ဇစ္ျမစ္

ျပႆနာ မရွိ ျပႆနာ ရွာေနတဲ့ သူတစ္ပါး ရဲ႕ အျဖစ္က စင္စစ္ မိမိ အတြက္ ျပႆနာ မဟုတ္ ဘူး။ ျပႆနာ မရွိ ျပႆနာ ရွာေနတယ္ လို႔ ျမင္ေန၊ ရွဳေန၊ ဆံုးျဖတ္ေန တဲ့ မိမိ အျဖစ္ ကသာ – မိမိ အတြက္ ျပႆနာ ျဖစ္ တယ္။ ေမးခြန္း ပုစာ ၦပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ အမူအရာ နဲ႔ ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ – ႀကံဳဆံုမိလာမယ့္ ဘယ္ ျပႆနာ မဆို၊ ျဖစ္ရပ္တိုင္း ကို – တစ္ပါး သူ က ဘယ္ေတာ့ မွ မဖန္တီး ဘူး။ သူတို႔ ဖန္တီး တာ က – သူတို႔ ျပႆနာ ျဖစ္ၿပီး၊ သူတို႔ ၾကား မိမိ ဝင္လိုက္ခ်ိန္မွာ – မိမိ အတြက္ ျပႆနာ ျဖစ္သြားရတယ္။ ဆိုလိုတာက – မိမိ အျဖစ္ကသာ မိမိရဲ႕ ျပႆနာ စင္စစ္ ျဖစ္ ပါတယ္။ ျပႆနာ အရွဳပ္အေထြးဟာ မိမိ မပါဘဲ ဘယ္ေတာ့ မွ ျဖစ္ေလ့ မရွိဘူး။

ဒါ့ေၾကာင့္ မို႔လည္း – “စိေတၱန နိယတိ ေလာေကာ” လို႔ ဆိုဆို၊ ေဆာ့ခရတၱိရဲ႕ “Know Thyself” လို႔ ဆိုဆို။ ဒီအဆိုေတြဟာ – ျပႆနာရဲ႕ တံခါးေပါက္ ကို ညႊန္ျပေနၾကတာ ျဖစ္ ပါတယ္။ မိမိ ရဲ႕ ေလာက ကို မိမိ ကပဲ ဦးေဆာင္ ေခၚယူ တယ္။ မိမိ ေလာကကို မိမိ စိတ္ကသာ ဦးေဆာင္ ဆြဲ ေခၚသြား တယ္။

အေဖ့ လက္ကို ကိုင္၊ အေမ့ လက္ကို ကိုင္ထားတဲ့ ခေလး ငယ္ရဲ႕ ေလာကမွာလည္း အဲ့ခေလး ငယ္ ရဲ႕ စိတ္သႏၱာန္ သာလ်ွင္ အခရာ ျဖစ္ တယ္။ ကားႀကီး တစ္ စီးလံုး – အမ်ိဳးအစား၊ လကၡဏာ၊ ေမာ္ဒယ္လ္ နံပါတ္ေတြ ဘယ္လို ေကာင္းေနေန၊ အင္ဂ်င္ မေကာင္း၊ ေမာင္း တဲ့ အေပၚ၊ အထူး မွီခိုေနေသးတယ္။ ဒီလိုမွ မဟုတ္ရင္ – ဒါကို ကား – လို႔ ဘယ္သူမွ ေခၚမယ္ မဟုတ္ဘူး။ ႏြား တစ္ေကာင္ ကတဲ့ ႏြားလွည္း မွာ – ႏြား မလႈပ္ရင္ -လွည္း မလႈပ္ဘူး။ လွည္း ေပၚ မွာ တဂ်ံဳးဂ်ံဳး တအံုးအံုး – ဘယ္လို ျဖစ္ေနပါေစ – ႏြားမွ မရွိရင္ ၊ ေရွ႕ဦးေဆာင္ ဆြဲမယ့္ သူ မရွိရင္ – လွည္း ဟာ လွည္း ေနရာမွာပဲ တဂ်ံဳးဂ်ံဳး ရပ္တန္႔ ေနမွာပဲ။ ေရွ႕ကို တစ္ခ်က္မွ ေရြ႕မွာ မဟုတ္ဘူး။

