Dhyan သည္ စိတ္၏ အလြန္

အေနာက္တိုင္း ဘာသာစကား မွာ – က်ေနာ္ တို႔ အခု သံုးေနတဲ့ “ဘာဝနာ” ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရနဲ႔ ညီမ်ွတဲ့ စကား မရွိဘူး။ အနီးစပ္ဆံုး “Meditation” ဆိုတာသာ ရွိပါတယ္။

“ေဝါဟာရ ျဖစ္ေပၚရျခင္းဟာ အေတြ႕အၾကံဳ အေပၚမွာ အေျခတည္တယ္” ဆုိတဲ့ ဘာသာေဗဒ အဆိုတစ္ခု ရွိတယ္။ အဲ့ဒါကို မွီၿပီး ေျပာရင္ – “ေဝါဟာရ အားနည္း ရျခင္း ဟာ အေတြ႕အၾကံဳ အားနည္း တာ ေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္” လို႔ ေကာက္ခ်က္ ခ်ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း မွာတင္ မကဘူး – အေရွ႕တိုင္း ဘာသာစကားေတြမွာလည္း “ဘာဝနာ” နဲ႔ တူမ်ွတဲ့ စကားလံုး ရွားပါးတယ္။

အလားတူ – အေနာက္တိုင္း ေဝါဟာရကို အေရွ႕တိုင္း အတြင္း ဖလွယ္ သံုးစြဲတဲ့ အခါ မွာလည္း – ထပ္တူျပဳ မရႏိုင္ တဲ့ အရင္းခံ စကားလံုး မရွိတာ မ်ားေသး တယ္။ ဥပမာ – Scientific – သိပၸံနည္းက်ေသာ၊ Technological – နည္းပညာ ပိုင္း ဆန္ေသာ၊ Objective – ဓမၼဓိ႒ာန္ က်ေသာ ~ အဲ့ထက္ ပိုၿပီး ထပ္ခ်ဲ႕ေျပာ ဖို႔က ရွား ပါတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ အခ်ိဳ႕ေဝါဟာရမ်ားကို ဖြင့္ဆိုတဲ့ အခါ ဖြင့္ဆိုရခက္တဲ့ အေၾကာင္း အရာ မ်ား ရွိေၾကာင္း အရင္နားလည္ ထားဖို႔ လိုတယ္။

အေနာက္ အဂၤလိပ္တို႔ ဘာသာစကားမွာလည္း ရွိ၊ က်ေနာ္တို႔ အေရွ႕ တိုင္း ေဝါဟာရ မွာလည္း ထပ္တူ ရွိတဲ့ ေဝါဟာရ သံုးလံုး အေၾကာင္း ေျပာရင္ –

၁။ ပထမ ေဝါဟာရ က “Concentration”. စူးစိုက္မႈ ျဖစ္ၿပီး ဧကဂၢရတၱ “Ekagarata” လို႔ ေခၚပါ တယ္။

၂။ ဒုတိယ ေဝါဟာရ က “Contemplation”. ဆင္ျခင္မႈ ျဖစ္ၿပီး ဝိမာသ်ွ္ “Vimarsh” လို႔ ေခၚတယ္။ သူကလည္း ပထမ ေဝါဟာရနဲ႔ နင္လား ငါလားပဲ။ တစ္ေနရာ တည္း အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုတည္း ကို စူးစိုက္တယ္- တစ္ဆင့္ျမင့္ၿပီး – နားလည္ သိျမင္ေအာင္ -ဆင္ျခင္ ေတြးေတာ တာ ျဖစ္ တယ္။ ျဖစ္ျဖစ္ သမ်ွ အရာ အားလံုးကို မေရာက္ဘူး။ မျပန္႔ႏွံ႕သြားဘူး။ ရွဳျမင္ သံုးသပ္တဲ့ အေၾကာင္း အခ်က္ တစ္ခုကို အတြင္းပိုင္းထိ တိုးဝင္ၿပီး နားလည္ေအာင္ ၾကည့္တဲ့ သေဘာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ Concentration ရဲ႕ တစ္ဆင့္ ျမင့္တက္ လာတဲ့ ျဖစ္စဥ္ ပါပဲ။

၃။ တတိယ ေဝါဟာရ က “Meditation”. ဘာဝနာ လို႔ က်ေနာ္ တို႔ အလြယ္ ေခၚ ပါ တယ္။ ဒါေပမယ့္ အေနာက္တိုင္းမွာ ဒီစကားလံုးကို နည္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သံုး တယ္။ က်ေနာ္ သိသေလာက္ အေစာဆံုး အေနနဲ႔ – Mercus Aurelius က Meditation အမည္နဲ႔ စာအုပ္စတင္ ေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ တို႔ နားလည္ တဲ့ ဘာဝနာ နဲ႔ ထပ္တူ မတူညီ ပါဘူး။ သူသံုးစြဲတဲ့ “Meditation” ဟာ – “Concentration နဲ႔ Contemplation ကို ထပ္ၿပီး ေလးနက္သြားေစတဲ့ ျဖစ္စဥ္” ကိုသာ ဆိုလုိေနၿပီး အျခား အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ ရွိမေနဘူးရယ္။

