၊ အသိေပး စကားလည္း ျဖစ္ေနေသးတယ္ မဟုတ္လား။ စင္စစ္ က်ေနာ့အေနနဲ႔ဆို – အဲ့ထက္ အလြန္ ကို လည္း ျပညႊန္းေနေသး တယ္ လို႔ ျမင္ပါတယ္။

ဘဝဟာ ဒုကၡ ျဖစ္ေနတယ္၊ အခု ဘဝေတြဟာ ဒုကၡသာ ျဖစ္တယ္ လို႔ ဗုဒၶ အတန္တန္ အထပ္ထပ္ မွာၾကားေနရျခင္းဟာ “ဘဝရဲ႕ စင္စစ္ခ်မ္းသာ သုခ ရႏိုင္ျခင္းအေၾကာင္း” ကို ျမင္သိေစႏိုင္ဖို႔ လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပတဲ့ ဒီ သုခစင္စစ္ ကို ျမင္ႏိုင္ဖုိ႔ ခင္ဗ်ားရဲ႕ လက္ရွိ ဒုကၡ ကို ေကာင္းေကာင္း သိထားရ လိမ့္မယ္။ အင္ဂ်င္တစ္လံုးကုိ စနစ္တက် ျဖိဳခ် ပစ္ႏိုင္ဖို႔ အင္ဂ်င္အေၾကာင္းကို ခင္ဗ်ား ေကာင္းေကာင္း သိထားမွရမယ္။ အႏၱရာယ္ ၾကီးတဲ့ ခ်ိန္ကိုက္ဗံုး တစ္လံုးကို – အဲ့ဒီ ဗံုးအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း သိထားမွ ျဖဳတ္တပ္ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။

ဆိုလိုတာက ဘဝ ရဲ႕ ဒုကၡကို ေကာင္းေကာင္း မသိရင္ စင္စစ္ ခ်မ္းေျမ႕တဲ့ သုခ ( သႏၱိ ) ကို ခင္ဗ်ား မရဘူး။ ရွင္သန္ေနတဲ့ မိမိရဲ႕ ဘဝ ဒုကၡ အေပၚ နက္နက္ရွိဳင္းရွိဳင္း ( စိတ္ႏွလံုးထဲ အထိ ) ျမင္သိလာ တဲ့ အခါ – ရွင္သန္ေနခဲ့တဲ့ လမ္းေဟာင္း အတိုင္း ခင္ဗ်ား တစကၠန္႔ေလးေတာင္ ေနလို႔ မရေတာ့ဘူးရယ္။ ဥပမာ – ခင္ဗ်ားက အိမ္မွာ ရွိတယ္။ ခင္ဗ်ား အိမ္မီးေလာင္ေနတယ္။ မီးေလာင္ေနေၾကာင္းကို မသိဘူး။ ေကာင္းေကာင္း ေမြ႕ေနမယ္။ တစ္ေယာက္က – ခင္ဗ်ား အိမ္မီးေလာင္ေနတယ္လို႔ လာေျပာမယ္။ မိမိအိမ္ အေၾကာင္း မိမိ မသိဘဲ – ငါ့လာေႏွာက္ယွက္ရေကာင္းလား စြတ္ေျပာရင္ ဘယ္သူ လြန္မလဲ။ တကယ္တမ္းမွာ ခင္ဗ်ား အိမ္ မီးေလာင္ေနျပီ ဆိုတာ ခင္ဗ်ား ျမင္သြားရင္ – ေစာနက ေမြ႕ေနမိတာမ်ိဳး မဆိုထားနဲ႔ တစကၠန္႔ေလးေတာင္ ခင္ဗ်ား ေနႏိုင္ ပါ့မလား။ တစ္အိမ္လံုး ဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနျပီ ဆိုတာ ျမင္သိလိုက္မိတဲ့ ခဏ ၊ ခင္ဗ်ား ထြက္ေျပးဖို႔ ပုဆိုးပုဝါေတာင္ ႏိုင္ပါေတာ့မလား။ “ေအးေဆးပါကြာ” လို႔ ေလတစ္ခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ တစ္ေရးႏွစ္ေရး ႏွပ္ေနႏိုင္ေသးရဲ႕လား။ ျဖစ္ႏိုင္တာက – အသက္ေဘးရယ္လို႔ နီးနီး ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ ခင္ဗ်ား ဇနီး၊ သားမယားေတာင္ ေမ့ေကာင္း ေမ့သြား ႏိုင္ေသးတယ္ မဟုတ္လား။ စင္စစ္ မိမိ အိမ္ မီးေလာင္ေနေၾကာင္း သိျမင္လိုက္တာဟာ အဲ့ဒီ အိမ္က အလြတ္ရုန္းေျပးႏိုင္ဖို႔ အစ ျဖစ္ပါတယ္။ Read more of this post