Read more of this post

ပညာ ႏွင့္ အရြယ္: ပါရဂူ

ဃူမကၠရ သ်ွတၱရ
အခန္း (၃)

အိႏၵိယ တစ္ႏုိင္ငံလံုး အိမ္ရာ စြန္႔ခြာလ်က္ ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးသည္မ်ား ျဖစ္သြားလ်ွင္လည္း စိုးရိမ္စရာ မရွိေပ။ ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးလွည့္လည္ သြားလာျခင္း သည္ ဂုဏ္ျပဳ ေလးစားအပ္ေသာ အမည္နာမ တစ္ခုလည္း ျဖစ္သည္။ အဆင့္အတန္း တစ္ခုလည္း ျဖစ္သည္။ အထူးအားျဖင့္ ပထမ အဆင့္ ေျသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးသည္မ်ား ထဲတြင္ သာမန္ အရည္အခ်င္း ရွိသူမ်ား မပါဝင္ ႏိုင္ေပ။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ စာဖတ္သူ ေပါင္း မ်ားစြား တို႔သည္ ယခင္က ကၽြႏ္ုပ္ေရးသား ခဲ့ေသာ အခန္းက႑ မ်ားကို ဖတ္လ်က္ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာ ျဖစ္ၾကျပီးလ်ွင္ “ေကာင္းတယ္၊ ပညာလည္း မသင္ရေတာ့ဘူး။ ဘာဆို ဘာမွ မလုပ္ရေတာ့ဘူး။ သြားမယ္။ ကမၻာ တစ္ခြင္ လွည့္လည္ သြားလာရင္ လမ္းတစ္လမ္းေတာ့ ပြင့္မလာဘဲ ေနမွာ မဟုတ္ဘူး” ဟု အေတြးေပၚ လာေကာင္း ေပၚလာ ၾကေပလိမ့္မည္။

ယင္းသို႔ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေတြးသူမ်ား ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ခရီးသြားျခင္း လမ္းေပၚ ေလ်ာက္သြားလ်ွင္ အဆင့္ျမင့္ စံနမူနာ မ်ားကို လိုက္နာ က်င့္သံုးႏိုင္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေပ။ အဆင့္ျမင့္ ဂုဏ္သိကၡာ ရွိဖို႔ရန္ အတြက္ လိုက္နာ က်င့္သံုးရန္ တာဝန္ ဝတၱရား မ်ား လိုအပ္သည္။

သူငယ္မ်ား လည္း ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးလမ္းမ ေပၚ ေလ်ာက္သြားႏိုင္ခြင့္ ရွိသည္ဟု ကၽြႏ္ုပ္ ေျပာျပျပီးခဲ့ျပီ။ လုလင္ပ်ိဳ၊ လံုမပ်ိဳ မ်ား အတြက္မွာမူ ေျပာစရာ အထူး မလိုေပ။ သို႔ရာတြင္ လူငယ္တိုင္း၏ ယင္းကဲ့သို႔ ၾကိဳးပမ္းမႈသည္ ေအာင္ျမင္မႈ ရရွိလိမ့္မည္ဟု ဂရန္တီ မေပးႏိုင္ေပ။

ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးသည္သည္ လူ႕ေလာက အေပၚတြင္ ဝန္ပိမေနရေပ။ လူ႕ေလာက ႏွင့္ ကမၻာေလာက ရွိ ေဒသတိုင္းက လူမ်ားက သူ႔ကို အကူအညီ ေပးၾက လိမ့္မည္ဟု ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးသည္ သည္ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ ထားေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္လည္း ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးသည္သည္ ကမၻာေလာကမွ ရရွိတာထက္ အဆေပါင္း မ်ားစြာ ပိုျပီး ကမၻာေလာက အား ေပးရလိမ့္မည္။ ယင္းအျမင္ျဖင့္ အိမ္ရာကို စြန္႔ခြာ ထြက္သြားသူ သည္သာလ်ွင္ ေအာင္ျမင္ေသာ၊ ထင္ေပၚေက်ာ္ ၾကားေသာ ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးသည္ ျဖစ္လာႏိုင္ေပသည္။

ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးသည္ မ်ိဳးေစ့ကိုမူ မဆြကပင္ စိုက္ပ်ိဳး ႏိုင္သည္။ ဤစာအုပ္ကို ဖတ္ေသာ၊ နားလည္ သေဘာ ေပါက္ေသာ သူငယ္ သူငယ္မ တို႔သည္ အဖ်င္းဆံုး ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ အရြယ္ေလာက္ေတာ့ ရွိၾကေပ လိမ့္မည္။ ကၽြႏ္ုပ္တို႔၏ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ ဆယ့္သံုးႏွစ္ အရြယ္ရွိ စာဖတ္သူ မ်ားသည္ ဤစာအုပ္ကို ဂရုစိုက္၍ ဖတ္ၾက ေစခ်င္သည္။ စိတ္ဓာတ္ ခိုင္မာေအာင္ ထားၾကေစခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ထိုအရြယ္၌ အိမ္က စြန္႔ခြာ ထြက္သြား လိုသည့္ ဆႏၵကို ဖံုးဖံုး ဖိဖိ လုပ္ထားႏိုင္လ်ွင္ အလြန္ ေကာင္းေပ လိမ့္ မည္။။ ယင္းသို႔ ျပဳလုပ္သည့္ အတြက္ အအက်ိဳးယုတ္ စရာ အေၾကာင္း မရွိေပ။

ကၽြႏ္ုပ္ စာဖတ္သူ လူငယ္ မ်ားသည္ အထက္ပါ ကၽြႏ္ုပ္ ေရးသားေသာ စာေၾကာင္းမ်ား ကို ဖတ္ျပီး ကၽြႏ္ုပ္ အေပၚ မယံုသကၤာ ျဖစ္ၾကျပီးလ်ွင္ ကၽြႏ္ုပ္အား သူတို႔ မိဘ မ်ား ၏ သူလ်ွိဳ ဟု ထင္လ်က္သူတို႔၏ လံု႔လ ဥႆဟ ကို ဖိႏွိပ္ျပီး သူတို႔ကုိ ေနာက္ျပန္ ဆြဲ လိုသည္ဟု အျပစ္တင္ ၾကေပလိမ့္မည္။ ယင္းသို႔ အျပစ္တင္ျခင္းသည္ ကၽြႏ္ုပ္ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မတရား ျပဳမူ ရံုမ်ွသာ မက သူတို႔အတြက္လည္း အက်ိဳး မရွိဟု ေျပာရလိမ့္မည္။

ကၽြႏု္ပ္ ပထမ ဆံုး အၾကိမ္ အိမ္က ထြက္ေျပး၍ ဗာရာဏသီ ေရာက္သြားခ်ိန္ က ကၽြႏု္ပ္၏ အသက္သည္ ကိုးႏွစ္ မေက်ာ္ေသးေပ။ ကၽြႏု္ပ္၏ ဦးေလးက ကၽြႏ္ုပ္ကို လက္ ဆြဲျပီး ဂဂၤါျဖစ္ ဆိပ္ ေခၚသြားသည္။ ယင္းသို႔ ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ မိမိ ကို ေစာ္ကားျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ကၽြႏု္ပ္ ထင္မွတ္သည္။ ကၽြႏ္ုပ္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ တစ္ေယာက္ တည္း ဗာရာဏသီ အႏွံ႕သြားျပီး ကိုယ္ လိုခ်င္သည့္ စာအုပ္ မ်ားကို ဝယ္ယူလိုသည္။

တစ္ေန႔ ကၽြႏု္ပ္ တိတ္တိတ္ ကေလး ဦးေလး အိမ္က ထြက္ျပီး ဗာရာဏသီ ျမိဳ႕တြင္း ႏွစ္မိုင္ သံုးမိုင္ေလာက္ လည္ပစ္လိုက္သည္။ ကိုးႏွစ္ အရြယ္ သူငယ္တစ္ေယာက္ ရြာသိမ္ ရြာငယ္ ရြာတစ္ရြာက လာျပီး ဗာရာဏသီ ျမိဳ႕ လမ္းၾကိဳ လမ္းၾကားထဲ လမ္းေလ်ာက္ျခင္း သည္ အႏၱရာယ္ ရွိသည္ ဆိုသည့္ အခ်က္မွာ ယံုမွား သံသယ ျဖစ္ဖြယ္ မရွိေပ။ သို႔ေသာ္လည္း ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးသည္၏ အတြင္းငုပ္ ေနေသာ ဗီဇသည္ ယင္းသို႔ အားျဖင့္ ပထမဦးစြာ ျပဴထြက္ လာသည္ ဆိုသည္ကို ထို အခ်ိန္က ကၽြႏ္ုပ္ မသိ နားမလည္ေပ။

