ေရသာမ်ား၍ ငါးမေတြ႕

ငါးသည္ ေရတြင္ေမြး၍
အၾကင္သူ သည္ Tao တြင္ ေမြးဖြားသည္ ။

ေရတြင္ ေမြးေသာ ငါးသည္ ေရ၏ နက္ရာသို႔ တိုးဝင္၍
အလိုျဖည့္သကဲ့သို႔
Tao တြင္ ေမြးဖြားေသာ အၾကင္သူ သည္
ဥပါဒါန္၊ လိုအင္ဆႏၵတို႔ ကင္းခ်ဳပ္ေစ၍
အသခၤါရ အျပဳအမူကို နက္နဲေစျခင္း အားျဖင့္သာ
ဘဝ၏ ေဘးကင္းရာသို႔ လ်ိဳးဝင္သည္။

Chaung Tzu
Osho: When The Shoe fits

က်ေနာ္တို႔ ဘဝေတြမွာ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ( Needs ) ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျပည့္စံုေအာင္ ျဖည့္စြမ္းေကာင္း ျဖည့္စြမ္းႏိုင္ ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုအင္ဆႏၵ၊ လိုဘ ( Desire ) ကိုေတာ့ ျပည့္စံုေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖည့္စြမ္း ေပးႏိုင္ဘူး။

လိုအပ္ခ်က္ ဆိုတာက ရိုးစင္းပါတယ္။ သဘာဝ ကပဲ လာပါတယ္။ လိုအင္ဆႏၵ ဆိုတာ ကေတာ့ ရွဳပ္ေထြးသြားတယ္။ ဆိုလိုတာက – သူက သဘာဝ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ရဲ႕ စိတ္အၾကံ၊ အစြဲေတြ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ သူက အနာဂတ္ ဆိုတာ အတြက္ပဲ အျမဲ ရွိတယ္။ ရွင္သန္ေနမႈ ဘဝ ျဖစ္တည္ခ်က္ က ဖန္တီးတာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္၊ အၾကံအေတြး ေတြက ပံုရိပ္ထိုး လံႈ႕ေဆာ္ ေပးထားတာမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လိုအပ္ဆႏၵ ဟာ အဲ့သလို စိတ္ကူး ပံုရိပ္နဲ႔ လံႈ႕ေဆာ္ထားတဲ့ အရာတစ္မ်ိဳး သက္သက္က လြဲရင္ သူတို႔ဟာ တကယ့္ လိုအပ္ခ်က္ေတြ မဟုတ္ၾကဘူး လို႔ က်ေနာ္ ဆိုခ်င္တယ္။

ဒါကို ခင္ဗ်ား ပိုျပီး နားလည္လာႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ – ခင္ဗ်ား ဘဝ ရွင္သန္မႈမွာ ပိုျပီး ေအးခ်မ္းလာႏိုင္ လိမ့္မယ္။ ဒါဆို လိုအင္ဆႏၵ ဆိုတာ ဘာလဲ။ ေစ့ေစ့ငွငွ ေမးျပီ ဆိုပါေတာ့။ အနာဂတ္ကို ေမ်ွာ္ေခၚေနတဲ့ စိတ္အဟုန္ တစ္ခု လို႔ က်ေနာ္ ဆိုရပါမယ္။ လိုအပ္ခ်က္ ( Needs ) နဲ႔ လိုအင္ ဆႏၵ ( Desires ) က မတူဘူး။ လိုအပ္ခ်က္ ဆိုတာ အခု ဒီ “ခဏ” နဲ႔ သက္ဆိုင္တယ္။ ခင္ဗ်ား အခု ဆာလာရင္ – အခု အစာ စားခ်င္တယ္။ အစာ ျဖည့္ေပးမယ္။ ျဖည့္လိုက္တယ္။ ဒါ ေထြေထြထူးထူး ျပႆနာ မရွိေလာက္ဘူး မဟုတ္လား။ ခင္ဗ်ား အခု၊ ဒီေနရာမွာတင္ ေရဆာတယ္၊ အဲ့အတြက္ ေရရွာတယ္။ ေသာက္လိုက္တယ္။ ဒါဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရွင္သန္ေနမႈမွာ ၊ ဘဝမွာ ရွိတဲ့ လိုအပ္ခ်က္ ရိုးရိုးေလးပါ။ ဒါေပမယ့္ လိုအင္ဆႏၵ ကေတာ့ အဲ့လို မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားမွာ စားစရာ မရွိမွာ စိတ္ပူတယ္။ ေသာက္စရာ မရွိမွာ စိတ္ပူတယ္။ ဒါေပတဲ့ ဒါေလးက ရိုးေသးတယ္။ စားစရာ ေသာက္စရာ ရလာျပန္ရင္ ခင္ဗ်ား လိုဘ ( Desire ) က ထပ္ေတြးတယ္။ ငါေနထိုင္မေကာင္း၊ မက်န္းမမာ ျဖစ္ရင္ သံုးဖို႔ စြဲဖို႔ ရွာရဦးမယ္။ – အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ လိုဘ ဆႏၵ ( Desires ) ေတြ တစ္စစ မ်ားျပားလာတယ္။

ဆိုပါစို႔ရယ္ ခင္ဗ်ား ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတၾကီး ျဖစ္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒါ လိုအပ္ခ်က္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး – ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္၊ စိတ္ကူး ဆိုတာၾကီး သက္သက္။ ခင္ဗ်ား အနာဂတ္ကို ပံုေဖာ္ခ်င္တဲ့ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အတၱ သက္သက္။ ဒါမွ မဟုတ္ဘဲ ခင္ဗ်ားက ေကာင္းကင္ဘံု ေရာက္ခ်င္တယ္။ ဒါလည္း ခင္ဗ်ား အနာဂတ္ကို ေမ်ွာ္ၾကည့္ေနတဲ့ အရာ တစ္ခုပဲ။ – ဒါမွ မဟုတ္ ခင္ဗ်ား ဘုရား ျဖစ္ခ်င္တယ္ – ဒါလည္း ခင္ဗ်ားရဲ႕ အနာဂတ္ ေမ်ွာ္ေတြးေနမႈပဲ ျဖစ္ပါတယ ။

