Letters from Osho ~ 5

osho2

ေနမင္းအေရာင္ရဲ႕ ေႏြးေထြးမႈဟာ ျပာလြင္တဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္မွာ ျဖန္႔က်က္ေနရာယူေနၾကပါၿပီ။

ႏို႔ေပမယ့္ ေလႏုေအးဟာ အခုထိ ထုနဲ႔ ထည္နဲ႔ ရွိတုန္း။ ျမက္ခင္းႏုေလးေတြရဲ႕ အဖ်ားအနားေတြ ဆီက ႏွင္းမႈန္ဝတ္စေလးေတြ ကလည္း ေအးေအးျမျမ ခိုႏြဲ႕ေနတုန္း ရွိပါေသးရဲ႕။ ခင္ဗ်ား ဂရုထား ၾကည့္မိရင္ ပန္းဝတ္လႊာေလး ေတြ ေပၚမွာ ႏွင္းမႈန္စေလးေတြ ျမင္ရလိမ့္ဦးမယ္။ ညဟာ အိပ္ေပ်ာ္သြားၿပီ ဆိုေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕ ရင္ေငြ႕ကို အခုထိ ေပးထားႏိုင္စြမ္း ရွိတာ ခင္ဗ်ား ခံစားမိပါလိမ့္ဦးမယ္။

အနီးက တြန္က်ဴးလိုက္တဲ့ ဥေဒါင္းငွက္ငယ္ အသံေလး ၾကားရလား။ သူ႔ဟန္ပန္ဟာ အေဝးက ဥေဒါင္းငွက္ေတြ ဆီ အေမးပုစၦာျပဳေနသလိုလို ရွိတယ္။ ေလေျပေအး အေဝွ႕မွာ သီေႂကြးေနတဲ့ ေက်းငွက္တို႔ရဲ႕ မဆံုးႏိုင္တဲ့ သီခ်င္းသံသာေတြနဲ႔ အတူ ရြက္ႏုရြက္လွေတြကလည္း လႈပ္ခတ္ကခုန္ေနၾကတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီမနက္ခင္းဟာ အရာရာကို မွတ္ေက်ာက္တင္ေနၾကတယ္။ သင္ျမင္ရဲ႕လား မိတ္ေဆြ။ ေန႔တစ္ေန႔ဟာ သူ အရုဏ္ တက္လာခဲ့ၿပီလို႔ ကမၻာေျမကို အံ့ဩဘနန္း ေႂကြးေၾကာ္ေနတယ္ မဟုတ္လား။

Read more of this post

Nightmare

“အေျပးေကာင္းသူမွာ ေျခရာမက်န္၊
စကားေျပာေကာင္းသူမွာ အမွား မရွိ၊”

ေတာက္တယ္က်င္း ထဲက စာတိုေလး တစ္စ။ က်ေနာ့ အဖို႔ ခ်စ္စရာ ေကာင္းတယ္။ ဒီ တစ္လံ တစ္ထြာ ကိုယ္ခႏၶာ အတြင္း ကို ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္၊ ဘယ္ႏွစ္ခါ ထိုးေမႊ ခုန္ခ် ခဲ့ဖူးသလဲ။ မိမိ အသိစိတ္ အတြင္းထဲ ခဏတိုင္း ခဏတိုင္း – တိုးဝင္ ၾကည့္ တဲ့အခါ – ဘယ္အရာ ကိုမွ ေျခရာ မခ်န္ထား ခဲ့ဘဲ ေျပးလႊားေနတဲ့ မိမိ အျဖစ္ ကို တျဖတ္ျဖတ္ ျမင္ေန ရမွာပဲ။ ေဘာင္ကြပ္ ေနတဲ့ အေရျပား တစ္ေထာက္ ဟာ အက်ဥ္းေထာင္ နံရံ ထက္ ပိုမာ ေနတာ ေတြ႕ရမယ္။ တစ္ခါမွ ခြဲျဖတ္ မလာ ႏိုင္ တဲ့ အတိတ္၊ ပစၥဳပၸန္၊ အနာဂတ္ – ဒီ ကာလေတြ ကို လည္း ေလွာင္ရယ္ ရယ္မိ လာလိမ့္မယ္။

Read more of this post

လမ္းလည္း လမ္း၊ ပန္းလည္း ပန္းတိုင္

ဘာဝါဒ အေၾကာင္း ေျပာေနတာလဲ လို႔ ခင္ဗ်ားက ေမးတဲ့ အခါ – က်ေနာ္ ျပန္ေျဖရမွာက ~ ဝါဒ၊ ဒႆန အေၾကာင္း ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ နည္းလမ္း ကို ေျပာေနတာ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါကို ရွင္းေအာင္ ထပ္ ေျဖဖို႔ က နည္းနည္း လ်ာရွည္ရမယ္။

