ဗလာေလွ

chaung_tzu_empty_boatေရွးတုန္းကေပါ့။

လူတစ္ေယာက္ဟာ ျမစ္ျပင္က်ယ္ တစ္ခုကို ေလွငယ္ တစ္စင္း၊ ေလွာ္တက္ငယ္ တစ္ေခ်ာင္း နဲ႔ ျဖတ္ကူးသတဲ့။ သာယာတဲ့ ျမစ္ျပင္ႀကီးမွာ ေတးသီခ်င္း တေက်ာ္ေက်ာ္ ညည္းရင္း၊ ေရာက္တတ္ရာရာ စိတ္ကူးယဥ္ ရင္း ေလွာ္ခတ္လာခဲ့တယ္။ သူ႕စိတ္ကူးနဲ႔သူ နစ္ျမဳပ္လို႔ ယစ္မူးေနဆဲ၊ ျမစ္လယ္ေလာက္ အေရာက္မွာ သူ႕ေလွကို အျခားေလွငယ္ တစ္စင္းက ၀င္တိုက္မိေရာ။ ၀င္ေဆာင့္မိတဲ့ အရွိန္ေၾကာင့္ ေလွကလည္း လူး၊ သူ႕ခမ်ာ ျပဴးျပဴးျပာျပာ ျဖစ္ကေရာ တဲ့။
.
ညည္းဆိုလာတဲ့ ေတးသီခ်င္းလည္း ေပ်ာက္၊ ယဥ္လာတဲ့ စိတ္ကူးေတြလည္း ဘယ္ဆီဘယ္ေရာက္ မသိ၊ ေပ်ာက္သြားေလေရာ။ ဒီေတာ့ သူ႕ေလွကို ၀င္ေဆာင့္ရမလား ဆိုၿပီး တစ္ဘက္ေလွက ေလွေလွာ္သမားကို ဆဲမယ္ လို႔ ေဒါသတႀကီး ၾကည့္လိုက္ေတာ့၊ အဲ့ဒီေလွမွာ ဘယ္သူမွ မရွိ၊ ေလွခြက္ႀကီး ဗလာသက္သက္ ျဖစ္ေနပါေရာ တဲ့။
.
ဒီေတာ့မွ “ေဩာ္ ျဖစ္ရေလ၊ သူ႕ဟာသူ ေမ်ာလာတဲ့ ေလွပါကလား” လို႔ ႏွလံုးသြင္းလို႔ ေဒါသလည္း ေျဖေပ်ာက္သြားသတဲ့။ တစ္ဘက္ေလွ ဗလာကို လက္နဲ႔ အသာေလး တြန္းေရွာင္၊ သူ႕ခရီး သူ ဆက္သြားပါေရာတဲ့။
.
ဒါဟာ ေရွးတရုတ္ ပညာရွိႀကီး ေခ်ာင္ဇူး ေျပာတဲ့ ပံုျပင္ကဗ်ာေလးေပါ့။ ပံုျပင္ေလးက ဒီမွာ ၿပီးေပမယ့္ ေခ်ာင္ဇူးက ဆက္ေျပာျပတာ ရွိေသးတယ္။
.
Read more of this post