Read more of this post

ေမးခြန္း

ဤကမၻာသား တို႔သည္ အလွအပ ကို အလွအပဟု သိလာၾက ေသာအခါ
အက်ည္းတန္ျခင္း သည္ ေပၚေပါက္လာရသည္။
ဤကမၻာသားတို႔သည္ ေကာင္းျမတ္ျခင္းကို ေကာင္းျမတ္ျခင္းဟု သိလာၾက ေသာအခါ
ဆိုးယုတ္ျခင္း ေပၚေပါက္လာရသည္။

ေလာက္ဇူ ဟာ စင္စစ္ ျပည့္ဝတဲ့ မင္းမဲ့ဝါဒီ တစ္ေယာက္ လို႔ ေျပာရမလားပဲ။ ဒီေနရာ မွာ မင္းမဲ့ဝါဒီ ဆိုတာဟာ – Anarchist ကို သံုးထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းမဲ့ စရိုက္ လို႔ ဆိုရင္ ဆိုးသြမ္းတဲ့ အျပဳအမူ၊ စည္းမရွိ ကလနား မရွိ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္တဲ့သူေတြလို႔ အျမင္ ရွိတတ္ၾကတယ္။ စင္စစ္ Anarchist ဆိုတာ အဲ့ဒီ ဆိုးသြမ္းမႈကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ ဘူး။ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေျပာရင္ – မင္းအစိုးရ တည္ရွိေနမႈ ကို ဆန္႔က်င္တာ သက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။ Anarchist ဆိုသူေတြ ရဲ႕ အတြင္းမွာတင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ကြဲျပားေန ပါေသးတယ္။ Anarchist ေတြရဲ႕ မူရင္းသရုပ္ က အအုပ္ခ်ဳပ္ခံနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္သူ ရယ္လို႔ ခြဲျခားေနမႈ ကို ဖယ္ရွား ထားျခင္း သက္သက္၊ တစ္ဦးပုဂၢလ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈ ကို ရည္ညႊန္းျခင္း သက္သက္ လို႔ – ဒီေနရာမွာ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ေျပာႏိုင္မယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ Aarchist ေတြကို လြတ္လပ္တဲ့ တစ္ဦးတည္း သီးျခား ပုဂၢလိက ဝါဒီေတြလို႔ ဒႆန ဆရာေတြ နဲ႔ ႏိုင္ငံေရး သမား အုပ္စုေတြက ေခၚဆိုတတ္ၾကပါတယ္။ Aarchist အေၾကာင္းကို ဒီေနရာမွာ ေျပာရင္ မျပည့္စံုဘူး။ အလ်ဥ္းသင့္ရင္ ေနာက္မွ နည္းနည္း ေရးၾကည့္ပါမယ္။ လိုရင္းကို ျပန္ဆက္မယ္။

ေလာက္ဇူဟာ ျပည့္ဝတဲ့ Anarchist တစ္ေယာက္ပဲ။ သူ႔မွာ မင္းအစိုးရ မရွိဘူး။ သူေနထိုင္တာဟာ သဘာဝ အတိုင္းပဲ။ သူ႔အတြက္ ႏိုင္ငံ ဆိုတာ၊ လူ႔အသိုင္းအဝိုင္း တစ္အုပ္စု၊ တစ္ဘာသာ ဆိုတာ မရွိဘူး။ သူဟာ “သူ” သက္သက္ပဲ။ ဒီကမၻာေလာက တစ္ခုလံုးမွာ သူ ရပ္တည္ေနတဲ့ ဒီ ခဏတာမွာ လြတ္လပ္စြာ ရွင္သန္တယ္။ အဲ့ဒါပဲ ရွိတယ္။ သူက ဘယ္သူ႕ကို မွ မအုပ္ခ်ဳပ္ေနသလို၊ ဘယ္သူကမွလည္း သူ႕ကို အအုပ္ခ်ဳပ္ မခံဘူး။ သူ႕ေျမ ၊ သူ႕ႏိုင္ငံ၊ သူဘာလူမ်ိဳးဆိုတဲ့ အစြဲမ်ိဳးလည္း မရွိဘူး။ သူ႔ရဲ႕ ရွင္သန္ေနမႈကို အျပည့္အဝ “ရွင္သန္ေနမႈ” အျဖစ္ သက္သက္ပဲ ထားရွိတယ္။ ( ဒီေနရာမွာ “ထားရွိတယ္” ဆိုတဲ့ စကားကလည္း လိုရင္းကို အတိအက် မေရာက္ပါဘူး။ သူဟာ “သူ” ျဖစ္ေနတယ္။ အဲ့ဒါပဲ။ )

သူ ေျပာတယ္။ “ခင္ဗ်ား အမိန္႔အာဏာ ရယ္လို႔ စျပီး စဥ္းစားတာနဲ႔ – တစ္ဖက္မွာ အမိန္႔အာဏာဖီဆန္မႈ ဆိုတာ ေပၚလာမွာပဲ။ အလားတူ – ခင္ဗ်ားက ဘုရားသခင္ အေၾကာင္း စဥ္းစား ေနျပီ ဆိုတာနဲ႔ – တစ္ဖက္မွာ ေစတန္ မိစၦာ ဆိုတာ ေပၚေပါက္လာမွာပဲ” ဒီစကားကို သူေျပာရျခင္း အေၾကာင္းက – ေတြးေခၚမႈေတြ၊ စိတ္ကူး အျမင္ေတြဟာ ဆန္႔က်င္ဘက္ အသြင္ ႏွစ္ရပ္ကို အျမဲတမ္း ေဖာ္က်ဴး ေပးထားတယ္။ အေတြးေတြမွာ အျမဲတမ္း ဒြိသဘာဝ ရွိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အေတြး၊ ယုတၱိ၊ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ေတြ အားလံုးမွာ နက္နဲတဲ့ သိမ္ေမြ႕တဲ့ – ပဋိပကၡေတြ အျမဲ ရွိေနၾကပါတယ္။ ဆိုလိုတာက ေတြးေတာမႈ တိုင္းဟာ ကစဥ့္ကလ်ား အျမဲ ျဖစ္ေနတတ္တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီလို ပဋိပကၡေတြနဲ႔ ၊ ဒီလို အစြန္းႏွစ္ဖက္ ကစဥ့္ကလ်ား ျဖစ္သမ်ွ ေတြကို ဖယ္ရွားဖို႔ ၾကိဳးစားမယ္ ဆုိရင္ – ေတြးေတာမႈ တိုင္းကို ေလ်ာ့နည္း ေအာင္ ဖယ္ရွား သုတ္သင္ ပစ္ၾကရတယ္။ ေနာက္ဆံုး ခင္ဗ်ား အျပည့္အဝ ျငိမ္းခ်မ္း ခ်င္တာ ဆိုရင္ – ဘယ္ေတြးေခၚမႈမွ ရွိမေနေတာ့တဲ့ ၊ ဘယ္အေတြး ဘယ္ စကားလံုးမွ ရွိမေနေတာ့တဲ့ သႏၱာန္ ၊ ျဖစ္စဥ္ – အျဖစ္ ကို ရရွိဖို႔ ၾကိဳးစား ၾကရေတာ့တယ္။