ဝါဒ၊ ဒႆန၊ စနစ္ တစ္ရပ္ အတြက္ က – သူ႕ ကို ေဝဖန္ ႏိုင္ တယ္။ ေဝဖန္ လို႔ လည္း ရတယ္။ ေလ့လာ ဖို႔ အခ်ိန္ နည္းနည္းနဲ႔ ဆင္ေျခ ေမးခြန္း အခ်ိဳ႕ လိုမယ္။ အေၾကာင္း အက်ိဳး သင့္ မသင့္ ကိုလည္း ယုတၱိ အစဥ္ အေတြးအျမင္ နဲ႔ ျခံဳယူႏိုင္တယ္။ ေတြးေခၚ ၾကည့္ ႏုိင္ တယ္။ ေတြးေခၚ ၾကည့္ လို႔ လည္း ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ “နည္းလမ္း” အတြက္ ကေတာ့ အဲ့လို မဟုတ္ ဘူး ။ သူ႔ကို တန္း ေဝဖန္ လို႔ မရဘူး ။ နည္းလမ္း တစ္ခုကို ေဝဖန္ဖို႔ အရင္ဆံုး အဲ့ဒီ လူ ဟာ ဒီ နည္းလမ္း ကို လုပ္ၾကည့္ဖို႔၊ စမ္းၾကည့္ဖို႔ လိုလာ ပါတယ္။ မလုပ္ၾကည့္ ဘဲ ေဝဖန္ဖို႔ ရာေတာ့ ခက္ခဲေနလိမ့္မယ္။

စင္စစ္ ဝါဒ၊ ဒႆန တစ္ရပ္ ဟာ စိတ္ကူးထည္ ရဲ႕ နယ္ပယ္ သာ ျဖစ္တယ္။ ပိုမို ဆီေလ်ာ္တဲ့ အဆို (Argument)၊ ေတြးဆခ်က္ (hypothesis) ေတြ ရွိရင္ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ထပ္ကာ ထပ္ကာ တည္ေဆာက္ မယ္။ ေမးခြန္း ေတြ အထပ္ထပ္ ေမးမယ္။ အဲ့လိုနဲ႔ ဝါဒ၊ ဒႆန ဟာ အေျဖနဲ႔ အေမး ၾကား အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ တည္ေထာင္ သြားၾကတယ္။ ကမၻာ့ ဒႆန စနစ္ အမ်ားစု ရဲ႕ တဝဲ လည္လည္ ျဖစ္ရျခင္း အေၾကာင္း ဟာ – အဲ့ အေတာ မသတ္တဲ့ အေမး အေျဖေတြ ေၾကာင့္ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ေမးခြန္း တစ္ခု အတြက္ ေျဖတဲ့ အေျဖရဲ႕ ေနာက္မွာ – ေနာက္ေမးခြန္း တစ္ခုက အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနတယ္။

ခ်မ္းေျမ့မႈ ဆီ သြားမယ့္ လမ္း ဟာ – အေမးအေျဖ နဲ႔ တည္ေဆာက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ဝါဒ၊ ဒႆန – လိုအပ္ မေနဘူး။ လိုအပ္တာ ဟာ နည္းလမ္း (ဝါ) လမ္း သာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္က ဥပမာ ေပး ထားတဲ့ လမ္း ဆိုတာလည္း မမွန္ေသးဘူး။ မမွန္ ေသာ္ျငားလည္း ဒီ လမ္း နဲ႔ ခရီး ဥပမာ သာ အေကာင္းဆံုး ေပးစရာ ရွိတယ္။

Read more of this post

ႏြံမွ ေန၍

“Meditation” ကို ဘာဝနာ လို႔ ျပန္ဆိုတဲ့ အခါ- အဲ့ စကားမွာ အရွဳပ္အေထြး ရွိတယ္။ ေဝါဟာရ အနက္ျပန္ရင္ – မူရင္း သိုးေဆာင္း အလိုမွာ – ဆင္ျခင္တယ္- ခြဲျခမ္းတယ္ – စူးစမ္း ပိုင္းျဖတ္ တယ္ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြ အၾကမ္းဖ်ဥ္း ပါဝင္ တယ္။ အေရွ႕တိုင္း အားျဖင့္ ဆိုရင္ေတာ့ – သူ႔ ေနာက္ကြယ္ မွာ နက္ရွိဳင္းတာေတြ က်န္ေန တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အဲ့အတြင္း ပိုင္း အထိ မတိုးဝင္ႏိုင္ ရင္ ဘာဝနာ ဆိုတဲ့ စကား အေပၚ အေျခခံ မခိုင္၊ ေပါ့ပ်က္ေနမွာပဲ။