ေနာက္တစ္ၾကိမ္ စြန္႔စားျခင္းမွာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ စြန္႔စားျခင္း မ်ားထဲက ဆယ့္ေလးႏွစ္ အရြယ္က ျပဳလုပ္ေသာ ပထမဆံုး စြန္႔စားျခင္း ျဖစ္သည္။

သို႔ေသာ္ လည္း အမွန္တကယ္ ေျခသလံုး အိမ္တိုင္ ခရီးသြားျခင္း က်င့္စဥ္ကုိ က်င့္သံုးခြင့္ ရျခင္းမွာမူ ၁၆ ႏွစ္ အရြယ္က ျဖစ္သည္။ မိမိ ၏ စာဖတ္သူမ်ားသည္ ကၽြႏု္ပ္၏ အတု ကို ယူၾကမည္ ဆိုလ်ွင္ ထိုစာဖတ္သူ မ်ားအား ကၽြႏ္ုပ္ မကန္႔ကြက္။ မဟန္႔တား လိုေပ။ သို႔ေသာ္လည္း စာဖတ္သူမ်ား အား ကၽြႏ္ုပ္ ၏ အေတြ႕အၾကံဳကို ေျပာျပ လိုသည္။

တခ်ိဳ႕ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ၾကိဳတင္ သိထားလ်ွင္ လူ႕ဘဝ၏ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ လုပ္ရမည့္ အလုပ္ကို ႏွစ္ႏွစ္တည္းႏွင့္ လုပ္၍ ရသည္။ ႏွစ္ႏွစ္ လုပ္ရမည့္ အလုပ္ အတြက္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ လွည့္လည္ သြားလာျခင္းသည္ အခ်ည္းႏွီး အလဟႆ သာ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာဆိုျခင္း မဟုတ္ေပ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာ ပုဂၢိဳလ္ မ်ားအတြက္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္ လွည့္လည္ သြားလာျခင္း သည္လည္း အလြန္ တန္ဖိုး ရွိေသာ အလုပ္ ျဖစ္သည္။

Read more of this post

အမတဂုဏ္

လမ္းညႊန္သမႈ၊ ( ဝါ ) ေထာက္ပံ့ တြန္းအား ျပဳတတ္ၾကသူေတြကို ဆရာ ( ဆာရာ၊ အရိပ္ ) လို႔ ေခၚဆိုၾကျမဲပဲ လို႔ ဆိုရင္ က်ေနာ္ ငယ္စဥ္ တန္းေက်ာင္း ဘဝ၊ သခ်ၤာကို ျမတ္ႏိုးစ ျပဳခ်ိန္မွာ ေထာက္ပံ့အားေပးခဲ့ၾကတဲ့ ဆရာ လြဏ္းေမာင္ ( ျမားနတ္ေမာင္ )၊ W.W.Sawyer ၊ G.H.Hardy ၊ B.Russell တို႔ဟာ က်ေနာ့ဆရာ ( က်ေနာ့ေအးရိပ္ ) မ်ား ျဖစ္ၾကပါလိမ့္မယ္။ ( စာအုပ္စာတမ္းမ်ားမွ ျဖစ္၍ ျမင္ဆရာမ်ားဟု ေခၚမည္လား မေျပာတတ္ )

အထူးသျဖင့္ အဆင့္ျမင့္သခ်ၤာတန္းကို နကန္းတစ္လံုး မသိေသးတဲ့ အဲ့အခ်ိန္က သခ်ၤာပညာရွင္မ်ားရဲ႕ စိတ္ထားနဲ႔ စ်ာန္ဝင္စားမႈ၊ စရိုက္ေတြကို ေလးစား အားက်လာေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးသူက ဆရာလြဏ္းေမာင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမွားနတ္ေမာင္ မဂၢဇင္းကို ကိုင္တြယ္ရင္း လစဥ္ လစဥ္ သခ်ၤာ ဗဟုသုတနဲ႔ ပေဟဠိ ဝွက္စာေတြ တင္ထုတ္ေပးေနက်ပါ။ လစဥ္လတိုင္း ဆရာ့ေဆာင္းပါးေတြကို က်ေနာ္တို႔ မပ်က္မကြက္ ေစာင့္ဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဆရာ့စာေတြကို ဖင္တျပန္ ေခါင္းတျပန္ ဖြတ္ဖြတ္ညက္ညက္ ေၾကသည္အထိ ပဲဆိုပါေတာ့။ အဲ့ဒီေဆာင္းပါးေတြကေန တစ္ဆင့္ သခ်ၤာပညာရပ္အေပၚ တန္ဖိုးထားတဲ့ ဆရာ့စိတ္ထားကို ျမင္ခဲ့ၾကရတယ္။