အေၾကာင္းက – ဒီလို ေတြးေတာမႈ သရုပ္သကန္ ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြားမွ ဒြိသဘာဝေတြလည္း ေပ်ာက္ကြယ္ သြားမွာ မို႔လို႔ပါပဲ ။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ အတြင္း ဘယ္ ဒြိသေဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘယ္ ပဋိပကၡ မွ ရွိမေန ေတာ့ဘူး။ အလြန္ဆံုး ေျပာႏိုင္တာက ခင္ဗ်ားဟာ “ခင္ဗ်ား” အျဖစ္သက္သက္ပဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အျခား ဘာမွ မပါဘူး။ ဧက၊ တစ္ခုတည္း ျဖစ္သြားတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ဘဲ ခင္ဗ်ားက ေတြးစရာေတြ၊ စဥ္းစားေနမွာေတြ၊ စိတ္ကူးေတြ ဆက္ျပီး ထားရွိေနသေရြ႕- ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ အျမဲတမ္း ( အနည္းဆံုး ) ႏွစ္ခု ျဖစ္ေနမယ္။ ႏွစ္ပိုင္းကြဲေနမယ္။ ခင္ဗ်ား က “ဒီဟာက ေကာင္းတယ္” လို႔ စဥ္းစားရင္ “ဟိုဟာက မေကာင္းဘူး” ဆိုတာ အလိုအေလ်ာက္ ခြဲျခားျပီး ျဖစ္ေနမယ္။ ေကာင္းတယ္ – မေကာင္းဘူး ၊ ဆိုးတယ္ – မဆိုးဘူး ၊ ခ်မ္းသာ – ဆင္းရဲ၊ ခ်မ္းေျမ႕တယ္ – စိတ္ရွဳတ္တယ္ စသျဖင့္ အဲ့သလို – ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ဟာ ကစဥ့္ကလ်ား ျဖစ္ေနဦးမွာပဲ။

Read more of this post

က်မ္းတစ္အုပ္ ရဲ႕ အစ

ေျပာျပႏိုင္ေသာ ဓမၼ ( Tao ) သည္
ျပီးျပည့္စံုေသာ ဓမၼ ( Tao ) မဟုတ္ေပ။

ဒါဟာ ေတာက္တယ္က်င္း စာအုပ္ငယ္ရဲ႕ ပထမဆံုး က်မ္းစာပိုဒ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီက်မ္းစာအုပ္ ျဖစ္ေပၚလာပံုကို ေျပာသင့္တယ္လို႔ ထင္တယ္။ အဲ့ဒါမွ ဒီစာပိုဒ္ကို နားလည္ဖို႔ အေထာက္အကူ ရပါလိမ့္မယ္။

ေလာက္ဇူဟာ ႏွစ္ကိုးဆယ္ ေနထုိင္ ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ႏွစ္ကိုးဆယ္ လံုးလံုးမွာ “ေနထိုင္ခဲ့တယ္” ဆိုတာက လြဲလို႔ အျခား ဘာမွ မလုပ္ခဲ့ဘူး။ သူဟာ သူ႕ဘာသာ “အျပည့္အဝ ေနထိုင္ သြားတယ္” ။ သူ႕အနီးအပါး က ေရာင္းရင္းေတြက သူ႕ကို စာ တစ္ေစာင္ ေပတစ္ဖြဲ႕ ေရးသား ထားခဲ့ဖို႔ အၾကိမ္ၾကိမ္ တိုက္တြန္း တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့လို တိုက္တြန္း တိုင္း သူ ျပန္ေျပာေလ့ ရွိတဲ့ စကားက – Tao ဟာ ေျပာလို႔ရျပီ ဆိုရင္ Tao စင္စစ္ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး။ သစၥာတရား ကို ေျပာျပျပီ ဆိုတာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္ အဲ့ဒီ ေျပာစကား “သစၥာ” ဟာ စစ္မွန္တဲ့ သစၥာတရား မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ ဘာမွ မေျပာ သလို၊ ဘာမွလည္း မေရးခဲ့ဘူး။

ဒီလိုဆိုရင္ ခင္ဗ်ားက ျပန္ေမးမယ္။ သူ႕ေရာင္းရင္းေတြဟာ သူနဲ႔ အတူေနျပီး ဘာလုပ္ၾကသလဲ လို႔။ သူတို႔ဟာ ေလာက္ဇူနဲ႔ အတူ ေနထိုင္ေန ရံုမ်ွေလးသာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူနဲ႔ အတူ ယွဥ္တြဲ ျဖစ္တည္ေနတယ္။ သူနဲ႔ အတူ ရွင္သန္ ေနထိုင္တယ္။ သူ ေလ်ာက္တဲ့အတိုင္း ေလ်ာက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ အတြင္းမွာ သူတို႔ အားလံုး ေရာေထြး စိမ့္ဝင္ ေနၾကတယ္။ သူ႕အနားမွာ ေနထိုင္ေနၾကတဲ့ အတြက္ သူတို႔ အားလံုးက သူ႕ဆီက ဖြင့္အာ လာမယ့္ တစ္ခုခုကို ရဖို႔ ၾကိဳးပမ္းၾကတယ္။ သူတို႔ အျခား ကိစၥေတြကို မေတြး ျဖစ္ဖို႔၊ မစဥ္းစား ျဖစ္ဖို႔ လံုးပမ္း ၾကတယ္။ သူ႕အနားမွာ ေနတဲ့ အတြက္ သူတို႔အားလံုး တိတ္ဆိတ္ျပီးရင္း တိတ္ဆိတ္ ေနဖို႔ အားထုတ္ လာၾကတယ္။ အဲ့ဒီ တိတ္ဆိတ္မႈ အားျဖင့္သာ ေလာက္ဇူဟာ သူတို႔ဆီကို သက္ေရာက္ႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တိ္တ္ဆိတ္မႈ အတြင္းကေန သူတို႔ဆီကို ေရာက္လာမယ္ – သူတို႔ရဲ႕ တံခါးကို ေခါက္မယ္။

