Flourescence

11705167_1147831155232131_5451971540815880165_n
မည္းေျပာင္ေနတဲ့ ကတၱရာေရာင္ လမ္းမႀကီးကို ေနာက္ခံထားၿပီး၊ တိတ္တဆိတ္ ေမာင္းထြက္သြားၾကတဲ့ ကားႀကီး ကားငယ္ေတြကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ႏို႔ … တကယ္ ေမာင္းထြက္သြားသူဟာ ကားေတြလား၊ ႏို႔….. ရွည္လ်ားလွတဲ့ မည္းေျပာင္ေျပာင္ ဒီလမ္းမႀကီးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ေနတယ္လို႔ (ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္) ထင္ေနတဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လား မကြဲျပားမိ။

တစ္ခါက အဓိပတိလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေဆးလိပ္ျပာေျခြရင္း ေတြးမိသလိုမ်ိဳး။ အျခားေနရာမွာ ေႃခြတဲ့ ေဆးလိပ္ျပာနဲ႔ ဒီမွာ ေႃခြတဲ့ ေဆးလိပ္ျပာ၊ ေၾကြတာခ်င္း အတူတူ ဂုဏ္မတူသလိုလို။ စိန္ပန္းပင္ႀကီးက ပြင့္နီေတြေၾကြတာ ျမင္ေတာ့ အခုေၾကြတဲ့ ပန္းဟာ အရင္က ေၾကြတဲ့ ပန္းထက္ပဲ ပိုဂရုဏာ သက္ရမလိုလို။

တစ္ခါက မွတ္သားခဲ့ဖူးတယ္။ ရုရွားစာေရးဆရာႀကီး ေဒါ့စတိုယက္စကီးကို ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း ဖမ္းမိတုန္းက။ အက်ဥ္းတိုက္ထဲ၊ တိုက္ပိတ္ ႏွိပ္စက္ပံုမ်ား။ အသံဆို ဘာသံမွ မၾကားရေအာင္ အေစာင့္ေတြေတာင္ ပိုးေျခအိတ္စီးလို႔တဲ့။ ျပတင္း မရွိ၊ အလင္းမရွိ၊ ပကတိ အေမွာင္မွာ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့ၾကသတဲ့။ ျပင္ပ ပေယာဂဆီက ဘာသံမွ မၾကားရတဲ့ အဲ့ကာလမွာ သူ ၾကားသိႏိုင္ဆံုးအသံဟာ သူ႔ အသက္ရွဴသံရယ္…။ ေနာက္ၿပီး….. သူ႔ရဲ႕ ႏွလံုးခုန္သံရယ္။

Read more of this post

ယန္းေပါလ္ဆက္ႀကီးရယ္ ခင္ဗ်ား မွားခဲ့တယ္

10968388_1050142255001022_8220544168114661821_n
No! Jean Paul Satre – No!

(၁) The Other is Hell. လို႔ ယန္းေပါလ္ဆက္ႀကီး ေျပာခဲ့တယ္။ အဲ့စကား ၾကားၿပီးကတည္းက ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္ တိုင္းမွာ တိမ္ေတာင္ေတြဟာ နတ္ဘုရားေတြလို ၿပိဳၿပိဳက် လာေတာ့တာပဲ။ ေန႔အခါမွာ တိမ္ေတာင္ေတြလို၊ ညအခါမွာ ၾကယ္ေရာင္ေတြလို။