Read more of this post

မေန႔၊ မနက္၊ မနက္ျဖန္ တို႔၏ ပစၥဳပၸန္

အခ်ိန္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး တိတိပပ ေရးခဲ့ေလ့ မရွိေပမယ့္ – ေရးမိခဲ့သမ်ွ ေရွ႕အပုဒ္ ပို႔စ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ဟာ အခ်ိန္ နဲ႔ တိုက္ရိုက္ (သို႔မဟုတ္) သြယ္ဝိုက္ သက္ဆိုင္ ပါ တယ္။ ဒီေနရာမွာ – ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ – ဟိုတစ္ေန႔က အကို တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အေမးစကား ရွိတယ္။ သူက ဘာဝနာ နဲ႔ ဆက္ႏြယ္ျပီး ေမးခြန္းျပဳတဲ့ စကား ျဖစ္ေနတဲ့ အတြက္ – က်ေနာ္လည္း ျပန္ေျဖခဲ့တယ္။ အဲ့ အေမး၊ အေျဖ ႏွစ္ခုစလံုး ကို ဒီမွာ ပူးတြဲ တင္ရွိ ပါတယ္။ အဲ့ဒါ အျပင္ – ျဖည့္စြက္ အေနနဲ႔ – ေနာက္ဆက္ ထပ္ေရးတယ္။

(ေဇယ်)

…………….

Question: ပစၥဳပၸန္ ရဲ႕ အခ်ိန္ အပုိင္းအၿခား က ဘယ္ေလာက္ ရွိသလဲ မသိဘူးဗ်။ ေနာက္ျပီး – အနာဂတ္ အေၾကာင္း (သိပ္) မစဥ္းစား ပဲ လုံးလုံး – ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ မွာ ေနတယ္ ဆုိတာေကာ ၿဖစ္ႏုိင္ ပါ့ မလား ဗ်ာ။ သိခ်င္လို႔ပါ။

Answer: ‎(က်ေနာ့ကို by name တပ္ ထားတဲ့ အတြက္- က်ေနာ့ အေနနဲ႔ ေျပာရင္) ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ ဟာ အခ်ိန္ မဟုတ္ဘူး အကို။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခ်ိန္ အပိုင္းအျခား လို႔ ေျပာ စရာ ကို ရွိမေနပါဘူး။

ဘာလို႔ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ကို ၾကည့္ၾကည့္ပါမယ္ ။ က်ေနာ္တို႔ အခ်ိန္လို႔ ေျပာတဲ့ အရာေတြ ( ပစၥဳပၸန္ ဖယ္ျပီး အတိတ္နဲ႔ အနာဂတ္ – အခ်ိန္ဆိုတာေတြဟာ ) က်ေနာ္တို႔ စိတ္ကူး ထည္ေတြ၊ အခ်က္အလက္ ေတြသာ ျဖစ္ေန တာ ေတြ႕ရပါ လိမ့္မယ္။

ဆိုပါစို႔ – အတိတ္ ။ ဒီ အတိတ္ ဆိုတာ- က်ေနာ္တို႔ အခုအခ်ိန္ မွာ ယခင္ျဖစ္ျပီးသားကို ျပန္လွန္ ေတြးတဲ့ စိတ္ကူး ထည္ (ဒါမွမဟုတ္) စာအုပ္ တြင္း ပါ၊ ျဖစ္ရပ္ မွတ္သားခ်က္ ၊ အခ်က္အလက္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။

အလားတူ – အနာဂတ္ ။ သူကလည္း – က်ေနာ္တို႔ အခု အခ်ိန္မွာ – ေမ်ွာ္ေတြးတဲ့ စိတ္ကူး ထည္၊ အလို ဆႏၵ၊ (ဝါ) အႏုမာန၊ စီမံ ခ်က္၊ မွန္းဆ ခ်က္ ေတြ သာ ျဖစ္ ပါ တယ္။

ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ မွာ ေနလို႔ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား ဆိုရင္ — ေနၾကည့္ပါလို႔ပဲ က်ေနာ္ ေျပာရ ပါလိမ့္မယ္ အကို။ ဘာလို႔ဆို – ေတြးၾကည့္လို႔ မရဘဲ- ေနၾကည့္လို႔ သာ – ရေန လို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ တို႔ စိတ္နဲ႔ ေတြးၾကည့္ရင္သာ — မေနႏိုင္ဘူး လို႔ ထင္ျမင္ရတယ္။– ဒါေပတဲ့ – က်ေနာ္ တုိ႔ (စိတ္၊နာမ္ မဟုတ္တဲ့) ရုပ္ခႏၶာ နဲ႔ သဘာဝ အားလံုး ဟာ ပစၥဳပၸန္ တည့္တည့္ မွာ သာ တကယ္ ရွိေန တာ ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ တစ္ေနရာမွာ ေျပာခဲ့ သလို၊ ပစၥဳပၸန္မွာ ေနၾကည့္ဖို႔ – ေတြးမယ္ ဆိုရင္ — ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ ပါဘူး အကို။ ပစၥဳပၸန္မွာ ေနၾကည့္ဖို႔ က –တကယ္ သတိနဲ႔ “ေနၾကည့္ ဖို႔” တစ္ခု တည္း သာ ျဖစ္ ပါတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ – အေတြး မဝင္ႏိုင္ေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း ေတြ႕ႏိုင္ ပါတယ္။

အဲ့ဒါကို အကို သိႏိုင္ဖို႔ က – အခ်ိန္ လည္း သိပ္ၾကာၾကာ မလိုပါ ဘူး။ အခု ဒီစာဖတ္ေနရင္း တစ္ခဏ ဒီ စာလံုးေတြ အေပၚ၊ ဒါမွ မဟုတ္ အကို႕သႏၱာန္ အခု – ထင္ရွားရာ အေပၚ သတိျပဳ ၾကည့္ရင္ — အကိုေတြးလို႔ မရေတာ့ေၾကာင္း – အခု ေတြ႕ရပါလိမ့္မယ္။ Read more of this post

ေဂါေဏ သည္ ေဂါေဏာ ၏ ~

How Can A Troubled Mind
Understand The Way?

ရွဳပ္ေထြး ပူေလာင္ေနတဲ့ စိတ္ဟာ
လမ္းကုိ ဘယ္လို ျမင္မလဲ~

စင္စစ္ ရွဳပ္ေထြးပူေလာင္တဲ့ စိတ္ဟာ လမ္းကို ျမင္မယ့္ အစား၊ လမ္းကိုေတာင္ အေမွာင္ဖံုး၊ ေခ်ဖ်က္ခ်ပစ္တတ္ေသးတယ္။

ဗုဒၶရဲ႕ အနီးအနားမွာ ပရိသတ္က ေထာင္နဲ႔ ေသာင္းနဲ႔ခ်ီ ရွိတယ္။ သစၥာ တရား ရွာေဖြသူ ေတြ အမ်ားဆံုး ရွိမယ္။ ေထာင္ဂဏန္းနဲ႔ ခ်ီျပီး ဗုဒၶ အပါး ခ်ဥ္းကပ္ တယ္။ ျပႆနာ ပုစၦာေပါင္း အမ်ားအျပား ေမး တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအေမး ပုစၦာေတြဟာ ဗုဒၶ အတြက္ အဓိက မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ အေမးပုစၦာေတြ အတြက္ အေျဖေတြ ရွာေပး ဖို႔ ဗုဒၶ ရွိေနတာ လည္း မဟုတ္ဘူး။ ျပႆနာ ေပါင္း၊ ေမးခြန္းေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ နဲ႔ ရွဳပ္ေထြးေန တဲ့ လူအမ်ားအတြက္ – အဲ့ ပုစၦာ တစ္ခုခ်င္း စီရဲ႕ အေျဖေတြထက္- အားလံုး ကို ေျပရွင္း လြတ္ေျမာက္ သြားေစမယ့္ သဲလြန္စ ကို ညႊန္ျပေပး ဖို႔ သာ ျဖစ္ပါတယ္။

လူသားေတြ ၾကားထဲ အၾကီးမား ဆံုး ျပႆနာ ေတြ ထဲက တစ္ခု ကို ထုတ္ပါ ဆိုရင္ ~ လူအမ်ား ဟာ မိမိ ဘာသာ ေမးခြန္းေတြ တရစပ္ ထုတ္ ရင္း၊ အေျဖေပါင္း ေျမာက္ျမား စြာ ၾကိဳတင္ စုေဆာင္း တတ္ တဲ့ အက်င့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်င့္ ကို လူ႕အဖြဲ႕အစည္း တိုင္း မွာ အစြဲ အျမဲ ထားရွိေလ့ ရွိတယ္။ လူတိုင္း မွာ အဲ့ဒီ စိတ္ကူး အေတြးေတြနဲ႔ အေျဖေတြ သာ စုေဆာင္း ေမ်ွာ္လင့္ ထားတယ္။ အဲ့လို အေမး ပုစၦာေတြ ျပဳ၊ အေျဖ ကို ေတာင္းခံ၊ အေျဖ တစ္ခု ျပန္ရ ~ ျပႆနာ တစ္ခု ဖန္တီး။ ဒီ သံသရာ ၾကားမွာ လူတိုင္း လိုလို ေမ်ာလြင့္ တယ္။