ေလာက္ဇူဟာ ႏွစ္ကိုးဆယ္ လံုးလံုး တစ္ခုခုဆိုတာကို ေရးသားဖို႔ ေျပာၾကားဖို႔ ျငင္းဆန္ခဲ့တယ္။ သူ႕ရဲ႕ အရင္းအက်ဆံုး အေၾကာင္းက – အမွန္တရား ဆိုတာ သင္ၾကားေပးလို႔ မရဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္ပဲ။ ခင္ဗ်ားက အမွန္တရား ဆိုတာရဲ႕ အေၾကာင္းကို တစ္ခုခု ေျပာျပီ ဆိုရင္ – အဲ့ဒါ အမွန္တရား စင္စစ္ မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား စကားေတြက အမွန္တရားကို မွားေအာင္ လုပ္တာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။ အဲ့လိုပဲ – အမွန္တရားကို ခင္ဗ်ား သင္ၾကားေပးလို႔ မရဘူး။ အလြန္ဆံုး လုပ္ႏိုင္တာက ခင္ဗ်ား ညႊန္ပဲ ညႊန္ျပႏိုင္တယ္။ အဲ့ဒီ ညႊန္ျပတယ္ ဆိုတာက ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ၊ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဘဝ တစ္ခုလံုးကို ဆိုလိုပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ဘယ္လို စကားလံုးေတြနဲ႔ အျပည့္အဝ ညႊန္းဆို ျပမလဲ။ သူက စကားလံုးေတြ ကို ဆန္႔က်င္တယ္။ ဘာသာစကား ဆိုတာေတြကို ေခ်ဖ်က္ ပစ္တယ္။

Read more of this post

မိမိ ကိုယ္ကို နားလည္ျခင္း ( သို႔ ) ေလာက္ဇူ

ေျပာျပရံုမ်ွျဖင့္ ျပည့္စံုသြားမည့္ ဓမၼသည္
ျပီးျပည့္စံုသည့္ ဓမၼ မဟုတ္။

ဆန္႔က်င္ဘက္ တို႔၏ အညမည ၊ သဟဇာတ အားျဖင့္

ေလာကသား တို႔သည္ အလွတရားကို အလွတရား အျဖစ္ သိျမင္ၾကေသာအခါ
အရုပ္ဆိုး အက်ည္းတန္ျခင္းသည္ ေပၚေပါက္လာရ၏။

ေလာကသား တို႔သည္ ေကာင္းျမတ္ျခင္း ကို ေကာင္းျမတ္ျခင္း အျဖစ္ သိျမင္ လာၾကေသာ အခါ
ဆိုးယုတ္ျခင္း မိစၦာ သည္ ေပၚေပါက္လာရ၏။

ထုိ႔ေၾကာင့္
ျဖစ္တည္ျခင္း ႏွင့္ မျဖစ္တည္ျခင္းတို႔သည္
ၾကီးထြားမႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခိုသည္။
ခက္ခဲျခင္း နွင့္ လြယ္ကူျခင္း တို႔သည္
ျပည့္စံုမႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခို၏။
ရွည္ျခင္း ႏွင့္ တိုျခင္း တို႔သည္
ႏိႈင္းယွဥ္မႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခိုသည္။
ျမင့္ျခင္း ႏွင့္ နိမ့္ျခင္း တို႔သည္
တည္ေနရာ ေဒသ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခို၏။
ဂီတ ႏွင့္ ဆူညံသံ တို႔သည္
အသံတြဲဆက္မႈ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခိုသည္။
အေရွ႕ေရာက္ျခင္း ႏွင့္ အေနာက္ေရာက္ျခင္း တို႔သည္
တြဲဖက္ အေပၚ၌သာ အညမည မွီခို၏။

သို႔ျဖစ္၍ ပညာရွိေသာသူသည္ –
အျပဳအမူ လႈပ္ရွား မပါရွိဘဲ အေရးကိစၥတို႔ကို စီမံသည္။
ေဝါဟာရ စကားတို႔ မပါရွိဘဲ နည္းလမ္း တို႔ကို ေဟာၾကားသည္။
အရာအားလံုး ျဖစ္ထြန္း လာသည္ကို လက္ခံ ရွင္သန္ေစသည္ – ေရွာင္ဖယ္ ပိတ္ပင္ ထားျခင္း မရွိ။
သူတို႔ အတြက္ ဘဝကို ေပးသည္။ သူတို႔ကို ပိုင္ဆိုင္ ရယူလိုျခင္း မရွိ။
သူတို႔အတြက္ ျပဳမူေဆာင္ရြက္သည္ – သေဘာဆႏၵအေလ်ာက္ ျပဳမူျခင္း မ်ိဳး မရွိ။
ျပီးျပည့္စံု သြားေစသည္ – မိမိ ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္ေဖာ္ ယူျခင္း မရွိ။

ယင္းသို႔ ဂုဏ္ ေဖာ္ယူျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္လည္း
၎ထံမွ ဂုဏ္ကို မည္သူမွ လုယူမသြားႏိုင္ေတာ့ေပ။

Lao Tzu: Tao Teh Ching . Verse ( 2 )

……………………………………………….