ဘာဝနာ ရဲ႕ အတြင္းဆံုး ေအာက္ေျခ မွာ “လြတ္ေျမာက္မႈ” ေမာကၡ ရွိတယ္။ လြတ္ေျမာက္မႈ လို႔ ဆိုတာနဲ႔ – ဘယ္က လြတ္ေျမာက္ မလဲ။ ေၾကာက္ရြံ႕မႈက — ဒုကၡက –ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈက – က်ဥ္းက်ပ္မႈ က – စသျဖင့္ လြတ္ေျမာက္မႈ အစီအရီ ေခၚဆိုၾကမယ္။ ဒီ လြတ္ေျမာက္မႈ ကို အေျချပဳၿပီး ဘာဝနာ ဟာ အခိုင္မာဆံုး ရပ္တည္ ထားပါတယ္။

Read more of this post

ပင္လယ္ထဲက ငါး

ပင္လယ္ ထဲက ငါးက ပင္လယ္ ကို ေမ့တယ္။ အဲ့ ငါးကို ဖမ္းၿပီး ေသာင္ျပင္ေပၚ ပစ္တင္ လိုက္ရင္ – တဖ်တ္ဖ်တ္ လူး ေနတာ ကို ေတြ႔ မယ္။ တတမ္း တတ နဲ႔ ပင္လယ္ကို သတိရ ေနတာ ေတြ႔မယ္။ အလားတူ လူဟာ လည္း ေပ်ာ္ရႊင္ လူးလာ ရွင္သန္ ေနခ်ိန္ မွာ – အသက္ ရွဴေနတဲ့ ဒီ ခဏတာ ကို ေမ့ပါ တယ္။ အေရး အေၾကာင္း ႀကံဳဆံု၊ ပူပန္ေတာ့ မွ – ရွဴရွိဳက္ ေနတဲ့ ေလ ကို ပင္ပန္း တႀကီး ပင့္သက္ ရွိဳက္ ရ တယ္။ ေမ့ေလ်ာ့ ျဖတ္သန္း ခဲ့တဲ့ တခဏတိုင္း ကုိ အဲ့ေတာ့မွ အမိဖမ္း ခ်င္ေတာ့တယ္။

Read more of this post

ႆံျဒ

အ႐ုဏ္ဦး မလာခင္ နာရီပိုင္း အလိုမွာပဲ။

ညဥ့္က ထြက္ခြာသြားဖို႔ အထုပ္အပိုး ျပင္ေန တယ္။ ေနေရာင္ျခည္ ကလည္း ေျခတစ္လွမ္း မွ မေရာက္လာ ေသး။ အေဝး မိုးကုပ္ စက္ဝိုင္း မွာ တိမ္ညိဳ ေတြ အျပတ္ အျပတ္ တြဲခိုေန။ မိုး ဟာ ဒီမနက္ ရြာ – အခု ရြာ – ေနာင္ ဆက္ရြာ လိမ့္ဦးမယ္။ မိုးေအးေအး ေတြ ေအာက္မွာ အေဝး တစ္ေနရာ က ေရေတြ ေဘာင္ဘင္ခတ္လို႔ – မေအးႏိုင္တဲ့ စိတ္ကူးေတြ ရွိတယ္။ သူတို႔ ကုိ ေရခဲမွတ္ ေအာက္ကို ဆြဲခ်၊ ခဏ ၿငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္သြား။ ဒီ မနက္ခင္း ဟာ ရင္ခုန္သံ မပါဘဲ အသက္ကို မ်ွင္း ရွဴေန တယ္။

ဒီအခ်ိန္ မွာ – အလင္း ေရာက္ဖို႔ ဆႏၵ မရွိလိုက္ပါနဲ႔လား။ ပန္းေတြ ေတာင္ – မပြင့္ဖူး လာေသး – သန္းေဝ လို႔ ေကာင္းတုန္း ရယ္။ ေက်းငွက္ ေတြလည္း နံနက္ခင္း ေတး ဆိုဖို႔ – အေတာင္ပံ ေတြ တဆတ္ဆတ္ ခါ၊ ေျခေညာင္း လက္ဆန္႔ ျပဳေနတုန္း။ မၾကာခင္ ေဝဟင္ မွာ ဝဲက ဖို႔- ခုမွ တစ္ေရး ႏွပ္ေနတုန္း။

