ေအာ့စပန္းစကီး

ၿပီးခဲ့တဲ့လေလာက္က – ဆူဖီပေဂး ဂုရုႀကီး ဂုဂ်ိယဖ္ (G.I.Gurdjieff) အေၾကာင္း နဲ႔ သူ႔ စာအုပ္ေတြ အေၾကာင္း နိဒါန္းပ်ိဳးခဲ့ဖူးတယ္။ ဂုဂ်ိယဖ္ အေၾကာင္း ေျပာရင္ သူ႔တပည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေအာ့စပန္းစကီး (P.D.Ouspensky) ဟာ တစ္ႏြယ္ငင္ တံဇဥ္ပါ ပါလာရတာ။ အခု သူ႕အေၾကာင္း ေရးေနရင္း၊ ေရးၿပီးသားစာက မရွည္သင့္ဘဲ ရွည္ေနလို႔။ အာ့ေၾကာင့္ ၿပီးသေလာက္ အထဲကပဲ တင္ခ်င္တာေလး ျဖတ္တင္လိုက္တယ္။ ေအာ့စပန္းစကီး ကြယ္လြန္ၿပီး ကာလ ၁၉၄၇ ကေန – ကေန႔အထိ အဂၤလိပ္ဘာသာနဲ႔ ထုတ္ေ၀တဲ့ သူ႔စာအုပ္ေပါင္း အထင္ကရ ေျခာက္အုပ္ ရွိတယ္။
.
၁။ Strange Life of Ivan Osokin,
၂။ Tertium Organum,
၃။ A New Model of the Universe,
၄။ The Psychology of Man’s Possible Evolution,
၅။ In Search of the Miraculous: Fragments of an Unknown Teaching,
၆။ The Fourth Way
.
ေအာ့စပန္းစကီးဟာ အေနာက္တိုင္း ဒႆန၊ သခ်ၤာသမားျဖစ္ေပမယ့္ ဘ၀သံသရာကို ယံုၾကည္တဲ့သူ။ သူ႔ကုိယ္သူ ဒီလူ႔ဘ၀ကို တစ္ေက်ာ့ျပန္ ျပန္ေရာက္လာတာလို႔ ျမင္ထားတာရယ္။
.
သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ေရး အထုပၸတၲိ အတိုအထြာေလး တစ္ခုမွာ “၁၉၀၅ ခုႏွစ္၊ ေမာ္စကိုရဲ႕ အရွဳပ္အေထြး အေရးအရာေတြၾကားထဲက၊ ဘ၀သံသရာ လည္ပတ္ေနပံုေပၚ အေျခခံၿပီး က်ဳပ္ ၀တၳဳတစ္ပုဒ္ ေရးခဲ့တယ္” တဲ့။ အဲ့ဒါက သူ႕ရဲ႕ အေစာဆံုး လက္ရာ Strange Life of Ivan Osokin ပဲ။ အဲ့အခ်ိန္က သူ႕အသက္ ၂၇ ပဲ ရွိေသးတယ္။ ၁၉၂၀ အတြင္းမွာ အဂၤလိပ္ဘာသာ ျပန္ဆိုျပီးေပမယ့္ သူ႕ကြယ္လြန္ခါနီးအထိ သိမ္းထားခဲ့ရာက ေနာက္ပိုင္းမွ ကေန႔နာမည္နဲ႔ ထုတ္ေ၀ခဲ့တာ။
Read more of this post