မဟာဝီရ ( မဟာဗီးရ္ : Mahavir ) နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်ေနာ္ ေျပာတယ္။ က်ေနာ့ တာဝန္ တစ္ခု အေနနဲ႔ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ့ နွလံုးသား ထဲက ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးရယ္။ သူက သခ်ၤာ ဆန္တယ္။ နက္နဲ ခက္ခဲ ေနတဲ့ ဂမၻီရဆန္ဆန္ လူသား ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္တည္မႈနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကဗ်ာ မဆန္ဘူး။ ၾကီးျမတ္တဲ့သူ ၊ အသိဥာဏ္ အလင္း ရတဲ့သူ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကႏၱာရ တလင္းျပင္ က်ယ္ ၾကီး တစ္ခုနဲ႔ တူပါတယ္။ ဘယ္လို အိုေအစစ္မ်ိဳးမွ မေတြ႔ရမယ့္ ကႏၱာရ မ်ိဳးေပါ့။ က်ေနာ္ ေမြးဖြားလာရာ ဘာသာ ဟာ ဂ်ိန္း ဘာသာ ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ သူ႔ကိုေတာ့ အရိုအေသ ေပးရတာမ်ဳိး ရွိတယ္။ သူ႔ကို တာဝန္ တစ္ရပ္ အေနနဲ႔ က်ေနာ္ ေျပာရတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့ နွလံုးသား ကေတာ့ သူ႔ဆီမွာ မရွိဘူး။ သူ႔အေၾကာင္းကို စိတ္ကူး ကေနသာ ေျပာတာ သက္သက္ပဲ ။ မဟာ ဝီရ လို႔ ေခၚတဲ့ သူ႕ အေၾကာင္းကို ေျပာရင္ က်ေနာ္ စည္းအျပင္က လူတစ္ေယာက္ လို ျဖစ္လာ တယ္။ က်ေနာ့ ထဲမွာ သူမရွိဘူး – သူ႔ထဲမွာ က်ေနာ္ မရွိဘူး။

ေမာေရွ နဲ႔ မိုဟာမက္ ( Moses, Mohammed ) တို႔ကိုလည္း အလားတူပါပဲ။ သူတို႔ကို ေျပာတာမွာ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ မပါခဲ့ဘူး။ တကယ္လည္း မေျပာ ခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ က်ေနာ္ ဂ်ိန္းဘာသာဝင္ ျဖစ္ခဲ့လို႔ မဟုတ္ဘူး။ ဂ်ိန္းဘာသာ ဝင္ မဟုတ္ခဲ့ရင္လည္း က်ေနာ္ ေျပာျဖစ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ က်ေနာ့ မိုဟာမက္ ဘာသာဝင္ ေရာင္းရင္းေတြ၊ ဂ်ဴး ဘာသာဝင္ ေရာင္းရင္းေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ က်ေနာ့နဲ႔ ေတြ႔ျဖစ္ရင္ ေျပာၾကတယ္။ “ခင္ဗ်ား ဘာလို႔ မိုဟာမက္နဲ႔ မိုးဇက္ တို႔ အေၾကာင္း မေျပာရတာလဲ” တဲ့။ ဒီေမးခြန္း ရွိလာရင္ သူတို႔ကို ရွင္းျပဖို႔ ခက္ပါတယ္။ အခါ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား သူတို႔ မ်က္နွာကို ၾကည့္ျပီး က်ေနာ္ ေျပာဖို႔ ဆံုးျဖတ္မိေသးတယ္။ အၾကိမ္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ေမာေရွ၊ မိုဟာမက္တို႔ ဆိုစကားေတြကုိ က်ေနာ္ အထပ္ထပ္ အခါခါ ၾကည့္မိ ေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ ေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ တုန္႔ေႏွး သြားရျပန္တယ္။ က်ေနာ့္ နွလံုးသားမွာ ဘာအသံမွ မျမည္ဘူး။ က်ေနာ့ နွလံုးသား က မလႈပ္ရွားဘူး ၊ အသက္မဝင္ခဲ့ဘူး။ အဲ့ေတာ့ က်ေနာ္ ေျပာရင္ က်ေနာ့ စကားက အသက္မဲ့တဲ့ စကားပဲ ျဖစ္ေနေတာ့မွာ။ မဟာဝီရ ( မဟာဗီးရ္ ) ကို ေျပာသလိုမ်ိဳး က်ေနာ့္ဆီမွာ တာဝန္အေနနဲ႔ေတာင္ မရွိဘူး ။

တကယ္ေတာ့ သူတို႔ သံုးေယာက္ စလံုးက ေခါင္းစဥ္တစ္ခု တည္း ေအာက္မွာ ရွိပါတယ္။ သိပ္ တြက္ခ်က္တတ္တယ္။ တစ္ဖက္ အစြန္းမွာ အျမဲ ရွိေနတယ္။ သူတို႔မွာ တစ္ဖက္ အစြန္းကို လစ္လပ္ေနတယ္။ ဖယ္ထား တယ္။ ဂီတ ႏုတ္ ( note ) အသံ တစ္သံတည္း၊ တစ္ခုတည္း လိုပဲ။ တြဲဖက္ ဟာမိုနီ ျဖစ္တာ မရွိဘူး။ သံစံု မဟုတ္ဘူး။ တစ္သံတည္း ထြက္ေနတဲ့ ဂီတႏုတ္ ဆိုတာ သူ႔အလွနဲ႔ သူ ရွိပါတယ္။ တကယ္ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အလွ ရွိတယ္။ ဒါေပတဲ့ တစ္သံတည္း ျဖစ္ေနတယ္။ တစ္ခဏ ေတာ့ အဲ့ အသံက အဆင္ေျပ ေနမွာ ။ နားေထာင္ ေကာင္းေနမွာပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ အသံ ခ်ည္းပဲ ဆက္လာေနရင္ ခင္ဗ်ား ပ်င္းသြားေရာ။ ျပီးေတာ့ ခင္ဗ်ား အဲ့ဒါကို ရပ္ပစ္ ခ်င္သြားေရာ။ မဟာဝီရ ၊ မိုးဇက္၊ မိုဟာမက္ တို႔ရဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ေရး ဘဝေတြက အဲ့ဒီ တစ္သံတည္း ဂီတ ႏုတ္ေတြနဲ႔ အလား သ႑ာန္ တူပါတယ္။ ရိုးစင္းတယ္။ ျမင့္ျမတ္တယ္။ လွပတယ္။ Read more of this post

