အဖိုးအို၊ ျမင္းတစ္ေကာင္ႏွင့္ ေဝဖန္စကားမ်ား

တာအို ဘာသာ တြင္ ေျပာေလ့ ရွိၾကေသာ ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Lao Tzu ႏွစ္ၿခိဳက္ေသာ ပံုျပင္လည္း ျဖစ္၍ ေလာက္ဇူ ေနာက္ပိုင္း တပည့္ မ်ိဳး႐ိုး အစဥ္အဆက္ တို႔က ထပ္မံ ျဖည့္စြက္ ရင္း ပ်ံ႕ႏွံ႔ ေက်ာ္ၾကား လာခဲ့သည္ဟု ဆိုပါ၏။
…………………………………….
ရြာတစ္ရြာ မွာ အဖိုးအို တစ္ဦး ရွိတယ္။ ဆင္းဆင္း ရဲရဲ ပဲ- ထင္းေခြ၊ ေစ်းေရာင္းနဲ႔ အသက္ေမြး ရတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ အဲ့ ဆင္းရဲသား အဖိုးအို မွာ – ဆင္းရဲ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေန တာ က လြဲရင္ ဘုရင္ ဧကရာဇ္ ေတြကေတာင္ မနာလို ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္း တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲ့ဒါက သူ႔မွာ အင္မတန္ လွပ တဲ့ ျမင္းျဖဴႀကီး တစ္ေကာင္ ရွိေနတယ္ ဆိုတာပဲ။ အဲ့လို ျမင္းျဖဴ ေဖာင္းႂကြမ်ိဳး ဟာ အရင္ တုန္းက တစ္ခါမွ မရွိခဲ့ဖူး တဲ့ ျမင္းေကာင္း ျမင္းလွႀကီး။ သန္ႏႈန္းေရာ – ျမန္ႏႈန္းေရာ – ဝင့္ႂကြားေနတဲ ့အလွအပေရာ – ဘယ္စစ္သည္ျမင္း၊ ဘယ္ ဘုရင္ျမင္းနဲ႔မွ မတူ – သာ လြန္ေန တယ္။ အဲ့သည္ ေခတ္ အခါ နဲ႔ ဆိုရင္ – ျမင္းေတြဟာ ခုေခတ္ ဇိမ္ခံကားေတြ လိုမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ိဳးေကာင္း မ်ိဳး သန္႔၊ ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္း ျမင္းေတြ ဟာ တန္ဖိုး ႀကီးမား တဲ့ ဥစၥာ ရတနာ တစ္မ်ိဳး လို႔ သတ္မွတ္ၾကတဲ့ ေခတ္ပဲ။ ဧကရာဇ္ မင္း ေတြ က အဲ့သည္ ျမင္းေကာင္း ျမင္းလွႀကီး ကို ျမင္ေတာ့ အၿပိဳင္အဆုိင္ လိုခ်င္ၾကတယ္။ အဘိုးအို ကို ေရႊေငြ ဥစၥာေတြ ပံုေပးၿပီး – သူ႔ ထက္ ငါ အလု အယက္ ဝယ္ယူ ခ်င္ၾက တယ္။ ဒီ ျမင္း ကို ေရာင္းလိုက္ တာနဲ႔ ဒီ ဆင္းရဲသား အဖိုးအို ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း လိုေလးေသး မရွိ က်ိက်ိ တက္ ခ်မ္းသာ သြားမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဖိုးအိုက လာဝယ္တဲ့ ဘုရင္ ဧကရာဇ္ တိုင္း ကို ျငင္းပစ္တယ္။ ျမင္းေရာင္းပါ လို႔ လာေျပာ တိုင္း သူ က – ဒီလို ျပန္ေလ်ာက္ရင္း ေျပာတယ္။

“အရွင္ မင္းႀကီး တို႔၊ သူဟာ ျမင္း တစ္ေကာင္ ဆိုေပမယ့္၊ ဘုရား ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး အတြက္ ျမင္းတစ္ေကာင္ မဟုတ္ ပါဘူး။ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ႀကီး အတြက္ လူ တစ္ေယာက္ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူ တစ္ေယာက္ ကို လူ တစ္ေယာက္ က ဘယ္ အဖိုးအခ နဲ႔ ေရာင္းခ် ပါ့မလဲ အရွင္။ စင္စစ္ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ရဲ႕ မိတ္ေဆြ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ တဲ့ အရာဝတၳဳ တစ္ခု မဟုတ္ပါ။ အရွင္မင္းႀကီး အေနနဲ႔ မိမိ မိတ္ေဆြ တစ္ဦး ကို ဘယ္လို ေငြေၾကးနဲ႔ ေရာင္းခ်ပါမည္လဲ။ ဘယ္ အေၾကာင္း နဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး အရွင္”

ဒီလိုနဲ႔ အဘိုးအို ဟာ ဆင္းရဲ ျမဲ ဆင္းရဲလ်က္ပဲ။ သူ႔ျမင္းျဖဴႀကီးကို ဘယ္မွ မေရာင္းခ်ဘဲ ေနထိုင္လာခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔ မနက္ ေတာ့ – ျမင္းေဇာင္း မွာ ျမင္းျဖဴႀကီး ႐ုတ္တရက္ ေပ်ာက္ သြားတယ္။ အဖိုးအို လည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး လိုက္ရွာ တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေတြ႔ဘူး ရယ္။ ျမင္းျဖဴ ႀကီး ေပ်ာက္သြားတယ္ ဆိုတာ ၾကားေတာ့ ရြာသူ ရြာသား ေတြ စုေဝးၿပီး ေရာက္တယ္။ အဘိုးအို ကို ဝိုင္း ေျပာ ၾက တယ္။ “ခင္ဗ်ား က တကယ့္ ရူးေန တဲ့ အဘိုးႀကီး။ က်ဳပ္တို႔ ဒါကို အေစာႀကီးကတည္းက ႀကိဳျမင္တာေပါ့။ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ဒီျမင္း ဟာ အခိုးခံရမယ္၊ အခုေတာ့ သြားၿပီ – ခင္ဗ်ား ဘာ ျဖစ္ေသးလဲ။ မြဲျမဲ မြဲ၊ ဆင္းရဲ ျမဲ ဆင္းရဲ ေန တာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ တန္ဖိုး ႀကီး တဲ့ အရာကို ခင္ဗ်ား အေနနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ ထိန္းသိမ္း ထားႏိုင္ မွာ တဲ့လဲ။ ရေတာင့္ ရခဲ ေရႊေငြ ေတြ ပံုေပး တုန္းက မယူ ခဲ့တဲ့ ခင္ဗ်ား – အခုေတာ့ – အကုန္ ဆံုးၿပီ။ ျမင္းလည္း မရွိ၊ ေငြလည္း မရ။ ခင္ဗ်ား ဘဝက ဘယ္ ဝဋ္ဒုကၡ ခံဖို႔မ်ား ျဖစ္လာ သလဲဗ်ာ။ အင္မတန္ ကံဆိုး တဲ့ လူ”

Read more of this post