သိပ္မၾကာေသးမီမွာ ဆရာဆံုးပါးသြားခဲ့တဲ့ေနာက္ ဆရာ နဲ႔တူမယ့္ ေနာက္တစ္ေယာက္ မရွိခဲ့တာ ေၾကာင့္လား မသိ – ျမွားနတ္ေမာင္ မဂၢဇင္းရဲ႕ လစဥ္သခ်ၤာက႑ေလး လည္း ရပ္တန္႔သြားခဲ့တယ္။ က်ေနာ့အေနနဲ႔ ဆရာ့ကို နွေျမာတသ ဦးညႊတ္ရင္း သူထားခဲ့တဲ့ လမ္းကို ဆက္ေလ်ာက္လာခဲ့တယ္။ ကေန႔ထိတိုင္ ေလ်ာက္ေနဆဲပါ။ ေတာင္ကမ္းပါးယံကို ေခြပတ္ လိမ္ေကာက္ ေဖာက္ထားတဲ့လမ္း၊ တစ္ခါတစ္ရံ လမ္းေပ်ာက္လို႔ မိမိခြန္အားနဲ႔ မိမိ ထြင္းေဖာက္သြားရတဲ့လမ္း။ ဒီလမ္းေတြရဲ႕ အဆံုးသတ္ပန္းတိုင္ဟာ ဘာျဖစ္မလဲ ။ အဆံုးသတ္ ဆိုတာေကာ ရွိရဲ႕လား ။ အဲ့ဒါကို က်ေနာ္ မသိပါဘူး။ ဒီပို႔စ္မွာ ေျပာခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာလည္း မဟုတ္ဘူး။

ဒီေနရာမွာ ေျပာခ်င္တာက – ဘယ္သူမွ မပါဘဲ ဘယ္အား ဘယ္မာန္ေတြနဲ႔ ဆက္ေလ်ာက္ခဲ့ ပါသလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို ဆင္ျခင္ၾကည့္ဖို႔သာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအတြက္ ဆရာရဲ႕ စာပိုဒ္ငယ္ေလး တစ္ခု ျဖစ္တဲ့ “အခ်စ္စစ္ ဟူသည္” ဆိုတာကို “အမတဂုဏ္” အေနနဲ႔ က်ေနာ္ ျပန္ေရးတယ္။

………………………………….

ပေလတိုရဲ႕ က်မ္းေပါင္း သံုးဆယ္ေက်ာ္ထဲမွာ စာပြဲသဘင္ လို႔ အဓိပၸာယ္ရတဲ့ ( SYMPOSIUM ) က်မ္း ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ “အခ်စ္၊ ေမတၱာ” ရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို ယုတၱိေဗဒ ရွဳေထာင္နဲ႔ တင္ျပထားတယ္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီေရးတဲ့ “ပေလးတိုး နိဒါန္း” ထဲမွာ – အဲ့ဒီက်မ္းရဲ႕ အခ်ိဳ႕ အစိတ္အပိုင္းေတြကို ေကာက္ႏႈတ္ျပန္ဆိုထားတာ ရွိပါတယ္။ ဆရာေဇာ္ဂ်ီရဲ႕ စာအုပ္မွာေတာ့ “ေဆာ့ခရတၱိရဲ႕ ေမတၱာဘြဲ႕” လို႔ အမည္ ေပးထားတယ္။

အဲ့က်မ္းမွာ ေဆာ့ခရတၱိက အဓိပၸာယ္ အခ်ိဳ႕ ဖြင့္ဆိုရာကေန နိဒါန္းပ်ိဳးပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အခုသာမာန္ သံုးစြဲေနၾကတဲ့ အတၱေနာမတိ အသိ ၊ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ နဲ႔ေတာ့ ပံုစံ ကြဲျပား ေနမယ္။ သူ ဖြင့္ဆိုျပခဲ့တာက –