ရူးသြပ္သူ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေအာ္ဂႏိုက္ဇ္ ဆိုတာ

အေတြးအေခၚ ၊ အယူအဆ၊ ဥာဏ္ပညာ ပိုင္းမွာ ဂ်ာမဏီ ႏိုင္ငံဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္က်န္ မေနခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္း ေျပာရရင္ ဂ်ာမဏီ ႏိုင္ငံဟာ အသိဥာဏ္ ပညာ ၾကြယ္ဝဆံုး တိုင္းျပည္ေတြထဲက တိုင္းျပည္တစ္ခုပဲ။ အီမန္ႏ်ဴဝယ္ကန္႔၊ ေဟဂယ္လ္၊ ဖ်ဴးဘတ္ခ္၊ ကားလ္မာ့စ္၊ ဆစ္ဂမန္ ဖရြိဳက္၊ မာတင္ ဟိုက္ဒဂါ တို႔လို ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ့ ဒႆနိက ေဗဒ ပညာရွင္ေတြ၊ စိတ္ပညာရွင္ေတြ အမ်ားအျပား ေပၚထြန္းခဲ့ရာ ႏိုင္ငံ တစ္ခုပါ။ ဒီလို ႏိုင္ငံၾကီး တစ္ႏိုင္ငံမွာ ဒီလို အသိဥာဏ္ ၾကြယ္ဝတဲ့ ပညာရွင္၊ ပညာတတ္ၾကီး ေတြကို စုရံုး ႏိုင္၊ ညႊန္ၾကားႏိုင္ခဲ့ျပီး သူ႔ေနာက္ကို တစ္ေကာက္ေကာက္ လိုက္ဖို႔ ၊ သူ႔ေနာက္က တစ္ေကာက္ေကာက္ ပါေနဖို႔ ဦးေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သူဟာ တတိယတန္းစား ပညာမတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္ ဆိုရင္ အံ့ဩစရာ မေကာင္းေပဘူးလား။ သူဟာ အေဒါ့ဖ္ ဟစ္တလာပါပဲ။

အဲ့ဒါဟာ ထင္ရွားတဲ့ သမိုင္း ျဖစ္ရပ္ပါ။ ဒါေပမယ့္ အခု လက္ရွိ တစ္ခ်ိဳ႕ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းေတြဟာ ဒီသမိုင္းကေန ဘယ္သင္ခန္းစာမွ ယူခဲ့ပံု မရဘူး။ ခင္ဗ်ား ဒါကို မသင္ယူထားဘူး၊ သင္ခန္းစာ မရထားဘူး ဆိုရင္ ဟစ္တလာလို သမိုင္းဟာ တပါတ္ ျပန္လည္ လာလိမ္႔မယ္။

မာတင္ ဟိုက္ဒဂါဟာ ဒီရာစုႏွစ္ရဲ႕ အထင္ရွား အထူးျခားဆံုး ဒႆန ပညာရွင္ေတြထဲက တစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ အေဒါ့ဖ္ ဟစ္တလာနဲ႔ ေခတ္ျပိဳင္။ သူက အေဒါ့ဖ္ ဟစ္တလာကို ေထာက္ခံခဲ့တဲ့သူလည္း ျဖစ္တယ္။ ခၽြင္းျခက္မရွိ ေထာက္ခံ အားေပးခဲ့တယ္။ သူတင္လား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ေသးဘူး။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ အဲ့ဒီ အခါက လူငယ္ထု တစ္ရပ္လံုးပဲ။ လူငယ္၊ ေက်ာင္းသား၊ ပညာတတ္၊ တကၠသိုလ္ပရဝုဏ္ အတြင္းက ဆရာ့ဆရာေတြ ၊ ပါေမာကၡေတြ။ သူတို႔ေတြလည္း အေဒါ့ဖ္ ဟစ္တလာကို တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံခဲ့ၾကတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ အေဒါ့ဖ္ ဟစ္တလာဟာ ပညာမသင္ၾကားခဲ့ရသူပါ။ အႏုပညာ ပန္းခ်ီသင္တန္းေက်ာင္းကလည္း ျငင္းပယ္ခဲ့တဲ့သူ၊ အႏုသုခုမ ေက်ာင္းကလည္း လက္မခံခဲ့တဲ့သူ။ ဘာလို႔ လက္မခံခဲ့သလဲ ေမးရင္ သူ႔မွာ ဘယ္အသိဥာဏ္မွ မရွိလို႔ပဲ။

ဒီလူဟာ ကမၻာမွာ အသိဥာဏ္အၾကြယ္ဝဆံုး တိုင္းျပည္ၾကီးရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အၾကမ္းတမ္း အရက္စက္ဆံုး ဖက္ဆစ္စနစ္ကို ဖန္တီး ခဲ့တယ္။ လူဆယ္သန္းေက်ာ္ သူ႔ေၾကာင့္ ေသဆံုးရတဲ့တိုင္ေအာင္ လူေတြဟာ သူ႔ကို ေထာက္ခံအားေပး ေနဆဲပဲ။ အဲ့ဒါ ဘာျဖစ္လို႔ပါလဲ။ လူေတြရဲ႕ စိတ္ကို စိစစ္ၾကည့္သင့္မယ္ ထင္ပါတယ္။ Read more of this post