ပကတိ ၿငိမ္သက္ ေနတဲ့ ဒီအခ်ိန္ ဟာ ေန႔လည္း မဟုတ္ဘူး၊ ညလည္း မဟုတ္ ဘူး။ အျခားအခ်ိန္ေတြထက္ ထူးပါတယ္။ ၾကားကာလ ဒီတစ္ခဏကို အေရွ႕တိုင္း မွာ Sandhya လို႔ အမည္ ဂုဏ္ထူး တပ္ေခၚတယ္။ Sandhya ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ က ေန႔နဲ႔ ညၾကား ဆည္းဆာ။ ညအကုန္ ေန႔ကူး တဲ့ မနက္ အ႐ုဏ္ ဆည္းဆာ ရွိတယ္။ ေန႔ အကုန္ ညကူးတဲ့ ညေန ဆည္းဆာ ရွိတယ္။ တစ္ရက္ ကို ႏွစ္ႀကိမ္ ႏွစ္ခါ ေတြ႕ရ မယ့္ တစ္ခဏကို ဘာဝနာ ျပဳသူ အမ်ားက အေလးအနက္ ထား တယ္။ တစ္နည္း အားျဖင့္ “မရဏ ရဲ႕ အခ်ိန္နာရီ” လို႔ မွတ္ယူေလ့ ရွိပါတယ္။ Read more of this post

ဇစ္ျမစ္

ျပႆနာ မရွိ ျပႆနာ ရွာေနတဲ့ သူတစ္ပါး ရဲ႕ အျဖစ္က စင္စစ္ မိမိ အတြက္ ျပႆနာ မဟုတ္ ဘူး။ ျပႆနာ မရွိ ျပႆနာ ရွာေနတယ္ လို႔ ျမင္ေန၊ ရွဳေန၊ ဆံုးျဖတ္ေန တဲ့ မိမိ အျဖစ္ ကသာ – မိမိ အတြက္ ျပႆနာ ျဖစ္ တယ္။ ေမးခြန္း ပုစာ ၦပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ အမူအရာ နဲ႔ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ – ႀကံဳဆံုမိလာမယ့္ ဘယ္ ျပႆနာ မဆို၊ ျဖစ္ရပ္တိုင္း ကို – တစ္ပါး သူ က ဘယ္ေတာ့ မွ မဖန္တီး ဘူး။ သူတို႔ ဖန္တီး တာ က – သူတို႔ ျပႆနာ ျဖစ္ၿပီး၊ သူတို႔ ၾကား မိမိ ဝင္လိုက္ခ်ိန္မွာ – မိမိ အတြက္ ျပႆနာ ျဖစ္သြားရတယ္။ ဆိုလိုတာက – မိမိ အျဖစ္ကသာ မိမိရဲ႕ ျပႆနာ စင္စစ္ ျဖစ္ ပါတယ္။ ျပႆနာ အရွဳပ္အေထြးဟာ မိမိ မပါဘဲ ဘယ္ေတာ့ မွ ျဖစ္ေလ့ မရွိဘူး။

ဒါ့ေၾကာင့္ မို႔လည္း – “စိေတၱန နိယတိ ေလာေကာ” လို႔ ဆိုဆို၊ ေဆာ့ခရတၱိရဲ႕ “Know Thyself” လို႔ ဆိုဆို။ ဒီအဆိုေတြဟာ – ျပႆနာရဲ႕ တံခါးေပါက္ ကို ညႊန္ျပေနၾကတာ ျဖစ္ ပါတယ္။ မိမိ ရဲ႕ ေလာက ကို မိမိ ကပဲ ဦးေဆာင္ ေခၚယူ တယ္။ မိမိ ေလာကကို မိမိ စိတ္ကသာ ဦးေဆာင္ ဆြဲ ေခၚသြား တယ္။

အေဖ့ လက္ကို ကိုင္၊ အေမ့ လက္ကို ကိုင္ထားတဲ့ ခေလး ငယ္ရဲ႕ ေလာကမွာလည္း အဲ့ခေလး ငယ္ ရဲ႕ စိတ္သႏၱာန္ သာလ်ွင္ အခရာ ျဖစ္ တယ္။ ကားႀကီး တစ္ စီးလံုး – အမ်ိဳးအစား၊ လကၡဏာ၊ ေမာ္ဒယ္လ္ နံပါတ္ေတြ ဘယ္လို ေကာင္းေနေန၊ အင္ဂ်င္ မေကာင္း၊ ေမာင္း တဲ့ အေပၚ၊ အထူး မွီခိုေနေသးတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ – ဒါကို ကား – လို႔ ဘယ္သူမွ ေခၚမယ္ မဟုတ္ဘူး။ ႏြား တစ္ေကာင္ ကတဲ့ ႏြားလွည္း မွာ – ႏြား မလႈပ္ရင္ -လွည္း မလႈပ္ဘူး။ လွည္း ေပၚ မွာ တဂ်ံဳးဂ်ံဳး တအံုးအံုး – ဘယ္လို ျဖစ္ေနပါေစ – ႏြားမွ မရွိရင္ ၊ ေရွ႕ဦးေဆာင္ ဆြဲမယ့္ သူ မရွိရင္ – လွည္း ဟာ လွည္း ေနရာမွာပဲ တဂ်ံဳးဂ်ံဳး ရပ္တန္႔ ေနမွာပဲ။ ေရွ႕ကို တစ္ခ်က္မွ ေရြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး။

Read more of this post