Read more of this post

ေသသည္၏ အျခားမဲ့မရွိဟူေသာ ေဟာကင္း

Stephen Hawking

 ဝဘ္ စာမ်က္နွာမ်ား လွန္ေလွာ ၾကည့္ရင္း ဘာသာျပန္ဆို ခ်င္ လာေသာ ေၾကာင့္ ျပန္ဆို ထားေသာ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္ပါသည္။

ကိန္းဘရစ္ခ်္မွ ကမၻာ ေက်ာ္ ရူပေဗဒ ပညာရွင္ စတီဗင္ ေဟာကင္း ၏ ေျပာၾကားခ်က္ အခ်ိဳ႕ကို တင္ျပရန္ ျဖစ္သည္။

ေဟာကင္းက ၎၏ ယံုၾကည္ရာ မွာ ေကာင္းကင္ဘံု သို႔မဟုတ္ ေသသည္ ၏ အျခားမဲ့ ဘဝ ဟူသည္ တို႔သည္ ေသျခင္း တရားကို ေၾကာက္လန္႔ တတ္ၾကေသာ သူမ်ား အတြက္ ေျခာက္လွန္႔ တတ္ေသာ ပံုဝတၳဳ မ်ားသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။

အခ်ိန္၏ သမိုင္း အက်ဥ္း ဟူေသာ နာမည္ေက်ာ္ ရူပေဗဒ ဆိုင္ရာ က်မ္းကို လူပိန္း နားလည္ေအာင္ ေရးသားခဲ့သူ ေဟာကင္း ကို ျပီးခဲ့သည့္ တနလၤာေန႔က ဂါးဒီးယန္း သတင္းစာမွ အင္တာဗ်ဴး ခဲ့သည္။ ယင္း အင္တာဗ်ဴးတြင္ ဦးေနွာက္ အတြင္း တံု႔ျပန္မႈ ျဖစ္ေပၚသမ်ွ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ ခဏတာ၏ အလြန္၌ မည္သည့္ အရာမွ မရွိ ဟု ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ေဟာကင္းသည္ အသက္ ၂၁ နွစ္ အရြယ္ကတည္းက အာရံုေၾကာ ခ်ိဳ႕တဲ့မႈ ေရာဂါတစ္မ်ိဳးခံစားေနရသူ ျဖစ္သည္။

၎က “လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးဆယ့္ ကိုးနွစ္ ကတည္းက ေသမယ္ ဆိုရင္ ေသနိုင္တဲ့ ေရာဂါ ေဝဒနာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ဆက္လာ ခဲ့တာပါ။ ေသတာကို မေၾကာက္ဘူး ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္ျမန္ လည္း မေသခ်င္ပါဘူး။ လုပ္လို႔ ရသေရြ႕မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး အေကာင္းဆံုး ေတာ့ လုပ္သြားဦးမွာ” ဟု ဆိုသည္။

Read more of this post

ယေန႔ စာေပ ေဝဖန္ေရး

ကိုယ္ခံစားရသည္ကို ေဖာ္ျပျခင္းသည္ ေဝဖန္ျခင္း မဟုတ္။

ေအာက္ပါ “ယေန႔ စာေပ ေဝဖန္ေရး” စာကို ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္ ေရးပါသည္။ စာေပ ေဝဖန္ေရး ဆိုသည္မ်ိဳးကို က်ေနာ္ ဘေလာ့ ေပၚတြင္ အတတ္ႏိုင္ ဆံုး ေရွာင္ပါသည္။ အခု တင္ျဖစ္သည္။ အေၾကာင္းရွိပါသည္။