ဆာတိုရီ ( Satori )

ဇင္ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေမး အမ်ားဆံုးက ဆာတိုရီ ( Satori ) ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆာတိုရီ ကို – “အသိဥာဏ္ အျမင္ ႏိုးထမႈ ခဏ” လုိ႔ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုေလ့ ရွိတယ္။ ဇင္နဲ႔ ဆက္ႏြယ္တဲ့ ဒ႑ာရီ၊ ပံုျပင္ သမိုင္းေတြမွာ ဆာတိုရီ ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ မၾကာခဏ ပါေလ့ ရွိတယ္။ ဆာတိုရီ ဘယ္လို ရရွိသလဲ။ ဆာတိုရီ ကို အခ်ိန္ၾကာျမင့္ ေအာင္ ၾကိဳးပမ္း ျပီးမွ ရႏိုင္တာလား။ တစ္ဆင့္ျပီး တစ္ဆင့္ ၾကိဳးစား အားထုတ္မွ ရတာမ်ိဳးလား။ ေသခ်ာတာက- လိုခ်င္ စိတ္ေဇာေတြနဲ႔ လုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ထိ မရေသးဘူး။ ဘယ္ အားထုတ္မႈ ကိုမွ မလုပ္ျပဳေတာ့တဲ့ ခဏ- အားလံုးေျဖေလ်ာ့ခ် လိုက္တဲ့ ခဏေလး မွာ ဆာတိုရီ ရရွိပါတယ္။

ဆိုပါစို႔။ လူတစ္ေယာက္ အိပ္ငိုက္ေနတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ ဘာမွန္းေတာင္ မသိေလာက္ ေအာင္ အိပ္ခ်င္မူးတူး ျဖစ္ေနတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ သြားတယ္။ သိမွတ္မႈ မရွိဘဲ၊ ဘာမွ မသိေတာ့ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္ သြားတယ္။ အိပ္မက္ေတြ အရွည္ၾကီး မက္ေနတယ္ ဆိုပါစို႔။ အဲ့အခ်ိန္မွာ လူတစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။“ေဟ့ေကာင္၊ ဒီမွာဘာလာလုပ္ေနတာလဲ၊ ထ” ဆိုျပီး ေအာ္တယ္။ ျဖတ္ခနဲ သူလန္႔ႏိုး သြားတယ္။ မ်က္လံုးပြင့္လာတယ္။ သူ အိပ္ေပ်ာ္ သြားမိပါလား ဆိုတာ အဲ့ခဏမွာ သိလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီ ခဏ ကေလးပဲ။

ဒီလို မႏိုးလာခင္က သူ အိပ္မက္ေတြ တစ္ေထာင့္ တစ္ည တေမ့တေမာ၊ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ား မက္ေနမယ္။ အိပ္မက္ ရွည္ၾကီးေတြ ထဲမွာ အိပ္မက္ဆိုးေတြ မက္ေနဦးမယ္။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ – အိပ္မက္ထဲ စီးေမ်ာ ေနမယ္။ ဦးတည္ခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး သြားလာ လႈပ္ရွား ေနမယ္။ အိပ္မက္ ထဲမွာ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အရာေတြပါ ျဖစ္ေနႏိုင္ ပါေသးတယ္။ – ဒါေပမယ့္ ရုတ္တရက္ ေခၚသံ “ထေတာ့” ဆိုတဲ့ ခဏမွာ သူ ျဖတ္ခနဲ ႏိုးသြား တယ္။ သူ အိပ္မက္ေတြ မက္ေန မိတာ ျဖစ္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း သိလိုက္ရတယ္။ ဒီဥပမာဟာ ဆာတိုရီ ( Satori ) နဲ႔ အတိအက် တူညီ ပါတယ္။