(၂) မနက္အေစာႀကီး ထဖို႔ကလည္း အပ်င္းထူတယ္။ က်ေနာ့အဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ကိုယ္စီးတဲ့ ဖိနပ္ေတာင္ ထိပ္ေတြ ေျပာင္ေအာင္ မတိုက္တတ္ဘူး မဟုတ္လား။ ငယ္ငယ္က အေဖ ဆူတယ္။ မိုးတြင္းအခ်ိန္ တစ္ခု။ မိုးကလည္း ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္က်မွ အၿငိဳးနဲ႔။ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာတယ္။ ေက်ာင္းစိမ္းအက်ၤ ီ၊ ပုဆိုး၊ အကုန္စိုရႊဲတယ္။ ေရလ်ံလို႔ ဗြက္ေပါက္ေနတဲ့ လမ္းမွာ ေလ်ာက္ေတာ့ ေက်ာင္းစိမ္း ပုဆိုးကို မ-မဘဲ ေလ်ာက္တယ္။ ဘာျဖစ္လဲ ပုဆိုးက စိုေနၿပီးသားပဲ။ မ-မလည္း စို၊ မ-လည္း စိုမွာပဲ မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ့္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အေဖက က်ေနာ့ကို ဆူတယ္။

Read more of this post

သက္တံ့ေရာင္းသူ

10380884_906814189333830_3277790917709087139_n

မနက္ပိုင္းမွာ အလင္းေရာင္ေတြ ျဖာက်လာတာမ်ိဳး က်ေနာ္ သိပ္ၾကည့္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ မရဆို – မိုးလင္းတာနဲ႔ မ်က္လံုး ႏွစ္ဖက္ကို ဇြတ္အတင္းၿဖဲ ဝင္လာတာကိုး။ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ေအာ္င အပူရွိန္ေတြ တရစပ္ လႊတ္တတ္တာကိုး။ ဘယ္မွာ လာ ေကာင္းေတာ့မွာလဲ။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ ဒီေန႔ ပစၥည္း ဝယ္ထြက္ဖို႔ အိပ္ရာက ထခဲ့တယ္။

အဲ့ေန႔ မနက္က သူ႕ကို က်ေနာ္ေတြ႕ေတာ့ ခုံတန္းေလး တစ္ခုေပၚမွာ။ တင္ပလႊဲေလး ထိုင္ေနတယ္။ ခါးေသးေသးေလးကို ေကာ့ညႊတ္လို႔။ သားျမတ္အစံုကို ခပ္စြင့္စြင့္ ခ်ီ၊ ဦးေခါင္းကို ေမာ့လို႔။ မ်က္ေတာင္ေလးေတြေတာင္ ေကာ့ေနတာ က်ေနာ္ မွတ္မိေသးတယ္။

ေျမျပင္မွာ ႏွင္းေပါက္ေတြ မရွိဘူး။ ရြာၿပီးကာစ မိုးစြတ္စြတ္၊ ေရပြက္ ေရစေတြက ဟိုနားတစ္စ ဒီနားတစ္စ။ အသာအယာ ႂကြၿပီး ေရွာင္နင္းရင္ေတာင္ က်ေနာ့ဖိနပ္မွာ ေရမျဖစ္မေန စိုမွာ။

“ခ်ာတိတ္ – မင္း လက္ထဲကဟာ ဘာလဲကြ”
“သက္တံ့ေတြ”
“ဘာလုပ္တာလဲ”
“ေရာင္းတာေလ” Read more of this post

ကဗ်ာရြတ္လို႔ ထၾကစို႔

ျပာရီေမွာင္ ညိဳ႕စဥ္က

ျပာရီေမွာင္ ညိဳ႕စဥ္က

 

ကဗ်ာေတြ ရြတ္ဆိုလို႔ ႏိုးထလာခ်ိန္က စရမယ္။

ျမက္ခင္း အဖ်ား အနားေတြဟာ သူ႕ကဗ်ာသံေၾကာင့္ ျမဴးထူး ကခုန္ေနၾကတယ္။ သူတို႔က သူတို႔ အပါး ကပ္ျမွဴေနၾကတဲ့ ႏွင္းမႈန္စေလးေတြကို တေပ်ာ္တပါး ခါယမ္းၾကလိမ့္မယ္။ ခါယမ္းခံရတဲ့ သူတို႔ေတြ တေဝးေဝး တဝါးဝါး ခုန္ဆင္းသြားၾကမွာပဲ။ ၿပံဳးရယ္ရင္း ႀကိဳလင့္ေနတဲ့ ေျမလႊာျပင္ေပၚမွာ လြတ္လပ္ခြင့္ ရသြားၾကမွာပဲ။ ဒီလိုနဲ႔ ေလာကဟာ ဂီတသံေတြၾကား၊ ကဗ်ာေတးခ်င္းေတြၾကားမွာ ခ်စ္ျခင္းတရားကို ဒလေဟာ ျဖန္႔ေဝေနၾကတယ္လို႔ အလိုလို ခံစားမိလာၾကမွာပါပဲ။

