13

12088573_1204025302946049_1108921853410724112_n

သက္ဆင္းတံု႔လ်င္၊ အာကာျပင္က
တြင္တြင္ရြာက်၊ မိုးဖြဖြသို႔
သာပင္ သာခဲ၊ ရြာမစဲဟု
သံေယာဇန၊ စြဲေႏွာင္လွသည္
ခ်စ္ခြန္းတံု႔တင္၊ သို႔ အရွင္…။
.
ကယုကယင္၊ တန္းတင္ ပုဆိုး
ႏွစ္ထပ္ကိုး၍၊ ထပ္ပိုး ၾကင္နာ
သံသရာလ်င္၊ ကေမၻကမၻာ
ရွည္ၾကာေစလည္း၊ ေနာက္တံု႔ခဲသည္
ထမ္းျမဲ အစဥ္၊ သို႔ သခင္…။

.
ထိုအရွင္သည္ ပန္း၀တ္လႊာတို႔ႏွင့္ အတူ၊ ျဖတ္သန္းကုန္ဆံုးသြားေသာ စကၠန္႔ မိနစ္ ကေလးမ်ားႏွင့္ အတူ၊ ျဖဴလႊလႊ က်ဆင္း သက္ေရာက္ လာတတ္ေသာ ႏွင္းမႈန္ဖြဲမ်ားႏွင့္ အတူ၊ ေျပာင္းလဲ ဖူးပြင့္ေနတတ္ေသာ ရာသီတိုင္းတြင္ တည္ရွိ၏။ အထူးသျဖင့္ ဤရာသီသည္ သခင္၏ ရာသီတည္း။
.
Read more of this post

ဥယ်ာဥ္ေတာ္သို႔ အ၀င္

10309757_883054105043172_8225805915149802145_n

က်ေနာ္ သူ႔မ်က္လံုးကို စိုက္ၾကည့္ေတာ့ – ျပာဝင္းလဲ့ေရာင္ ျမင္ရတယ္။ အျပာဟာ ေကာင္းကင္။ ဝင္းလဲ့မႈက ၾကယ္စင္။ ေကာင္းကင္နဲ႔ ၾကယ္စင္ ဆိုတာ ေျမလႊာေပၚက ေျခတစ္ဖက္ ႂကြရင္ လွလွပပ ကၾကတဲ့ ကညာပ်ိဳေတြေပါ့။ စည္းလိုက္ ဝါးလိုက္ ဂီတရဲ႕ အလစ္အငိုက္မွာ ေျခဖမိုးသားေလး လက္လို႔။

က်ေနာ္ သူ႕ရင္ထဲကို စိုက္ၾကည့္ေတာ့- ႏူးညံ့ရႊန္းစိုေနတာ ေတြ႕တယ္။ ႏူးညံ့မႈက ေမတၱာ။ ရႊန္းစိုမႈက အၾကင္နာ။ ေမတၱာနဲ႔ အၾကင္နာဟာ ရင္ႏွစ္လႊာၾကားက ပန္းစံုပြင့္တဲ့ ပ်ိဳးခင္းဥယ်ာဥ္ပဲ။ ေလညွင္းပဲ သုတ္သုတ္၊ ေလျပင္းပဲ ေဆြေဆြ ေမႊးရနံ႕ေတြ သီေနေအာင္ လြင့္လာတတ္ၾကတာေပါ့။ ျမတ္ႏိုးစိတ္နဲ႔ က်ေနာ္ ပ်ိဳးသူ- တူးဆြေပါင္းသင္ ပံုေဖာ္လို႔။

ဒီကေန႔ဟာ ေကာင္းကင္နဲ႔ ၾကယ္စင္ – ေျမျပင္ေပၚ ေႂကြၾကတဲ့ ေန႔ပဲ။ ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္ေနပဲ မိတ္ေဆြ။ ရွင္သန္တဲ့ နား – ရႊင္လန္းတဲ့ ႏွလံုး – ေအးျမတဲ့ အသံသာေတြေၾကာင့္ အေဆြ နားေထာင္ၾကည့္ရင္ ၾကားရပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာ့ေစာင္းသံ၊ တံတ်ာေတခ်ိဳး၊ အစပ်ိဳးေနတဲ့ Read more of this post

သူရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ မရယ္

10330517_871531849528731_8118886009782850330_n ပန္း၏ သဘာဝကို မသိ။ သို႔ေသာ္ ပန္းကို ခ်စ္ၾကသည္။ ေလာက၏ သဘာဝကို မသိ။ သို႔ေသာ္ ေလာကကို ခ်စ္ၾကသည္။ မိမိခႏၶာ အေၾကာင္းကို မသိ၊ သို႔ေသာ္ မိမိ ခႏၶာကို ခ်စ္ၾက၊ တြယ္တာၾကသည္။ သို႔ဆိုလ်ွင္ ခ်စ္ျခင္း၊ တြယ္တာျခင္းသည္ အသိႏွင့္ မသက္ဆိုင္ပါသေလာ။ က်ေနာ္ နားလည္လိုပါသည္။

ယခု က်ေနာ္ ဤအခန္းေလး ထဲတြင္ ရွိေနသည္။ ‘မ’က က်ေနာ့ အႀကိဳက္ အလင္းေရာင္ ေလွ်ာ့ခ်၍၊ မွိန္ေပးထားသည္။ အျပင္တြင္ ေနေရာင္ ေတာက္ပေနေၾကာင္းကိုေတာ့ လိုက္ကာ လြင္လြင္ေနာက္မွ အလင္းေရာင္ မွိန္မွိန္ကို ၾကည့္၍ က်ေနာ္ သိႏိုင္ပါသည္။ ညေန ဆည္းဆာကို ခ်စ္ေသာ ‘မ’ သည္ တစ္ခန္းလံုး ညေန ဆည္းဆာေရာင္ ဖန္တီးထားသည္။ ည၏ အေမွာင္ကို ခ်စ္ေသာ က်ေနာ္သည္ တစ္ခန္းလံုး အလင္း မွန္သမ်ွ ေလ်ာ့ခ်ထားသည္။ ‘မ’ ႏွင့္ က်ေနာ့၏ အလိုသို႔ ဤအခန္းငယ္ေလးက အလိုက္တသင့္ ကျပလ်က္ ရွိပါ၏။ အလင္း အေမွာင္တို႔ ေပါင္းစပ္ညီညြတ္ေနေသာ ႏူးညံ့ၾကည္စင္ေနေသာ ဤအကသည္ အဘယ္မ်ွ လွပေနပါသနည္း။

ႏူးညံ့မႈကိုေရာ၊ လွပမႈကိုပါ သူမတူေအာင္ ခ်စ္တတ္၊ ျမတ္ႏိုးတတ္ေသာ ‘မ’သည္ အလင္းမွိန္မရေသာ လိုက္ကာျပတင္း အပါးတြင္ ပန္းရိပ္ကေလးမ်ား က်ေစလိုဟန္ တူသည္။ အလင္းကို ေနာက္ခံထား၍ ပန္းကေလးမ်ား စီစဥ္ထားပံုမွာ ‘မ’ ၏ ကၽြမ္းက်င္မႈ တစ္ခုတည္း မဟုတ္ေၾကာင္း က်ေနာ္ နားလည္ပါသည္။ ‘မ’ ၏ သေဘာ၊ ‘မ’ ၏ သဘာဝ၊ ‘မ’ ၏ ႏွလံုးသား ဟဒယလည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

“အမွတ္တမဲ့ ၾကည့္ရင္ ႏွင္းဆီနဲ႔သာ တူေနတာ။ ႏွင္းဆီ မဟုတ္ဘူး ေမာင္ရဲ႕။”

Read more of this post

Quantum Counting

I love physics. So,as I read and liked it,this article is just shared from nature.com being pleased to my colleagues who interested in number theory and physics.

The blogger of it is Zeeya Merali, freelence from London.

Zayya
…………………………….
In 2008, quantum physicist Andrew White found himself building a “ridiculous machine” in his lab at the University of Queensland in Brisbane, Australia.

White had spent years working on quantum computation, attempting to exploit subatomic physics to create a device with the potential to outperform its best macroscopic counterparts. And he had learned that it was a tough job: the required quantum systems are fragile, and demand immaculate laboratory conditions to survive long enough to be of any use. Now White was setting out to test an unorthodox quantum algorithm that seemed to turn that lesson on its head. In this scheme, messiness and disorder would be virtues, not vices — and perturbations in the quantum system would drive computation, not disrupt it.

“I honestly thought, there’s no way this will work,” says White. But when he turned his ridiculous machine on, it ran1.

Read more of this post