Read more of this post

ငန္းျဖဴ

Zen မွာ ေမးတတ္တဲ့ ေမးခြန္း ပေဟဠိ တစ္ခုရွိတယ္။ “ငန္း အျပင္ေရာက္ေအာင္ ဘယ္လိုထုတ္မလဲ” ဆိုတဲ့ ျပႆနာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္က ငန္းဟာ ဘယ္တုန္းကမွ အထဲမွာ မရွိခဲ့ဘူး။ သူက အျမဲတမ္း အျပင္မွာပဲ ရွိေနခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ ပေဟဠိပုစၦာဟာ – ဇင္ ကိုအန္ တစ္ပုဒ္ အျဖစ္နဲ႔ နာမည္ၾကီး ခဲ့တယ္။ ဆိုပါစို႕- အဲ့ဒီအေၾကာင္း ကို မေျပာခင္ ဇင္ က ဘာလဲ – ကိုအန္ ပေဟဠိ ဆိုတာ ဘာလဲ အရင္ နားလည္ထားရင္ ပိုအဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္။

ဇင္ကို အမ်ားစုက ဇင္ဗုဒၶဘာသာလို႔ ေခၚၾကတယ္။ ဘာသာ လို႔ အမည္တပ္ ရံုနဲ႔တင္ လြဲမွား ေနႏိုင္ပါတယ္။ ဒါတင္ မကေသးဘူး – ဇင္ဗုဒၶဘာသာ ဆိုတဲ့ တံဆိပ္ နဲ႔ – ဇင္ + ဗုဒၶဘာသာ ( Zen Buddhism ) ဆိုျပီး တပ္စြဲ သမုတ္ ထားျပန္ေသးတယ္။ အဲ့ဒီ အတြက္ အခု လက္ရွိ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနတဲ့ – ဗုဒၶဘာသာ ရဲ႕ ဂိုဏ္းကြဲ တစ္ခု၊ ဘာသာေရး တစ္ခု လို႕ အထင္ ရွိေနတတ္ ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အတြင္းက်က် ဝင္ၾကည့္ရင္ – ဇင္ ဟာ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာေရး တစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ နည္းလမ္း တစ္ခု ၊ ပန္းတိုင္တစ္ခုထားထားတဲ့ က်င့္စဥ္ တစ္ခု လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဇင္ မွာ ဘာေတာင္းဆိုမႈမွ မရွိသလို၊ ဘယ္ဆုေတာင္း ဂါထာမွ မရွိဘူး။ ဘယ္အရာ ကိုမွ မညႊန္းထားဘူး။

ေနာက္ဆံုး – ဇင္မွာ အထြတ္အျမတ္ ထားတဲ့ ဘယ္က်မ္းဂန္ စာေပရယ္ မွ မရွိပါဘူး။ ဒါကိုပဲ အခ်ိဳ႕က ဇင္ဝါဒ လို႔ ေခၚၾက ျပန္ပါေသးတယ္။ တကယ္တမ္း ဇင္ဟာ ဝါဒ တစ္ခုလည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒႆနိက စနစ္ ၊ အယူအဆ မဟုတ္ဘူး။ ဇင္ဟာ – ခင္ဗ်ားအတြက္ အရာ အားလံုးကို ခင္ဗ်ား အခု ျဖစ္ရွိေနတဲ့ အတိုင္း အျပည့္အဝ ခ်ဥ္းကပ္ေစရံု သက္သက္သာ ရွိပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ဇင္ဟာ – ခင္ဗ်ား အခု ျဖစ္ရွိ ေနတဲ့ အတိုင္း ခင္ဗ်ား အျပည့္အဝ သိျမင္သြားေစ တယ္ ။ အဲ့ဒါေလး သက္သက္ပါ။ အခု အခ်ိန္ – အခု ေနရာ မွာ – ရွိေနတဲ့ ခင္ဗ်ား ျဖစ္တည္မႈ သႏၱာန္ရဲ႕ ဘယ္အရာကိုမွ ျခြင္းခ်န္ မထားခဲ့ဘူး။