ဥာဏ္အလင္း ( or ) Enlightenment

ေမး။ ။ဆရာအိုရွိဳး။ ဥာဏ္အလင္း ရျခင္း ( Enlightenment ) အျဖစ္ကို ဆရာ ဘယ္လို ရွင္းလင္းမလဲ သိခ်င္ပါတယ္။ ဒီအျဖစ္က ေျပာျပလို႔ မလြယ္ဘူးလို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခုခု ေျပာလို႔ေတာ့ ရႏိုင္မလား။

ေျဖ။ ။ ကမၻာမွာ ဥာဏ္လင္းပြင့္မႈ ( Enlightenment ) ေလာက္ လွပတာ ၊ က်က္သေရ ရွိတာ အျခား မရွိပါဘူး။ ဥာဏ္အလင္း ရျခင္း အေၾကာင္း ၊ အဲ့ဒါနဲ႔ ဆက္ဆိုင္တဲ့ အေၾကာင္း၊ အဲ့ဒီ ဥာဏ္လင္းပြင့္မႈက ထြက္လာတဲ့ အျခားတစ္ခုခု အေၾကာင္း အဲ့ဒါေတြဟာ လည္း လွပေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ့္ ဥာဏ္အလင္းရရွိတဲ့ အျဖစ္ကိုေတာ့ မမွီဘူး။ ေရကန္ထဲမွာ ေပၚေနတဲ့ လဟာ တကယ့္ လ စင္စစ္ မဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လွျမဲ လွေနဆဲပဲ မဟုတ္လား။ တကယ္လို႔သာ ခင္ဗ်ားတို႔ရဲ႕ စိတ္တြင္း ေရျပင္ဟာ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္ေနမယ္ ဆိုရင္ အဲ့ေရမွာ ေပၚေနမယ့္ လဟာလည္း တကယ့္လနဲ႔ အတိအက် တူေနမွာ။ Read more of this post

ဥပါဒါန္ကိုယ္စီႏွင့္


က်ေနာ္တို႔ ေန႔စဥ္ ျမင္ျမင္သမ်ွ ေတြက က်ေနာ္တို႔ ထင္သလို အစစ္အမွန္ေတြ ဟုတ္ပါသလား။ အေၾကာင္းရွိရင္ အက်ိဳးျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ နိယာမကို ကိုယ့္အသိ၊ ကိုယ့္အေတြ႔နဲ႔ မွတ္ယူတတ္ၾကတာ က်ေနာ္တို႔ အတြက္ က်င့္သားရေနျပီ မဟုတ္လား ။ ဘယ္အခ်ိန္ ၊ ဘယ္အနားမွာ အေၾကာင္း နဲ႔ အက်ိဳး ကြင္းဆက္စီးေၾကာင္းေတြ ျပတ္ေတာက္ခဲ့သလဲ သိပါ့မလား ။

ဒီေမးခြန္းေတြကို ေျဖဖို႔အတြက္က – က်ေနာ္တို႔ ဘဝတစ္ေလ်ာက္လံုး မွန္မွန္ကန္ကန္ေတြခ်ည္း လုပ္ခဲ့ဖူးပါသလားဆိုတဲ့ အေမးက စရပါမယ္။ လူသားတိုင္းနီးနီး ဘဝခရီးေ လ်ာက္လွမ္းရာမွာ အမွားဆယ္ခါမွာမွ အမွန္တစ္ခါ ရခဲ့ၾကတာ။ ကိုယ့္အျမင္ ကိုယ့္ဥပါဒါန္နဲ႔ ကိုယ္သန္ရာ ကိုယ္စြဲျပီး ေကာက္ခ်က္ခ် ၊ အေျဖထုတ္၊ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကတာ မ်ားပါတယ္။

အသိလက္လြတ္ ရွိသူေတြ မဆိုထားနဲ႔၊ ဆင္ျခင္တံုတရား ျပည့္ဝလွခ်ည့္ ဆိုသူမ်ားမွာေတာင္ မေမ်ွာ္လင့္ရာ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာက ေဖာက္ျပန္မႈ၊ ေသြဖည္မႈ ၊ မေအာင္ျမင္မႈ ဆိုတာ ၾကံဳၾကရတာခ်ည္းပါ။ အဲ့ေတာ့ .. လူေတြရဲ႕ ဆင္ျခင္ဥာဏ္ ( Reason ) နဲ႔ လူေတြရဲ႕ အေလ့အလာ၊ အရွဳအမွတ္ ( Observation ) ဟာ ပန္းတိုင္တစ္ခုအတြက္ ၁၀၀% အက်ိဳးျပဳ ႏိုင္ပါ့မလား။