အေမးပုစၦာ တိုင္း အတြက္ အေျဖေတြ ထပ္ျဖည့္ေပး မယ့္ အစား၊ ေျဖရွင္းခ်က္ေတြ၊ အဌကထာ ဋီကာ ေတြ ထပ္ျဖည့္စြက္ ေပးတဲ့ အစား ~ အဆင္သင့္ စုေဆာင္းျပီး အေျဖေတြ ကိုပါ ဖ်က္ခ် ရင္း၊ အႏုမာန အယူအဆ ေတြကို ထိုးခြင္း ဖယ္ခ်ပစ္သူက ဗုဒၶ ျဖစ္ပါ တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ လည္း အိႏၵိယ ဟာ ဗုဒၶကို ဘယ္လိုမွ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ ခဲ့တာ ျဖစ္ တယ္။ ဗုဒၶ ပရိနိဗၺာန္ ျပဳျပီး တာနဲ႔ တစ္ျပိဳင္နက္၊ အိႏၵိယ ႏိုင္ငံရဲ႕ အစဥ္အလာ ဓေလ့ ထံုးတမ္း တြယ္ညိ စိတ္၊ အယူအဆ လက္ကိုင္ ထား စိတ္ဟာ – ဗုဒၶ ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ ခဲ့ တဲ့ အရာေတြ ကို ေျမလွန္ ဖ်က္ဆီး ပစ္ေတာ့ တယ္။ ဗုဒၶ ကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳး ခဲ့တဲ့ – အဲ့ဒီ အိႏၵိယေျမေပၚ က ႏွင္းဆီပန္းခင္း ေပါင္း မ်ားစြာ ဟာ မီးေလာင္ ျပာက် သြားၾက တယ္။ အဲ့ဒီ တိုင္းျပည္ ကေန ဗုဒၶ ဘာသာ ကြယ္ေပ်ာက္ သြားခဲ့ရ တာဟာ ကေန႔  အထိ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ဗုဒၶ ဟာ အိႏၵိယ ျပည္ရဲ႕ အထြန္းေတာက္ဆံုး လူသား ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕အတြက္ အမွတ္အသား အားလံုး – အကာအကြယ္မဲ့ တိုက္ဖ်က္ ခံခဲ့ရတယ္။ ဗုဒၶ ရဲ႕ ညႊန္ျပ သြန္သင္ခ်က္ေတြ ဟာ – တိုင္းတပါး မွာသာ ေထာက္တည္ ကပ္ေရာက္ ေနရ ေတာ့ တယ္။

ဒါဟာ မေတာ္တဆ ၾကံဳဆံု ရတဲ့ ထူးထူးျခားျခား သမိုင္း ျဖစ္ရပ္ မဟုတ္ပါဘူး။ လူ႕သမိုင္းမွာ အျမဲတမ္း ျဖစ္ေနတဲ့ ေယဘုယ် လကၡဏာ တစ္ရပ္ သာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ေယရွဳ ခရစ္ကို ဂ်ဴး ေတြ က ျပစ္တင္ေမာင္းမဲ တယ္။ ဒီ ဂ်ဴးေတြပဲ ကားစင္တင္ သတ္ျဖတ္ ပစ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပ မယ့္ ေယရွဳ ခရစ္ဟာ ဂ်ဴးေတြထဲကမွ ထိပ္ဆံုး၊ ကေန႔ ကမၻာေပၚမွာ ရွိတဲ့ ဂ်ဴးေတြအမ်ားၾကီး ထဲ အထြန္းေတာက္ ဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပ မယ့္ အဲ့သည္ အခ်ိန္က သူ႕ကို ဂ်ဴးေတြ ဘာလို႔ ျငင္းပယ္ ခဲ့ၾကသလဲ။ တကယ္ က – သူတို႔ လူမ်ိဳးမွာ ရွားရွား ပါးပါး ေပၚထြန္းလာတဲ့ သူ႕လို လူ အတြက္ ဝမ္းသာ အယ္လွဲ ျဖစ္ေနသင့္တယ္ ။ အျခားလူမ်ိဳးေတြထက္ ၾကီးျမတ္လွပါလားလို႔ – ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေအာင္ပြဲ ခံေန သင့္တယ္ မဟုတ္ လား။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ မျဖစ္ခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒါထက္- ခြင့္ေတာင္ ခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။

ေယရွဳခရစ္ ရွင္သန္ ရွိေနတာဟာ – သူတို႔ အတြက္ သိမ္ငယ္ ေၾကာက္ရြံ႕စရာ တစ္ခုလို ခံစားခဲ့ တယ္။ Read more of this post