ခ်မ္းေျမ့၊ သုခ၊ ျပည့္ဝတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး

အိမ္ေထာင္ေရး မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ သာယာ စြာ အဆံုးသတ္ ၾကေလ သတည္း ဆိုတာ တကယ္ ရွိပါသလား။ ခ်မ္းေျမ့ သုခ ျပည့္ဝတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး အတြက္ လ်ိဳ႕ဝွက္ ခ်က္ ရွိသလား ။ အိမ္ေထာင္ေရး အဘိဓမၼာ ရွိသလား။

( က )  က်ေနာ္ မသိပါဘူး။ အဲ့အေျဖကို ဘယ္သူမွလည္း မသိႏိုင္ၾကဘူး။ ဝါးလံုးရွည္နဲ႔ သိမ္းရမ္းတာပဲ လို႔ ထင္ၾက၊ ေျပာၾကမလား မသိ။ ထင္မယ္ဆိုလည္း ထင္ပါ။ ေျပာမယ္ ဆိုလဲ ေျပာပါ။ စာရွဳသူတို႔ ေဝဖန္စကားနဲ႔ အထင္အျမင္ ကို စာေရးတဲ့သူ က်ေနာ္ တားလို႔ မရပါဘူး။ က်ေနာ္ ေျဖရတဲ့ အေၾကာင္းေတြကိုပဲ စဥ္းစားၾကည့္ပါမယ္။

ေယရွဳခရစ္ ဟာ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေကာင္းကင္ ႏိုင္ငံေတာ္ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကို သိတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ အဲ့လိုေတာင္ သိမယ္ဆိုရင္ ဒီလို ကိစၥ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ ကိုလည္း သိရလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ဘာလို႔ အိမ္ေထာင္ မျပဳခဲ့သလဲ။ သူ ဘာလို႔ “ဘဝဆံုးတိုင္ ခ်မ္းေျမ႕ ေပ်ာ္ရႊင္မယ့္ အိမ္ေထာင္ေရး လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္” ၾကီး ကို မသိရတာလဲ။ တကယ္ပဲ မရွိလို႔ တကယ္ မသိတာလား။ ေယရွဳဟာ သိရက္နဲ႔ေတာ့ လ်ိဳထားမလား။ က်ေနာ္ သူ႔အေပၚ အဲ့လို မထင္ပါဘူး။

သူေတာ္စင္ၾကီး တစ္ပါး ျဖစ္တဲ့ သူ တင္ မကဘူး။ မဟာဝီရ၊ ေလာက္ဇူ ၊ ေခ်ာင္ဇူး တို႔လည္း အိမ္ေထာင္မျပဳ ခဲ့ၾကဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ တကယ္ပဲ အဲ့ဒီ လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ၾကီးက အျခား အရာ အားလံုးထက္ နက္နဲခက္ခဲ ေနတာလား။ ဂမၻီရ ဆန္ ျပီး ရွာမရ ေဖြမရ ျဖစ္ေနသလား။ ဒီပညာရွိေတြ ဟာ သူတို႔ ကိုယ္စီ နက္နဲတဲ့ အဆံုးစြန္ အႏၱိမ တရားကို ရွာေဖြ ခဲ့ၾကသူေတြ ပါ။ ဒီ ခ်မ္းေျမ႕သုခ ျပည့္စံုတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ သာ တကယ္ ရွိတယ္ ဆိုရင္ သူတို႔ ေတြ႔ခဲ့ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ဘုရားသခင္ ကို ရွဳျမင္ဖို႔ အထိ ၾကိဳးစားေကာင္း ၾကိဳးစား ႏိုင္ခဲ့မယ္။ အိမ္ေထာင္ေရး ကိုေတာ့ ေကာင္းေကာင္း မရွဳျမင္ ႏိုင္ခဲ့ၾကဘူးရယ္။ အံ့ဖြယ္ ေကာင္းေလစြ။

ေဆာ့ခရတၱိ ( ဆိုကေရးတီး၊ Socrates ) ကေတာ့ လက္ထပ္ခဲ့တယ္။ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့တယ္။ သူ႔ဘဝ တစ္ခုလံုး လည္း ေကာင္းေကာင္းၾကီး ခံစားခဲ့ ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရး လ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ ကို သိခဲ့ဟန္ မတူဘူး။ သူရွာေတြ႔ခဲ့တာက “လက္မထပ္ တာမွ ေကာင္းေသးတယ္” ဆိုတာပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဆိုကေရးတီးဟာ ေလာက္ဇူတို႔၊ မဟာဝီရ တို႔နဲ႔ တစ္ေခတ္တည္းပါ။ အိမ္ေထာင္ မျပဳ ခဲ့ၾကပါဘူး ဆိုတဲ့ သူတို႔ေတြနဲ႔သာ  ေဆာ့ခရတၱိဟာ- အဲ့ဒီေခတ္အတြင္း အင္တာနက္ ခ်ိတ္ဆက္၊ ေနာ့လစ္ ရွဲရင္း – လုပ္ႏိုင္ခဲ့ရင္ တိက်တဲ့ အေျဖေတာ့ ထြက္လာ ႏိုင္ ပါလိမ့္မယ္ ။

Read more of this post

အိုရိွဳး ( သို႔မဟုတ္ ) ညရဲ႕ သခင္

အိုရွိဳး ကို ဗုဒၶဝါဒီ၊ မဟာယာနဂိုဏ္းသား၊ ဇင္ဘုန္းၾကီး၊ ဘယ္ဝါဒီ ၊ ညာဝါဒီ စသျဖင့္ ဘယ္လို တံဆိပ္ကပ္မလဲ မသိ။ နွစ္သက္ရာ တံဆိပ္ ကပ္ျပီး ထားေကာင္း ထားပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ သူေဟာေျပာခဲ့ရာ သေဘာ အမ်ားစု က ပုဂၢိဳလ္သတၱဝါ ဘယ္သူမဆို ဘာတံဆိပ္မွ မကပ္မိေစဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအေတြးရွိတဲ့ သူ တစ္ေယာက္အတြက္ သူ႔ကိုေရာ ဘယ္တံဆိပ္နဲ႔ ကပ္ျပီး ဘယ္လို နာမည္ ေပး မလဲ။