အဖိုးအို၊ ျမင္းတစ္ေကာင္ႏွင့္ ေဝဖန္စကားမ်ား

တာအို ဘာသာ တြင္ ေျပာေလ့ ရွိၾကေသာ ပံုျပင္ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္သည္။ Lao Tzu ႏွစ္ၿခိဳက္ေသာ ပံုျပင္လည္း ျဖစ္၍ ေလာက္ဇူ ေနာက္ပိုင္း တပည့္ မ်ိဳး႐ိုး အစဥ္အဆက္ တို႔က ထပ္မံ ျဖည့္စြက္ ရင္း ပ်ံ႕ႏွံ႔ ေက်ာ္ၾကား လာခဲ့သည္ဟု ဆိုပါ၏။
…………………………………….
ရြာတစ္ရြာ မွာ အဖိုးအို တစ္ဦး ရွိတယ္။ ဆင္းဆင္း ရဲရဲ ပဲ- ထင္းေခြ၊ ေစ်းေရာင္းနဲ႔ အသက္ေမြး ရတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ အဲ့ ဆင္းရဲသား အဖိုးအို မွာ – ဆင္းရဲ ခ်ိဳ႕တဲ့ ေန တာ က လြဲရင္ ဘုရင္ ဧကရာဇ္ ေတြကေတာင္ မနာလို ျဖစ္ရတဲ့ အေၾကာင္း တစ္ခု ရွိတယ္။ အဲ့ဒါက သူ႔မွာ အင္မတန္ လွပ တဲ့ ျမင္းျဖဴႀကီး တစ္ေကာင္ ရွိေနတယ္ ဆိုတာပဲ။ အဲ့လို ျမင္းျဖဴ ေဖာင္းႂကြမ်ိဳး ဟာ အရင္ တုန္းက တစ္ခါမွ မရွိခဲ့ဖူး တဲ့ ျမင္းေကာင္း ျမင္းလွႀကီး။ သန္ႏႈန္းေရာ – ျမန္ႏႈန္းေရာ – ဝင့္ႂကြားေနတဲ ့အလွအပေရာ – ဘယ္စစ္သည္ျမင္း၊ ဘယ္ ဘုရင္ျမင္းနဲ႔မွ မတူ – သာ လြန္ေန တယ္။ အဲ့သည္ ေခတ္ အခါ နဲ႔ ဆိုရင္ – ျမင္းေတြဟာ ခုေခတ္ ဇိမ္ခံကားေတြ လိုမ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္။ မ်ိဳးေကာင္း မ်ိဳး သန္႔၊ ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္း ျမင္းေတြ ဟာ တန္ဖိုး ႀကီးမား တဲ့ ဥစၥာ ရတနာ တစ္မ်ိဳး လို႔ သတ္မွတ္ၾကတဲ့ ေခတ္ပဲ။ ဧကရာဇ္ မင္း ေတြ က အဲ့သည္ ျမင္းေကာင္း ျမင္းလွႀကီး ကို ျမင္ေတာ့ အၿပိဳင္အဆုိင္ လိုခ်င္ၾကတယ္။ အဘိုးအို ကို ေရႊေငြ ဥစၥာေတြ ပံုေပးၿပီး – သူ႔ ထက္ ငါ အလု အယက္ ဝယ္ယူ ခ်င္ၾက တယ္။ ဒီ ျမင္း ကို ေရာင္းလိုက္ တာနဲ႔ ဒီ ဆင္းရဲသား အဖိုးအို ေန႔ခ်င္း ညခ်င္း လိုေလးေသး မရွိ က်ိက်ိ တက္ ခ်မ္းသာ သြားမွာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဖိုးအိုက လာဝယ္တဲ့ ဘုရင္ ဧကရာဇ္ တိုင္း ကို ျငင္းပစ္တယ္။ ျမင္းေရာင္းပါ လို႔ လာေျပာ တိုင္း သူ က – ဒီလို ျပန္ေလ်ာက္ရင္း ေျပာတယ္။

“အရွင္ မင္းႀကီး တို႔၊ သူဟာ ျမင္း တစ္ေကာင္ ဆိုေပမယ့္၊ ဘုရား ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး အတြက္ ျမင္းတစ္ေကာင္ မဟုတ္ ပါဘူး။ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ႀကီး အတြက္ လူ တစ္ေယာက္ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ လူ တစ္ေယာက္ ကို လူ တစ္ေယာက္ က ဘယ္ အဖိုးအခ နဲ႔ ေရာင္းခ် ပါ့မလဲ အရွင္။ စင္စစ္ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ရဲ႕ မိတ္ေဆြ သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ပိုင္ဆိုင္ တဲ့ အရာဝတၳဳ တစ္ခု မဟုတ္ပါ။ အရွင္မင္းႀကီး အေနနဲ႔ မိမိ မိတ္ေဆြ တစ္ဦး ကို ဘယ္လို ေငြေၾကးနဲ႔ ေရာင္းခ်ပါမည္လဲ။ ဘယ္ အေၾကာင္း နဲ႔မွ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး အရွင္”