တင္ျဖစ္ရသည့္ အေၾကာင္းေတြက တစ္ခု မက ေပါင္းဆံုပါသည္။ အနီးစပ္ဆံုး ဥပနိႆယ ကို ဆိုရလ်ွင္ေတာ့ ဘေလာ့ဂါေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည့္ က်ေနာ့ ညီမ တစ္ေယာက္ ဘာမသိညာမသိ အေဝဖန္ခံလိုက္ရသည္ ၾကားမိ၍ ျဖစ္သည္။ က်ေနာ္တို႔ အြန္လိုင္း ေပၚမွာ စာေရးသည္ ျဖစ္ေစ၊ ပရင့္တက္မီဒီယာတြင္ စာေရး သည္ ျဖစ္ေစ ေရးသည့္ စာရွိလ်ွင္ ဖတ္သည့္သူ ရွိမည္။ ဖတ္သည့္သူ ရွိလ်င္ ေဝဖန္မည့္သူလည္း ရွိမည္သာ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ စာရွိ၍ စာဖတ္သူ ရွိျခင္း သည္ ရိုးစင္း ေသာ္လည္း စာဖတ္သူ ရွိ၍ ေဝဖန္မႈ ရွိရျခင္းကမူ ထင္သေလာက္ မရိုးရွင္းလွ ဟု ထင္သည္။

စာဖတ္သူ တစ္ဦး တစ္ေယာက္က မိမိဖတ္ေသာစာကို ၾကိဳက္ခ်င္ ၾကိဳက္မည္ ။ မၾကိဳက္ ဘဲလည္း ေနႏိုင္သည္။ စာဖတ္သူတြင္ အခြင့္အေရးက လြတ္လပ္စြာ တည္ရွိသည္။ စာေရးသူကလည္း အလားတူ။ ၎ ေရးခ်င္ေသာ စာကို ေရးေပလိမ့္မည္။ ၎ေရးျပီး စာကို ၎ဘာသာပင္ မၾကိဳက္ဘဲလည္း ေနႏိုင္သည္။ ၎ တစ္ေယာက္တည္း ၾကိဳက္မည္ဆိုလ်ွင္လည္း ၾကိဳက္ႏိုင္သည္။ စာေရးသူ၏ လြတ္လပ္ေသာ အခြင့္အေရးသာ ျဖစ္သည္။

ေျပာရန္လိုသည္က ေဝဖန္ေရးျဖစ္သည္။ “ဒီဟာကို ငါမၾကိဳက္ဘူးကြာ” ေျပာရံုမ်ွျဖင့္ ေဝဖန္ေရး မဟုတ္ေပ။ “ဒီစာၾကီးက ဘာၾကီးမွန္းမသိဘူး” “ဒီစာက အဓိပၸာယ္မရွိဘူး”ဟု ေျပာရံုျဖင့္လည္း ေဝဖန္ေရး မဟုတ္ေပ။ ( ေအာက္ပါ စာတြင္ ေတြ႔ၾကရမည့္ အတိုင္းပင္ ) ေဝဖန္ေရးသည္ တကၠသိုလ္သင္ ပညာရပ္ၾကီး တစ္ခု မဟုတ္ေသာ္လည္း ေဝဖန္ေရး အလုပ္သည္ အေျခအျမစ္ရွိဖို႔ လိုအပ္ပါသည္။ သာမာန္ေညာင္ည ေျပာရံု ဆိုရံုျဖင့္ ေဝဖန္ေရး ျဖစ္မလာေပ။ ယင္းသို႔ အေျပာအဆို ခံရရံုမ်ွျဖင့္လည္း စာေရးသူက ( စာေရးဆရာက ) မိမိ အေဝဖန္ခံလိုက္ရသည္ဟု မမွတ္အပ္ေပ။

သို႔ဆိုလ်ွင္ ေဝဖန္ေရး ဆိုသည္မွာ အဘယ္ကို ေခၚပါသနည္း။ အဘယ္ဟာမ်ား ျဖစ္ပါသနည္း။ “ေဝဖန္ေရး” ဟူေသာ စကားလံုးကို က်ေနာ္ မေျပာလို မဆိုလိုေသာေၾကာင့္ ဤေနရာတြင္ က်ေနာ့သေဘာထား ဘာမ်ွ မေျပာလိုပါ။ ဖတ္မိသေလာက္မ်ားထဲမွ သေဘာတရား အရွဳပ္အေထြးမပါေသာ၊ သာမာန္ နားလည္လြယ္ေလာက္သည့္ ဆရာေဇာ္ေဇာ္ေအာင္၏ ထင္ျမင္ခ်က္ အခ်ိဳ႕ကို ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

အလ်င္းသင့္မွ ဆက္လက္တင္ျပသြားလိုပါသည္။ ေက်းဇူး။

ေဇယ် ……………………………..