ျမန္မာျပည္မွာ အိုရွိဳး ဆိုတဲ့ နာမည္ကို သိၾကသူေတြ ရွိတယ္လို႔ ဆိုေပမယ့္ သိပ္အမ်ားၾကီး မရွိဘူး။ ဇင္ဗုဒၶဘာသာ၊ တာအိုဘာသာ၊ ဟိႏၵဴ၊ အိႏၵိယ ဘာသာေရး၊ ဒႆန စသျဖင့္ အဲ့နယ္ပယ္ မွာ က်င္လည္ သူေလာက္သာ အသိမ်ားၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ဆရာပါရဂူက အိုရွိဳး ရယ္လို႔ တြင္တြင္က်ယ္က်ယ္ မေျပာခဲ့ေပမယ့္ သူ႔စာအုပ္ေတြက အိုရွိဳးရဲ႕ အရိပ္ စိုးမိုးထားတယ္လို႔ ေျပာထား ခဲ့တယ္။ က်ေနာ္မွာလည္း အလားတူပါပဲ ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ဆရာပါရဂူရဲ႕ ၾကားခံ ဆက္စပ္ ေပးတာေၾကာင့္သာ သိခဲ့ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။

အခုေနာက္ပိုင္း အိုရွိဳးရဲ႕ စာအုပ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က်ေနာ့ဆီမွာ ရွိလာပါတယ္။ အိုရွိဳး မူရင္းဘာသာ မဟုတ္ ေတာင္ အဂၤလိပ္လို အျပည့္အဝေတာ့ တိုက္ရိုက္ ထိေတြ႔ခြင့္ ရတယ္။ အဲ့အထဲက ၾကိဳက္မိတာေလး ရွိခဲ့ရင္ ကိုုယ္ထင္ရာ ျမင္ရာနဲ႔ ေပါင္းစပ္ျပီး တစ္ပုဒ္စ နွစ္ပုဒ္စ ေရးခဲ့တယ္။ အခုေနာက္ပိုင္း ေရးသမ်ွမွာ လည္း အိုရွိဳးရဲ႕ စာေတြထဲက အာေဘာ္ေတြ မ်ားပါတယ္။

တစ္ေန႔က မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္က ေမးတယ္။ “မင္းက အိုရွိဳးလို႔သာ ေျပာေျပာေနတာ၊ အိုရွိဳးဆိုတာ ဘယ္သူလဲ” တဲ့ ။ က်ေနာ္ ျပန္ရွင္းျပမယ့္ အစား http://www.osho.com/, http://www.oshoworld.com/ တို႔ကို ဝင္ၾကည့္ပါ လို႔ပဲ ေျပာခဲ့လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟိုတစ္ေန႔က ဆရာရဲထက္ရဲ႕ အိုရွိဳး စာအုပ္ ထြက္လာပါတယ္။ ( က်ေနာ္ ျမင္ဖူးသေလာက္မွာ – အိုရွိဳးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဒီတစ္အုပ္က ထင္ထင္ေပၚေပၚ ပထမဆံုးပါ။ တကယ္လို႔ က်ေနာ္ မသိခဲ့ဘဲ အျခား ရွိရင္လည္း ေျပာနိုင္ပါတယ္ ) အဲ့အထဲက အိုရွိဳးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဆရာရဲထက္ရဲ႕ နိဒါန္းဟာ အိုရွိဳး အတၳဳပၸတၱိကို သိလိုသူေတြ အတြက္ အာသာ အနည္းငယ္ေတာ့ ေျပေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ဆရာ့စာက နည္းနည္း ရွည္ေနပါတယ္။ သေဘာတရားဆန္ဆန္ ေတြက ၾကားမွာ နည္းနည္းပါေနတယ္။ အြန္လိုင္းေပၚ တင္လို႔ လြယ္ေအာင္ – က်ေနာ္ သိမိသေလာက္နဲ႔ တစ္ခ်ိဳ႕ ကို ျဖတ္ေတာက္ ထားတယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ျဖည့္စြက္ထားပါတယ္။

တကယ္လို႔ အမွားအယြင္း တစ္စံုတစ္ရာ ရွိလာခဲ့ရင္ က်ေနာ့ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္သာ ျဖစ္ျပီး၊ သေဘာက် နွစ္သက္နိုင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဆရာရဲထက္ရဲ႕ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ေၾကာင္း လက္ခံေပး ေစလိုပါတယ္။

ေဇယ်
……………………………………………………….

အိုရွိဳး ( သို႔မဟုတ္ ) ညရဲ႕ သခင္
( ၁၉၃၁ – ၁၉၉၀ )

အိုရွိဳး ( Osho ) ရဲ႕ စာေပလက္ရာ ေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ႏွစ္သက္သူေတြ ရွိသလို ၊ မႏွစ္သက္သူ ေတြလည္း ရွိတယ္။ အထူးသျဖင့္ အိုရွိဳးရဲ႕ စကားလံုးေတြ ဟာ ေျပာင္ေျမာက္တယ္ ။ စူးရွထက္ျမက္တယ္။ အိုရွိဳး အေၾကာင္းကို ေလ့လာေတာ့မယ္ ဆိုရင္ ပထမ ဦးဆံုး အေရးၾကီးတာက ေလ့လာမယ့္သူဟာ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ အတိုင္း စိတ္ထားႏိုင္ဖို႔။ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ သေဘာထား ရွိဖို႔ အဓိက လိုအပ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ အိုရွိဳးရဲ႕ ေဟာေျပာစကား၊ သူ႔ရဲ႕ ဒႆနေတြဟာ အစဥ္အလာနဲ႔ လမ္းခြဲတယ္။ အနာဂတ္ လူသား အသစ္ရဲ႕ လြတ္လပ္မႈကို ရည္စူး ေဟာေျပာေနတာ ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