ဒီလိုနဲ႔ အဘိုးအို ဟာ ဆင္းရဲ ျမဲ ဆင္းရဲလ်က္ပဲ။ သူ႔ျမင္းျဖဴႀကီးကို ဘယ္မွ မေရာင္းခ်ဘဲ ေနထိုင္လာခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔ မနက္ ေတာ့ – ျမင္းေဇာင္း မွာ ျမင္းျဖဴႀကီး ႐ုတ္တရက္ ေပ်ာက္ သြားတယ္။ အဖိုးအို လည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး လိုက္ရွာ တယ္။ ဒါေပမယ့္ မေတြ႔ဘူး ရယ္။ ျမင္းျဖဴ ႀကီး ေပ်ာက္သြားတယ္ ဆိုတာ ၾကားေတာ့ ရြာသူ ရြာသား ေတြ စုေဝးၿပီး ေရာက္တယ္။ အဘိုးအို ကို ဝိုင္း ေျပာ ၾက တယ္။ “ခင္ဗ်ား က တကယ့္ ရူးေန တဲ့ အဘိုးႀကီး။ က်ဳပ္တို႔ ဒါကို အေစာႀကီးကတည္းက ႀကိဳျမင္တာေပါ့။ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ဒီျမင္း ဟာ အခိုးခံရမယ္၊ အခုေတာ့ သြားၿပီ – ခင္ဗ်ား ဘာ ျဖစ္ေသးလဲ။ မြဲျမဲ မြဲ၊ ဆင္းရဲ ျမဲ ဆင္းရဲ ေန တာပဲ မဟုတ္လား။ ဒီေလာက္ တန္ဖိုး ႀကီး တဲ့ အရာကို ခင္ဗ်ား အေနနဲ႔ ဘယ္လိုလုပ္ ထိန္းသိမ္း ထားႏိုင္ မွာ တဲ့လဲ။ ရေတာင့္ ရခဲ ေရႊေငြ ေတြ ပံုေပး တုန္းက မယူ ခဲ့တဲ့ ခင္ဗ်ား – အခုေတာ့ – အကုန္ ဆံုးၿပီ။ ျမင္းလည္း မရွိ၊ ေငြလည္း မရ။ ခင္ဗ်ား ဘဝက ဘယ္ ဝဋ္ဒုကၡ ခံဖို႔မ်ား ျဖစ္လာ သလဲဗ်ာ။ အင္မတန္ ကံဆိုး တဲ့ လူ”

Read more of this post

သုညတ ကိုယ္ေတာ္

ဇင္ကိုယ္ေတာ္ တစ္ပါး ရွိတယ္။ သူ႕ကိုယ္သူ “သုညတ ကိုယ္ေတာ္” လို႔ နာမည္ ေပးထားတယ္။ စင္စစ္ – သူဟာ ဘာမွ မသိတဲ့သူ၊ အသိ အျမင္ ဘာမွ မရွိ၊ ဘာမွ နားမလည္ထား တဲ့သူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ မသိ၊ မတတ္၊ နားမလည္ တာကို လူမသိေစခ်င္ဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ထက္ျမက္တဲ့ ကိုယ္ေတာ္ ႏွစ္ပါးကို သူ႕ေဘးနား ေခၚထားတယ္။ တကယ္လို႔သာ တစ္စံုတစ္ေယာက္က တရားစကား အေမး အျမန္း ျပဳ လာခဲ့ရင္ သူတို႔ ႏွစ္ပါးကပဲ ေျဖ၊ သူကေတာ့ ဆိတ္ဆိတ္ ေနတယ္။ ဘာမွ ကို မေျပာဘူး – အခန္႔သား – ဆိုပါေတာ့။ ဒီလို စကား ဘာမွ မေျပာ၊ မဆို တဲ့ အတြက္ လည္း သူ႕ကိုယ္သူ သုညတ ကိုယ္ေတာ္ အျဖစ္ ေကာင္းေကာင္း နာမည္ တပ္ ထားႏိုင္ခဲ့တယ္။

တစ္ေန႔ေတာ့ ~ ေက်ာင္းကို – အာဂႏၱဳ ရဟန္း တစ္ပါး ေရာက္လာတယ္။ ေျဖၾကားေလ့ ရွိတဲ့ ဟို ကိုယ္ေတာ္ ႏွစ္ပါးကလည္း ကံ ဆိုးခ်င္ေတာ့ – အဲ့အခ်ိန္ – သူ႕အနား မွာ – ရွိမေနဘူး ။ “သုညတ ကိုယ္ေတာ္”ၾကီး ျဖစ္တဲ့ သူသာလ်ွင္ အထီးတည္း ရွိေနတယ္။ အာဂႏၱဳ ရဟန္းက ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ကိုယ္ေတာ္ၾကီး ကို ေမးခြန္း တစ္ခု ေမးတယ္။

“ဆရာေတာ္ဘုရား၊ ဗုဒၶ ဆိုတာ ဘာလဲ”

ကိုယ္ေတာ္ လည္း ဘာေျဖရမွန္း မသိေတာ့၊ က်ီးၾကည့္ ေၾကာင္ၾကည့္- ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ေပါ့။ ေတာင္ေတာင္ အီအီ ဟိုေငး ဒီေငး ျဖစ္ သြား တယ္။ ဘာမွလည္း မေျပာသာ ဘူးရယ္။ ဒါေပမယ့္ အာဂႏၱဳ ရဟန္းက ေက်နပ္သြားဟန္ တူပါတယ္။ ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခု ထပ္ေမး တယ္။

Read more of this post