ဇင္ အတိုင္း ေနတဲ့သူ ကို ဇင္ဝါဒီလို႔ ေခၚၾကမယ္ ဆိုပါစို႔။ ( က်ေနာ့ သေဘာ အေနနဲ႔ဆို – အဲ့လို အမည္မတပ္ လိုပါဘူး ။ ) ဇင္ဝါဒီ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပန္းတိုင္ဟာ အျခား မွာ မရွိဘူး။ အခု ဒီေနရာ မွာပဲ ရွိတယ္။ ဇင္ ဝါဒီတစ္ေယာက္ရဲ႕ ပန္းတိုင္ ေရာက္ရွိေရး ဟာ ေနာင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္လာ ဖို႔ မဟုတ္ဘူး။ အခု ျဖစ္ရွိေနတဲ့ လက္ငင္း ပစၥဳပၸန္ အခ်ိန္မွာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့အတြက္ မေန႔က ဆိုတာ၊ မနက္ျဖန္ ဆိုတာ မရွိ။ ဒီ အခု-ခဏ သာလ်င္ အစစ္အမွန္ ျဖစ္ရွိ ေနပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဇင္မွာ နည္းလမ္း နဲ႔ ပန္းတိုင္ ကြဲျပား မေနဘူး ၊ ခြဲျခား စရာ မလိုအပ္ဘူး – အခု ဒီအခ်ိန္နဲ႔ – အခု ဒီေနရာမွာ- ပန္းတိုင္ေရာ နည္းလမ္းပါ တစ္ပါတည္း ေပါင္းဆံု ေနပါတယ္။ သူ႕ အတြက္ ဘယ္ျခားနားမႈ ကို မွ မလုပ္ဘူး လို႔ ဆိုလိုတယ္။

ကမၻာမွာ ေပၚေပါက္ခဲ့သမ်ွ ဒႆနိက စနစ္ေတြ၊ ဘာသာတရား ေတြမွာ – ဒြိသဘာဝေတြ ခြဲျခား ညႊန္ျပ ထားျပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ၎တို႔ အသီးသီးရဲ႕ နည္းနာ အတိုင္းသာ က်င့္ၾကံ ေနထိုင္သြားရင္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ မကြဲမျပား တသားတည္း ျငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ သုခ အျဖစ္ကို ရရွိႏိုင္မယ္လို႔ ေဟာေျပာ ညႊန္ၾကားတယ္။ လူေတြရဲ႕ သႏၱာန္ ကို ဒါ ေကာင္းတယ္၊ ဟိုဟာ မေကာင္းဘူး- ဒါက အမွန္- ဟိုဟာ က အမွား- ခြဲျခား ပိုင္းျဖတ္ ေပးတယ္။ ဘုရားသခင္ နဲ႔ ေစတန္ ပိုင္းျခားေပး တယ္။ အလွအပနဲ႔ အက်ည္းတန္မႈ ကြဲျပား ရွဳျမင္ ေစတယ္။ ေၾကာင္းက်ိဳး ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ေတြ ခ်ေပးတယ္။ ဆင္ျခင္တံုတရား လို႔ နံမည္ တံဆိပ္၊ ေဝါဟာရေတြ ၾကြယ္ဝ လာေစတယ္။

Read more of this post

ထူးမျခားနား ဇင္ပံုျပင္

ေခ်ာင္းငယ္ေလး

ကိုယ္ေတာ္ ႏွစ္ပါးျဖစ္တဲ့ တန္စန္နဲ႔ အဲခိဒို တို႔ ဟာ ခရီး အတူ ထြက္လာခဲ့ၾကတယ္။ လမ္းခုလတ္ တစ္ေနရာေရာက္ေတာ့ မိုးေတြက သည္းသည္း မည္းမည္း ရြာခ်လာတယ္။ အဲ့ေတာ့ အခ်ိဳ႕လမ္းေနရာေတြမွာ ရႊံ႕ေတြ ဗြက္ေတြ ထကုန္တယ္။ ေခ်ာင္းငယ္ေလး တစ္ခုနားကို ေရာက္ေတာ့ ကီမိုႏို ပိုးစေလး ဝတ္ထားတဲ့ မိန္းမလွေလး တစ္ေယာက္နဲ႔ ဆံုတယ္။ အဲ့မိန္းကေလးက ဒီေခ်ာင္းေလးကို ျဖတ္ကူး ခရီးဆက္ဖို႔ အခက္ၾကံဳေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။