အိုရွိဳးဟာ သူ႔ကိုုယ္သူ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာန ဝါဒီ ( Existentialist ) စစ္စစ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ထားသူ ျဖစ္တယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ကမၻာ့ စာေပ အနုပညာ နယ္ပယ္မွာ ရွိေနတဲ့ ျဖစ္တည္မႈ ဝါဒီေတြနဲ႔ေတာ့ မတူဘူး။ Existentialism ျဖစ္တည္မႈ ပဓာန ဝါဒကို ေရွ႕ေဆာင္ခဲ့ၾကတဲ့ ကဲဂီးဂတ္၊ ျပင္သစ္စာေရး ဆရာၾကီး ယန္းေပါဆတ္ ( Jean Paul Satre: 1905 )၊ ဆိုင္မြန္ ဒီဗူးဗြား ( Simone Debauvoir: 1908 ) နဲ႔ အဲလ္ဘတ္ကမူး တို႔ အယူအဆေတြဟာ အိုရွိဳးရဲ႕ သေဘာထားေတြနဲ႔ ျခားနားပါတယ္။

ဥပမာ ယန္းေပါဆတ္ရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာန ဝါဒက ဘုရားမဲ့ အယူအဆဘက္ကို တိမ္းညြတ္တယ္။ မတ္စ္ဝါဒ ကို အစားထိုးခ်င္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး အယူအဆ တစ္မ်ိဳး ျဖစ္တယ္လို႔ ေဝဖန္ေရး ဆရာေတြက အကဲျဖတ္ပါတယ္။ အိုရွိဳးရဲ႕ ျဖစ္တည္မႈ ပဓာန ဝါဒကေတာ့ Read more of this post

ေဝါဟာရ/ အဓိပၸာယ္/ သိမႈ/ ရွိမႈ = ျပႆနာ

ဒီညမွာ အိႏၵိယ ဒႆန ဆရာ အိုရွိဳးရဲ႕ စာေတြ လိုက္ဖတ္ ျဖစ္တယ္။ ေရွးေဟာင္းတရုတ္ ဒႆနေတြထဲက တာအိုဝါဒအေပၚမွာ အားျပဳေနတာ ေတြ႔ရတယ္။ သူရဲ႕ The Way of Tao ကို ၾကိဳက္တယ္။ ျမန္မာျပန္ဆို ၾကည့္ဖို႔ စဥ္းစားလိုက္ေတာ့ မေက်လည္တာ တစ္ခု ေတြ႔ရပါတယ္။ အဲ့ဒါက Tao ( ေတာက္ ) ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ ေနရာပါ။ ဆရာသက္လံုရဲ႕ ေစ့ထားေသာ တံခါးမ်ား ( ပ+ဒု ) မွာေတာ့ Tao ကို ဓမၼတရား၊ ေတာက္ လို႔ ပဲ ထည္လဲသံုး ဖြင့္ဆိုျပထားတယ္။

Tao ဟာ ( က်ေနာ္ နားလည္သေလာက္ ေျပာရင္ ) ဓမၼတရား ဟုတ္ပါသလား။ အဲ့ဒီ ေဝါဟာရနဲ႔ ဖလွယ္သံုးလို႔ ရပါ့မလား။ ဓမၼ ဆိုတာ ဗုဒၶဝါဒနဲ႔ ႏြယ္ျပီး သိရတဲ့ ပါဠိစကား ျဖစ္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဓမၼ ဆိုတာ လမ္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ဟုတ္။

ဒီမွာ သံုးထားတဲ့ Tao ဟာ လမ္းလား။ လမ္း မဟုတ္ဘူးလို႔ ျမင္ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း ဆရာေတြ သူတို႔ဘာသာအလိုက္ ျပန္ဆိုရာမွာ Tao ကို God နဲ႔ ဖလွယ္သံုးႏႈန္းထားတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ေတာ့ Tao ကို Tao အတိုင္းပဲ ျပန္ဆိုၾကတယ္။ ဘာလို႔ဆို Tao ရဲ႕ အနက္အဓိပၸာယ္ ကိုယ္ႏိႈက္က ဖြင့္ဆိုရ ခက္ခဲေနလို႔ပါပဲ။

တာအိုဝါဒရဲ႕ ဆရာသခင္ ျဖစ္တဲ့ Lao Tzu က သူရဲ႕ Tao Teh Ching မွာ ေရးသားထားခဲ့တာ ရွိပါတယ္။ အပိုဒ္ေရ ( ၈၁ ) ပုိဒ္ ရွိတဲ့ အနက္ ပထမဆံုး အပိုဒ္မွာတင္ ရွင္းထားတာက –

ရွင္းလင္းေျပာျပႏိုင္တဲ့ ဓမၼ ( Tao ) ဟာ စစ္မွန္တဲ့ အသခၤါရ ဓမၼ ( Tao ) မဟုတ္ဘူး။
ပညတ္သတ္မွတ္ႏိုင္တဲ့ အမည္သညာကလည္း စစ္မွန္တဲ့ အသခၤါရ အမည္သညာ မဟုတ္ဘူး။

– လို႔ ဆုိထားပါတယ္။

ဆရာ အိုရွိဳးက Lao Tzu ကို အေတာ္မ်ားမ်ား အမႊမ္းတင္ထားတယ္။ စကားလံုးေတြ မပါဘဲ၊ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြ မရွိဘဲ ဘဝမွာ သမားရိုးက် ရိုးရိုးေလး ေနထိုင္သြားတတ္ၾကသူေတြမွာ Lao Tzu ဟာ တစ္ေယာက္ အပါအဝင္ ျဖစ္တယ္၊ လူေတြ သိနားလည္တဲ့ ေဝါဟာရေတြနဲ႔ပဲ လူေတြ မသိၾကေသးတဲ့ အရာတစ္ခုကို ဘယ္လိုရွင္းျပမလဲ ဆိုတဲ့ ျပႆနာ – အဲ့ျပႆနာကို ေျဖရွင္းရာမွာ Lao Tzu ဟာ ဆရာတစ္ဆူျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ Read more of this post