Flourescence

11705167_1147831155232131_5451971540815880165_n
မည္းေျပာင္ေနတဲ့ ကတၱရာေရာင္ လမ္းမႀကီးကို ေနာက္ခံထားၿပီး၊ တိတ္တဆိတ္ ေမာင္းထြက္သြားၾကတဲ့ ကားႀကီး ကားငယ္ေတြကို ေငးၾကည့္ေနမိတယ္။ ႏို႔ … တကယ္ ေမာင္းထြက္သြားသူဟာ ကားေတြလား၊ ႏို႔….. ရွည္လ်ားလွတဲ့ မည္းေျပာင္ေျပာင္ ဒီလမ္းမႀကီးလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ရပ္ေနတယ္လို႔ (ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္) ထင္ေနတဲ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လား မကြဲျပားမိ။

တစ္ခါက အဓိပတိလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေဆးလိပ္ျပာေျခြရင္း ေတြးမိသလိုမ်ိဳး။ အျခားေနရာမွာ ေႃခြတဲ့ ေဆးလိပ္ျပာနဲ႔ ဒီမွာ ေႃခြတဲ့ ေဆးလိပ္ျပာ၊ ေၾကြတာခ်င္း အတူတူ ဂုဏ္မတူသလိုလို။ စိန္ပန္းပင္ႀကီးက ပြင့္နီေတြေၾကြတာ ျမင္ေတာ့ အခုေၾကြတဲ့ ပန္းဟာ အရင္က ေၾကြတဲ့ ပန္းထက္ပဲ ပိုဂရုဏာ သက္ရမလိုလို။

တစ္ခါက မွတ္သားခဲ့ဖူးတယ္။ ရုရွားစာေရးဆရာႀကီး ေဒါ့စတိုယက္စကီးကို ေတာ္လွန္ေရးအတြင္း ဖမ္းမိတုန္းက။ အက်ဥ္းတိုက္ထဲ၊ တိုက္ပိတ္ ႏွိပ္စက္ပံုမ်ား။ အသံဆို ဘာသံမွ မၾကားရေအာင္ အေစာင့္ေတြေတာင္ ပိုးေျခအိတ္စီးလို႔တဲ့။ ျပတင္း မရွိ၊ အလင္းမရွိ၊ ပကတိ အေမွာင္မွာ ႏွစ္ေပါက္ေအာင္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္ခဲ့ၾကသတဲ့။ ျပင္ပ ပေယာဂဆီက ဘာသံမွ မၾကားရတဲ့ အဲ့ကာလမွာ သူ ၾကားသိႏိုင္ဆံုးအသံဟာ သူ႔ အသက္ရွဴသံရယ္…။ ေနာက္ၿပီး….. သူ႔ရဲ႕ ႏွလံုးခုန္သံရယ္။

Read more of this post