တကယ္တမ္း ေလာကမွာ စစ္မက္ေတြ မရွိဘူး ဆိုရင္၊
တကယ္တမ္း ေလာကမွာ ခိုက္ရန္ေတြ မရွိဘူး ဆိုရင္၊
တကယ္တမ္း ေလာကမွာ အမနာပ အတင္းအဖ်ဥ္းေတြ မရွိၾကေတာ့ဘူး ဆိုရင္
Read more of this post

ဣႆရ ထံပါးသို႔ တစ္ေခါက္တစ္ေလ

ကၽြႏ္ုပ္ သည္ ဘဝေပါင္း မ်ားစြာ၊ ခႏၶာေပါင္း မ်ားစြာ ဣႆရ အရွင္ ကို ရွာေဖြ ခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ သူ ရွိသည္ ဟု သတင္း ၾကား စဥ္ ကပင္ အျမတ္ တႏိုး ရွာေဖြ ခဲ့မိ သူ ျဖစ္သည္။ မ်က္လံုး စံုမွိတ္ ရွာေဖြ ခဲ့သည့္ အႀကိမ္ ေပါင္းလည္း မနည္း လွ သကဲ့သို႔ နည္းနာ နိႆယ အစံုျဖင့္ ေဖြရွာ ခဲ့သည့္ ဘဝေပါင္း လည္း မနည္းလွ။

ေနာက္ပိုင္း — မလွမ္း မကမ္း က ၾကယ္တစ္ပြင့္ အနီး အပါး တြင္ သူ႔ ကုိ ရံဖန္ ရံခါ သေဘာမ်ိဳး ျမင္ေတြ႔ လိုက္ရသည္။ ကၽြႏ္ုပ္ ပီတိ ျဖစ္မိ ၏။ ၾကယ္ ဟူသည္ ကၽြႏ္ုပ္ ႏွင့္ မည္မ်ွ ကြာေဝး ေနသည္ ဆိုဦး – သူ႕ကို ျမင္ေတြ႔ ရသည္ မွာ ကၽြႏ္ုပ္ အတြက္ အေရး ပါသည္။ ကၽြႏ္ုပ္ ၏ ရွာေဖြမႈ သည္ စင္စစ္ အက်ိဳး မယုတ္ ေၾကာင္း အာမခံ ခ်က္ ျဖစ္ သည္။ ကၽြႏ္ုပ္ ဘုရား သခင္ ကို ရွာေဖြ ေန သည္ ဆိုျခင္းမွာ အလဟႆ မဟုတ္ေၾကာင္း – (သူ႔ထံ ေရာက္ရွိရန္ မည္မ်ွ ကြာေဝး သည္ ျဖစ္ပါေစ) သူ႔ကို အမွတ္မဲ့ ျမင္လိုက္ ရသည္ ဆိုျခင္း ကပင္ တေန႔ေန႔ သူ႔ဆီ ဆိုက္ဆိုက္ ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ေရာက္ မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ညႊန္းျပ လ်က္ ရွိသည္။