သူက သူ႔ကို ဘယ္လို သတ္မွာလဲ

How to stop thinking?
အေတြးစဥ္ကို ဘယ္လိုရပ္ရမလဲ။

ေရွ႕တစ္ပုဒ္မွာ က်ေနာ္ ေျဖထားခဲ့ျပီးပါျပီ။ ဒါေပမယ့္ ထပ္ေမး လာတာမို႔ ထပ္ေျဖၾကည့္ ပါမယ္။

အေတြးစဥ္ကို ရပ္လို႔ မရပါဘူး။ ရပ္လည္း မရပ္ႏိုင္ပါဘူး။ ရပ္ဖို႔ မၾကိဳးစားသင့္ဘူး။ ဘာလို႔ဆို အေတြးဟာ သူ႕အလုိအေလ်ာက္သာ ရပ္သြား ႏိုင္မယ္။ မိမိကိုယ္၌က အတင္းအက်ပ္ ရပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္ မွားပါလိမ့္မယ္။ ဒီအခ်က္ကို အေရးတၾကီး နားလည္ မွတ္သား ထားႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အတင္းရပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားရင္ ရူးသြပ္ သြားတာသာ အဖတ္တင္ က်န္ ေနရစ္ ပါလိမ့္မယ္။

ဘယ္ေတြးေခၚမႈ ဘယ္စဥ္းစားမႈမွ မရွိေတာ့တဲ့ အေျခအေနကို ဇင္မွာ “no-mind” စိတ္အေတြးစဥ္ မရွိေတာ့ျခင္း။ ကုန္ဆံုးသြားျခင္း လို႔ ေခၚပါမယ္။ no-mind ဆိုတဲ့ စိတ္ အေတြးစဥ္ ကုန္ဆံုးသြားတာဟာ ရပ္တန္႔ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ လုပ္ယူျပီး ရပ္တန္႔ပစ္ရတဲ့ အရာ မဟုတ္ဘူး။ ရပ္တန္႔ဖို႔ ၾကိဳးစား အားထုတ္ ေနသမ်ွဟာ စိတ္ေဇာကိုသာ ျဖစ္သြားေစလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား စိတ္အတြင္းမွာ အခ်င္းခ်င္း ပဋိပကၡ ေတြသာ ျဖစ္ေပၚေအာင္ ဖန္တီး ေနလိမ့္မယ္။ ခင္ဗ်ား စိတ္ အစဥ္ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္သြားမယ္။ ေနာက္ဆံုး စိတ္ ကစဥ့္ကလ်ားနဲ႔ ရူးသြပ္ သြားပါလိမ့္မယ္။ အေတြးစဥ္ကို ရပ္တန္႔ဖို႔ ၾကိဳးစားျခင္းဟာ ရူးသြပ္သြား ဖို႔က လြဲရင္ ဘာမွ မကူညီ ႏိုင္ဘူး လို႔ က်ေနာ္ ဆိုလိုပါတယ္။

ဒါေပတဲ့ အခ်ိဳ႕ရွိတာက – ( အမ်ားအားျဖင့္ ) အတင္း လုပ္ယူတယ္။ အဲ့ဒီ အခါ- ခင္ဗ်ား ၾကိဳးစား အားထုတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ခဏတာေလး အတြင္း ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ရပ္တန္႔ သြားေကာင္း ရပ္တန္႔ သြားမယ္။ ဥပမာ – ငါ ဘာမွ မေတြးေတာ့ ဘူးကြာ လို႔ အတင္း အက်ပ္ – စိတ္ကုိ စိုက္ၾကည့္ ဖယ္ရွားေန တာမ်ိဳး ။ အဲ့ဒါဟာ အဲ့ဒီ ခဏတာ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ျငိမ္က်သြားမယ္။ အဲ့ခဏတာ ေလး အတြင္း ခင္ဗ်ား စိတ္အေတြးစဥ္ ကို ဖယ္ခ် ထားႏိုင္မယ္။ အေမွာင္ခ်ည္း သက္သက္၊ ဗလာခ်ည္း သက္သက္ ျငိမ္သြားႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါဟာ ျငိမ္သြားတာ သက္သက္ပါပဲ ။ စင္စစ္ ဘာဝနာရဲ႕ တကယ့္ အျဖစ္ No-mind ( စိတ္အေတြးစဥ္ ကုန္ဆံုးမႈ ၊ တိတ္ဆိတ္မႈ ) ဆီကို ေရာက္ရွိ တာ မဟုတ္ဘူး။ စိတ္ အေတြးေတြဟာ ခဏ ရပ္တန္႔ထားတာ သက္သက္။ အားစိုက္ ထုတ္ထားတဲ့ ရပ္တန္႔ ေနမႈ သက္သက္။ သူ႕ရဲ႕ ေအာက္ – ခင္ဗ်ားရဲ႕ အတြင္းစိတ္ ၊( ဆစ္ဂမန္ဖရြိဳက္ရဲ႕ စကားနဲ႔ ဆိုရင္- မသိစိတ္ ) မွာ ဖိစီး ထားခံ လိုက္ရတဲ့ အေတြးစိတ္ ခံစားခ်က္ေတြ ငုပ္လ်ိဳး က်န္ေနရစ္တယ္။ အဲ့ဒီ အငံု႕စိတ္ေတြဟာ ခင္ဗ်ား ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္တာနဲ႔ ( ဘာဝနာကေန ကင္းလြတ္လိုက္တဲ့ ခဏမွာ ) ဒုကၡ ေပးေတာ့တာပဲ။

Read more of this post

JUST BE for 24 hours!