ဒီေမးခြန္းကို စဥ္းစားရင္း – အေျဖမထုတ္ခင္မွာ ေအာက္က ဖိုင္ေလးႏွစ္ခုကို ၾကည့္ေစခ်င္ပါတယ္။ ဒီဖိုင္ကို Richard Wiseman ဆိုတဲ့ စိတ္ပညာရွင္လည္းျဖစ္ ပဥၥလက္ပညာရွင္လည္း ျဖစ္သူက Read more of this post

ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ အေရးအသားမ်ား ၿပီးဆံုးသြားရသည့္အေၾကာင္း

ဆရာျမင့္သန္း ေရးပါသည္။

ေရးေနတဲ့၀တၳဳနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေျပာခ်င္တာေလးေတြ ရွိလာတာနဲ႔ ဘျမင့္ဆီ ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဘျမင့္က လူေတာ္။ ဘယ္သူကမွ ေျပာတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္အျမင္အရ ေျပာတာ။ ကၽြန္ေတာ့္အထင္အရ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံထားတာ။ ဒီေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ပိုင္ အမွန္တရားပဲလို႔ ေျပာခ်င္ရင္ ေျပာၾက။ ကိုယ္ပိုင္ အမွန္တရား ဆိုတာကိုလာၿပီး အေၾကာက္အကန္ ျငင္းေနလို႔ကျဖင့္ ႏွစ္တစ္လက္မ ေကာင္းေကာင္းတစ္ေခ်ာင္းကိုင္ၿပီး လက္ေတြ႕ နည္းလမ္း တက် အမွန္တရား ဆိုတာကို ရွင္းျပလိုက္ရံုပဲ။

ဒီေတာ့ ခုကတည္းက ဘျမင့္ကို ဘာေၾကာင့္ လူေတာ္ရယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္က လက္ခံ ထားတယ္ ဆိုတာကို ရွင္းျပ ထားခ်င္တယ္။ တကယ္တမ္း မွာေတာ့ ဘျမင့္ဟာ သူမ်ားတကာ ထက္ ထူးျခားၿပီး ေတာ္တယ္ လို႔ ေျပာလို႔ ရေလာက္တဲ့ အေၾကာင္း တစ္ခုမွ မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံထားတဲ့ သေဘာ တစ္ခုကို ေျပာရရင္ သူမ်ား တကာ ထက္ ထူးထူးျခားျခား ပိုၿပီး မေတာ္လွဘူး ဆိုတဲ့ လူတိုင္းဟာ လူေတာ္ပဲ လို႔ လက္ခံ ထားတာပဲ။ ဒီလို လက္မခံ လို႔ကလည္း မျဖစ္ဘူး။ ကိုယ္လည္း လူေတာ္ စာရင္းထဲေတာ့ ပါခ်င္ေသး တာကိုး။

တကယ္တမ္းေတာ္မွ လူေတာ္လို႔ သတ္မွတ္မယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ လူေတာ္ ဆိုတာေတြ သိပ္နည္း သြားလိမ့္မယ္။ လူေတာ္ နည္းသြား တာက အေၾကာင္း မဟုတ္ဘူး။ လူေတာ္ နည္းတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းပဲ လို႔ လက္ခံ ထားၾကေလေတာ့ ကိုယ္ ပါ၀င္ ပတ္သက္ေနရတဲ့ လူ႔ အဖြဲ႕အစည္းႀကီး ကိုေတာ့ ခပ္ညံ့ညံ့ စာရင္း၀င္ ျဖစ္မသြားေစခ်င္ဘူး။ ဒီေတာ့လည္း လူေတာ္ေတြ ေပါမ်ားေစခ်င္တဲ့ ေစတနာနဲ႔လို႔ ေျပာရမွာပဲ။ လူ႔ အဖြဲ႕အစည္းႀကီးကို ေကာင္းေစခ်င္တာကိုး။

ရိုေသျပတယ္ဆိုတာ ... အရင္လူက ေနာက္ လာတဲ့လူကို သူလုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႔ ရေအာင္ ထြင္ ထားခဲ့တာ။

တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ လူ႔ အဖြဲ႕အစည္းႀကီး ေကာင္းေအာင္ သစ္ပင္စိုက္တာတို႔ ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ မသံုးဖို႔တို႔ လုပ္ၾကတယ္။ ကမၻာႀကီးေကာင္းလာေအာင္ ေဂဟစနစ္ဆိုလား၊ လုပ္ၾကရမယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ ၾကေသးတယ္။ ေတာ္ပါေသးရဲ႕ ဗာလစနစ္တို႔ ဘာတို႔ မထူေထာင္ ၾကေပလို႔ပဲ။ ဘာလစနစ္တို႔ ဘာတို႔သာ ရွိခဲ့ရင္ ကၽြန္ေတာ့္လို အေကာင္မ်ဳိးေတြ အလုပ္ အမႈေဆာင္ အဖြဲ႕၀င္ေတြ ဘာေတြျဖစ္ၿပီး အလုပ္မ်ားေနလို႔ စာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းေရးရမယ္ေတာင္ မထင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပတဲ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီေလာက္ အထိ မေတြးတတ္ဘူး။ နားလည္း မလည္ဘူး။ လူေတာ္ေတြ မ်ားတဲ့ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း ထဲက လူေတာ္ ဆိုေတာ့လည္း အဲဒီလို အေသးအမႊားေတြ အထိ လိုက္သိေနဖို႔ လည္း မလိုေတာ့ဘူး လို႔ ထင္တယ္။

ကၽြန္ေတာ္က ဘျမင့္ကို သေဘာက်တဲ့ အထဲမွာ အဲဒီ အခ်က္လည္း ပါတယ္။ သူကလည္း အဲဒါေတြကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ေျမာက္၀င္ရိုးစြန္းက ေရခဲတံုးေတြ အရည္ေပ်ာ္ လာလို႔ ကမၻာႀကီး ပိုမို ပူေႏြးလာတယ္လို႔ သူ႔ေရွ႕မွာ ေျပာၾကရင္ ဒီလိုျဖင့္ လာမယ့္ေဆာင္းမွာ ေစာင္ထပ္ ၀ယ္စရာ မလိုဘူးေပါ့ လို႔ပဲ သူက ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ သူ႔ကို သေဘာက်တာရွိေသးတယ္။ ဒီေကာင္က စာအေတာ္ဖတ္တယ္။ တည့္တည့္ေျပာရရင္ေတာ့ အားရင္ စာပဲဖတ္တယ္။ အားရင္ဆိုတဲ့ စကားလံုး ထည့္ေျပာ ရတာကေတာ့ ေျပာရိုးေျပာစဥ္ ျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ဒီေကာင့္မွာက မအားစရာအေၾကာင္းမွ မရွိဘဲ။ ဘာအလုပ္မွ ရွိတာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ဒီေကာင္က မအားဘူးလို႔ ေျပာရင္ေတာ့ စာဖတ္ေနလို႔ပဲ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္ငယ္ ေက်ာင္းသား ဘ၀ကတည္းက သူက စာ အေတာ္ ဖတ္တယ္။ သူ႔ညီ ဘတင့္ က်ေတာ့ သူ႔လို မဟုတ္ဘူး။ သူတို ႔ႏွစ္ေယာက္ က ႏွစ္နာရီ ေလာက္ပဲ ျခားတယ္။ အမႊာ။ သူ႔ က်ေတာ့ ဘာ စာမွကို မဖတ္ ခ်င္ဘူး။ ဖတ္ လည္း မဖတ္ဘူး။ အ လိမၼာ စာမွာ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ စကားသာ မွန္ခဲ့ရင္ ဘတင့္ နဲ႔ အလိမၼာ ဆိုတာ ႀကီးက အေတာ္ ေ၀းေနၾကမွာ။ ဒါေပတဲ့ လည္း စီးပြားေရး သမား မဟုတ္လို႔ ရွာရေဖြရက်ပ္တဲ့ ကာလႀကီးမွာ သင္းတို႔က မေၾကာင့္မၾက ေနႏိုင္တယ္။ ဒါကေတာ့လည္း သင္းတို႔ေတာ္လို႔ မဟုတ္ဘူး။ သင္းတို႔ အေဖ သြားေလသူ ဦးဘ ေတာ္ခဲ့ေပလို႔ပဲ။