တန္စင္ ကိုယ္ေတာ္ေလးက ခ်က္ခ်င္းပဲ – “လာ သူငယ္မ” ဆိုျပီး လက္ေမာင္းနဲ႔ ေပြ႕ခ်ီ၊ အဲ့ေခ်ာင္းကို ျဖတ္ကူးေပး လိုက္တယ္။ အဲခိဒို ကိုယ္ေတာ္ ကေတာ့ ဘာမွမေျပာဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္ ေနတယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ကိုယ္ေတာ္ နွစ္ပါး ခရီးဆက္လာရင္း ဘုရားေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းကို ေရာက္ေတာ့ မိုးလည္းခ်ဳပ္ျပီမို႔ နားလိုက္ၾကတယ္။ အဲ့အခါမွာ အဲခိဒို ကိုယ္ေတာ္ေလးက မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူ႔မိတ္ေဆြ တန္စင္ ကိုယ္ေတာ္ ေလးကို ေမးတယ္။

“ကိုယ္ေတာ္ ။ က်ဳပ္တို႔ ဘိကၡဳေတြဟာ အမ်ိဳးသမီးေတြနဲ႔ ေဝးေဝးေနသင့္တယ္ မဟုတ္လား။ အထူးသျဖင့္ ငယ္ရြယ္ေခ်ာေမာတဲ့ မိန္းကေလး ေတြနဲ႔ ဆို ပိုျပီးေတာင္ ဂရုျပဳရေသးတယ္ မဟုတ္လား။ ဒီလို အျပစ္ ၊ အႏၱရာယ္ၾကီးလွတဲ့ ကိစၥကို ကိုယ္ေတာ္ ဘာလို႔ လုပ္ခဲ့တာလဲ”

တန္စင္ကိုယ္ေတာ္ေလးက ျပန္ေျဖတယ္။

“ကိုယ္ေတာ္၊ က်ဳပ္ ဟိုမိန္းကေလးကို အဲ့မွာတင္ ထားထားျပီးခဲ့ျပီ။ ကိုယ္ေတာ္က ဘာလို႔ ဒီအထိ သယ္လာရတာလဲ”

……………………………………………….

လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ မီဂ်ီေခတ္ ( ၁၈၆၈ – ၁၉၁၂ ) အတြင္းက ဇင္ဆရာ တစ္ပါးရွိခဲ့တယ္။ သူ႔အမည္က နန္းအင္ တဲ့။ သူ႔ဆီကုိ တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡ တစ္ေယာက္က ဇင္ဗုဒၶဘာသာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေမးျမန္းခ်င္ပါတယ္ ဆိုျပီး လာတယ္။

ဆရာ နန္းအင္ဟာ လက္ဘက္ရည္နဲ႔ တည္ခင္းဧည့္ခံတယ္။ ဧည့္သည္ ပါေမာကၡ အတြက္ လက္ဘက္ရည္ ငွဲ႔ေပးတယ္။ ငွဲ႕တာမွ ျပည့္လ်ံေနလဲ မရပ္ေသးဘဲ ဆက္ငွဲ႕ ေနတယ္ ။ ပါေမာကၡၾကီးက အဲ့ဒါကို ေတြ႔ေတာ့ ပထမ ေငးၾကည့္ေနေသးတယ္။ ဆရာ နန္းအင္ ကေတာ့ ဆက္ငွဲ႕ေနတုန္းပဲ။ ေနာက္ေတာ့ ပါေမာကၡၾကီးလည္း မေနႏိုင္ဘဲ ေျပာရေတာ့တယ္။

“ခြက္က ျပည့္ေနျပီ မလား ဆရာသခင္ ၊ ဆက္ထည့္ေနရင္ ဒီလိုပဲ လ်ံက်ေနမွာပါ”

အဲ့ေတာ့ ဆရာက-

“ဒီခြက္လိုပါပဲ။ မိတ္ေဆြၾကီးဆီမွာ အသိ အၾကံဥာဏ္ ေတြးဆခ်က္ေတြ ျပည့္ေနတယ္။ အဲ့ဒါေတြကို ခါက်င္း၊သြန္ မပစ္ႏိုင္ဘဲ က်ဳပ္က ဇင္တရားကို ဘယ္လိုျပရမလဲ”