ဘာဝနာ ဟာ တကယ္ လွပပါတယ္။ ဘာဝနာ အလုပ္ကုိ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ လုပ္ရတာ ေကာင္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ ဆူညံပြက္ေလာ ရိုက္ေနတဲ့ အခါ ျပႆနာ ရွိလာပါတယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ဘာဝနာ လုပ္ေနလို႔ မရဘူး။

ေျဖၾကည့္ပါမယ္။

ေစာင့္ၾကည့္ျခင္း၊ သိျမင္ျခင္း သက္သက္ဟာ ဘာဝနာပါ။ အဲ့ဒါကိုသာ ဘာဝနာလို႔ က်ေနာ္ ေခၚဆိုလိုပါတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ အရာဝတၳဳ ဘယ္အရာ ၊ ဘယ္ဟာ – ဆိုတာက အက်ံဳးမဝင္ ပါဘူး။ ခင္ဗ်ား သစ္ပင္ေတြ ကို ေစာင့္ၾကည့္ ေနမိႏိုင္ တယ္။ ေကာင္းကင္ ကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး တိမ္ေတြ ကို ၾကည့္ေနႏိုင္တယ္။ သီခ်င္း နားေထာင္ ေနႏိုင္တယ္။ အခုလို ဆူညံေနသံ လည္း ၾကားေနရႏိုင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါေတြ၊ အဲ့ဒီ အရာေတြက အဓိက မဟုတ္ဘူး။ အဲ့ဒီ အရာေတြ အေပၚ ခင္ဗ်ား အာရံု၊ အေတြးထဲ ထင္ရွားေန သမ်ွ ေစာင့္ၾကည့္ျခင္း သက္သက္ ဟာ ဘာဝနာ ျဖစ္ပါတယ္။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ၂၄ နာရီ လံုးလံုး ဘာျဖစ္ေနေန ဘာဝနာ ရွိေနႏိုင္ ပါတယ္။

ဆိုလိုတာက – ခင္ဗ်ား ဘာကို အာရံုေရာက္ေနတာလဲ ၊ ဘယ္အရာ ျဖစ္မွ ရမွာလဲ ဆိုတာက အေရးမၾကီးဘူး။ ေစာင့္ၾကည့္မႈ မျပတ္ ရွိေနလား – ခင္ဗ်ားရဲ႕ အခု ခဏ တိုင္း အတြက္ သိျမင္မႈ ရွိေနလား – အဲ့ဒါပဲ အေရးၾကီးပါတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္ျခင္း သက္သက္ ကပဲ အေရးၾကီးပါတယ္။ အဲ့ဒါ ဘာဝနာလို႔ က်ေနာ္ ေခၚဆို တာ ျဖစ္ပါတယ္။

Read more of this post

သိမႈ အခ်က္အခ်ာ

ေမး။ ။ ခင္ဗ်ားေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ ေစာင့္ၾကည့္မႈ/ သိမႈ/ သတိ ဟာ အခ်က္အခ်ာ ပါတဲ့။ သိပ္မၾကာေသးမီ တစ္ညက က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျဖေလ်ာ့ နားေန ျဖစ္တယ္။ အဲ့အခ်ိန္မွာ သိမႈ သတိ ရွိေနပါတယ္။ အဲ့ဒါ သူဟာသူ ျဖစ္လာတာပါ။ ခဏပဲ။ ဒါေပမယ့္ ၾကည္လင္တယ္။ အံ့အားသင့္ စရာ ေကာင္းတယ္။ အဲ့မတိုင္ခင္ ေတြကေတာ့ ခင္ဗ်ားေျပာတဲ့ ေစာင့္ၾကည့္မႈ အလုပ္ — စိတ္က စိတ္ကို၊ အဲ့စိတ္က ေနာက္ တစ္စိတ္ကို ေစာင့္ၾကည့္တဲ့ အလုပ္သာ ပံုမွန္ – လုပ္ျဖစ္ ေနတယ္။ အဲ့ဒီ “အခ်က္အခ်ာ” ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ထပ္ေျပာလို႔ ရႏိုင္မလား။

