ပလံု

ကုန္းေခါင္ေခါင္က ပင္လယ္ျပင္ထဲ
ငါးတစ္ေကာင္ ကားခနဲ ခုန္အဆင္း
ပင္လယ္ျပင္က ႏႈတ္ခြန္းဆက္
“ဩ- ျပန္လာၿပီလား” တဲ့။

ဆူဖီဆရာ ႐ူမီရဲ႕ ဒီကဗ်ာေလးက ဇင္ ဟိုကၠဳ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္နဲ႔ ဆင္တူတယ္။ မူလဘူတ ဌာေနကုိ ျပည့္ျပည့္ဝဝ ေရာက္ရွိတဲ့ သူ အတြက္ – ေနထိုင္တဲ့ ခဏေတြ ဟာ ေမးခြန္း မရွိ၊ အေျဖ မလို၊ ဟိုသည္ ေဖြရွာ ေနတဲ့ အျဖစ္ အားလံုး ရပ္တန္႔သြား တာ ေတြ႔ရ ပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခဏတာ ကိုသာ ျမင္သူ အတြက္ အတိတ္ ဟာ စြဲညိ မေနဘူး။ တစ္ခဏတာ ကို မိမိ ရရ ရွဳမွတ္ ႏိုင္သူ အတြက္ အနာဂတ္ လည္း မလိုအပ္ဘူး။ အတိတ္၊ အနာဂတ္ ရွိ မေနသူ အတြက္ ဘယ္ ေမးခြန္းမွ မေပၚေပါက္ ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ အဲ့လူဟာ ဘယ္ အေျဖကိုမွ ရွာ မေနေတာ့ဘူး။ Read more of this post