…………………………………

နာခံတတ္မႈ

ဆရာသခင္ ဘန္ခဲအိ ရဲ႕ တရားပြဲကို ဇင္ကိုယ္ေတာ္ေတြသာ မကဘူး၊ အလႊာ အနိမ့္ အျမင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးက လူပုဂၢိဳလ္ေတြပါ တက္ေရာက္ နားေထာင္ တတ္ၾကတယ္။ သူ ေဟာၾကားတဲ့ တရားေတြဟာ ဘယ္က်မ္းစာ၊ ဘယ္ဋီကာထဲကမွ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္ ဆိုစကားကုိမွ မကိုးကားဘူး။ အညႊန္း မရွိဘူး။ သူေျပာတဲ့ စကားလံုးတိုင္းဟာ သူ႔ရင္ထဲကပဲ တိုက္ရိုက္ ထြက္ေပၚလာတယ္။ သူ႕ရင္ထဲက ထြက္ေပၚလာတဲ့ အဲ့စကားလံုး တစ္လံုးခ်င္စီကုိ နားေထာင္သူတို႔ ရင္ထဲတိုက္ရိုက္ ေရာက္ႏိုင္ေအာင္သာ ေျပာပါတယ္။

Read more of this post

ကာလာမသုတ္ေတာ္ ႏွင့္ ေဝဖန္ေရး

ေအာက္ပါစာကို Facebook ရွိ note စာမ်က္နွာ တစ္ခုမွ ရယူထားပါတယ္။ မူရင္းေရးသားသူက ဘုန္းေတာ္ၾကီးတစ္ပါးထင္ပါတယ္။ Mahar Manapim လို႔ အမည္ေပးထားတာ ေတြ႔ရျပီး၊ ဤစာနဲ႔ မွတ္တမ္းတင္အပ္ပါတယ္ ဗ်။ ( မူရင္းေတြ႔ရသည့္အတိုင္း စာလံုးေပါင္းသတ္ပံု၊ အျဖတ္၊ အရပ္ပါ မခ်န္၊ ယင္းအတိုင္း ကူးယူထားပါတယ္။ )