Read more of this post

Just Think

လူ႕စင္စစ္ မည္သို႔ ျဖစ္သနည္း

ယုတၱိေဗဒသည္ ေတြးေတာျခင္း၏ သိပၸံပညာရပ္ ျဖစ္သည္။ ေတြးေတာ စဥ္းစားျခင္းသည္ အသိပညာ ( သညာ ) မ်ားျဖင့္ စိတ္ကို ေဆးေၾကာသည္။ ( သို႔ေသာ္ သန္႔စင္ခ်င္မွ သန္႔စင္ေပမည္။ ) အသိသညာ မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္လာျခင္းျဖင့္ သိစိတ္ အစဥ္ ျဖစ္လာသည္။ ၎သည္ ေသဆံုးရပ္တန္႔ေနေသာ အရာမဟုတ္။ ရွင္သန္ေနေသာ ျဖစ္စဥ္ တစ္ခု ျဖစ္သည္။ စြဲယူျခင္း၊ ဆန္႔က်င္ျခင္း တို႔ကဲ့သို႔ မကၠင္းနစ္ ျဖစ္စဥ္ တစ္ခုလည္း မဟုတ္ေပ။ ေတြးေတာျခင္းသည္ သိစိတ္ ျဖစ္စဥ္၏ ဆက္ႏြယ္ခ်က္ တစ္ရပ္ ျဖစ္ျပီး ဇီဝရုပ္ တိုးတက္လာသည္ နွင့္ အမ်ွ ဖြံ႕ျဖိဳးလာရေသာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ လည္း ျဖစ္သည္။ ေတြးေတာျခင္း ျဖစ္စဥ္သည္ လူပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးခ်င္း စီမွ တစ္ဆင့္ မ်ိဳးႏြယ္အတြင္းသို႔ စိမ့္ဝင္ တိုးတက္ ပ်ံ႕ ႏွံ႕သည္။ ေတြးေတာျခင္း ျဖစ္စဥ္တို႔တြင္ အေျခခံ က်သည့္ ကြဲျပား ျခားနားခ်က္ မရွိ။ ဆင့္ကဲတိုးတက္လာသည့္ ျဖစ္စဥ္အတြင္းတြင္ ခြဲခန္႔သတ္မွတ္ျခင္း၊ သံုးသပ္ခံယူျခင္း ႏွင့္ ေဝဖန္သံုးသပ္ျခင္း ဟူေသာ အသိဥာဏ္ အဆင့္ဆင့္ အပိုင္းတို႔ အျဖစ္သာ အမည္တပ္ႏိုင္မည္ ။

ယေန႔ ေခတ္အခါတြင္ ျဖစ္တည္မႈ ဟူေသာ စကားလံုး၏ အနက္အဓိပၸာယ္မွန္ကို စနစ္တက် ခြဲျခား တတ္ရန္လိုလာသည္။ အခ်ိဳ႕ ျဖစ္တည္မႈ မ်ားသည္ အဓိပၸာယ္ ရွိေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕ ျဖစ္တည္မႈ မ်ားသည္ အဓိပၸာယ္ မရွိေတာ့။ က်ေနာ္ တို႔ သိသည္က မ်က္ျမင္ဒိ႒ အာရံုမ်ားျဖင့္ ခြဲျခား သိရွိျခင္း ျဖစ္ရသကဲ့သို႔ တစ္ဖက္တြင္လည္း ဆင္ျခင္ဥာဏ္ျဖင့္ ပိုင္းျခား သိရွိရသည္။ Read more of this post

သစၥာ ဟူသည္

ျပီးခဲ့သည့္ ( ၉ ) ရက္ေန႔က ဆရာပါရဂူ ကြယ္လြန္ေၾကာင္း သိခဲ့ ရျပီးေနာက္ပိုင္း ဆရာ့စာေတြကို မွတ္မွတ္ရရ ျပန္ဖတ္ျဖစ္သည္။ ျပန္ရွာ ျဖစ္သည္။ ထိုထက္ ပိုသည္က ဆရာ သြန္သင္ ခဲ့သည္ မ်ားကို ျပန္ ဆင္ျခင္ေနမိျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာမွတစ္ဆင့္ သိခဲ့ရသည့္ ျပည္ပ ဆရာမ်ားထဲတြင္ တဂိုး၊ ရာဟုလာ သံကိစၥည္း၊ ခရစ္သ်ွနား၊ ဟာမန္ဟက္စ္ နွင့္ ေပါလ္ေကရပ္ တို႔ ျဖစ္၏။ က်ေနာ္ ေနာက္ပိုင္း အဖတ္အမ်ားဆံုး ရွိလာခဲ့သည္က ေပၚလ္ေကရပ္ ( Paul Carus ) ၏ စာမ်ား ျဖစ္သည္။

