လမ္းလည္း လမ္း၊ ပန္းလည္း ပန္းတိုင္

ဘာဝါဒ အေၾကာင္း ေျပာေနတာလဲ လို႔ ခင္ဗ်ားက ေမးတဲ့ အခါ – က်ေနာ္ ျပန္ေျဖရမွာက ~ ဝါဒ၊ ဒႆန အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ နည္းလမ္း ကို ေျပာေနတာ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ရွင္းေအာင္ ထပ္ ေျဖဖို႔ က နည္းနည္း လ်ာရွည္ရမယ္။

ဝါဒ၊ ဒႆန၊ စနစ္ တစ္ရပ္ အတြက္ က – သူ႕ ကို ေဝဖန္ ႏိုင္ တယ္။ ေဝဖန္ လို႔ လည္း ရတယ္။ ေလ့လာ ဖို႔ အခ်ိန္ နည္းနည္းနဲ႔ ဆင္ေျခ ေမးခြန္း အခ်ိဳ႕ လိုမယ္။ အေၾကာင္း အက်ိဳး သင့္ မသင့္ ကိုလည္း ယုတၱိ အစဥ္ အေတြးအျမင္ နဲ႔ ျခံဳယူႏိုင္တယ္။ ေတြးေခၚ ၾကည့္ ႏုိင္ တယ္။ ေတြးေခၚ ၾကည့္ လို႔ လည္း ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ “နည္းလမ္း” အတြက္ ကေတာ့ အဲ့လို မဟုတ္ ဘူး ။ သူ႔ကို တန္း ေဝဖန္ လို႔ မရဘူး ။ နည္းလမ္း တစ္ခုကို ေဝဖန္ဖို႔ အရင္ဆံုး အဲ့ဒီ လူ ဟာ ဒီ နည္းလမ္း ကို လုပ္ၾကည့္ဖို႔၊ စမ္းၾကည့္ဖို႔ လိုလာ ပါတယ္။ မလုပ္ၾကည့္ ဘဲ ေဝဖန္ဖို႔ ရာေတာ့ ခက္ခဲေနလိမ့္မယ္။

စင္စစ္ ဝါဒ၊ ဒႆန တစ္ရပ္ ဟာ စိတ္ကူးထည္ ရဲ႕ နယ္ပယ္ သာ ျဖစ္တယ္။ ပိုမို ဆီေလ်ာ္တဲ့ အဆို (Argument)၊ ေတြးဆခ်က္ (hypothesis) ေတြ ရွိရင္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ထပ္ကာ ထပ္ကာ တည္ေဆာက္ မယ္။ ေမးခြန္း ေတြ အထပ္ထပ္ ေမးမယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ဝါဒ၊ ဒႆန ဟာ အေျဖနဲ႔ အေမး ၾကား အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ တည္ေထာင္ သြားၾကတယ္။ ကမၻာ့ ဒႆန စနစ္ အမ်ားစု ရဲ႕ တဝဲ လည္လည္ ျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္း ဟာ – အဲ့ အေတာ မသတ္တဲ့ အေမး အေျဖေတြ ေၾကာင့္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမးခြန္း တစ္ခု အတြက္ ေျဖတဲ့ အေျဖရဲ႕ ေနာက္မွာ – ေနာက္ေမးခြန္း တစ္ခုက အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနတယ္။

ခ်မ္းေျမ့မႈ ဆီ သြားမယ့္ လမ္း ဟာ – အေမးအေျဖ နဲ႔ တည္ေဆာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဝါဒ၊ ဒႆန – လိုအပ္ မေနဘူး။ လိုအပ္တာ ဟာ နည္းလမ္း (ဝါ) လမ္း သာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္က ဥပမာ ေပး ထားတဲ့ လမ္း ဆိုတာလည္း မမွန္ေသးဘူး။ မမွန္ ေသာ္ျငားလည္း ဒီ လမ္း နဲ႔ ခရီး ဥပမာ သာ အေကာင္းဆံုး ေပးစရာ ရွိတယ္။

Read more of this post