………………………………………………………………………………

ကာလာမသုတ္ေတာ္ နွင့္ ေ၀ဘန္ေရး

ဗုဒၶဘုရားရွင္အေပၚကို ေစာ္ကားေျပာဆိုထားတဲ့ ၀က္ဘ္ဆိုက္တစ္ခုကို အင္တာနက္မွာဖတ္မိၿပီး ဒီေဆာင္းပါးေလး ေရးခ်င္စိတ္ျဖစ္သြားတာနဲ႔ ေရးျဖစ္သြားတယ္။ ျပန္လည္ၿပီးတိုက္ခိုက္ေျပာဆိုဖို႔ရာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ စြတ္စြဲေျပာဆိုသူရဲ႕ စကားလံုးေတြက ၾကမ္းတမ္းၿပီးေတာ့ တစ္ခုမွလည္း မမွန္ကန္လို႔ပါ။ ဗုဒၶဘာသာေတြဘက္ကလည္း ျပန္လည္တိုက္ခိုက္ေျပာဆိုတာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီလိုေတြ အျပန္အလွန္ ေျပာဆိုေနၾကရင္ျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွလည္း အေျဖမွန္ကို ရမွာမဟုတ္ပါဘူး။ အဓိက ျငင္းခုန္ေနၾကတာကေတာ့ ငရဲ ရွိမရွိဆိုတာနဲ႔ နိဗၺာန္ရွိမရွိဆိုတာေတြပါပဲ။ ငရဲဆိုတာ ဗုဒၶဘာသာေတြရဲ႕ မေရာက္ခ်င္ဆံုးေသာ ေနရာတစ္ေနရာ ျဖစ္သလို ထို႔အတူပဲ နိဗၺာန္ဆိုတာဟာလည္း ဗုဒၶဘာသာတိုင္းရဲ႕ ပန္းတိုင္ပါပဲ။ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္ေလာက္ယံုထားတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို တစ္ျခားတစ္ေယာက္ကပုတ္ခတ္ေျပာဆိုခြင့္ မရွိပါဘူး။ ဒါဟာ ဘယ္ဘာသာရယ္မွ မဟုတ္ဘဲ ဘာသာအားလံုးရဲ႕ ဥပေဒသပါ။ ေလာကမွာ ျမတ္စြာဘုရား ပြင့္ေတာ္မူလာတာဟာ ရည္႐ြယ္ခ်က္သံုးပါး ရွိပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာေတြ သိၿပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ နားမလည္ေသးတဲ့ သူေတြ အတြက္ ရွင္းျပခ်င္ပါတယ္။ ဒီရည္႐ြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ ဆက္စပ္ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို စာေရးသူလည္း ဟိုတုန္းက သိပ္နားမလည္ မရွင္းလင္းခဲ့ပါဘူး။ ေတာင္ၿမိဳ႕ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး အရွင္ဇနကာဘိ၀ံသ ေဟာၾကားရွင္းလင္းျပသည့္ တရားေတာ္ကို နာၾကားၿပီးကတည္းက သေဘာေတာ္ေတာ္က်သြားပါတယ္၊ ဘုရားအေပၚကို ယံုၾကည္ ၾကည္ညိဳတဲ့စိတ္လည္း ပိုပိုၿပီး ျဖစ္ေပၚလာခဲ့ပါတယ္။ ရည္႐ြယ္ခ်က္သံုးပါးက (၁) အတၱ (၂) ဟိတ (၃) သုခ တို႔ပါပဲ၊ အတၱ ဆိုတာ အက်ိဳးမ်ားဖို႔ ဟိတ ဆိုတာ အစည္းအပြားျဖစ္ထြန္းဖို႔နဲ႔ သုခဆိုတာ ခ်မ္းသာဖို႔လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ အက်ိဳးစည္းပြားအတြက္ဆိုတာ လူမ်ားစုအတြက္ပါ၊ ပါဠိလိုေတာ့ ဗဟုဇနဟိတ ဗဟုဇနသုခလို႔ပါပါတယ္။ အကုန္လံုးေတာ့လည္း မတတ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒီေနရာမွာ ဘုရားရွင္ပြင့္လာတာနဲ႔ လူေတြစည္းပြားျဖစ္သြားပါၿပီလား လူေတြခ်မ္းသာသြားပါၿပီလား ေမးစရာရွိလာပါတယ္၊ ေမးလည္းေမးပါ။ ဗုဒၶ၀ါဒကိုက ၀ိဘဇၨ၀ါဒ ေ၀ဘန္စီစစ္ခံတဲ့၀ါဒျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာကို ကိုးကြယ္တဲ့ လူအမ်ားစု ဘာလို႔ဆင္းရဲသလဲ၊ ေမးပါ-ေမးလည္းေမးေနၾကပါတယ္။ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးက ထိုေမးခြန္းေတြရဲ႕ အေျဖအတြက္ ဘုရားရွင္ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ႀကီးကို ကုသမႈမွာအင္မတန္ ကၽြမ္းက်င္ေတာ္မူတဲ့ ေဆးပါရဂူတစ္ေယာက္နဲ႔ ဥပမာေပးေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ေဆးပါရဂူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕ထံကို လူနာလာမကုခ်င္ရင္ျဖင့္လည္း ေနပါ။ ေနလို႔ရပါတယ္၊ လာကုလွည့္ပါလို႔ မေျပာပါဘူး။ သူ႕ကို ယံုလို႔ လာၿပီးေဆးကုတဲ့ လူေတြကေတာ့ျဖင့္ သူ႕စကားကို ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္ရပါမယ္။ ဒီအစားအစာကို မစားနဲ႔လို႔ သူကေျပာရင္ မစားဘဲ ေနရမွာပါ။ ဒီေန႔မွ ေရခ်ိဳးဆိုရင္ ထိုေန႔က်မွ ေရခ်ိဳးရပါမယ္။ စသည္စသည္ျဖင့္ သူ႕စကားကို ေသခ်ာနားေထာင္ ရမွာပါ။ နားေထာင္ရဲ႕သားနဲ႔မွ ေရာဂါမေပ်ာက္ရင္ျဖင့္ ေဆးဆရာရဲ႕ တာ၀န္ပါပဲ။ ကိုယ္ကေတာ့ျဖင့္ ေဆးဆရာရဲ႕ စကားကို နားေထာင္ခ်င္တဲ့ စကားကိုၾက နားေထာင္လိုက္မယ္-ကိုယ္မကင္းႏိုင္တဲ့ အရာကိုေတာ့ နားမေထာင္ဘဲေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေရာဂါမေပ်ာက္ခဲ့ရင္ ေဆးဆရာနဲ႔ မဆိုင္ေတာ့ပါဘူး။

ဆိုေတာ့ျဖင့္ ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုကေကာ ေဆးဆရာနဲ႔တူတဲ့ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ရဲ႕စကားကို ေသခ်ာနားေထာင္ေနပါရဲ႕လား၊ Read more of this post