တစ္ခ်ိန္ တြင္မူ – ယင္း ၾကယ္စင္ အနား သို႔ ကၽြႏ္ုပ္ ေရာက္ ခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ၎ ဌာေန တြင္ ဣႆရ အရွင္ မရွိ။ ကၽြႏု္ပ္ ေရာက္ မဆိုက္ တြင္ပင္ သူ သည္ အျခား တစ္ေနရာ သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ သြားခဲ့ ၿပီ။ မည္သို႔ ျပဳရ မည္ နည္း- ကိစၥေတာ့ သိပ္ မရွိ။ ကၽြႏ္ုပ္သည္ ရွာေဖြ သူ ျဖစ္ ၍ မေရာက္ မခ်င္း၊ ရေအာင္ – ရွာေဖြ ေနဦးမည္။ သူ႔ကို ျမင္ႏိုင္ ေနရ သည္ ကပင္ ကၽြႏ္ုပ္ ၏ အား ျဖစ္သည္။ သူ အဘယ္ သို႔ ေရာက္ ေန မည္ ကို ကၽြႏု္ပ္ မ်က္ရမ္း မွန္းဆ၊ ၾကည့္၍ ရသည္။ ကၽြႏ္ုပ္၌ ဤေျခ၊ ဤ လက္၊ ဤႏွလံုး အိမ္ ရွိသည္။ သူ႔ ေျခရာ လက္ရာ မ်ား ကို ကၽြႏ္ုပ္ ရွာႀကံ ေနဦးမည္။ သူ မည္သည့္ ေနရာ သို႔ ေရာက္ေနေၾကာင္း – ေတြးဆ ေန ဦး မည္။ အေဝးကြာ ဆံုးတြင္ တည္ရွိ ေနပါ သည္ ဆိုေစ သူသည္ ကၽြႏ္ုပ္ ကို လက္ယပ္ ေခၚလ်က္ ရွိသည္။ – ကၽြႏ္ုပ္ အတြက္ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ မ်ား ထံုမႊမ္း ေပးထားေနဆဲ ျဖစ္သည္။

Read more of this post

ေရလ်ဥ္ပမာ

ဝတ္မႈန္ တို႔ ၏ ဤ တိုက္ပြဲ ၌
ရနံ႔ တို႔ အလဲအကြဲ ဖ႐ိုဖရဲျဖင့္ တပ္လန္ကုန္ေလၿပီ။
ဟိုမွာ တစ္စ၊ သည္မွာ တစ္စ – ပ်ံ႕ႏွံ႔ ေျပးလႊားလ်က္၊
ပြင့္ဖတ္ တို႔သည္လည္း အတံုးအ႐ံုး
က်ဆံုး၊ ေႂကြဆင္း ရွိၾကကုန္၏။

ရင္ခတ္ပန္းတို႔ ႏြမ္းေသာ္ေကာ ~

ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္ေစ၊ စာ တစ္အုပ္ ျဖစ္ေစ၊
ရင္ခြင္ပိုက္ တရားႏွင့္ – စကားအေႂကြတို႔
အသက္ေႁခြ၊ အပ္ႏွင္း၊ စစ္ခင္းေနေသာ သေဘာသာ ျဖစ္၏။
အႏု အရြ – အတိမ္ အနက္ တို႔၏ အလွေဗဒ သည္
ႏွလံုးအိမ္ကုိ ခတ္၍လည္း သီကံုးျပည့္စံုရ၏။
ဘဝအိမ္ကို လွပ္၍လည္း စီသြယ္ ေဆးျခယ္ရ၏။

အမတလမ္းသို႔ လွမ္းေသာ္ေကာ ~

သီလာ ေတာင္ကို ပတ္ေခြ၍
သီတာ ေရတို႔ စီးဆင္းစၿမဲ ဓမၼတာတြင္
ေခြပတ္၍လည္း စီး၏။
ေျဖာင့္တန္း၍လည္း စီး၏။ Read more of this post

စီးကရက္ တစ္လိပ္ရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံ

လာလာေလ ရဲေဘာ္တို႔
ေသာက္လိုက္ၾကစို႔လား
တစ္လိပ္ကုန္ ~ တစ္လိပ္သြား
“ျပာ” ဆိုတာ ေလာင္ကၽြမ္းမႈရဲ႕ အစအန – တရားဓမၼ ျဖစ္တယ္။

Read more of this post