ယေန႔ စာေပ ေဝဖန္ေရး – ေဇာ္ေဇာ္ေအာင္

ကၽြန္ေတာ္တုို႔ ႏိုင္ငံမွာ စာေပေဝဖန္ေရး မလိုအပ္ဟု ေျပာသူ တစ္ေယာက္တစ္ေလမွ ေပၚခဲ့ဖူးသည္ဟု မၾကားမိပါ။ ကမၻာ့စာေပ ေလာကမွာေတာ့ ေပၚခဲ့ဖူးသည္ဟု ၾကားဖူးပါသည္။ သို႔တိုင္ေအာင္ စာေပ ေဝဖန္ေရး သည္ ကမၻာ့စာေပ ေလာကတြင္ ထြန္းကား တည္ရွိေနပါသည္။ ျငင္းခံုေနဆဲ၊ တစ္ေယာက္ အယူအဆ ကို တစ္ေယာက္က ကန္႔ကြက္ေနဆဲ၊ အယူအဆေဟာင္းကို အသစ္က ေခ်ဖ်က္ေနဆဲ၊ အတိုခ်ဳပ္ ေျပာရလ်ွင္ ပူညံပူညံ ျဖစ္ေနၾကဆဲ ပင္။ အဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ အနုပညာသမား ( စာေရးဆရာမ်ား ) အနုပညာအသစ္ အသစ္ေတြကို ဖန္တီးေနၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ စာေပ အနုပညာ ရွိေနသမ်ွေတာ့ စာေပ ေဝဖန္ေရး ရွိေနပါဦးမည္။

Read more of this post

Schopenhauer’s –

THE SIMPLE PHILISTINE believes that life is something infinite and unconditioned, and tries to look upon it and live it as though it left nothing to be desired. By method and principle the learned Philistine does the same: he believes that his methods and his principles are unconditionally perfect and objectively valid; so that as soon as he has found them, he has nothing to do but apply them to circumstances, and then approve or condemn. But happiness and truth are not to be seized in this fashion. It is phantoms of them alone that are sent to us here, to stir us to action; the average man pursues the shadow of happiness with unwearied labour; and the thinker, the shadow of truth; and both, though phantoms are all they have, possess in them as much as they can grasp. Life is a language in which certain truths are conveyed to us; could we learn them in some other way, we should not live. Thus it is that wise sayings and prudential maxims will never make up for the lack of experience, or be a substitute for life itself. Still they are not to be despised; for they, too, are a part of life; nay, they should be highly esteemed and regarded as the loose pages which others have copied from the book of truth as it is imparted by the spirit of the world.

But they are pages which must needs be imperfect, and can never replace the real living voice. Still less can this be so when we reflect that life, or the book of truth, speaks differently to us all; like the apostles who preached at Pentecost, and instructed the multitude, appearing to each man to speak in his own tongue.

………………….

Recognise the truth in yourself, recognise yourself in the truth; and in the same moment you will find, to your astonishment, that the home which you have long been looking for in vain, which has filled your most ardent dreams, is there in its entirety, with every detail of it true, in the very place where you stand. It is there that your heaven touches your earth.

Read more of this post

Tibetan Yoga ( intro: )

As soon as we heard the word as Yoga, we thought the sage as Fakee and Sardu ( the sages of India or the yogi ) . But, actually , Yoga is the way , I think ; The way of thinking or the way of behaviour lead to the liberation of something which may be the need of us. What is something? What is Yoga?

Is that Something Unexplainable-in-Human-Language? Then , how do we know of it? how do we get of  it? At least , we know and need liberation of that Something. May be …………………..that is ,Death. isn’t it?

Zayya.

…………………………………………………….

The word Yoga (frequently appearing in our annotations to the Bardo Thodol text), derived from the Sanskrit root yuj, meaning ‘ to join’, closely allied with the English verb to yoke, implies a joining or yoking of the lower human nature to the higher or divine nature in such manner as to allow the higher to direct the lower; x and this condition—essential to the successful application of the Bardo doctrines—is to be brought about by control of the mental process. So long as the field of the mind is occupied by such thought-forms and thoughtprocesses as arise from the false concept, universally dominating mankind, that phenomena and phenomenal appearances are real, a state of mental obscuration called ignorance, which prevents true knowledge, exists. It is only Read more of this post