ေျဖ။ ။ သိမႈ/သတိ ဟာ အခ်က္အခ်ာပါ လို႔ က်ေနာ္ ေျပာပါတယ္။ အဲ့စကား အတြက္ ထပ္ ရွင္းျပစရာ အျခား နည္းလမ္း မရွိပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ တျခား တစ္နည္းနည္း နဲ႔လည္း သင္ၾကား မေပး ႏိုင္ဘူး။ ေလ့က်င့္ခန္း ဆင္းလို႔ ရတဲ့ အရာ လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ “သိမႈ/သတိ” ဆိုတာမွာ တင္ အဓိပၸာယ္ အျပည့္အဝ ပါရွိျပီး ျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ ေျပာျပလို႔ ရႏိုင္မယ့္ ဟာေတြက က်ေနာ္နဲ႔ နီးစပ္ နီးပါး ရွိေနမယ့္ အရာေတြကိုသာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အရာေတြမွာ “ အခ်က္အခ်ာ” သေဘာ ဘာမွ မပါဝင္ဘူး။ က်ေနာ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ နီးနီးစပ္စပ္ ရွိတဲ့ အရာေတြ အထိ က်ေနာ္ ေျပာေကာင္း ေျပာႏိုင္မယ္။ “သိမႈ/ သတိ” ကိုေတာ့ ဒီထက္ ထပ္ ရွင္းျပလို႔ မရႏိုင္ ေတာ့ဘူး။ ဘာလို႔ဆို “နီးနီးစပ္စပ္” ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အရာေတြနဲ႔ က်ေနာ့ၾကားမွာ အနည္းဆံုး အကြာအေဝး တစ္ခုေတာ့ ရွိေနေသးတယ္ မဟုတ္လား။ က်ေနာ္ အဲ့ဒါကို ရွဳၾကည့္ႏိုင္ရင္ ေျပာျပႏိုင္လိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ “သိမႈ/ သတိ” ဆိုတာ က်ေတာ့ ရွဳၾကည့္တဲ့ တစ္စံုတစ္ခု မဟုတ္ပါဘူး။ သူက သပ္သပ္ မဟုတ္ဘူး။ သူဟာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ။ “ရွဳၾကည့္ျခင္း” သက္သက္ ပါပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ “သိမႈ” ကို ဘာလဲ ေမးရင္ – “သိမႈ” လု႔ိပဲ ျပန္ေျပာရ ေတာ့မယ္။

အဲ့ဒါဟာ က်ေနာ္တို႔ တစ္ဆင့္ ျပီး တစ္ဆင့္ ရွင္းျပလို႔ ရႏိုင္တဲ့ အႏုပညာ ပစၥည္း ထည္ လိုမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္မွာ ျဖစ္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္ ခင္ဗ်ား သိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ထပ္ ရွင္းစရာ မလိုအပ္ဘူး။ ဘာလဲ လို႔ ခင္ဗ်ား သိတယ္။ ဘာလဲလို႔ ခင္ဗ်ား ခံစားမိတယ္။

တစ္ခုရွိတယ္ – ခင္ဗ်ားက အဲ့ဒါကို ရေအာင္လို႔ ဆိုျပီး ၾကိဳးစား ေနရပါတယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ျပႆနာ ရွိပါတယ္။ ဘာလို႔ဆို- အဲ့ဒီ ၾကိဳးစား ေနရမႈ ဟာ ခင္ဗ်ား သိမႈ မဟုတ္ဘူး။ သိမႈ အေၾကာင္းေတြကို လိုက္ဖမ္းယူ ေနသလိုမ်ိဳး သက္သက္ ပဲ။ သိမႈ အေပၚ လိုက္ ထိန္းခ်ဳပ္ ေနတဲ့ အမႈ သက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။ လူရဲ႕ အက်င့္က အရာရာကို ထိန္းခ်ဳပ္ ၾကိဳးကိုင္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒါက ခင္ဗ်ားရဲ႕ သႏၱာန္ အတၱ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပါ ။ က်ေနာ္ေျပာတဲ့ သိမႈ/သတိ ကေတာ့ ထိန္းခ်ဳပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ ထိန္းခ်ဳပ္လို႔ မရဘူး။ ခင္ဗ်ား သိရင္သိ၊ – မသိရင္ “မသိျခင္း” သက္သက္ပါပဲ။

Read more of this post

Effortless Effort

ဘာဝနာလို႔ က်ေနာ္ ျမန္မာမႈ ျပဳထား တာက Meditation ကို ေခၚဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ Meditation ဟာ ဘာသာတိုင္းမွာ ရွိ( ေလာက္ ) ပါတယ္။ က်ေနာ္ သိမိ သေလာက္ ဘာသာ ေတြမွာ သူ႔နည္းနဲ႔ သူ ဘာဝနာ ရွိတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ “ဘာဝနာ” ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ ကို ျမင္ျပီး၊ အိႏၵိယက နည္းတစ္ခု လို႔လဲ မမွတ္ပါနဲ႔။ ဘာဝနာ က တကယ္ေတာ့ နည္းတစ္ခု လည္း မဟုတ္ဘူး။ ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပား ေနတဲ့ ဖြံ႕ျဖိဳးမႈ ျဖစ္စဥ္ တစ္ခုပဲ ။ ျဖစ္တည္မႈ သက္သက္ပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ျဖစ္တည္ ရွင္သန္ေနမႈကို အျပည့္အဝ ဖြံ႕ျဖိဳး လာေစတယ္။