ပထမဆံုး ေပါလ္ေကရပ္ ၏ အေရးအသားကို စြဲလမ္းေစခဲ့သူမွာ ဆရာပါရဂူ ျဖစ္သည္။ သူ၏ ( ေပါလ္ေကရပ္၏ ) နိဗၺာန္ ( ၀တၳဳတို ႏွစ္ပုဒ္ ) တြင္ ဆရာပါရဂူက ၎ကိုယ္တိုင္ ေရးသားထားသည့္ နိဗၺာန္ ဟူေသာ အမည္ပါ စာတမ္း ႏွင့္ ကံ ဟူေသာ အမည္ပါ စာတမ္း တို႔ကုိ ပူးတြဲထည့္သြင္း၍ ဘာသာ ျပန္ဆိုထားသည္။ ထိုအခ်ိန္ကတည္းက ဆရာပါရဂူ ကိုေရာ၊ ဆရာ ေပါလ္ေကရပ္ ကိုပါ ေလးစားခဲ့သည္။ ၎တို႔၏ စာမ်ားကို တခုတ္တရ ရွာေဖြၾကည့္လာခဲ့ရာ အျပည့္အစံု မဟုတ္ေသာ္ျငားလည္း အခ်ိဳ႕ကိုမူ စုေဆာင္းမိသည္။

သို႔ေသာ္ အေၾကာင္းေၾကာင္းနွင့္ မဖတ္ျဖစ္။ ထို မဖတ္ျဖစ္ ခဲ့ေသာ စာမ်ားကို ယခုအခါ ( က်ေနာ့အတြက္ တာ၀န္တစ္ရပ္ အေနျဖင့္ မလိုအပ္ေသာ အလုပ္အခ်ိဳ႕ကို ေလ်ာ့၍ ) အခ်ိန္ေပး ဖတ္ျဖစ္လာသည္။ ယင္းတို႔ အနက္မွ ဖတ္မိသေလာက္ အခ်ိဳ႕ကို ျပန္ဆိုေရးသားလိုေသာ ဆႏၵလည္း ရွိခဲ့သည္။

လူတို႔တြင္ အိပ္မက္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၊ ရည္မွန္းခ်က္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကသည့္ အေလ်ာက္ က်ေနာ့တြင္လည္း ဆရာမ်ား၏ စာမ်ား ဖတ္ရွဳလိုျခင္း အာသီသ အိပ္မက္ ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ က်ေနာ္နွင့္ ထပ္တူ အာသီသ ရွိၾကသူမ်ား ကိုလည္း ရည္ရြယ္ျပီး ေကာင္းႏိုးရာရာ ဖတ္မိသမ်ွကို တတ္စြမ္းသေရြ႕ ၾကိဳးစား ေရးၾကည့္ဖို႔လည္း စိတ္ကူးခဲ့ဖူးပါသည္။

ယခု ဆရာ ေပါလ္ေကရပ္၏ အမွန္တရားနွင့္ အျခားကဗ်ာမ်ား ( Truth and other poems ) စာအုပ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ အမွန္တရား ( Truth ) ကဗ်ာ ကို က်ေနာ္ ဖတ္မိသည့္အတိုင္း ျမန္မာျပန္ဆို၍ ျပန္လည္ ေ၀ငွျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ယင္းသို႔ ျပန္ဆိုရာတြင္ အခ်ိဳ႕ကို အက်ဥ္း၊ အခ်ိဳ႕ကို အက်ယ္ ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုထားျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း ။

သစၥာ

စင္စစ္ အရာ၀တၳဳတိုင္း၏ အတိုင္းအတာကား လူသားပင္ ျဖစ္သည္။
လူသားကိုလည္း
အလားတူ
အရာအားလံုး ( သို႔မဟုတ္ ) ဧက ၊ တစ္ပါးတည္းေသာ ဓမၼတရားက အုပ္ခ်ဳပ္သည္။

လူသည္ ေလာကဓာတ္ အေသးစား ျဖစ္၏။
ဧေကာဓေမၼာ၊ တစ္ေၾကာင္းတည္းေသာလမ္းနွင့္ ေလ်ာက္လွမ္းမိေသာ အခ်ိန္တိုင္း၌
ျပည့္၀ေသာ လူ႕သဘာ၀သို႔ ရင့္သန္ ၾကီးထြားလာရ၏။

Read more of this post