ဘာဝနာ ဟာ ခင္ဗ်ား သႏၱာန္ကို အပိုေဆာင္း ထပ္ျဖည့္တဲ့ အျခား အရာတစ္ခု မဟုတ္ဘူး။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေျခခံ သႏၱာန္ကို ေျပာင္းလဲ ပစ္ျခင္း သက္သက္ပါ။ ပန္းပြင့္ တစ္ပြင့္ ပြင့္သလို ဖြံ႕ျဖိဳးလာမႈ မ်ိဳး၊ အျပည့္အဝ ရွင္သန္မႈကို ေဖာ္က်ဴးပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားက ဘာဝနာကို တကယ္ လုပ္ျပီ ဆိုရင္ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ဘဝ ရွင္သန္ေနမႈ ဟာ ခင္ဗ်ား ရဲ႕ အဲ့ဒီ ဘာဝနာ ရင့္သန္မႈ အေပၚမူတည္ျပီး တျဖည္းျဖည္း ျပည့္ဝလာလိမ့္ မယ္ ။ သူ႔ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာ မ်က္ႏွာစာမွာ ရွိတဲ့ ေသဆံုးမႈ မရဏ ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္း သိျမင္သြားမယ္။ ဆိုလိုတာက ခင္ဗ်ားကိုယ္ ခင္ဗ်ား ေကာင္းေကာင္း သိျမင္သြားေစတယ္။

ဘာဝနာကို စတင္ လုပ္ေနရတဲ့ သူတစ္ေယာက္ အတြက္က အလုပ္တစ္ခု ကို သတ္သတ္မွတ္မွတ္ လုပ္ေနရ သလိုပါပဲ။ ခင္ဗ်ား အဲ့ဒါကို တခုတ္တရ လုပ္ေန ရတယ္။ သိမွတ္ေနရတယ္။ ေလ့က်င့္ခန္း ဝင္သလို ဝင္ေနရတယ္လို႔ ခံစားရလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါက အစဦးပိုင္းေလးမွာတင္ ျဖစ္ေပၚေနရတဲ့ အရာပါ။ ဘာဝနာ မွာ ေလးနက္သြားျပီ ဆိုတဲ့အခါ အဲ့ဒီ အလုပ္ပါ ေပ်ာက္ကြယ္သြားပါတယ္။ ခင္ဗ်ားက ဘာကိုမွ လုပ္ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာမွ မလုပ္တာကို လုပ္ေနတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ( 😀 ရွဳပ္သြားပလား မသိ။ က်ေနာ့္ ကိုယ္ေတြ႔နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ျပီး ေျပာရင္ – ဒီလိုပဲ ရွင္းရမွာ မို႔လို႔ပါ )

ဥပမာ ေပးၾကည့္မယ္။ – စက္ဘီးစီး သင္သလိုမ်ိဳး။ စက္ဘီး စျပီး သင္ခါစမွာ – ဘယ္လိုနင္း၊ ခါးကို ဘယ္လိုထား၊ လက္ကိုင္ကို ဘယ္လိုကိုင္ ဆိုျပီး မွတ္သား သတိျပဳေနရတယ္။ မၾကာခဏ ေခ်ာ္လဲမယ္။ က်င့္သား ရလာတဲ့ အခါ ေျဖးေျဖးခ်င္း နင္းတတ္လာမယ္။ ဟိုတိုး ဒီတိုး တိုးမိေနမယ္။ လဲေကာင္း လဲေနဦးမယ္။ ေနာက္ဆံုး ကၽြမ္းက်င္သြားျပီ ဆိုတဲ့ အခါမွာေတာ့ – ေဘးဘီဝဲယာ၊ စကားေျပာရင္း ၊ ေငးေမာရင္း နင္းလို႔ နင္းမွန္းမသိ စီးျဖစ္သြားေတာ့တယ္။

ဒီဥပမာက အျပည့္အဝ ထပ္တူ က်ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ နီးစပ္ သေဘာမ်ိဳး ပါ။ ဘာဝနာဟာ အစပ်ိဳး အခ်ိန္မွာ အားစိုက္ထုတ္ ရသလိုလို ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ – တကယ္က အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္စဥ္ တစ္ခု သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကို နားလည္ရင္ ရပါျပီ။

Read more of this post